လျိုရှောင်ယွီ ၂

အမှန်ပဲ။

တကယ်တမ်းတော့ ယန်ကျန့်က ဖုန်းထဲက ယန်ကျန့်ထက်တောင် ပိုပြီးခေါင်းခဲစရာကောင်းတယ်။

ခဏတာထိတွေ့မှုအတွင်းမှာပဲ လျိုရှောင်ယွီရဲ့ ယန်ကျန့်အပေါ်အမြင်က တော်တော်လေး ထူးဆန်းသွားတယ်၊ သူ့လိုစရိုက်မျိုးရှိတဲ့သူသာ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်မဟုတ်ခဲ့ရင် လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ သေချာပေါက် အငတ်ဘေးနဲ့သေသွားမှာပဲ၊ ရည်းစားတစ်ယောက်တောင် လုံးဝရမှာမဟုတ်ဘူး။

"စကားပြောတာ တော်လောက်ပြီ၊ ယာဉ်မောင်းအစ်ကို၊ သွားကြရအောင်၊ မစ္စတာယန်ကို ဟိုတယ်ကို ပို့ပေးလိုက်ပါ။" လျိုရှောင်ယွီက ပြောလိုက်တယ်။

ရှေ့ကယာဉ်မောင်းက ကားစစထွက်ကာစပဲရှိသေးတယ်၊ ယန်ကျန့်က "ငါမတက်ရသေးဘူး၊ ဘာလို့အလျင်စလိုလုပ်နေတာလဲ။"

"ဟင်?" လျိုရှောင်ယွီက ခေါင်းအနည်းငယ်စောင်းပြီး သူ့ကို နားမလည်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူမပတ်ဝန်းကျင်က မြင်ကွင်းတွေ ရွှေ့လျားသွားပြီး သူမက တစ်နည်းနည်းနဲ့ သူမ ဘေးက ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်နေတာကို သဘောပေါက်သွားတယ်၊ ကားထဲမှာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။

"ယာဉ်မောင်းက အစကတည်းက အသံတစ်ချက်မှမထွက်တာ မဆန်းတော့ဘူး။"

လျိုရှောင်ယွီက သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကိုက်ကာ ပြောလိုက်တယ်-

"မင်းက ငါ့ကိုကားထဲကနေထုတ်ဖို့ တစ္ဆေနယ်မြေကို တကယ်ပဲ သုံးခဲ့တာလား။ မင်းဘယ်တုန်းက လှုပ်ရှားလိုက်တာလဲ။"

"ငါကန်လိုက်တုန်းက မင်းက ငါ့ကို ဒီအတိုင်းပြနေတယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား။ ငါက ကားအပေါ်က နေကာအမိုးကို ကန်ဖွင့်လိုက်တာ။" ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်။

သူက မလှမ်းမကမ်းက ကားပေါ်က နေကာအမိုးကွဲကြေနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

လျိုရှောင်ယွီကလည်း ထပြီး "မင်းက အရမ်းသတိကြီးတာပဲနော်။ ဒါက J မြို့လေ၊ ဒီလောက်အသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခုအတွက်နဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးနေတာ။ မင်းရဲ့ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထချိန်ကို အရှိန်မြှင့်မိမှာ မကြောက်ဘူးလား။"

သူမမျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်သွားပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့လုပ်ရပ်တွေက အပြစ်အနာအဆာကင်းအောင် သတိကြီးလွန်းတယ်၊ အစိုးရိမ်လွန်တဲ့အဆင့်အထိတောင် ရောက်နေတယ်လို့ ထင်လိုက်တယ်။

"မင်းအမှားလုပ်ရင် အများဆုံး အလုပ်ပြုတ်ပြီး အပြစ်ပေးခံရမှာ၊ ငါအမှားလုပ်ရင် ငါသေသွားနိုင်တယ်။" ယန်ကျန့်က သူမကိုကြည့်ပြီး "ငါအလုပ်လုပ်တဲ့ပုံစံကို မင်းကျင့်သားရအောင်လုပ်ထားတာက မင်းအတွက် ပိုကောင်းတယ်။"

