အခန်း ၃၈-၃၉

အခန်း ၃၈

ဟုန်လွမ်းနဲ့ လော်ဇေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာကို မြင်တော့ ယဲ့ယွီရဲ့ နှလုံးသား နစ်မြုပ်သွားတယ်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတွေ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေတယ်။

သူတို့ ဘယ်တုန်းက ရောက်လာတာလဲ။ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။

ငါ ဝေအော်ရှုနဲ့ အခုလေးတင် ဘာမှ ထိလွယ်ရှလွယ် ကိစ္စတွေ မဆွေးနွေးခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။

ဟုန်လွမ်းက ညင်သာစွာ ရယ်လိုက်တယ်၊ “ကျွတ်ကျွတ်ကျွတ်၊ အဲဒီအမူအရာက ဘာလဲ။ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပေါ်သွားလို့ ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်း မသိတော့တာလား။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ဝိုင်တစ်ခွက် သောက်မလား။”

ဒီလိုပြောပြီးနောက် သူမက သူ့လက်ထဲက ဝိုင်ဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်တော့ ဝိုင်ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ရနံ့က ပန်းရနံ့နဲ့ ရောနှောပြီး မွှေးကြိုင်လာတယ်။

ယဲ့ယွီ တစ်ကိုယ်လုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ လှုပ်ရှားလာတာကို ချက်ချင်း ခံစားရတယ်။

ဒီဘူးထဲက ဝိုင်က သာမန်အရက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ။

ယဲ့ယွီ လက်လှမ်းပြီး ယူဖို့ပြင်တုန်း ဟုန်လွမ်းက ဝိုင်ဘူးကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲပြန်လိုက်တယ်။

“မသောက်ချင်ရင် မသောက်နဲ့ပေါ့။”

ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း စကားမဲ့သွားတယ်။

ဆရာ၊ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ။

လော်ဇေ လည်ချောင်း ရှင်းလိုက်တယ်။

တိုးတိုးလေး သူက ပြောလိုက်တယ်၊ “အစ်မကြီး၊ ဒီဂျူနီယာနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း စကားပြောခွင့် ပြုပါဦး။”

ဟုန်လွမ်းက ပြောလိုက်တယ်၊ “မင်း စကားပြောတာကို ငါ တားခဲ့လို့လား။”

သူမရဲ့ လှောင်ပြောင်တဲ့ စကားသံကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားတယ်။

တကယ်ပဲ ဆရာက ဆရာပဲ။ တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရှေ့မှာတောင် အလျှော့မပေးဘူး။ စနောက်ချင်ရင် စနောက်မှာပဲ။

ဒါက သူ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို သိသိသာသာ ဟန်ချက်ညီစေခဲ့တယ်။

လော်ဇေ ခေါင်းကို မတတ်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူက သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ယဲ့ယွီကို တိမ်တွေထဲကို ခေါ်ဆောင်သွားတယ်။

ဒါကို မြင်တော့ ယဲ့ယွီ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေတယ်။

ဂိုဏ်းချုပ်က ဘာလုပ်ချင်တာလဲ သူ နားမလည်ဘူး။

“မင်း မကြာသေးခင်က အစ်မကြီး ဟုန်လွမ်းရဲ့ တပည့်အဖြစ် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သူက မင်းကို အထင်ကြီးတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်း လုံးဝ နားမလည်သေးတဲ့ အချို့အရာတွေ ရှိတယ်။ အစ်မကြီးရဲ့ လုပ်ပုံကိုင်ပုံက… ထူးဆန်းတယ်။ မင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ငါ မင်းကို ဒီကို တခြားကိစ္စအတွက် ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို သတိပေးဖို့ပဲ။ အဲဒီနည်းစနစ်ကို သေချာ ထိန်းသိမ်းထားပါ၊ နားလည်လား။”

လော်ဇေရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အံ့မခန်း တည်ကြည်တယ်။

ပြီးတော့ သူက ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်းရဲ့ မူရင်းအကြောင်းကို ရှင်းပြတော့တယ်။

