ညအတွင်းမှ သေနတ်သံများ

ည။

J မြို့အပြင်ဘက်က ညရှုခင်းက မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေတယ်။

ယန်ကျန့်က အနားယူနေပေမယ့် တကယ်တမ်း အိပ်ပျော်သွားဖို့တော့ မရဲဘူး။ ဒါက J မြို့ဖြစ်ပေမယ့် သူက သတိဝီရိယရှိနေဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားနေရတုန်းပဲ။

ဧည့်ခန်းထဲက မီးတွေအားလုံးကို ပိတ်ထားပြီး အနည်းငယ်မှောင်မိုက်နေတယ်။

ယန်ကျန့်က ဆိုဖာပေါ်မှာထိုင်ရင်း သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ်ထောက်ထားပြီး ကြမ်းပြင်ကနေ မျက်နှာကျက်အထိရှိတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေအပြင်ဘက်က စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ညရှုခင်းကို မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကြည့်နေတယ်။

ဒါက လှပတယ်။

ပြီးတော့ အရမ်းတိတ်ဆိတ်တယ်။

ဒါက သူ့ကို စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အပြင်ဘက်က စည်ကားဝပြောမှုက ဒီနေရာက ဘေးကင်းတယ်၊ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်ပွားနေတာမရှိဘူးဆိုတာကို သူ့ကို ပြောပြနေလို့ပဲ။

ဒါကြောင့် တစ်ချိန်ချိန်မှာ ယန်ကျန့်က စည်ကားတဲ့မြင်ကွင်းတွေကို ကြိုက်နှစ်သက်လာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူအုပ်ထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်ဖို့တော့ ဆန္ဒမရှိဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အများနှင့်မတူတဲ့သူ တစ်ယောက်မို့လို့ပဲ။ သူက လူထုကို ရှောင်ရှားတယ်၊ လူထုကလည်း သူ့ကို ရှောင်ရှားလိမ့်မယ်။

အဝေးကနေ ကြည့်ရင်း၊ တည်ငြိမ်စွာစဉ်းစားရင်း၊ အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတာ၊ ဒါက တော်တော်ကောင်းတယ်။

တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်ရင်း ယန်ကျန့်က အထီးကျန်ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို အနားယူနေတယ်။

အပြင်ဘက်က နီယွန်ဆိုင်းဘုတ်တွေကအလင်းက ဝင်ရောက်လာပြီး အခန်းထဲမှာ လျင်မြန်စွာ တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်နေကာ အထူးသဖြင့် ရှင်းလင်းတဲ့အရိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးတယ်။

ဒီအရိပ်က ယန်ကျန့်နောက်မှာ ရှည်လျားစွာဆန့်တန်းနေပြီး သူ့နောက်ကနံရံပေါ်မှာ ထူးဆန်းစွာ ထင်ဟပ်နေတယ်။

အပြင်ဘက်အလင်း မှေးမှိန်သွားရင်တောင် အရိပ်က ရှိနေတုန်းပဲ၊ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် အရိပ်က အမြဲတမ်းခေါင်းတစ်လုံး ပျောက်နေပြီး ထူးဆန်းတဲ့မပြည့်စုံမှုခံစားချက်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးတယ်။

ပြီးတော့ ယန်ကျန့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အသားထဲမှာ ကြက်သွေးရောင်အမျှင်တန်းတွေက ပုန်းအောင်းနေပြီး မှိန်ဖျော့တဲ့အနီရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေကာ အမှောင်ထဲမှာ မသဲမကွဲမြင်နိုင်တယ်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အနီရောင်အစက်အပြောက်ကိုးခု တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသလိုပဲ၊ ရှောင်လွှဲမရနိုင်ဘဲ မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ကျိန်စာလို သူ့နဲ့အတူ အမြဲလိုက်ပါနေတယ်။

တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့သူက တကယ်တမ်းမှာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အကန့်အသတ်ကို ရောက်နေပြီ။

တစ္ဆေမျက်လုံးက နိုးထခါနီးဖြစ်နေပြီး ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေအရိပ်က အပြည့်အဝပြန်လည်ရှင်သန်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက လက်ရှိမှာ သရေကျနေတဲ့အခြေအနေတစ်ခုမှာပဲ ရှိနေတယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ ပင်ကိုအသိစိတ်တွေကတော့ ရှိနေတုန်းပဲ။

