အခန်း (၁၉၂)

“ညီအစ်ကိုလီ ဈေးမြို့တော်ခန်းမတွင် အရေးပါသော ရာထူးကို ရယူထားသဖြင့် အလွန်လေးစားခံရပြီး အခွင့်အာဏာလည်း ရှိပါသည်။ ဂါအိုမိသားစု၏ လင်းရှောင်မျှော်စင်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အဆင်ပြေအောင် ကူညီပေးနိုင်မလား”

“ဟုတ်ပါတယ်။ ညီအစ်ကိုလီက ကျွန်တော်တို့အတွက် ကြားဝင်ညှိနှိုင်းပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် လင်းမိသားစုအတွက် ကြီးမားတဲ့ တိုးတက်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်လာမှာပါ။ ဒီလို ကူညီပေးတာကို ကျွန်တော်တို့ မှတ်မိနေမှာ သေချာပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လင်းမိသားစုက အသုံးဝင်တဲ့ ဘယ်ကဏ္ဍမဆို အစွမ်းကုန် ကူညီပေးသွားမှာပါ” ဟု လင်းရှီလုက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။

လူနှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုသံကို ကြားရသောအခါ လီရှီယွမ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။

ထူးခြားသော ပါရမီရှိပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် အခြေတည်ခြင်းအဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကာ ကျန်းယန်ဂိုဏ်း၏ အဓိကတပည့်တစ်ဦးအဖြစ် ရွှေအနှစ်ပညာရှင်များက သူ၏ဆရာများအဖြစ် ထောက်ခံမှုရှိသော်လည်း ရွှေအနှစ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရေးအတွက် သူ၏ အလားအလာကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသေချာသေးပေ။

ထို့ကြောင့် ဈေးမြို့ကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် သူ၏ရာထူးကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ကောင်းမွန်သော ကံကြမ္မာဆက်နွယ်မှုများတတ်နိုင်သမျှ များများ ဖန်တီးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ၎င်းက ရွှေအနှစ်

နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားချိန်တွင် သူ့ကို ကူညီနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဂိုဏ်းကို အမြဲတမ်း မှီခို၍မရနိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိသည်။ နောက်ပြန်လှည့်လျှင်ပင် ခြေလှမ်းတစ်သောင်း နောက်ကျနေပေလိမ့်မည်။

လင်းထျန်းမင်ကို ကြည့်ရင်း လင်းမိသားစု၏ အင်အား တိုးပွားလာမှုနှင့်အတူ ထျန်းမင်ကဲ့သို့ အရည်အချင်းရှိသော မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးသည် ရွှေအနှစ်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ဖွယ်ရှိသည်ဟု ယူဆရာ လင်းမိသားစုအား သူ့အား ကျေးဇူးတင်ကြွေးတင်ထားခြင်းက သင့်လျော်

သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ၎င်းက လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် သူ့ကို ကူညီနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် စိတ်

အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုယဲ့နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုအရ လင်းမိသားစု အခက်အခဲကြုံရင် ကူညီတာ သဘာဝပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဂါအိုမိသားစုရဲ့ လင်းရှောင်မျှော်စင်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ရင် တခြား အခြေတည်မိသားစုတွေလည်း ပါဝင်နေတယ်။ ဈေးမြို့ထဲက အရာရာတိုင်းကို ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့် ဂိုဏ်းဖော်နှစ်ဦးမှာလည်း သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမြင်တွေ ရှိနိုင်တယ်”

“ဒါကြောင့် ကျန်ဂိုဏ်းဖော်နှစ်ဦးနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးမှ အဖြေပေးနိုင်ပါမယ်”

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် လင်းရှီလုသည် သိုလှောင်အိတ်သုံးလုံးကို ထုတ်ယူကာ လီရှီယွမ်အား ပေးအပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အနည်းငယ် ဖော်ပြခြင်းပါ။ ဒီကိစ္စကို ကြားဝင်

ညှိနှိုင်းပေးဖို့ ညီအစ်ကိုလီကို ကျွန်တော် တောင်းဆိုပါတယ်။ လင်းမိသားစုက ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီကို သေချာပေါက် မှတ်မိနေမှာပါ။ ကိစ္စပြီးရင် ရက်ရက်ရောရော ဆုချပါ့မယ်”

“ဒါက…”