အစပိုင်းမှာ စစ်မှန်သော ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်းနဲ့ ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်းက အတူတူပဲ။

တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်းရဲ့ ပထမဆုံး ဂိုဏ်းချုပ်က တည်ထောင်ခဲ့တာ၊ သူ ဒီနည်းစနစ်နဲ့ ကျင့်ကြံသူလောကမှာ နာမည်ကြီးခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ သူက တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် စစ်မှန်သော ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်းက အလွန်လိုအပ်ချက်များပြီး ခက်ခဲတယ်။ ချောမွေ့စွာ လက်ဆင့်ကမ်းလို့မရဘူး။

ဒါကြောင့် ပထမဆုံး ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီနည်းစနစ်ရဲ့ အခြေခံပေါ် မူတည်ပြီး အများအပြားကို ရိုးရှင်းအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။

သူက ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်းကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။

ဒီလိုဆိုရင်တောင် ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်းက အစွမ်းထက်ပြီး လိုအပ်ချက်များနေဆဲပဲ။

အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ စစ်မှန်သော ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်းက သူ့ရဲ့ ခက်ခဲမှု မြင့်မားတာကြောင့် အများစုက မေ့လျော့သွားကြတယ်။

ဒီအတောအတွင်း ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်းက အောင်မြင်စွာ ပြန့်ပွားသွားပြီး တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်းရဲ့ တည်ထောင်ခြင်း အုတ်မြစ် ဖြစ်လာတယ်။

လော်ဇေရဲ့ ပုံပြင်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ယဲ့ယွီ မျက်ခုံးအနည်းငယ် မြှင့်လိုက်တယ်။

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်၊ “တကယ်တော့ ဒါက သိပ်ခက်ခဲပုံ မပေါ်ဘူး မဟုတ်လား။”

ဒီစကားကို ကြားတော့ လော်ဇေက သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ အုပ်ပြီး သူ့မျက်နှာက နာကျင်နေတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်က အစ်မကြီး ဟုန်လွမ်းလည်း အတူတူပဲ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။

ဒီတိုတောင်းတဲ့ စာကြောင်းလေးက တကယ်ကို ဝမ်းနည်းစရာတွေ အများကြီး ယူဆောင်လာခဲ့တယ်။

လော်ဇေက တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေပေမယ့် ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်းကို သူ့ရဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ ကျွမ်းကျင်အောင် မလုပ်နိုင်သေးဘူး။

စစ်မှန်သော ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်းကတော့ သူ စဉ်းစားဖို့တောင် မရဲဘူး။

သူ့ဆရာကိုယ်တိုင်က တစ်ခါက တည့်တည့် ပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ “လော်ဇေ၊ မင်းရဲ့ ဉာဏ်ရည်က မမြင့်မားသေးဘူး။ မင်း စစ်မှန်သော ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်းကို သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်မကြီးကို ခဏ ထိန်းထားခိုင်းလိုက်။”

အစပိုင်းမှာ လော်ဇေက အဲဒီနေ့က သူ့ဘဝမှာ အနာကျင်ဆုံးနေ့လို့ ထင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ဟုန်လွမ်းရဲ့ တပည့်က ပြန်ပြီး သတိပေးလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

ဒီခံစားချက်က အရမ်း မသက်မသာပဲ!

စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး လော်ဇေက သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်ရဖို့ ကြိုးစားပြီး ထပ်ပြောလိုက်တယ်၊ “မင်း ဘယ်လိုပဲ ထင်ပါစေ၊ စစ်မှန်သော ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်းက တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး ရတနာပဲ။ ဒါက ထူးခြားတယ်။ မင်းဆရာက မင်းကို အပ်နှင်းခဲ့တာဆိုတော့ မင်း သေချာ ထိန်းသိမ်းထားရမယ်၊ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးရဘူး၊ နားလည်လား။”

ယဲ့ယွီ ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်တယ်။

လော်ဇေက သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ယဲ့ယွီကို ဟုန်လွမ်းရဲ့ ဘေးကို ပြန်ပို့လိုက်တယ်။

သူကိုယ်တိုင်ကတော့ အလင်းစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပင်မခန်းမကြီးဆီ ပြန်သွားတယ်။

ဒီနေ့က သူ့အတွက် နောက်ထပ် ဒဏ်ရာရတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပဲ!

