အခန်း (၄၀)

ထိုနေရာတွင် ပြတ်ပြတ်သားသား ထိုင်နေသော ရန်ယန် ကို သူကြည့်ကာ သူ့ မုတ်ဆိတ်အလယ်ကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ဆွဲပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အခြေအနေကို ငါသိပြီ။ မိသားစုဝင်နှစ်ယောက် ဒီမှာစောင့်နေရမယ်။ ရန်ယန် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့"

အရင်တုန်းကတော့ ဝမ်ရှို့ယင်က နာခံပြီး အကျင့်စာရိတ္တကောင်းတဲ့ ရန်ယန်ကို ဆရာသမားဆီ ခေါ်ဆောင်လာတဲ့သူပင်။

ဆရာသမားက ဒီလိုပြောလိုက်တဲ့အချိန်တိုင်း အရူးရန်ယန်က ထပြီးသူ့နောက်ကလိုက်သွားသည်။

ဒါ​ပေမယ့်​ ဒီတစ်​ခါ​ ရန်ယန်က ​​အရူး​မဟုတ်​ဘူး။ ဒုတိယ ရန်ယန်က အလွန် နာခံမှု မရှိပေ။ ဆရာသမားကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူက လင်းရှောင်ယွဲ့ ကြည့်ဖို့သာ ခေါင်းလှည့်ထားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ထပြီး ဆရာသမားကိုပြောလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး၊ ကျွန်မ သူနဲ့လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။ သူက အရမ်းကြောက်တတ်လို့ပါ"

"ငါ ယဇ်ပူဇော်တဲ့ အစဥ်အလာကို ဖွင့်တော့မယ်။ခင်များအဲဒီကို မသွားဘဲနေတာ ပိုကောင်းမယ်။ မဟုတ်ရင် မကောင်းဆိုးဝါးက ခင်များရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်သွားလိမ့်မယ်။ အဲ့တာက မင်းအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိလိမ့်မယ်။" ဆရာသမားက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောခဲ့သည်။

ဒါကိုကြားတော့ ဝမ်ရှို့ယင်က ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ပြီး ဆရာသမားကို ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာကြီးရဲ့ စကားကို နားထောင် လင်းရှောင်ယွဲ့ သမီးသူတို့နောက်ကို မလိုက်နဲ့။ ရှောင်ယန် ဆရာကြီးနဲ့ လိုက်သွားပါစေ"

"ကျွန်တော် ရှောင်ယွဲ့နဲ့ သွားချင်တယ်" ရန်ယန်က နှုတ်ဖွင့်ဟပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဒီနေ့ ရန်ယန်က ဝမ်ရှို့ယင် ရှေ့မှာ ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ဘဲ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ရှို့ယင်က ဒီရန်ယန်က သူမရဲ့ရူးနေတဲ့ သားမဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့ယင်က သူ့စကားပြောသံကို ကြားတာကြောင့် သူမရှေ့မှာ ရန်ယန်ကို မျက်နှာမပြနိုင်တော့ပေ။

သူမက ဆရာကြီးကို ရှက်ရွံ့တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ ဆရာကြီးက သူ့မုတ်ဆိတ်တွေကို ကိုင်လိုက်ပြီး " ဒီနေ့ ရန်ယန်က မတူဘူးထင်တယ်" လို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရန်ယန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဆရာကြီးကို ရှောင်သွားကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"ဆရာကြီး၊ ကျွန်မကို လိုက်ခွင့်ပြုပါ"

တစ်ဖက်မှာတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ရဲ့ အမူအရာနောက်ကို လိုက်နေပုံရသည်။ "ဘယ်မကောင်းဆိုးဝါးကြောင့် ထိခိုက်မှာကို ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး.....ဒါပေမယ့် ကျွန်မ သူနဲ့ လိုက်မှရမယ်၊ ကျွန်မ သူနဲ့ပဲ အတူနေမယ်"

"ရန်ယန်ရဲ့အခြေအနေကို ခင်များသိလား"

ထိုဆရာကြီးက လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို ထပ်မေးခဲ့သည်။ "မင်းကရော "