သူက အမှားတွေအများကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အများအပြားမှာ သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေရတဲ့အကြောင်းရင်းက သူက သူ့အမှားတွေကို အမြဲတမ်းလျှော့ချနေလို့ပဲ။

"J မြို့မှာ မင်းကိုင်တွယ်ရမယ့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေမရှိပါဘူး၊ အရမ်းတင်းမာမနေပါနဲ့။ အဲ့ဒါက ငါ့ကိုပါ လန့်နေစေတယ်။" လျိုရှောင်ယွီက ပြောတယ်။

"ကားထဲဝင်ကြစို့။"

ယန်ကျန့်က သူမကို ပြန်မဖြေဘဲ ဝမ်တယ်လုဘက်ကို လက်ဟန်ပြပြီးနောက် ကားဘက်ကို လျှောက်သွားတယ်။

လျိုရှောင်ယွီက သူမပါးကို အနည်းငယ်ဖောင်းလိုက်ပြီး သူ့ကို အနည်းငယ်အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးမှာ သူ့နောက်ကို အမြန်လိုက်သွားတယ်။

ယာဉ်က လမ်းမပေါ်မှာ မောင်းနှင်နေတယ်။

J မြို့ရဲ့စည်ကားမှုက တခြားမြို့တွေထက် အဆပေါင်းများစွာပိုတယ်၊ ဒါကြောင့် မအံ့ဩစရာပဲ... သူတို့က ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်။

လမ်းမပေါ်မှာ...

လျိုရှောင်ယွီက ရိုးရှင်းတဲ့ခရီးစဉ်တစ်ခုကို ချပြတယ်- "J မြို့မှာ မင်းရဲ့အချိန်ဇယားက အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ဒီလိုပါ- နှစ်ရက်အနားယူပါ၊ ပြီးတော့ သန်ဘက်ခါမှာ အထူးဝန်ထမ်းတွေက မင်းကို နိုင်ငံတကာ တစ္ဆေနိုင်ပညာရှင် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို သွားရောက်လည်ပတ်ဖို့ ခေါ်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဆွန်ယီက မင်းရဲ့စိတ်အခြေအနေကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် အကဲဖြတ်ပြီးသားဆိုတော့ မင်းအဲ့ဒီအကဲဖြတ်မှုကို နောက်တစ်ကြိမ်လုပ်စရာမလိုတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆက်စပ်လေ့ကျင့်မှုတွေကတော့ လိုအပ်နေတုန်းပဲ။"

"ဒါက သိပ်အကြာကြီးမယူပါဘူး၊ ခုနစ်ရက်လောက်ပဲ။"

"လေ့ကျင့်မှုပြီးရင် မင်းက ဆုချီးမြှင့်ပွဲအတွက် ဌာနချုပ်ကို ခရီးတစ်ခေါက်ထွက်ရမယ်။ ဝန်ကြီး၊ ဒုတိယဝန်ကြီးနဲ့ ဌာနချုပ်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အများအပြား တက်ရောက်ကြမှာပါ။"

"နောက်ပိုင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို သုတေသနဌာနကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုဖို့ ခေါ်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းအဲ့ဒီမှာ ကိုယ်ပိုင်မေးခွန်းတချို့ မေးမြန်းနိုင်ပြီး ဌာနကဝန်ထမ်းတွေက မင်းကို ဖြေရှင်းရာမှာ ကူညီပေးပါလိမ့်မယ်။"

"မင်းသုတေသနဌာနကနေ ထွက်ခွာပြီးတာနဲ့ J မြို့ကို မင်းရဲ့ခရီးစဉ်က ပြီးဆုံးသွားမှာဖြစ်ပြီး မင်းတားချန်းမြို့ကို ပြန်နိုင်ပါပြီ။ မင်းအဲ့ဒီမှာ အချိန်အကြာကြီး တပ်စွဲထားခဲ့ပြီ။ အခုမေးခွန်းတစ်ခုခုရှိရင် မေးလိုက်ပါ။ ကျွန်မဖြေပေးနိုင်ပါတယ်။ အထူးတောင်းဆိုမှုတစ်ခုခုရှိရင်လည်း ကျွန်မလျှောက်ထားပေးပြီး မင်းကို အဆင်ပြေအောင် ကြိုးစားပေးနိုင်ပါတယ်။"