ယဲ့ယွီ သူ့ရဲ့ မူလနေရာကို တစ်ခါပြန်ရောက်လာတယ်။

ဟုန်လွမ်းက အခုထိ သောက်နေတာကို ကြည့်ရင်း သူ နည်းနည်း ကြည်နူးမိတယ်။

ဆရာက အပေါ်ယံကြည့်ရင် အရမ်း ယုံကြည်လို့မရတဲ့ပုံ ပေါ်ပေမယ့် အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်းနည်းစနစ်ကို သူ့ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပေးတယ်။

“ကောင်လေး၊ မနေ့ကမှ မင်းကို နည်းစနစ်ပေးခဲ့တာ။ အခု ဒီနေ့မှာ မင်းက အဲဒါကို သုံးနိုင်နေပြီ။”

“မင်း တော်တော် အထင်ကြီးစရာပဲ!”

ဟုန်လွမ်းက အနည်းငယ် လှည့်လိုက်တယ်၊ သူ့လေသံက အရင်ကလို စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိတော့ဘူး။

ယဲ့ယွီ နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။

အို၊ ဒါကို မေ့သွားခဲ့တာ။

သို့သော် ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ ထိတ်လန့်မှုကို ပေါ်လွင်ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။

အစားထိုး၍ သူက တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ပြီး “ဆရာ၊ ခင်ဗျား နောက်နေတာ။ ကျွန်တော့်မှာ မွေးရာပါ အရည်အချင်း ပိုမြင့်လို့ ဖြစ်မှာပါ။”

“လျှာရှည်မနေနဲ့။ မင်းရဲ့ ဉာဏ်ရည်က မယုံနိုင်လောက်အောင် ဆိုးတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှု မပါဘဲ မင်း ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်းကို ဒီလောက် မြန်မြန် ထုတ်ဖော်နိုင်ပါ့မလား။”

“ဒါက အိပ်မက်သက်သက်ပဲ!”

ဟုန်လွမ်းရဲ့ ပုံရိပ်က ရုတ်တရက် လင်းခနဲ ပေါ်လာပြီး ယဲ့ယွီရဲ့ ရှေ့ကို ရောက်လာတယ်။

မူလက ဝိုင်သောက်ထားလို့ ဝေဝါးနေတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက အလွန် ထက်မြက်လာတယ်။

ဒီအချိန်မှာ ယဲ့ယွီ တကယ်ကို ထိတ်လန့်သွားတယ်။

ခဏတာ သူ ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။

ဒါပေမယ့် မမျှော်လင့်ဘဲ ယဲ့ယွီကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ဟုန်လွမ်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်တယ်။

“ထားလိုက်ပါတော့၊ ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြန့်တယ်၊ အံ့သြစရာတွေ အများကြီးပဲ။ လူတိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိတယ်၊ မင်း မပြောချင်ရင် ငါ ထပ်မမေးတော့ဘူး။”

“မင်း တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်းကို သစ္စာရှိသရွေ့ ပြီးပြီ။”

ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း သက်သာရာ သက်စေခဲ့တယ်။

သူက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်တယ်၊ “နားလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ ကျွန်တော် ကျိန်ဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော် ဆရာရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်းမှာ ရှိနေသရွေ့ ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်မယ့် ဘယ်အရာမှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး!”