ပင်ကိုအသိစိတ်က သူ့ရဲ့အသိစိတ်ကို ကျော်လွှားသွားတာနဲ့ အဲ့ဒါက ယန်ကျန့် လုံးဝကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမယ့်အချိန်ပဲ။

တိတ်ဆိတ်တဲ့အချိန်တွေ တစ်စတစ်စ ကုန်လွန်သွားတာနဲ့အမျှ အိပ်တစ်ဝက်နိုးတစ်ဝက်ဖြစ်နေတဲ့ ယန်ကျန့်က သူ့အသက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားနေရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲဆိုတာ သူ မသိဘူး။

တစ်နာရီဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီဖြစ်နိုင်တယ်။

ညနက်နက်တစ်ချိန်ချိန်မှာ တည်ငြိမ်မှုက အသံတစ်ခုကြောင့် ရုတ်တရက် ပျက်စီးသွားတယ်။

"ဘောင်း!"

ကျယ်လောင်တဲ့သေနတ်သံတစ်ချက်က ဖင်အန်းဟိုတယ်ရဲ့ အထပ်တစ်ခုခုမှာ ထွက်ပေါ်လာပုံရတယ်၊ ခဏအကြာမှာ အချက်ပေးသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအိပ်စက်ခြင်းထဲမှာ နစ်မျောနေတဲ့ ယန်ကျန့်က ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တယ်။

သူက အချိန်စစ်ဆေးဖို့ သူ့မိုဘိုင်းဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တော့ မနက်သုံးနာရီဆယ့်ငါးမိနစ်ပဲ ရှိသေးတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ မိုးလင်းဖို့ နာရီပေါင်းများစွာ လိုနေသေးတယ်။

"သုံးနာရီကျော်ကျော်လေးပဲလား။" သူမျက်လုံးတွေကို မှေးလိုက်ပြီး အနားယူဖို့ ဆက်လက်ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

အပြင်ဘက်က သေနတ်သံနဲ့ အချက်ပေးသံတွေက သူနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ သူက ဖင်အန်းဂရင်းဟိုတယ်အတွက် တာဝန်မရှိဘူး၊ စိတ်ပူသင့်တဲ့သူတွေ စိတ်ပူပါစေ။ သူက မနေ့က လုံလောက်အောင်အလုပ်များခဲ့ပြီး တခြားဘာမှနဲ့မှ မပါဝင်ပတ်သက်ချင်တော့ဘူး၊ မီးလောင်ရင်တောင် သူ့အနားယူမှုကို နှောင့်ယှက်လို့မဖြစ်ဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ သူက မီးလောင်ပြီး သေသွားမှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်က လျစ်လျူရှုချင်ရုံနဲ့ အရာတွေကို လျစ်လျူရှုလို့မရဘူး။

ငါးမိနစ်အကြာမှာ သူ့ရဲ့ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းက အတင်းအကျပ်ချိတ်ဆက်ခြင်းခံလိုက်ရတယ်။

ဒါက ချင်မေ့ရိုရဲ့အသံပဲ- "ယန်ကျန့်၊ ရှိလား။"

"ငါစကားမပြောဘဲ နေလို့မရဘူးလား။" ယန်ကျန့်က ခဏတိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ စကားစလိုက်တယ်။

" လက်ရှိ ဖင်အန်းဂရင်းဟိုတယ်မှာလား။" ချင်မေ့ရိုက မေးလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်က "ငါအိပ်နေတယ်။ အရေးကြီးရင် မနက်ဖြန်မှ ဒီအကြောင်းပြောကြတာပေါ့။"

သူ့လေသံကိုကြားတော့ ချင်မေ့ရိုက အမြန်ပြောတယ်- "ဒါဆိုရင် ရှင် ဖင်အန်းဂရင်းဟိုတယ်က သေနတ်သံကို ကြားပြီးလောက်ပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်မဟုတ်ဘူး။ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြိုလဲသွားပြီး ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို ပစ်သတ်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ လက်ရှိမှာ အလွန်အန္တရာယ်များတဲ့အခြေအနေမှာ ရှိနေပြီး ဘယ်အချိန်မဆို နောက်ထပ်ရာဇဝတ်မှုတွေ ကျူးလွန်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတယ်။"