သူမက စာချုပ်အစီရင်ခံစာတစ်စောင်ကို ကိုင်ထားပြီး စကားပြောနေရင်း တစ်ချက်တစ်ချက်ကြည့်နေတယ်။

"ခုနစ်ရက်လေ့ကျင့်ရမယ်? ဒါက အရမ်းကြာတယ်။ ငါငြင်းတယ်။"

ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်- "ငါဘယ်လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာမှ အချိန်မဖြုန်းချင်ဘူး။"

"ဒါက လိုအပ်တယ်။ အခုအချိန်အထိ မြို့တစ်မြို့ကို ကြီးကြပ်ဖို့တာဝန်ပေးအပ်ခံရတဲ့ နိုင်ငံတကာတစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်မှ လေ့ကျင့်မှုမခံယူဘဲ မရှိခဲ့ဘူး။" လျိုရှောင်ယွီက "ပြီးတော့ လေ့ကျင့်မှုအတွင်းမှာ မင်းမသိသေးတဲ့စာရွက်စာတမ်းအများကြီးကို မင်းကို ရရှိခွင့်ပေးမှာဖြစ်ပြီး ဒါက အရမ်းအထောက်အကူပြုပါလိမ့်မယ်။"

"ငါ့ကိုယုံပါ၊ လေ့ကျင့်မှုက တကယ်ပဲ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ဌာနချုပ်က တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် အချိန်ရဲ့အရေးပါမှုကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေဆရာ အများအပြားက မတော်တဆဖြစ်ပေါ်လာကြပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေအကြောင်း များများစားစား မသိကြဘူး။ ဌာနချုပ်က အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ဆက်စပ်အကြောင်းအရာတချို့ကို စုစည်းတာဝန်ယူခဲ့ပြီး အတွေ့အကြုံရှိတဲ့တစ္ဆေဆရာအနည်းငယ်ကိုတောင် နည်းပြအဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်။"

"အတွေ့အကြုံနဲ့ အသိပညာက ဘယ်သူ့အတွက်မဆို အထောက်အကူပြုပါတယ်။"

ယန်ကျန့်က "အချိန်ကို တိုလို့မရဘူးလား။"

"မရဘူး၊ ခုနစ်ရက်က အနိမ့်ဆုံးပဲ။ လေ့ကျင့်မှုကို တိုးချဲ့လို့ပဲရတယ်၊ လျှော့ချလို့မရဘူး။ ခုနစ်ရက်အချိန်ဇယားကလည်း အရမ်းတင်းကျပ်တယ်၊ တစ္ဆေဆရာတွေ အနားယူဖို့ နာရီဝက်ပဲ ခွင့်ပြုထားတယ်။" လျိုရှောင်ယွီက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါသာ ငြင်းရင်ရော။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်တယ်။

လျိုရှောင်ယွီရဲ့မျက်လုံးတွေက တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်သွားပြီး သူမက ကိုင်းညွတ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောတယ်- "ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ အရမ်းခေါင်းမမာပါနဲ့၊ ငါ့ကိုတစ်ခါလောက် ယုံကြည့်ပါ။ J မြို့မှာ ရှိနေတဲ့အချိန်အတွင်း စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း လိုက်နာပါ။ ကပ္ပတိန်ရဲ့အစီအစဉ်က စတင်နေပြီ၊ ပြီးတော့ မင်းရွေးချယ်ခံရလိမ့်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။ မင်းသာ အခုအမှားလုပ်မိရင် ဒါက မင်းအတွက် အကြီးမားဆုံးဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ဘာလို့လဲ။" ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက်သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဘာလဲ?"