သိုလှောင်အိတ်သုံးလုံးကို မြင်သောအခါ လီရှီယွမ်သည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်သည်။ သူ၏ကြွယ်ဝမှုနှင့် ရာထူးကြောင့် သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ဂရုမစိုက်ပါ။ သူတန်ဖိုးထားသည်မှာ လင်းမိသားစုအား ကျေးဇူးတင်ကြွေးတင်မည့်အရာ ဖြစ်သည်။

တွန့်ဆုတ်နေဟန်ဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်-

“ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မယူပါရစေနဲ့။ ညီအစ်ကိုလင်းအနေနဲ့ နောင်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒီသိုလှောင်အိတ်နှစ်ခုကိုတော့ ကျွန်တော့် ဂိုဏ်းဖော်တွေ ကိုယ်စား ကျွန်တော် သိမ်းထားပါ့မယ်။ သုံးရက်နေရင် ကျွန်တော့်နေအိမ်ကို ထပ်လာခဲ့နိုင်ပါတယ်”

လီရှီယွမ်၏ စကားကို နားထောင်ပြီး သိုလှောင်အိတ်နှစ်လုံးကို လက်ခံသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှီလု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ကြီးမားသော ကျေးဇူးတရားအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား မဆိုထိုက်ပါ။ စိတ်ချပါ ညီအစ်ကိုလီ ခင်ဗျား လင်းမိသားစုကို ဘယ်နေရာမှာ လိုအပ်သည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော်တို့ ငြင်းဆိုမှာ မဟုတ်

ပါဘူး” လင်းရှီလုက ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားလိုက်သည်။

“အင်း…”

“ဒါဆို ပြီးပြီ သုံးရက်နေရင် ပြန်တွေ့မယ်” ဟု လီရှီယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းထျန်းမင်နှင့် ကျန်နှစ်ဦးတို့သည် ဉာဏ်ပညာရှိစွာ ထရပ်၍ နှုတ်ဆက်ကာ သူ့အိမ်မှ ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားကြသည်။

အိမ်အပြင်ရောက်သည်နှင့် သုံးဦးသား လူသူကင်းမဲ့သော ကျောက်ခင်းလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားကြသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘယ်သူမှ မရှိတော့သောအခါ လင်းရှီလုသည် ပြင်ဆင်ထားသော သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကို ထပ်ထုတ်ကာ ယဲ့ပင်ဟိုင်အား ပေးအပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်-

“ညီအစ်ကိုယဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီက ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိပါတယ်။ ဒီသေးငယ်တဲ့ ပေးကမ်းမှုက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုကို ပြသဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ လက်ခံပေးပါဦး”

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ယဲ့ပင်ဟိုင်၏ မျက်နှာအမူအရာက မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားတော့သည်။

“ဘာတွေပြောနေတာလဲ ညီအစ်ကိုလင်း။ ငါက ကူညီရင် ဘာမှပြန်မမျှော်လင့်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါ လုပ်ခဲ့တာ စကားနည်းနည်းလေး ပြောတာပဲ။ တကယ့်အကူအညီ ဘာမှ ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ယူပါ”

ယဲ့ပင်ဟိုင်၏ ခိုင်မာသော သဘောထားနှင့် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်

နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှီလုသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ကို ပြန်ယူရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

“ဒါမှ ပိုဟုတ်တာပေါ့” ဟု ယဲ့ပင်ဟိုင်က တခစ်ခစ်ရယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

မသိလိုက်ခင်မှာပင် တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံလောက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူတို့သုံးယောက် ယဲ့ပင်ဟိုင်၏ နေအိမ်ကို ပြန်ရောက်လာကြသည်။

မခွဲခင် ယဲ့ပင်ဟိုင်က ပြောလိုက်၏။

“ညီအစ်ကိုလင်း စိတ်ချပါ။ လီကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ သူ သိုလှောင်အိတ် နှစ်ခုကို လက်ခံပြီး သုံးရက်နေရင် လာခဲ့ပါလို့ ယုံယုံကြည်ကြည် ဖိတ်ခေါ်တယ်ဆိုကတည်းက သူ ကိုးရာခိုင်နှုန်းလောက် သေချာပေါက် ကူညီနိုင်ခြေရှိပါတယ်”

“ဒါကြောင့် ကြိုတင်ဂုဏ်ပြုပါတယ် ညီအစ်ကိုလင်း”

လင်းရှီလုက တခစ်ခစ်ရယ်ကာ လက်အုပ်ချီပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဒါဆို ညီအစ်ကိုယဲ့ရဲ့ ကောင်းတဲ့စကားတွေကိုပဲ ကျွန်တော်ယူလိုက်ပါ့မယ်။ ကိစ္စပြီးတာနဲ့ ကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်စကား လာပြောပါ့မယ်”