ဟုန်လွမ်းက ဒီကိစ္စကို ဘာလို့ ရုတ်တရက် မစုံစမ်းတော့ဘူးဆိုတာ ယဲ့ယွီ မသိပေမယ့် သူ့အတွက်တော့ ဒါက သေချာပေါက် ကြီးမားတဲ့ သက်သာရာရမှုတစ်ခုပဲ။

မဟုတ်ရင် သူ တကယ်ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ရှင်းပြချက်တစ်ခု ဘယ်လို ပေးရမှန်း မသိဘူး။

ဟုန်လွမ်းက မျက်ခုံးအနည်းငယ် မြှင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်၊ “ဒါဆို မင်းက စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ ကျေးဇူးတင်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား။”

“ဆရာ ဘာပြောတာလဲ။”

ယဲ့ယွီ ရှုပ်ထွေးနေတယ်။

ဒါပေမယ့် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သူက အောက်ဆီဂျင် လုံးဝ ပြတ်လပ်သွားသလို ခံစားရတယ်။

ဟုန်လွမ်းက ယဲ့ယွီကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ပွေ့ဖက်ထားတယ်။ သူမက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ်၊ “တပည့်၊ မနေ့က ထိုင်သွမ်ထိပ်မှာ ငါ တစ်ညတာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ မင်း တကယ် ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပြီး ထောင့်လေးထောင့်စလုံးကို အောင်နိုင်လိုက်။”

“ငါ ဆုံးရှုံးခဲ့တာတွေ အားလုံး ပြန်ရယူလိုက်ပါ။”

“မင်း ယုံကြည်မှု ရှိလား။”

“အွမ်ဖ်!”

ယဲ့ယွီ မပြောနိုင်တော့ဘူး။

ဒီအချိန်မှာ ကျယ်ပြန့်တဲ့ စိတ်နဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နှလုံးသားဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတယ်ဆိုတာ သူ တကယ် နားလည်သွားတယ်။

ဒါက တကယ်ကို အရေးပါခဲ့တယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ သူက လော်ဇေက ဟုန်လွမ်းကို “ထူးဆန်းတယ်” လို့ ဘာလို့ ပြောတာလဲဆိုတာ နားလည်သွားတယ်။

ဆရာရဲ့ အတွေးအခေါ်က တကယ်ပဲ အရမ်း ထူးဆန်းတယ်!

...

ည ရောက်လာပြီ။

ကွမ်းယွမ်ဂိုဏ်းထဲမှာ။

ယွမ်ဝူစိက ပုလင်ဖေး သူ့ကို လာရှာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။

သူ့ရှေ့မှာ အိပ်မက်ထဲကအတိုင်း ရုပ်ရည်တူပြီး နာမည်တူတဲ့ ဒီလူကို မြင်တော့ ယွမ်ဝူစိရဲ့ နှလုံးသားက ရောနှောခံစားချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။

သူမအတွက် မယုံကြည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေရုံတင် မဟုတ်ဘူး။

ပုလင်ဖေးက ပိုလို့တောင် အံ့ဩစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။

သူမ အိပ်မက်ထဲက နိုးလာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် သူ့ရဲ့ အတွင်းစိတ်က ကွမ်းယွမ်ဂိုဏ်းကို လာဖို့ပဲ။

ဒီနေရာက သူ့အိပ်မက်ထဲကအတိုင်း တကယ်ပဲလားဆိုတာ သူမ သိချင်တယ်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီကို ရောက်ရောက်ချင်း ယွမ်ဝူစိနဲ့ တည့်တည့် တိုက်မိသွားတယ်။

*****

အခန်း ၃၉

ဂူယွမ်ဂိုဏ်း(ကွမ်းယွမ်ဂိုဏ်း)ရဲ့ ပင်မခန်းမကြီးရှေ့မှာ ယွမ်ဝူချီ(ယွမ်ဝူစိ)နဲ့ ဘူလင်ဖေး(ပုလင်ဖေး)တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြတယ်။

တစ်ပြိုင်တည်း သူတို့က မေးလိုက်ကြတယ်၊ “ယဲ့ယွီ ဘယ်မှာလဲ။”