လင်းရှောင်ယွဲ့ က "ကျွန်မက ရန်ယန် ရဲ့ ဇနီးပါ။ ကျွန်မသူ့ကို တစ်ချိန်လုံး ပြုစုနေခဲ့တာပါ။ သူ့အခြေအနေကို ကျွန်မ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ သူနဲ့ အတူနေပါရစေ။ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်ကတော့ ကျွန်မရဲ့​တာဝန်​မို့ ​ကျွန်မကိုဖျောင်းဖျဖို့မလိုပါဘူး ဆရာ​ကြီး"

" ရှောင်ယွဲ့ သမီးဆရာကြီးရဲ့ စကားကို နားထောင်ရင် ပိုကောင်းမယ်နော်။ သမီး လွှမ်းမိုးခံရရင် ဒါက သမီးအတွက် အရမ်းဆိုးတယ်!" ဝမ်ရှို့ယင်က ဆရာကြီး ဘက်တွင်ရှိပြီး စည်းရုံးဖို့ လိုအပ်တာက လင်းရှောင်ယွဲ့ ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ သဘောထားက ပြတ်သားသည်။ "ယောက္ခမ၊ ဆရာကြီး၊ ကျွန်မကို စည်းရုံးနေစရာ မလိုဘူး။ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေ အတွက် ကျွန်မကိုယ်တိုင်မှာပဲ တာဝန်ရှိတယ်။ ကျွန်မတကယ်ဒုက္ခရောက်ရင် နောက်ပိုင်း အမေတို့မိသားစုကို ထားခဲ့မယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ အခု သူနဲ့ အတူနေမှရမယ်"

ရန်ယန် မျက်လုံးတွေက လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်နှာပေါ် ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမှုဖြင့် သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော သူမကို ရန်ယန် မြင်လိုက်ရသည်။ ရန်ယန် နှလုံးသားက ပူလောင်သွားခဲ့သည်။

"ခင်များ ဒီလိုပြောတယ်ဆိုရင်တော့လည်း ခင်များတို့နှစ်ယောက် အထဲဝင်လာကြ"

ဆရာကြီးက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဖျောင်းဖျနေတာ ရပ်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်လုံးကို အတူတူ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ဆရာကြီးလေ့ကျင့်နေတဲ့ အတွင်းခန်းထဲကို မဝင်ခင် သူက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြေးဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြား ပေးခဲ့ပြီး သူမနဲ့အတူ အဲ့တာကိုယူဆောင်သွားစေချင်တယ်လို့ပြောခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ဒါက သူမရဲ့ ချီကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ က ဒါကို မယုံပေမယ့် နာခံနေဆဲပင်.

သူမက ရန်ယန်ကို အသွင်ပြောင်းဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုချင်နေတာကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက လင်းရှောင်ယွဲ့က ဒီဆရာကြီးကို ဖော်ထုတ်ပစ်ပြီး ရန်ယန်ရဲ့ အခြေအနေကို ဆေးပညာရှုထောင့်မှ ရှင်းပြဖို့ လုပ်ချင်လိမ့်မည်။

ဤစာအုပ်၏ လောကတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့က ဤစာအုပ်တွင် လောကုတ္တရာဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများ ရှိ၊ မရှိကို အမှန်တကယ်အာမခံနိုင်လို့လား။

ဒါပေမယ့် မူရင်းစာရေးဆရာက ရန်ယန်ကို ကိုယ်ခွဲသုံးခုရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မူရင်းစာရေးသူက ရန်ယန်ဆီ လောကုတ္တရာအချက်များ မထည့်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့က ဤဆရာကြီးရဲ့ လောကုတ္တရာသြဇာလို့ ခေါ်တာက လှည့်စားမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း စိတ်ချနိုင်သည်။

ဒါပေမယ့် ရန်ယန်ကို အသွင်ပြောင်းဖို့ အခွင့်အရေးပေးရုံမျှဖြင့် ၎င်းကို မှားယွင်းစွာ တင်ပြခြင်းအဖြစ် မှတ်ယူနိုင်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဤဆရာကြီးကို အခွင့်ကောင်းယူခြင်းဖြင့် သူ့ကို ဖြိုခွဲပြီး ဖော်ထုတ်မည်မဟုတ်ပေ။

ဆရာကြီးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဦးဆောင်ပြီး အတွင်းခန်းထဲ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဤအတွင်းခန်း၌ ပစ္စည်းများကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသည်။

ရှစ်ထောင့်ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ဆင်တူသော အသွင်အပြင်၊ အနီရောင်နဲ့ မွှေးကြိုင်သော ဖယောင်းတိုင် နှစ်ခုပါသော ဆီမီးခုံကြီး၊ မက်မွန်သစ်သား ဓား၊ အဝါရောင်အဆောင် ဂါထာနှင့် တာအိုဘုန်းတော်ကြီးများ ရှိသင့်သည့်အရာအားလုံးရှိသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က အတွင်းခန်းထဲသို့ ဆရာကြီးဝင်သွားသည်ကိုမြင်ပြီး ထိုက်ချိနဲ့ အဲ့အပေါ်မှာ ပုံ ၈ ပုံပါသော အဝါရောင် ၀တ်စုံကို သူ ၀တ်ဆင်ခဲ့သည်။

လူတော်တော်များများ သူ့ကို ယုံကြည်နေကြတာ အံ့သြစရာမဟုတ်တော့ဘူး...

ဤနေရာ၌ အရာများစွာကို ကောင်းစွာပြင်ဆင်ထားသည်။ အမှန်တော့ သူ့အသွင်အပြင်က စစ်သူရဲတစ်ယောက်လိုပဲ။

ဆရာကြီးက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သူမဘေးက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်ခိုင်းပြီး ရန်ယန်ကို ပုံစံကားချပ်ရဲ့ အလယ်မှာ ထိုင်ဖို့ ပြောလိုက်သည်။

ဖယောင်းတိုင်များ ထွန်းညှိကာ အလယ်တွင်ထိုင်နေသော ရန်ယန်ကို မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အသက်ရှုဖို့ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် ဆရာကြီးလို့ခေါ်တဲ့လူက ခေါင်းလောင်းကို လှုပ်ကာ ပါးစပ်ထဲတွင် စာလုံးတွေရွတ်နေပြီး ရန်ယန်ကို ပတ်ပြီးလမ်းလျှောက်နေတာကို လင်းရှောင်ယွဲ့ တွေ့လိုက်ရသည်။

အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ကိုင်တွယ်ပုံက ကြီးကျယ်ခမ်းနားတယ်လို့ ထင်မြင်စေသည်...

သူမက ပြပွဲတစ်ခုလိုကြည့်ရင်း ခံစားနေခဲ့သည်...

အလယ်မှာထိုင်နေတဲ့ လူက ပထမဆုံး သူ့ပတ်ပတ်လည်ဆီက ထွက်လာတဲ့အသံကို နားထောင်ရင်း မျက်လုံးတွေကို နာခံစွာ မှိတ်ထားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာတော့ မကူညီနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို တိတ်တဆိတ်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်..

ထိုအချိန်တွင် ဆရာကြီးက ရန်ယန် နောက်မှာ လျှောက်နေတာဖြစ်ပြီး ရန်ယန် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါတွင် ပြပွဲကောင်းကို ကြည့်နေတဲ့ပုံပေါက်တဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ကွေးပြီး အသံထွက်လုနီးပါး အကျယ်ကြီး ရယ်ပစ်လိုက်သည်။

ရန်ယန် စိတ်ထဲကနေ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို အမြန်မှိတ်ပစ်လိုက်ပေမယ့် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေကို ကော့တက်သွားဖို့ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ယခုအချိန်တွင် ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ချဉ်းကပ်မှုမျိုးရှိသည် ...