"အိုး၊ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြိုလဲသွားတယ်လား။" ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ်တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်သွားတယ်- "ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ ပြန်လည်နိုးထမှု ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တာကို မခံနိုင်တော့လို့ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ညဘက်အိပ်စက်ခြင်းက တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေအတွက် အားအနည်းဆုံးအချိန်ဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထခြင်းရဲ့လက္ခဏာတွေက ပိုပြီးသိသာလာတတ်တယ်။

သူကိုယ်တိုင် ဒါကို စူးစူးရှရှ ခံစားခဲ့ဖူးတယ်၊ တကယ်ပဲ လူတစ်ယောက်ကို ရူးသွပ်သွားစေလောက်တယ်။

" ကူညီကိုင်တွယ်ပေးလို့ရမလား။" ချင်မေ့ရိုက ခဏတုံ့ဆိုင်းပြီးမှ မေးလိုက်တယ်။

"သာမန်လူတစ်ယောက်က ပစ်ခတ်ပြီး တခြားသူတွေကို ထိခိုက်စေခဲ့ရင်တော့ ငါဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကူညီပေးမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်က ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်တာတော့... ချန်ယီကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်ပါ။"

ယန်ကျန့်က ပြောတယ်- "ငါ ဒီကိစ္စမှာ မပါဝင်ချင်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ J မြို့ကို လေ့ကျင့်ရေးအတွက် လာခဲ့တာ၊ အလုပ်လုပ်ဖို့မဟုတ်ဘူး။"

"ဖဖင်အန်းဟိုတယ်က ချန်ယီရဲ့စီရင်ပိုင်ခွင့်ထဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ကောင်မင်ရဲ့လက်အောက်မှာ ကျရောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်မင်က အခု တာဝန်ချိန်မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူက အရေးယူမှာမဟုတ်ဘူး။ ရှင်သာ ဟိုတယ်မှာ ကူညီပေးလိုစိတ်ရှိရင် ဒီအသေးအဖွဲပြဿနာကို အမြန်ဆုံးဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။ ငါတို့သာ ဌာနချုပ်က စီစဉ်တာကို စောင့်နေရင် အဲ့ဒီကို အထူးပြုလူတစ်ယောက်ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး နာရီဝက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်။" ချင်မေ့ရိုက ပြောသည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ပါးစပ်ထောင့်မှာ အနည်းငယ်တွန့်သွားတယ်။

ငါ့ကို အလကားလုပ်အားပေးခိုင်းဖို့ ထပ်ကြိုးစားနေပြန်ပြီလား။

တာဝန်ခံတွေ ဒီလောက်များတာ၊ ဘာလို့ အမြဲတမ်းငါဖြစ်နေရတာလဲ။ ငါအရင်က အကြိမ်အများကြီး ဝင်စွက်ဖက်ခဲ့လို့ ဌာနချုပ်က ငါ့ကို ခိုင်းလို့လွယ်တယ်လို့ ထင်နေတာများလား။

ယန်ကျန့်က ချက်ချင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်-

"ချန်ယီက သူ့စီရင်ပိုင်ခွင့်မဟုတ်လို့ မကိုင်တွယ်ဘူး၊ ကောင်မင်က အလုပ်ချိန်မဟုတ်လို့ မကိုင်တွယ်ဘူး၊ ဒါဆို ငါကိုင်တွယ်ရမှာလား။ ဌာနချုပ်ကကောင်တွေနဲ့ ငါ့မှာ ဘာသြဇာမှမရှိဘူးလား။ ကျေးဇူးမတင်ခံရတဲ့အလုပ်အားလုံးကို တာဝန်ယူရမှာက ငါလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျောက်ကျန့်ကော်ရာထူးက နုတ်ထွက်ပြီးတဲ့နောက် တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး တမင်တကာ ငါ့ကို အခက်အခဲဖြစ်အောင်လုပ်နေတာလား။"

"မင်းတို့ငါ့ကို ကူညီစေချင်ရင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ဆယ်တိုင်အတွက် ငါလုပ်ပေးနိုင်တယ်၊ ငါချက်ချင်းအလုပ်စလုပ်မယ်။ ငါ့လည်ပင်းကို စွန့်စားရုံပဲ မဟုတ်လား။ မင်းတို့ဘက်က တန်ဖိုးပေးဖို့ဆန္ဒရှိရင် ငါ့ဘက်က ကြိုးစားအားထုတ်ပေးနိုင်တယ်။ အလကားလုပ်အားပေးတာတော့ နောက်တစ်ခါမဖြစ်နိုင်တော့ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အချိန်ပိုအလုပ်တောင် လစာရသေးတယ်၊ ငါက သာမန်အလုပ်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ထက်တော့ ပိုဆိုးလို့မဖြစ်ဘူးလေ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။" ချင်မေ့ရိုက တိုးတိုးလေးရေရွတ်ပြီး ဖုန်းချလိုက်တယ်။