"ဘာလို့ မင်းက ငါ့ကို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်စေချင်ရတာလဲ။ ငါမှတ်မိသလောက် အစပိုင်းမှာ မင်းက ငါ့အပေါ် သိပ်မဖော်ရွေခဲ့ဘူး။"

လျိုရှောင်ယွီရဲ့အကြည့်က ပြောင်းသွားပြီး သူမက "မင်းအသက်ရှင်ချင်တယ် မဟုတ်လား။"

"သဘာဝကျကျပေါ့။"

"မင်းသာ အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းဖြစ်သင့်တယ်လို့ ငါလည်းထင်တယ်၊ မင်းက အေးစက်တယ်၊ ရက်စက်တယ်၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်၊ ပြီးတော့ နည်းနည်းစိတ်ဖောက်ပြန်ပေမယ့်... ဒါပေမဲ့ မင်းက လူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ငါသိတယ်။" လျိုရှောင်ယွီက ပြောတယ်။

"..." ယန်ကျန့်- "ငါက ဒီလောက်အကုန်လုံးဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် မင်းမျက်စိထဲမှာ လူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသေးတာလား။"

"မင်းက တားချန်းမြို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။" လျိုရှောင်ယွီက ပြောတယ်။

"အဲ့ဒါက ငါလည်း အဲ့ဒီဖြစ်ရပ်ထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေလို့ပဲ။" ယန်ကျန့်က ပြောတယ်။

"မင်းက Z မြို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။" လျိုရှောင်ယွီက ပြောတယ်။

ယန်ကျန့်က "ငါက ကလဲ့စားချေဖို့ လုပ်ခဲ့တာ၊ အဲ့ဒီတစ္ဆေက ငါ့အတန်းဖော်ကို သတ်ခဲ့လို့။"

လျိုရှောင်ယွီက ပုံမှန်မဟုတ်သောလေးနက်မှုဖြင့် "ငါမင်းကို ယုံကြည်တယ်၊ မင်းထက် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဖို့ ပိုသင့်တော်တဲ့သူ ဘယ်သူမှမရှိဘူး၊ မင်းမှာ အလားအလာရှိတယ်။"

"ဒါက မင်းပြောမယ့်စကားမျိုးနဲ့မတူဘူး။" ယန်ကျန့်က ပြောတယ်။

"ဒါက ငါမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ကျောက်ကျန့်ကော်၊ တပ်မှူးကျောက်ပြောခဲ့တာ။ သူက မင်းအပေါ်မှာ အမြဲတမ်း အမြင်မြင့်မားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ငါသူ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်တယ်။ သူက လူတွေအကြောင်း ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး။ သူတာဝန်ထမ်းဆောင်နေတုန်းက သူက တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူအများကြီးကို စီမံခန့်ခွဲခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူက မင်းကို အမြဲတမ်းအထူးဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။" လျိုရှောင်ယွီက ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ဖြစ်ကတတ်ဆန်းပြောလိုက်တယ်- "သူက မျက်စိကန်းနေတာနေမှာပေါ့။"

နှစ်ယောက်သားစကားပြောနေစဉ် ကားက ဟိုတယ်အဆောက်အအုံတစ်ခုရှေ့မှာ ဆွဲရပ်ပြီး ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ။ ဝမ်တယ်လုက ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ သူ၏ရှေးဟောင်းပန်းအိုးကို ကိုင်ထားပြီး တုန်ယင်နေကာ အတွင်းမှအရာများ မတော်တဆလွတ်မြောက်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ကြောက်ရွံ့မှုက မလိုအပ်ဘူး။

ရွှေဖြင့် ချိပ်ပိတ်ထားသောတစ္ဆေသည် အတွင်းမှလွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အလမ်းလုံး၀မရှိပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ယန်ကျန့်သည် တစ်ခါချုပ်နှောင်ပြီးသောတစ္ဆေတစ်ကောင် သူ့ဘာသာသူ ဖောက်ထွက်လာသည်ကို မတွေ့ဖူးသေးပေ။

အကြောင်းမှာ ရွှေသည် တစ္ဆေ၏အာရုံခံစားမှုကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ္ဆေ၏လိုအပ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီလျှင်ပင် ၎င်းက သူတို့ကို မခံစားနိုင်သောကြောင့် လှုပ်ရှားမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ထိန်းသိမ်းထားသောတစ္ဆေအများစုသည် အတော်လေးတည်ငြိမ်ကြသည်။

"ဒီနေရာလား။"