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူတို့ နှစ်ယောက်က အဲ့တာကို ရယ်စရာအဖြစ်ရှာတွေ့သွားကြသည်။

အထဲမှာ လူ သုံးယောက်ရှိနေပြီး အခန်းထဲမှာ သူ့ရဲ့အလေ့အကျင့်ကိုလုပ်နေတဲ့ ဆရာကြီးတစ်ယောက်ပဲ လေးနက်နေသည်။ သူ့ပါးစပ်မှ ဂါထာက ထူးထူးခြားခြားထွက်လာတာကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့က ငှက်တစ်ကောင်၏ ဘာသာစကားကို ပြောနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမဆရာက အဲ့တာကို စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ပြန်ပြောရင် သူ အဲ့တာကိုလုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အတွေးတစ်ခုရှိသည်။

ဒါပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့ လည်း သူ့ကို မဖော်ထုတ်ခဲ့ဘူး။ သူမ သူ တိတ်တဆိတ် ဖျော်ဖြေနေတာကိုပဲ ကြည့်နေခဲ့သည်။

နောက်ထပ်ဘယ်နှစ်ခါလောက်ကြာသွားမှန်း သူမ မသိလိုက်ပေ ...

ဆရာကြီးက ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ချက်ခြင်းသောက်လိုက်ပြီး မက်မွန်သစ်သားဓားကို ရေစိမ်ထားသော အဝါရောင်အဆောင်ထဲတွင် နှစ်သည်။ ဖယောင်းတိုင်ပေါ်က မီးက အဝါရောင် အဆောင်ကို လောင်ကျွမ်းသွားစေပြီး ဆရာကြီးက ပါးစပ်အပြည့်ထည့်ထားတဲ့ ဝိုင်ကို မီးလောင်နေတဲ့ဓားပေါ် ဖြန်းလိုက်သည်။

"ဖူးးးးး-"

ရန်ယန်ရှေ့မှာ မီးတောက်တွေ တောက်လောင်နေသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ချီးကျူးလုနီးပါးပဲ။

ဒီလှည့်ကွက်က....... မဆိုးဘူး အဟဲ။

" ထိုက်ရှန် လောင်ကျွင်းဆီက ဒီအမိန့်ကိုခံယူပြီး လုလင် လို လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်စေ။ ထွက်သွားစမ်း မကောင်းဆိုးဝါး "

တစ်နည်းဆိုရသော် ၎င်းကိုသူ ထပ်ခါထပ်ခါ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆရာကြီးက အဝါရောင်အဆောင်ရေမန်းကို မီးရှို့ပြီး သောက်ဖို့ ရန်ယန်ဆီပို့လိုက်သည်။

ရန်ယန်က ရေကို ရွံရှာစွာ ကြည့်နေပေမယ့် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သောက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူအရင်က အဲ့တာကိုသောက်ဖူးတယ် ...

အရသာက တကယ်ကိုရွံရှာစရာကြီး။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ နာကျင်တဲ့အကြည့်နဲ့ သောက်နေတာကို မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းက သူ့အတွက် အမှန်တကယ် မလွယ်ကူဘူးလို့ ထင်ခဲ့သည်။

အစဥ်အလာကို နာရီဝက်ကျော်ကြာအောင် လုပ်ခဲ့သည်။ အချိန်က တစ်နာရီရှိတော့မယ်။

သူတို့သုံးယောက် ဆရာကြီးအိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဝမ်ရှို့ယင်က ရန်ယန် ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရင်း သူမရဲ့ ရူးနေတဲ့ သားလေး ပြန်လာပြီလားဆိုတဲ့မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။

ရန်ယန်က သတိစိတ်ရှိနေသေးတာကြောင့် နိုးနေတဲ့ ရန်ယန်က ဒုတိယမြောက် ရန်ယန်ပင် ဖြစ်သေးသည်။

ဆရာကြီးက သူ့စိတ်ထဲ ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုသို့သောအစဥ်အလာပြီးတဲ့နောက် ဘာကြောင့်အသုံးမဝင်ရတာလဲ။