ပြောပြီးနောက် နှစ်ဦးသား နှုတ်ဆက်ကာ သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ငှားရမ်းထားသော နေအိမ်များသို့ လှည့်သွားကြသည်။

သူ၏နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းရှီလုသည် သူ့မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ခေါ်ယူကာ ခရီးစဉ်၏ ရလဒ်များကို အတိုချုပ်ပြောပြသည်။

ဤသတင်းကို ကြားသိရသောအခါ လင်းထျန်းဖုန်းနှင့် အခြားသူများက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ခဲ့ကြပါသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကစ၍ သူတို့သည် ဈေးမြို့၏ ထောင့်တိုင်းတွင် လှည့်ပတ်၍ ဤကိစ္စအတွက် ကြိုးစားပမ်းစား ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြပါသည်။ ယခုအခါ သိသာထင်ရှားသော တိုးတက်မှုအသစ်တစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မည်သို့မျှ စိတ်လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

ဆိုင်ကိစ္စ နောက်ဆုံးတော့ ပြေလည်တော့မယ်ဆို​သောအခါ သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုများကြားမှာ အဖွဲ့က ချီးကျူးစကားစတင်ပြောကြတော့သည်။

"ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုးက အင်အားကြီးတယ်။ ဆယ့်ငါးဘိုးဘိုး ပင်ပန်းခံခဲ့ရတာ..."

လင်းရှီလုသည် သိနားလည်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ လင်းထျန်းမင်သည် များစွာ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ အခန်းကဏ္ဍက လင်းရှီလုကိုယ်တိုင်ထက် ပိုမို အရေးပါကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိထားသည်။

ယဲ့ပင်ဟိုင်နှင့် လီရှီယွမ်တို့သည် လင်းမိသားစု၏ အလားအလာအပြင် လင်းထျန်းမင်၏ အလားအလာကို စိတ်ဝင်စားကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့သည် မည်သည့်အကျိုးအမြတ်မှ မလိုချင်ဘဲ မနှမြောတမ်း ကူညီပေးခဲ့ကြခြင်းပင်။

သူသာဆိုရင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်မိပေလိမ့်မည်။

လင်းထျန်းမင်၏ အရည်အချင်းက ထူးခြားသည်။ ဤမျှငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးသည် ဤမျှများပြားသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိခဲ့ပြီး ရွှေအနှစ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိအောင်မြင်ပါက သူဆောင်ကျဉ်းပေးနိုင်မည့် အကျိုးအမြတ်များက ပို၍ပင် ကြီးမားပေလိမ့်မည်။

သူ့ဘေးတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောနေသော အဖွဲ့ကိုကြည့်ရင်း လင်းရှီလုက သိနားလည်စွာ ပြုံးကာ သူတို့ကို လွှတ်လိုက်သည်။

ကျန်လူများ ထွက်ခွာသွားသောအခါ လင်းထျန်းမင်နှင့် လင်းရှီလုတို့သာ ကျဉ်းမြောင်းသော ခြံဝင်းလေးထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် လင်းရှီလုက စတင်ပြောလိုက်သည်။

“ထျန်းမင် ငါတို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးသောင်းထဲက နှစ်သောင်းပဲ သုံးရသေးတယ်။ ယဲ့နဲ့ လီရှီယွမ်တို့က ဘာလျော်ကြေးမှ မယူဘူး။ ဒီအပေါ်မှာ မင်း ဘာသဘောရလဲ”

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းထျန်းမင်က ပြန်ဖြေသည်။

“သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက အသက်နဲ့လိုက်အောင် တကယ်ပဲ လိမ္မာပါးနပ်ကြတယ်။ ဘာလျော်ကြေးမှ မယူဘူးဆိုတာက ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ အလားအလာကို သူတို့ မြင်တယ်ဆိုတာ ရှင်းနေပါတယ်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ရွှေအနှစ်နယ်ပယ်ကို ချိုးဖျက်ဖို့ နီးနေပြီဆိုတော့ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး လိုအပ်မှာ သေချာပါတယ်။ လင်းမိသားစုနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကျေးဇူးတင်ကြွေးတင်ထားတာက သူတို့အတွက် အကျိုးအမြတ်များစွာ ရစေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ပိုမိုတိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ သူတို့ရဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေက အကြီးအကျယ် များပြားလာပါလိမ့်မယ်…”

“အင်း…”