ဒီမေးခွန်းကို ကြားတော့ ယွမ်ဝူချီနဲ့ ဘူလင်ဖေးတို့ ချက်ချင်း နားလည်သွားကြတယ်။

တစ်ဖက်လူက သူတို့နဲ့ အတူတူပဲ အိပ်မက် မက်ခဲ့တာ။

မဟုတ်ဘူး။

ဒါက အိပ်မက် လုံးဝ မဟုတ်လောက်ဘူး။

ဒါက တကယ့် လက်တွေ့ပဲ။

ခဏအကြာမှာ အိပ်မက်ထဲမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတဲ့ ဒီနတ်သမီးလို မိန်းကလေးနှစ်ယောက် အခု အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ အတူထိုင်နေကြတယ်။

“ဒါက အိပ်မက်လို့ မထင်ဘူး။ အရာအားလုံးက အရမ်းကို တကယ်လိုပဲ ခံစားရတယ်။ ဒါ့အပြင် မမတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ဖူးပေမယ့် အခုတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတယ်။ ပြီးတော့ တူညီတဲ့ အိပ်မက်ကို မက်တာက လုံးဝ မယုံနိုင်စရာပဲ။”

ယွမ်ဝူချီရဲ့ လေသံက စိတ်ခံစားမှုတွေ ပြည့်နေတယ်။

ဘူလင်ဖေးက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ်၊ “မမလည်း ဒါက အိပ်မက်လို့ မယုံဘူး။ ဒါကြောင့် အခု လုပ်ရမှာက ယဲ့ယွီကို ရှာဖို့ပဲ။ သူက မမတို့ကို အဖြေပေးနိုင်လိမ့်မယ်!”

ယွမ်ဝူချီက ဒီအမြင်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ သဘောတူတယ်။

ပြီးတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာက ရုတ်တရက် နီရဲသွားတယ်။

သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်၊ “ဒါပေမယ့်သူ့ကိုရှာတွေ့ပြီး အနာဂတ်ကျရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

ဒီလို ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ မေးခွန်းမျိုးကို တခြားသူတစ်ယောက်ယောက် ကြားရင် သေချာပေါက် ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ်။

ဒါပေမယ့် ဘူလင်ဖေး သူ့စိတ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်တယ်။

ယွမ်ဝူချီက သူတို့ ယဲ့ယွီကို တွေ့ပြီးနောက် ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲလို့ မေးနေတာ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဘူလင်ဖေးလည်း အနာဂတ်မှာ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး။

ဒါပေမယ့် အိပ်မက်ထဲမှာ သူ့ရှေ့မှာ ယဲ့ယွီ သေဆုံးသွားတာကို မြင်ရတဲ့ ခံစားချက်က အရမ်း နာကျင်ရတယ်။ ဘူလင်ဖေးက ဒီလို နာကျင်မှုကို ထပ်မံ ခံစားရတာကို တကယ် မလိုချင်ဘူး။

ဒါကြောင့် သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်၊ “ဒါဆို ယဲ့ယွီရဲ့ ရွေးချယ်မှုအပေါ် မူတည်တယ်။ သူက မမတို့ နှစ်ယောက်လုံးကိုပဲ ရွေးရင် မမ… မမ လက်ခံမယ်။”

ယွမ်ဝူချီက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။

ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်၊ “မမလည်း လက်ခံမယ်။ ရွေးစရာ မရှိဘူး။ အဲဒီမြင်ကွင်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး မရင်ဆိုင်နိုင်တော့ဘူး!”

ယဲ့ယွီ မသိလိုက်တာက မနေ့ညက အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲက နတ်သမီးလို မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြေလည်သွားကြပြီ။

ဝူကျီတောင်ထိပ်မှာ ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသယ်မရင်း ဝါးအိမ်လေးဆီ အားတင်းလျောက်သွားတယ်။

နောက်ထပ် နေ့လည်ခင်းတစ်ဝက်က လူနှိပ်စက်တဲ့စက်ကြီးထဲဝင်နေရသလိုပဲ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။

ဟုန်လွမ်းက နောက်တစ်ကြိမ် ငွေအများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့တယ်။

