သတင်းအချက်အလက်များစုဆောင်းခြင်း

နောက်တစ်နေ့ မိုးသောက်ယံ၌။

ယာယီငှားရမ်းထားသော ဂူအိမ်ရာဝင်းထဲတွင် လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏ခြောက်ဦးအဖွဲ့သည် ကျောက်စားပွဲတစ်လုံးကို ဝိုင်းထိုင်နေကြသည်။ တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် ဆယ်ရက်ကျော် ခရီးပန်းလာမှုများ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှီလုသည် အထူးနေရာတွင် ထိုင်လျက် လူတိုင်းကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ပါးစပ်ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

“အခု ကျန်းချွမ်ဈေးကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်မယ်ဆိုတာ ဆွေးနွေးဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ဘယ်သူမဆို အကြံဉာဏ် ဒါမှမဟုတ် အကြံပေးစကား ရှိရင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောကြပါ”

သူပြောပြီးနောက် အနွယ်ဝင်များ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြပြီး လင်းထျန်းမင်လည်း အတွေးနယ်ချဲ့နေခဲ့သည်။

ဆယ်ခန့်မျှ အသက်ရှူပြီးနောက် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ အခြေအနေ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးလာသည်နှင့် လင်းထျန်းမင် နောက်ဆုံးတွင် အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

“ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုး ကျွန်တော်တို့ ဒီရောက်တာ အသစ်ဖြစ်နေတာရယ် အဆက်အသွယ်မရှိတာရယ် ဈေးရဲ့ လည်ပတ်ပုံကို မရှင်းလင်းတာရယ်ကြောင့် အလျင်စလို လုပ်မိရင် လမ်းမှားများစွာကို ရောက်သွားနိုင်ပါတယ်”

သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လင်းထျန်းဖုန်းက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်သူများလည်း သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများကို မြင်သောအခါ လင်းထျန်းမင်သည် နောက်ထပ် မနှောင့်နှေးတော့ဘဲ သူ၏ အတွေးများကို ဆက်လက်ပြောပြလိုက်သည်။

“ဆိုင်ငှားဖို့ သိပ်ပြီး မစောသင့်သေးဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဈေးထဲပတ်ပြီး လုပ်ငန်းခွင်ဧရိယာထဲက ဝယ်ယူသူများရဲ့ အရေအတွက်ကို လေ့လာတာ။ ပြိုင်ဘက်တွေရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်တာက ပိုကောင်းမယ်။ လုပ်ငန်းစဖို့အတွက် အချက်အလက်တွေ စုဆောင်းပြီးမှ လုပ်တာက ပိုပြီးပညာရှိရာ ရောက်မယ်။ ဘယ်လိုထင်ကြလဲ”

သူ၏စကားများ မဆုံးမီ လင်းရှင်းလီက အံ့သြသောမျက်နှာဖြင့် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

“ထျန်းမင် မင်းစကားက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ အလျင်စလို လုပ်တာက လမ်းလွဲများစွာကို ဦးတည်စေလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ဈေးရဲ့ အခြေခံအခြေအနေကို ကျွန်တော်တို့ မရင်းနှီးသေးဘူး။ ဒါက တခြားအင်အားစုတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို လွယ်လွယ်ကူကူ ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ လာတာဖြစ်ပေမဲ့ တခြားသူတွေက မရိုးသားတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးမှာကိုလည်း စိုးရိမ်စရာရှိတယ်”

“သတိထားပြီး သတင်းအချက်အလက်တွေ ပိုစုဆောင်းတာက ဘယ်လိုမှ မှားမှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာများစွာကို ရှောင်ရှားဖို့လည်း ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့က စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ပဲ ဒီကိုလာတာဆိုတော့ တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”

လင်းထျန်းဟုန်က တစ်ကြောင်းဖြည့်စွက်ပြောပြီးနောက် လင်းရှီလုက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသည့် အမူအရာပေါ်လာသည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးမြန်းခြင်းမျှသာဖြစ်ပြီး ငယ်ရွယ်သော အနွယ်ဝင်

