အဓိကတိုးတက်မှု

နောက်တစ်နေ့ ကျယ်ပြန့်သော ကျောက်ခင်းလမ်းမပေါ်တွင် လင်းထျန်းမင်နှင့် လင်းရှီလုတို့ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

နံနက်စောစောပိုင်းက ဈေး၏ အလုပ်အများဆုံးအချိန်ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများစွာသည် လမ်းဘေးတစ်လျှောက်ရှိ ဆိုင်အမျိုးမျိုးကြားတွင် သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသည်။

လမ်းပေါ်တွင် လင်းထျန်းမင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း စည်ကားသော ကုန်သွယ်ရေးဧရိယာကို မြင်တွေ့ရပြီး သူ့ဘေးရှိ လင်းရှီလုနှင့် တစ်လှည့်စီ စကားပြောဆိုနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တက်ကြွလှုပ်ရှားသော မြင်ကွင်းကို ခံစားမိသောအခါ လင်းထျန်းမင်သည် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်ကို ပြသကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုး မလှမ်းမကမ်းမှာ လင်းရှောင်မျှော်စင်ရှိတဲ့နေရာပဲ။ ဒီလမ်းရဲ့တည်နေရာက မဆိုးဘူး။ ဗဟိုဈေးရဲ့ လေလံပွဲနဲ့နီးလို့ လူတွေအမြဲစည်ကားနေတာပဲ။ ကုန်သွယ်ရေးဧရိယာတစ်ခုလုံးမှာ အကောင်းဆုံးနေရာပဲ”

“ဟုတ်တယ် မဆိုးဘူး။ ဒီမှာ လူသွားလူလာ အတော်များတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ဆိုင်တွေလည်း အကြီးကြီးတွေချည်းပဲ။ စီးပွားရေးတွေလည်း အတော်လေး ဖြစ်ထွန်းနေပုံရတယ်…”

လင်းရှီလုက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

ဒီလမ်းထဲကို ဝင်လာတာနှင့် ကွာခြားချက်ကို သူခံစားမိသည်။

နှစ်ဦးသား ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရာ မကြာမီ သုံးထပ်ဆောင်တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လင်းထျန်းမင်သည် သူ့ရှေ့မှ အဆောက်အအုံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ဆယ်ဧကကျော် ကျယ်ဝန်းသော သုံးထပ်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး နေရာအနှံ့အပြားတွင် လှပသော ထွင်းထုလက်ရာများ ရှိသည်။ အဓိကဝင်ပေါက်အပေါ်တွင် “လင်းရှောင်မျှော်စင်” ဟူသော စာလုံးများကို နဂါးနှင့် ဖီးနစ်ငှက် ကခုန်နေသည့်ပုံစံ ရေးထိုးထားသော ရွှေရောင်ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါသော လင်းရှောင်မျှော်စင်ကို ကြည့်ရှုရင်း ၎င်းသည် သူတို့ခရီး၏ ပန်းတိုင်ဖြစ်သည်ဟု သိရှိခဲ့ကြသည်။

"လာ အရင်ဆုံး ဝင်ကြည့်ရအောင်"

လင်းရှီလုသည် အမိန့်ပေးပြီး လင်းရှောင်မျှော်စင်၏ အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းသွားရာ လင်းထျန်းမင်လည်း သူ၏နောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်မျှော်စင်၏ အတွင်းဘက်တွင်မူ ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမကြီးက ဗလာနီးပါးဖြစ်နေပြီး ချီသန့်စင်ခြင်း ကျင့်ကြံသူအနည်းငယ်သာ ပစ္စည်းရွေးချယ်လျက်ရှိကြသည်။

ဂါအိုယွီကျိုးသည် ရှေ့စားပွဲ၌ ထိုင်နေပြီး ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဖောက်သည်အနည်းငယ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေရင်း တစ်ခါတစ်ရံ သက်ပြင်းချနေသည်။