---

ညဘက်မှာ သူ့ရဲ့ လောင်းကစားကံ မကောင်းဘူးလို့ သူ ထပ်မပြောခဲ့ရင် ယဲ့ယွီ တစ်ညလုံး အနားရမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။

ဝါးအိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ ဒုတိယ အစ်မကြီး ရှီမူလင်း သူ့ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေတာကို သူ အံ့ဩစွာ တွေ့လိုက်ရတယ်။

သူမရဲ့ အိပ်စက်တဲ့ ပုံစံက ထူးထူးခြားခြား လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရှိတယ်။

ယဲ့ယွီရဲ့ မျက်လုံးတွေက ထူးဆန်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြန်တယ်။

ဒီဝါးအိမ်ကို ဆောက်ပြီးကတည်းက ရှီမူလင်းက တော်တော် ထူးဆန်းလာတယ်။

သူမကို နားလည်ရခက်တယ်။

ဘာလို့ ပြတင်းပေါက်တွေကို ဒီလောက် နီးနီးကပ်ကပ် ထားချင်ရတာလဲ။ ပြီးတော့ သူ့အခန်းမှာ ဘာလို့ မအိပ်တာလဲ။

ဒီမေးခွန်းတွေက ယဲ့ယွီကို ခေါင်းကိုက်စေတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ရှီမူလင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာတယ်။

သူမက မအီမသာ ထထိုင်လိုက်တယ်၊ သူ့ခေါင်းမှာ ဆံပင်တစ်ချောင်း ထောင်နေပြီး တော်တော် အူကြောင်ကြောင် ပုံစံပေါက်နေတယ်။

“ဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျတာလဲ။ လာစမ်းပါဦး၊ အနံ့ခံကြည့်ရအောင်။”

ဒီစကားကို ကြားတော့ ယဲ့ယွီ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။

ဘာကို အနံ့ခံရမှာလဲ။

သူကလန့်ပြီးနောက်ကိုခုန်မိတယ်။

ဒီသေးငယ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ရှီမူလင်း သတိမထားမိတာ မဟုတ်ဘူး။

သူမက သူ့ရဲ့ အမှားကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားတယ်။

အိုဟိုး။

သူမက သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို ပြောလိုက်တာ။

ဒီဂျူနီယာမောင်လေးကို ကြောက်လန့်ပြီး မပြေးစေရဘူး။ မဟုတ်ရင် နောင်ကျရင် ဒီလို မွှေးကြိုင်တဲ့ အနံ့ကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမလဲ။

ရှီမူလင်း ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး အရင်ကလို အေးစက်တဲ့ ပုံစံကို ပြန်ပြောင်းလိုက်တယ်။

“မမ မှားသွားပါတယ် ဂျူနီယာမောင်လေး။ မမ ခုနက အိပ်ရင်း ပြောမိတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ မမ ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေလဲဆိုတော့မင်းရဲ့ အခန်းက သက်တောင့်သက်သာ ရှိလားဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။”

“ဒါကို အစ်မကြီးက ဂျူနီယာမောင်လေးကို ဂရုစိုက်တယ်လို့ပဲ ထင်လို့ရတယ်။”

ဒီလိုပြောပြီးနောက် ရှီမူလင်းက ခြေလှမ်းကျယ်ကျယ်နဲ့ ဝါးအိမ်ထဲကနေ ထွက်သွားတယ်။

ယဲ့ယွီက အဲဒီမှာ ရပ်နေပြီး လုံးဝ အံ့အားသင့်နေတယ်။

အစ်မကြီးက ဂျူနီယာမောင်လေးကို ဂရုစိုက်တာက အခန်းကို စမ်းသပ်တာပါ ပါတာလား။

တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် မဟုတ်တော့ဘူး။

အရမ်း မဟုတ်တော့ဘူး။

---

အစ်မကြီးမှာ တစ်ခုခု ပြဿနာရှိနေတာ သေချာတယ်။

ယဲ့ယွီ ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေတုန်း သူ့ဘေးက ပြတင်းပေါက်က ပြန်ပွင့်လာတယ်။