ထိုအခိုက်တွင် ယန်ကျန့်၏အမူအရာသည် အနည်းငယ်မှောင်သွားသည်။

သူခံစားမိသည်မှာ ကျောက်ကျန့်ကော်နုတ်ထွက်သွားကတည်းက၊ ပြီးတော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အစီအစဉ်စတင်ကတည်းက ဌာနချုပ်၏စီစဉ်မှုအများအပြားတွင် ပြင်းထန်သော ပြဿနာအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။

ထိပ်တန်းအဆင့်တစ္ဆေဆရာများသည် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ပျောက်ကွယ်သွားတာမဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က အလုပ်မလုပ်တော့တာပဲ။

အချိန်မီသတင်း အချက်အလက်မရှိတဲ့ သူ့လိုလူတစ်ယောက်က အင်အားသုံးဖို့ မကြာခဏ ဆွဲခေါ်ခံနေရတယ်၊ ဖြစ်နိုင်သမျှအချိန်တိုင်း အမိန့်ပေးခံနေရတယ်။

ကျောက်ကျန့်ကော်သာ ဒီမှာရှိနေသေးရင် ဒါတွေသေချာပေါက်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျောက်ကျန့်ကော်က သူ့ကန့်သတ်ချက်တွေကို သိတယ် — သူက Z မြို့ဖြစ်ရပ်တုန်းက ယန်ကျန့်ရဲ့အထောက်အပံ့ကို မတောင်းခဲ့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယန်ကျန့်က သဘာဝလွန် ဘတ်စ်ကားအမှုကို ကိုင်တွယ်ပြီးကာစမို့လို့ပဲ၊ ဒါကြောင့် ထောက်ထားမှုအရ သူတောင်းဆိုမှုမပြုခဲ့တာ။ အဆုံးမှာ ယန်ကျန့်က Z မြို့ကို စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် သွားခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့...

လေယာဉ်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်က ပြီးဆုံးကာစပဲ၊ ဝိညာဉ်ပုလင်းပြဿနာက ဖြေရှင်းပြီးကာစပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီမှာ သူက နောက်တစ်ကြိမ် တာဝန်ပေးအပ်ခံနေရပြန်ပြီ။

"အခုတော့ ငါဝန်ခံရတော့မယ်၊ ကျောက်ကိုင်မင်က တားချန်းမြို့မှာတုန်းက မှန်ခဲ့တယ်၊ ငါ့လို ဘယ်သူမှမဟုတ်တဲ့ကောင်တစ်ယောက် ထပြီး ကြီးထွားလာတာကို ဘယ်သူမှမမြင်ချင်ဘူး၊ ငါက အဆင့် S သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ဖြေရှင်းခဲ့ရင်တောင်ပေါ့။"

ယန်ကျန့်က မတ်တပ်ထရပ်ပြီး အပြင်ဘက်ကမြို့ကို ကြည့်လိုက်သည်-

"ဒါဆိုရင်ရော၊ ငါ့ကို သွယ်ဝိုက်တဲ့နည်းနဲ့ ဖိနှိပ်နေတာလား။"

ဤသို့သော သွယ်ဝိုက်တဲ့ဖိနှိပ်မှုသည် တမင်တကာလုပ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အချို့တစ္ဆေဆရာများ အလုပ်မလုပ်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့်ရလဒ်ဖြစ်သည်၊ သဘာဝအတိုင်း သူတို့၏တာဝန်များသည် အခြားသူများအပေါ်သို့ စတင်ကျရောက်လာပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍များပြားလာသည်။

'သင်၏စွမ်းရည်ကြီးမားလေ၊ သင်၏တာဝန်ကြီးမားလေ' ဟုခေါ်သောအရာသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

တကယ်တမ်းမှာ သင်၏စွမ်းရည်ကြီးမားလေ၊ သင်၏တာဝန်ငယ်လေဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အရင်က လေဆိပ်တွင် ကျုံးရှန်ပြောခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်လာရန် အောင်မြင်မှုများနှင့် အတွေ့အကြုံများသာမက လုံလောက်သောသြဇာအာဏာလည်း လိုအပ်သည်။