လင်းရှောင်မျှော်စင်၏ လုပ်ငန်းကို နှစ်အနည်းငယ်ကြာ ကိုင်တွယ်ခဲ့သော ဂါအိုမိသားစုဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် လွန်ခဲ့သည့်တစ်လခန့်ကကဲ့သို့ လူသူကင်းမဲ့ပြီး နေ့စဉ် ပိုမိုဆိုးရွားလာခြင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"ဦးလေးခုနစ် အောင်မြင်မှု တစ်ခုခုများ ရရှိခဲ့ပြီလား မသိဘူး။ ဘဏ္ဍာအသစ်တွေ မရှိဘူးဆိုရင် လင်းရှောင်မျှော်စင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မှာလဲ မသိတော့ဘူး"

ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တီးတိုးရေရွတ်ရင်း ဂါအိုယွီကျိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဆုံးရှုံးမှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်များ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ဂါအိုယွီကျိုးက အပြုံးဖြင့် ချက်ချင်းထွက်လာပြီး နှုတ်ဆက်သည်။

"ကြွပါ ခင်ဗျာ ဂုဏ်သရေရှိ ကျင့်ကြံသူများ။ ဘာများရှာဖွေနေပါသလဲ" ဟု ဂါအိုယွီကျိုးက လက်အုပ်ချီကာ နှုတ်ဆက်သည်။

သူ ပြောကြားပြီးသည်နှင့် လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်တို့က မည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ ဂါအိုယွီကျိုးကိုယ်တိုင်ကိုသာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေကြသည်။

ဂါအိုယွီကျိုး၏ ထင်ရှားစွာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ယုံကြည်မှုမရှိသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်တို့သည် လင်းရှောင်မျှော်စင်၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေမည် ဟု တွေးထင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသောအခါ ဂါအိုယွီကျိုး၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူသည် ၎င်းကို ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကမူ ၎င်းကို ခံစားမိနေဆဲပင်။

ဂါအိုယွီကျိုးသည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိသောကြောင့် သူ၏ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေသော်လည်း ပိုမိုသဘာဝကျအောင် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် လင်းထျန်းမင်သည် သူ၏ ထက်ရှသော အကြည့်ကို နောက်ဆုံးတွင် ပြန်

ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဒုတိယအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပစ္စည်းအချို့နဲ့ ဒုတိယအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဇာစ်မြစ်ဆေးလုံး အချို့ လိုအပ်ပါတယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဂါအိုယွီကျိုး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပို၍ပင် လေးနက်လာသည်။

လင်းထျန်းမင် တောင်းဆိုသော ပစ္စည်းများအားလုံးသည် ဒုတိယအဆင့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ လင်းရှောင်မျှော်စင်သည် စိတ်ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို ခြောက်လကြာအောင် ပြန်လည်မဖြည့်ဆည်းနိုင်သေးဘဲ အဟောင်းများကိုသာ အားပြု၍ ရပ်တည်နေခဲ့ရသည်။

လက်ရှိအခြေအနေအရ ဂါအိုမိသားစုသည် လင်းရှောင်မျှော်စင် လုပ်ငန်းပျက်စီးမည်ကို ကြောက်ရသလို လက်ကျန်ပစ္စည်းများ ကုန်သွားမည်ကိုလည်း ကြောက်ရသည်။ ထို့ပြင် ပစ္စည်းအသစ်များ မရောက်ရှိသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖောက်သည်များစွာသည် သူတို့လိုချင်သော ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူနိုင်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ ပုံမှန်ဖောက်သည်များအားလုံးနီးပါး လာရောက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ယခုတွင် ဒုတိယအဆင့် ဆေးလုံးများအတွက် ဤမျှကြီးမားသော အမှာစာကို ကြုံတွေ့ရသောအခါ အတိတ်ကဆိုလျှင် ဂါအိုယွီကျိုးသည် အလွန်ဝမ်းသာနေမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ခက်ခဲသော ပြဿနာ တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းရှောင်မျှော်စင်တွင် ထိုပမာဏမျိုး မရှိသောကြောင့်ပင်။ တိုက်ရိုက်ငြင်းဆန်လိုက်ပါက လင်းရှောင်မျှော်စင်၏ အခြေအနေဆိုးကို ထုတ်ဖော်မိသွားနိုင်သည်။

ဂါအိုယွီကျိုးသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်မဖြေဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေသည့် ပုံကို မြင်သောအခါ

လင်းထျန်းမင်သည် လင်းရှောင်မျှော်စင်က ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဆိုသည့် သူ၏ သံသယကို ပို၍ပင် သေချာသွားခဲ့သည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဂါအိုယွီကျိုးက အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဂုဏ်သရေရှိ ကျင့်ကြံသူတို့ခင်ဗျာ ဆေးလုံးတွေ မချက်ရသေးတဲ့အတွက် လောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော်တို့မှာ လုံလောက်တဲ့ အရေအတွက် မရှိသေးပါဘူး။ အလျင်လိုနေတယ်ဆိုရင်တော့ တခြားဆိုင်တွေမှာ ကံစမ်းကြည့်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်တို့က ထပ်မံ၍ စကားမပြောတော့ဘဲ လက်အုပ်ချီကာ လှည့်ထွက်ပြီး လင်းရှောင်မျှော်စင်မှ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လင်းရှောင်မျှော်စင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်နှင့် သူ၏အဖော်တို့သည် လမ်းပေါ်ရှိ အခြားဆိုင်များသို့ တစ်ကြိမ်ထပ်မံ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကြသည်။

တစ်ရက်၏တစ်ဝက်ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် ဈေးနယ်မြေ၏ အများစုကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျဉ်းမြောင်းသော ခြံဝင်းလေးထဲတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုရင်း ထိုင်နေကြသည်။ လင်းထျန်းမင်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ ဖြည်းညှင်းစွာ သောက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုး ကောလာဟလတွေ မှန်ပုံရတယ်ဗျာ။ ဂါအိုမိသားစုရဲ့ လင်းရှောင်မျှော်စင်မှာ ပစ္စည်းအနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ပစ္စည်းပြန်မဖြည့်နိုင်ရင်တော့ ကြာကြာခံတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်"

“အင်း…”

လင်းရှီလုက ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏အမြင်ကို သဘောတူသည်။

ယနေ့ လင်းရှောင်မျှော်စင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့သည် ဆိုင်များစွာသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြရာ အဆိုးဆုံး လုပ်ငန်းလည်ပတ်နေသော ဆိုင်ပင် လင်းရှောင်မျှော်စင်ထက် ပစ္စည်းပိုများပြီး ဖောက်သည်လည်း ပိုများသည်။

ထိုသို့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက ဂါအိုမိသားစုသည် ပြဿနာကို အချိန်တိုအတွင်း မဖြေရှင်းနိုင်ပါက လင်းရှောင်မျှော်စင် လက်ပြောင်းလဲသွားရန်သာ အချိန်မွေးတော့မည်ဖြစ်သည်။

“ထျန်းမင် ဒါက သတင်းကောင်းပဲ။ ငါ အစ်ကိုယဲ့ဆီကို စာပို့လိုက်ပြီ။ သူလည်း နည်းလမ်းရှာနေပြီ။ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ခဏစောင့်ကြရအောင်” ဟု လင်းရှီလုက ပြောလိုက်သည်။

လင်းထျန်းမင်က အသိအမှတ်ပြုပြီးနောက် ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။

“ကောင်းပြီ။ လာမယ့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထျန်းဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို လင်းရှောင်

မျှော်စင်နှင့် ဂါအိုမိသားစု၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရန် သတိပေးပါ”

ပြောပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်သည် လက်အုပ်ချီကာ သူ့အခန်းသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ရာ ရက်များက ရက်သတ္တပတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။