ရှီမူလင်းရဲ့ အသံက ဘေးအခန်းကနေ ထွက်လာတယ်၊ “ဒီည ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်စရာ မလိုဘူး။ လေကောင်းလေသန့် ဝင်တာ ကောင်းတယ်။”

ယဲ့ယွီ လုံးဝ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။

ဘာလေကောင်းလေသန့်လဲ။

ကျွန်တော်တို့ ပြတင်းပေါက်တွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ကပ်နေတာ။

ဖွင့်လိုက်ရင် ကျွန်တော့်လေကမင်းဆီ ဝင်၊မင်းလေက ကျွန်တော့်ဆီ ဝင်တာပဲ ရှိတယ်။

ဒါက လက်တွေ့ကျလား။

နောက်ဆုံးတော့ ယဲ့ယွီ ထပ်ခါတလဲလဲ အတင်းပြောပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်တွေ ပြန်ပိတ်လိုက်လို့ရသွားတယ်။

သူ့ကိုယ်ပိုင်နေရာကို ပြန်ရောက်တော့ ယဲ့ယွီကုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းပြီး တစ်နေ့တာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို သူ့စိတ်ထဲမှာ ပြန်လည် ဆင်ခြင်နေတယ်။

ဒါက ကျင့်ကြံသူလောကရဲ့ တကယ့် အခြေအနေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဘယ်အချိန် အန္တရာယ် ရောက်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မသိနိုင်ဘူး။

ဒါက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတဲ့ ကာလမှာ ကောင်းချီးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ အတော်အသင့် အရည်အသွေးရှိတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ရာကျော် ရခဲ့တယ်။ ထုတ်ဖော်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ခြေလက်တွေလိုပဲ အရမ်းထိထိရောက်ရောက်တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် အခု တိမ်တိုက်ပြာဂိုဏ်းမှာ ရှိနေတာကြောင့် တတ်နိုင်ရင် ဝိညာဉ်တစ်သောင်းနည်းစနစ်လိုမျိုး လှုပ်ရှားမှုတွေကို ရှောင်ရှားရမယ်။

ပေါ်ပေါက်သွားရင်တော့ ဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်လိမ့်မယ်။

ဒါ့အပြင် အစစ်အမှန်ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်း ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ဖို့လည်း လိုအပ်တယ်။

ဒီနည်းစနစ်က ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားရှိရုံသာမက ရှင်းလင်းတဲ့ မူရင်းလည်း ရှိတယ်။ ဘယ်လိုပဲ သုံးသုံး ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို နားမလည်နိုင်ဘူး။

ဒီလို စဉ်းစားပြီးနောက် ယဲ့ယွီ ချက်ချင်း အစစ်အမှန်ချီလင်မိုးကြိုးဓားသိုင်း ကို ထုတ်ပြီး လေ့လာတော့တယ်။

နာရီဝက်အတွင်းမှာတင် ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့ အကြောင်းအရာ အားလုံးကို မှတ်မိနေပြီ။

ကျန်တာကတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်းအဆင့်မြှင့်အသားကျဖို့ပဲ။

ဟာ!

ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပန်းနံ့တွေ ရတာလဲ။

ယဲ့ယွီ ခေါင်းလှည့်ပြီး သူ့ခေါင်းအုံးကို အနံ့ခံကြည့်တယ်။

အနံ့က အဲဒီကနေ လာတာ။

မဟုတ်ဘူး၊ ပိုတိကျပြောရရင် အစ်မကြီး ရှီမူလင်း ထားခဲ့တာ။

မမျှော်လင့်ဘဲ အစ်မကြီးက အေးစက်ပုံရပေမယ့် တော်တော်လေးကိုယ်သင်းနံ့ မွှေးကြိုင်တယ်။

သူမရဲ့ အပြုအမူလေးပဲ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတာ။

---

ယဲ့ယွီ ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ ဤကိစ္စကို အလေးအနက်ထား စဉ်းစားမနေတော့ပေ။