များ၏ လိုက်လျောညီထွေမှုနှင့် စွမ်းရည်များကို တိုင်းတာကြည့်ခြင်းပင်။

ကျန်းချွမ်ဈေးသို့ လာရောက်သောအခါ သူသည် ဤအနွယ်ဝင်များကို အတူခေါ်ဆောင်လာပြီး အလုပ်လုပ်ကိုင်စေရန်သာ ဖြစ်သည်။ လင်းထျန်းမင်၏ စွမ်းရည်ကို သူ သံသယမရှိပေ။ သို့သော် သူတို့သည် ရေရှည်အတွက် တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်လိုသူများဖြစ်ပြီး လင်းထျန်းမင်ကို လောကီကိစ္စများနှင့် မရှုပ်ထွေးစေလိုသောကြောင့် ဈေးဆိုင် စီမံခန့်ခွဲရေး ကိစ္စများကို အခြားသူများထံ ချန်ထားရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာပင် လိုက်ပါလာသော အနွယ်ဝင်များသည် အလျင်စလို အောင်မြင်မှုကို ရှာဖွေရန် ရမ်းကားစွာ မလုပ်ကိုင်ကြပေ။ သူတို့၏ သတိကြီးသော သဘောထားများက မည်သည့်နေရာ၌မဆို သူတို့ကို ကောင်းစွာ အထောက်အကူပြုပါလိမ့်မည်။

သူ့အတွေးတွေကို စုစည်းပြီး လင်းရှီလုက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး ကောင်းကောင်းပြောသွားကြတယ်။ ဒီကိစ္စကို တကယ်ပဲ အလျင်စလို မလုပ်သင့်ဘူး။ လာမယ့်ရက်တွေမှာ ဈေးထဲကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပတ်ကြည့်ပြီး အချက်အလက်တွေ စုဆောင်းကြပါ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် ထပ်မံဆွေးနွေးကြမယ်”

“အပြင်ထွက်တဲ့အခါ သတိထားကြ။ ပြဿနာရှာဖို့ မကြိုးစားကြနဲ့”

လင်းရှီလုက ကျယ်လောင်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

ကျန်သူများက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီး ခြံဝင်းမှ အတူတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

“ထျန်းမင် ငါ တာအိုယဲ့ ဆီကိုစာပို့လိုက်ပြီ။ ဒီည ဒီအဖိုးကြီးနဲ့အတူ ယွီရှီးစားသောက်ဆိုင်ကို သွားပြီး သူငယ်ချင်းဟောင်းနဲ့ တွေ့ကြရအောင်”

လင်းရှီလု၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ကြားသောအခါ လင်းထျန်းမင်က သဘာဝအတိုင်း ငြင်းဆိုမည်မဟုတ်ဘဲ ချက်ချင်းပင် သဘောတူခဲ့သည်။

လင်းထျန်းမင်သည် ဤခရီး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသားဖြစ်သည်။

အနွယ်ဝင်များ ကျန်းချွမ်ဈေးတွင် ခြေကုပ်ယူရန်အတွက် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့သော ဒုတိယအဆင့် ဆေးဝါးကျွမ်းကျင်သူ ယဲ့ပင်ဟိုင်နှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနိုင်သည်။ သူက အကြံဉာဏ်အချို့ ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်ပင်။

သူ နားလည်သွားပြီကို မြင်သောအခါ လင်းရှီလုက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လင်းထျန်းမင်လည်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ အပြင်ထွက်လှည့်ပတ်ရန်နှင့် သတင်းအချို့ စုဆောင်းရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နေအိမ်ဧရိယာမှ ထွက်လာသည်နှင့် လင်းထျန်းမင်သည် ကျယ်ပြန့်သော လမ်းမများပေါ်တွင် လျှောက်ရင်း အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဈေးတစ်ခုလုံးတွင် သတင်းအချက်အလက် အများဆုံး ရနိုင်သည့်နေရာမှာ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များကဲ့သို့သော နေရာများပင်။