ယန်ကျန့်က ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမြင့်သော ဟိုတယ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

တော်တော်လေး ခမ်းနားတယ်။

"ကျွန်မ ခင်ဗျားနဲ့အတူ အပေါ်ထပ်ကို မလိုက်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ဌာနချုပ်ကို သတင်းပြန်ပို့ဖို့လိုတယ်။ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်မကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ သတိရပါ၊ ဒါက ကျွန်မရဲ့ကိုယ်ပိုင်နံပါတ်ပါ။"

လျိုရှောင်ယွီက ယန်ကျန့်ကို လိပ်စာကတ်တစ်ကတ်ကမ်းပေးရင်း ပြုံးပြလိုက်တယ်- "သတိရပါ၊ ဒုက္ခမရှာပါနဲ့၊ ပြီးတော့ အသက်ရှင်ဖို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်ပါ။"

"မင်းက ငါ့အမေထက်တောင် ပိုပြီး ပွစိပွစိပြောတတ်သေးတယ်လို့ ငါခံစားရတယ်။"

ယန်ကျန့်က လိပ်စာကတ်ကိုယူပြီး အေးစက်သောမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သွားပြီ။"

လျိုရှောင်ယွီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ကားက သူတို့အမြင်အာရုံကနေ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဟိုတယ်ဝင်ပေါက်မှာ ရပ်နေရင်း ဝမ်တယ်လုက တုံ့ဆိုင်းစွာ စကားစလိုက်တယ်-

"အဲ့ဒီကောင်မလေးက ခင်ဗျားအပေါ် တော်တော်ကောင်းပုံပဲ၊ သူက ခင်ဗျားရည်းစားလား။"

"မဟုတ်ဘူး။" ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"သူမက တော်တော်ချစ်စရာမကောင်းဘူးလား။ ခင်ဗျား သူ့ကို စဉ်းစားလို့ရတယ်၊ အပြင်က အဲ့ဒီတောက်ပပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့မိန်းမတွေထက် သေချာပေါက်သာတယ်။ သူ့ကို အိမ်ခေါ်သွားရင် အရှုံးမရှိဘူး။" ဝမ်တယ်လုက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဌာနချုပ်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ဘယ်သူက လက်ထပ်ရဲမှာလဲ။ ခင်ဗျားလား။ ကျွန်တော်တော့ သေချာပေါက်မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို အတွင်းအပြင် အသိမခံချင်ဘူး။" ယန်ကျန့်က စကားဆုံးခါနီးမှာပဲ သူ့နောက်ကနေ အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ရှင်က မစ္စတာယန်၊ ယန်ကျန့်လားဆိုတာ မေးလို့ရမလားရှင့်။"

အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းက ယဉ်ကျေးပြီး လေးစားစွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့အခန်းကို ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ ခရီးဆောင်အိတ်အတွက် အကူအညီလိုပါသလား။"

"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို အခန်းကိုပဲ ခေါ်သွားပေးပါ။" ယန်ကျန့်က သူ့ခြေရင်းက ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကောက်ယူရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မနောက်လိုက်ခဲ့ပါ။"

ယန်ကျန့် ဟိုတယ်ဘက်ကို လျှောက်သွားစဉ် သူဟိုတယ်တွေမှာနေရတာကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိကြောင်း ဝန်ခံရမည်။ Z မြို့က နောက်ဆုံးဖြစ်ရပ်မှာ သူတစ်ခါ သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့တယ်။ တစ္ဆေက သူ့ကို အရင်ပစ်မှတ်မထားခဲ့တာက ကံကောင်းခြင်းတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး သူ့ကို အခြေအနေပြောင်းပြန်လှန်ဖို့ အချိန်ပေးခဲ့တယ်။

ဖင်အန်းဂရင်းဟိုတယ်! (ဖင်အန်း ဆိုသည်မှာ ငြိမ်းချမ်းခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။)

"ဒါက သူ့နာမည်အတိုင်း တကယ်ပဲ 'ငြိမ်းချမ်း' ရဲ့လားမသိဘူး။" ယန်ကျန့်က ဟိုတယ်ရဲ့ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။