အစားထိုး၍ သူသည် အိပ်မက်ပုံစံတူခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

…

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ငါးရက် ကုန်လွန်သွားသည်။

ဤအတောအတွင်း ယဲ့ယွီ၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေသည်။

ငါးရက်အတွင်း အိပ်မက်ပုံစံတူခြင်း ဆယ်ကြိမ်။

သူသည် သိုင်းပညာဆုလာဘ်များ မရရှိခဲ့သည့်အပြင်၊ အသေးစားနယ်ပယ်တစ်ခုကိုသာ တိုးတက်နိုင်ခဲ့ပြီး ရွှေအူတိုင်နယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။

အိပ်မက်ထဲက ပုံစံတူဘဝတိုင်းသည် တိုတောင်းပြီး စိတ်ပျက်စရာကောင်းသည်။

ကျပန်းပေးထားသော ပါရမီများလည်း အလွန်ညံ့ဖျင်းသည်။

စဉ်ဆက်မပြတ် ကျရှုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ရာ ယဲ့ယွီကို အလွန်စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့တွင် ယဲ့ယွီသည် ဖျားနာကြောင်း ပြောဆိုကာ ဟုန်လွမ်း၏ နောက်ထပ်စွန့်စားခန်းတစ်ခုတွင် လိုက်ပါရန် တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင် သူသည် နောက်ထပ်ပုံစံတူခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

【အိပ်မက်တိုင်းသည် သင့်အတွက် ဘဝသစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။】

【မြေပုံနှင့် ဇာတ်ကောင်များ တင်နေသည်။】

【ရွေးချယ်မှု ပြီးစီးပါပြီ။】

【ဤအိပ်မက်အတွက် ပါရမီ: ဘုရားဖြစ်ရန် သတ်ဖြတ်ခြင်း (ရွှေရောင်)】

ဤတောက်ပနေသော ရွှေရောင်စကားလုံးများကို မြင်သောအခါ ယဲ့ယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များပင် ဝဲလာခဲ့သည်။

အာ၊ ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှေရောင်ပါရမီ။

ဤမျှကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် စနစ်က နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင်ပါရမီကို ပေးသနားခဲ့သည်။

【နတ်ဘုရားဖြစ်ရန် သတ်ဖြတ်ခြင်း ---- အခြားသူများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် သင်သည် စဉ်ဆက်မပြတ် ပိုမိုအားကောင်းလာနိုင်သည်။】

【ဤပါရမီသည် မွေးရာပါပါရမီနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း၏ ပိတ်ဆို့မှုများကဲ့သို့သော စည်းမျဉ်းအားလုံးကို လျစ်လျူရှုသည်။】

စနစ်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ယဲ့ယွီသည် အရာအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားသည်။

ဒါက သတ်ဖြတ်ခြင်းလမ်း မဟုတ်ဘူးလား။

ဒီလိုဆိုရင် အားလုံးကို အမဲလိုက်သုတ်သင်ဖို့ လိုက်လံရှာဖွေလိုက်ရအောင်!

【အသက် ၀: သင် မွေးစကတည်းက စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသည်။】

【ကြင်နာသော တောင်သူလင်မယားတစ်ဦးက သင့်ကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။】

【အသက် ၈: သင်သည် လမ်းမှဖြတ်သွားသော နတ်ဆိုးအကြီးအကဲတစ်ပါးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။】

【မေးမြန်းကြည့်သောအခါ ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် အနီးအနားရှိ နတ္ထိခြောက်ပါးဂိုဏ်း ၏ အကြီးအကဲတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။】

【နတ္ထိခြောက်ပါးဂိုဏ်း သည် ကြီးမားခြင်းမရှိသော်လည်း ထိုနေရာ၏ အကြီးအကဲဖြစ်ခြင်းသည် သင့်မျက်လုံးများတွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့်တူသည်။】

【သင်သည် သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း ကံဆိုးစွာပင် ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။】