အချို့သော ကျင့်ကြံသူများသည် အရက်သောက်ရင်း လက်ဖက်ရည်မြည်းရင်း အမျိုးမျိုးသော အင်အားစုများ၏ အခြေအနေများကို တီးတိုးပြောဆိုရသည်ကိုလည်း နှစ်သက်ကြသည်။ ထိုနေရာများကို ပတ်ကြည့်ပါက အဖိုးတန်သည့်အရာတစ်ခုခု ရရှိကောင်း ရရှိနိုင်မည်ပင်။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသည်နှင့် လင်းထျန်းမင်သည် ဈေး၏အနောက်ဘက်ခရိုင်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

လေးပုံတစ်ပုံခန့် ကြာပြီးနောက် သူသည် လမ်းများနှင့် ရင်ပြင်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဈေး၏စီးပွားရေးဇုန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နံနက်စောစောပိုင်းတွင် ဈေးသည် အလွန်စည်ကားနေပြီး ကျင့်ကြံသူများစွာသည် ဆိုင်များကြားတွင် အသွားအလာလုပ်နေကြသည်။

လင်းထျန်းမင်သည် ဈေးထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆက်လက်ဝင်ရောက်သွားပြီး လမ်းဘေးရှိ ဆိုင်များကို လေ့လာကာ သူတို့၏အမည်များကို မှတ်သားထားသည်။ ဆေးဝါးများနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်များ ရောင်းချသည့်ဆိုင်များကို တွေ့သောအခါ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုကာ သူတို့၏ ဆေးဝါးချက်လုပ်ခြင်းစွမ်းရည်ကို အကဲဖြတ်ရန် ဆေးလုံးအချို့ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။

မကြာမီပင် နေ့တစ်ဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဈေး၏စီးပွားရေးဇုန်တစ်ခုလုံးကို လေ့လာခဲ့ပြီး အသုံးဝင်သော အချက်အလက်များစွာကို ရရှိခဲ့သည်။

သူတွက်ချက်ကြည့်ရာ ဈေး၏အနောက်ဘက်ခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် ဒုတိယအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ ရောင်းချသည့် ဆိုင်ကြီးအနည်းဆုံး နှစ်ဆယ်ကျော်နှင့် ဆိုင်ငယ်တစ်ရာနီးပါး ရှိနေသည်။ မီတာအနည်းငယ်ခြားတိုင်း ဆိုင်တစ်ဆိုင် သို့မဟုတ် နှစ်ဆိုင်ရှိပြီး အလွန်အလိုရှိသော ရင်ပြင်အနီးတွင် ဆိုင်များ ပို၍ပင် ထူထပ်စွာ တည်ရှိနေသည်။

ဤအခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပြိုင်ဆိုင်မှုက တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသည်။

ဤအချက်အလက်များကို ဘေးဖယ်ထားပြီး သူသည် မကြာမီမျှော်စင်တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မော့ကြည့်လိုက်ရာ သုံးထပ်အဆောက်အအုံတစ်လုံးသည် နေရာမသေးငယ်လှသည့် နေရာကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး ဝင်ပေါက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်တွင် “ယွီရှီးစားသောက်ဆိုင်” ဟု ရေးထွင်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ယွီရှီးစားသောက်ဆိုင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ပို၍ပင်ကြီးမားသော စားသောက်ဆိုင်များစွာ ရှိနေပြီး အရွယ်အစား ပိုကြီးရုံသာမက ယွီရှီးစားသောက်ဆိုင်ထက် အဆင့်အတန်း ပိုမြင့်ပုံရသည်။

နေ့လယ်ခင်းအချိန်တွင် ကျင့်ကြံသူများစွာသည် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် လင်းထျန်းဖုန်းနှင့် လင်းထျန်းဟုန်တို့သည် သူ့ရှေ့တွင် တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

လင်းထျန်းဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဆဋ္ဌမအငယ်လေး ငါတို့ အတွေးချင်းတူနေပုံပဲ။ ဆုံနေပြီဆိုတော့ အတူတူ ထမင်းစားကြရအောင်။ သတင်းအချို့ စုဆောင်းဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ”

လင်းထျန်းမင်လည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ဤလိုတိုက်ဆိုင်မှုကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း လင်းထျန်းဖုန်းက အကြံပြုသောကြောင့် သူက ကန့်ကွက်မည်မဟုတ်သည်မှာ သဘာဝပင်။