ယန်ကျန့် ယခုလိုအပ်နေသောအရာမှာ ထိုသြဇာအာဏာပင်ဖြစ်သည်။

"ငါမှတ်မိသလောက် ထုံချန့်နဲ့ ဖုန်းချွမ်ကလည်း အခု J မြို့မှာပဲ၊ အဲ့ဒီတစ္ဆေဖိုရမ်က လင်လော့မေ့နဲ့... ပြီးတော့ ရှုံဝန်ဝန်လည်းပါတယ်။" ယန်ကျန့်က စဉ်းစားရင်း သူ၏အကြည့်သည် အနည်းငယ်ပြောင်းသွားသည်။

နေရာတိုင်းမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာက ဆုလာဘ်မရှိဘဲတော့ မဟုတ်ဘူး၊ သူက လူတစ်စုနဲ့လည်း မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။

သူတို့ထဲကတချို့က သူဒီလိုနောက်ခံသြဇာရှိမှန်း မသိကြတာပဲ။

"ဘောင်း!"

ထိုအခိုက်တွင် သေနတ်သံများ နောက်တစ်ကြိမ်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တစ်ချက်တည်းမဟုတ်ဘဲ သေနတ်ပစ်ခတ်မှုအများအပြားဖြစ်သည်။

အရင်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမတည်ငြိမ်သောတစ္ဆေဆရာသည် လက်တုံ့ပြန်မှုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံရသည်။

ထို့နောက် သူ၏ရှေ့တံခါးတွင် တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ကျန့်မဖြေမီ တံခါးသည် သူ့ဘာသာသူ ပွင့်သွားသည်။

မှိန်ဖျော့သောတံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်မှာ နေ့ခင်းက တောင့်တင်းနေခဲ့သော ကျန်းလေ့ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူ့ကို အနည်းငယ်ထူးဆန်းသောအပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်-

"ယန်ကျန့်၊ ဒုက္ခဖြစ်နေပြီ၊ မင်းသိတယ်မလား။"

"ဒါက ငါနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ။" ယန်ကျန့်က လှည့်လိုက်သည်။

"ငါက အထက်ကလူကြီးတွေရဲ့တာဝန်ပေးမှုနဲ့ ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖို့ရောက်လာတာ၊ ပြီးတော့ ငါအဲ့ဒီကိုသွားရင်း မင်းကို အသိပေးလိုက်မယ်လို့ တွေးမိလို့။"

ကျန်းလေ့က ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျန့်က "အဲ့ဒါမလိုအပ်ပါဘူး၊ မင်းသာ ကိုင်တွယ်ဖို့ဆန္ဒရှိရင် ရှေ့ဆက်လုပ်လိုက်ပါ။"

ဒါဆို ငါငြင်းပြီးတဲ့နောက် သူတို့က ကျန်းလေ့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ စီစဉ်လိုက်တာပေါ့။

တကယ်ပဲ။

အခြေအနေကို ဘယ်သူမှမကိုင်တွယ်ဘဲ နေတာမဟုတ်ဘူး။

"ငါပြောတာက ပိုကောင်းသေးတယ်လို့ ထင်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခုနကတင် အဲ့ဒီတစ္ဆေဆရာက ပြန်လည်နိုးထခြင်းလက္ခဏာတွေ ပြလာလို့... ပြီးတော့ အခြေအနေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို သက်ရောက်မှုစပြုနေပြီ။" ကျန်းလေ့က ပြောသည်။

"ငါခဏတာနေဖို့ နေရာအသစ်တစ်ခု ရှာဖို့လိုတော့မယ်ထင်တယ်။" ယန်ကျန့်က ဖြည်းညင်းစွာပြောသည်။

သူ၏ထူးဆန်းသောပျော်ရွှင်သောအမူအရာ အနည်းငယ်ထိန်းချုပ်သွားပြီး ကျန်းလေ့က "မင်းသာ လာပြီး တစ်ချက်ကြည့်ပေးရင် ငါတကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ။ ငါ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်က ကိစ္စတွေကို စောင့်ကြည့်ပေးတာက ငါ့ကို ယုံကြည်မှုနည်းနည်းပိုပေးပါလိမ့်မယ်။"

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ယန်ကျန့်သည် ခဏတာရပ်တန့်သွားသည်။