လင်းထျန်းမင်၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ အကျိုးအမြတ်ဆိုင်ရာ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုလုံးကို ဤမျှ ပြည့်စုံစွာ နားလည်ထားခြင်းက လင်းရှီလုအား အလွန်ပင် စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ဘာပဲဖြစ်ပါစေ။ အပြန်အလှန် အကျိုးပြုတဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း ငါတို့အတွက် အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပါပဲ”

“သတင်းကို စောင့်ပြီးတော့ သုံးရက်နေရင် သူတို့ကို သွားတွေ့ကြတာပေါ့”

လင်းထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ခဏတာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံး အခန်းများသို့ ပြန်ကာ တရားထိုင်ကြသည်။

မသိလိုက်ရဘဲ သုံးရက်တာ အချိန် မြန်မြန်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

လီရှီယွမ်နှင့် သဘောတူထားသည့် အချိန်ရောက်သောအခါ လင်းထျန်းမင်တို့အဖွဲ့က ကျဉ်းမြောင်းသော ခြံဝင်းမှ တစ်ဖန်ထွက်ခွာကာ သူ၏ဂူအိမ်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

မကြာမီ နှစ်ဦးသား လီရှီယွမ်၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့သုံးဦးသာ ရှိနေပြီး ယဲ့ပင်ဟိုင်ကမူ ပါဝင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သူတို့ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ပြီး နေရာယူကြပြီးနောက် လီရှီယွမ်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် တာဝန်မပျက်ခဲ့ပါဘူး။ အများကြီး ဖြောင်းဖျပြောဆိုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့် ဂိုဏ်းဖော်နှစ်ဦးကို ဂါအိုမိသားစုဆီကနေ လင်းရှောင်မျှော်စင်ကို လင်းမိသားစုအတွက် ငှားရမ်းပေးဖို့ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်”

“ဒီနေရာမှာ လင်းရဲ့ ဆန္ဒပြည့်ဝမှုကို ကျွန်တော် ဂုဏ်ပြုပါတယ်” ဟု လီရှီယွမ်က လက်အုပ်ချီပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ လာရာလမ်းတွင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဤစကားများကို ကြားမှသာ လင်းရှီလု နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းရှီလုက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်စကား ပြောစရာစကားတွေ ရှာမတွေ့တော့အောင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဆိုင် စတင်လည်ပတ်တာနဲ့ လီကို ဧည့်ခံခန်းမမှာ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ဧည့်ခံပါ့မယ်။ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြသတဲ့အနေနဲ့ လီကိုယ်တိုင် လာရောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

“သေချာပေါက်ပါပဲ သေချာပေါက်ပါပဲ…”

လီရှီယွမ်က သူ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို လက်ခံပြီးနောက် ရွှေတံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လင်းရှီလုအား ပေးအပ်လိုက်သည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

“ဒီတံဆိပ်က ဈေးမြို့အတွက် သင်္ကေတတစ်ခုပါ။ ဈေးမြို့မှာ ဆိုင်ရှိတဲ့ လူတစ်ဦးချင်းစီ ဒါမှမဟုတ် အင်အားစုတိုင်းမှာ ဒါမျိုး တစ်ခုစီရှိပါတယ်။ ဒါက စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မပေးရဘဲ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးပြီး တစ်ကြိမ်ကို လူငါးဦးအထိ ခေါ်ဆောင်နိုင်ပါတယ်”

“ကျန်ဂိုဏ်းဖော်နှစ်ဦးနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးနောက် လင်းရှောင်မျှော်စင်ကို လင်းမိသားစုကို အပ်နှံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဂါအိုမိသားစုကတော့ နေရာမဖယ်သေးဘူး။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာမယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်။ ဒီအတောအတွင်းမှာ ဈေးမြို့ခန်းမကို သွားပြီး ဆိုင်ငှားခ ဆယ်နှစ်စာ ပေးဆောင်ဖို့နဲ့ ငှားရမ်းမှုလုပ်ငန်းစဉ်တွေ ပြီးမြောက်ဖို့ သတိရပါ”

“ကောင်းပါပြီ… ဒီကိစ္စကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ဆောင်ရွက်ပါ့မယ်” ဟု လင်းရှီလုက ပြန်ဖြေသည်။

အရာအားလုံး ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ ခဏတာ စကားပြောဆိုကြပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် အချိန်တန်ပြီဟု ခံစားမိကြသည်။

နှစ်ဦးသား ထရပ်ကာ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ပြီး လီရှီယွမ်၏ ဂူအိမ်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။