ဒါပေမယ့် နှစ်ပေါင်းများစွာတစ်လျှောက် သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို သေချာစေရန်အတွက် ဆရာကြီးက အဝါရောင်အဆောင် တစ်ဒါဇင်ကို တြိဂံပုံစံတွေဖြစ်အောင် ခေါက်ကာ ဝမ်ရှို့ယင်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ဆရာကြီးကလည်း အလေးအနက်နဲ့ အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ "ဒီတစ်ခါ ခင်များ သားရဲ့ အခြေအနေက အရင်ကထက် ပိုပြင်းထန်တယ်။ သုံးရက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာပြီး ဒီရေမန်းကို သောက်ခိုင်း၊ စောစောအိပ်ခိုင်း၊ များများအိပ်ခိုင်းပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြေလျော့အောင်လုပ်ပေး။ အလုပ်မဖြစ်သေးဘူးဆိုရင် ထပ်လာခဲ့ "

"ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဆရာကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး..." ဝမ်ရှို့ယင်က အဝါရောင်အဆောင်တစ်ဒါဇင်ကို လက်ခံရရှိကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဖို့ ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဝမ်ရှို့ယင်က လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပေးဆောင်ဖို့ ဆရာကြီးနောက် လိုက်သွားတဲ့အခါ သူမ ဆရာကြီးကို တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။ " ဆရာကြီး၊ ကျွန်မရဲ့သား ဘယ်အချိန်ပြန်ရောက်လာမှာလဲ"

ဤအစဥ်အလာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် အလွန်မကောင်းကြောင်း ဆရာကြီးသိသည်။ ထို့ကြောင့် ပုံမှန် ယွမ် ၁၀၀ကို ဝမ်ရှို့ယင်ကို ယွမ်၈၀ နဲ့သာ ထားပေးခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မူလတန်ဖိုးမှာ အနည်းဆုံး ယွမ် ၁၁၀ ထက်မနည်းသော အဆောင် တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ဖြန့်ဝေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အကျိုးသက်ရောက်မှုက မကောင်းခဲ့ဘူး။ ဆရာကြီးက သူ့ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်းဘုတ်ကို ရိုက်ချိုးပစ်ဖို့ ကြောက်ရွံ့တာကြောင့် ၎င်းတို့ကို သက်သာသောစျေးနှုန်းဖြင့်သာ ကောက်ခံနိုင်ခဲ့သည်။

ဆရာကြီးက ယွမ် ကို၁၀၀ ခွဲပြီး ဝမ်ရှို့ယင်ကို ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရန်ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်များကို ပြောမယ် ခင်များ သားရဲ့အခြေအနေက အရင်ကထက်စာရင် ပိုဆိုးတယ်။ အဲဒါကြောင့် ခင်များကို အဝါရောင်အဆောင် တစ်ဒါဇင်ပေးတာ။ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ချက်ခြင်းဖြစ်လာရင် ခင်များရဲ့သားက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အကျိုးသက်ရောက်မှုနှေးရင်တော့ ငါ မပြောနိုင်ဘူး... အဝါရောင်အဆောင်တွေ အကုန်သုံးပြီး သူပြန်မလာဘူးဆိုရင် ငါ့ဆီ ပြန်လာလို့ရတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး"

ဝမ်ရှို့ယင်က ဆရာကြီးဆီက အခကြေးငွေ ယွမ် ၂၀ ကို ပြန်ရတာက ရှားပါးလှသည်။ သူမ အံ့သြသွားပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဆရာကြီး၊ ဒီငွေက....."

"ခင်များတို့ ဒီကိုလာဖို့ မလွယ်ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ခင်များကို လျှော့ပေးလိုက်မယ်။ ငါတို့အလုပ်မှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပဲ စုဆောင်းရမယ်။ ဒါက ငါတို့အကျင့်စာရိတ္တကို ထိခိုက်စေတယ်"

"ကောင်းတာပေါ့၊ ကောင်းတာပေါ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီးက တကယ်တော်တာပဲ!" ဝမ်ရှို့ယင်က ဤဆရာကြီးကို ဒီတစ်ခါ ပိုယုံကြည်နေပုံရသည်။

ကျန် ယွမ် ၂၀ ကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး ရန်ယန်ရဲ့အဖေအတွက် ဖိနပ်အသစ်တစ်ရံ ဝယ်နိုင်ခဲ့လို့တောင် ကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။

ဆရာကြီးကိုတွေ့ပြီးနောက် အချိန်က နောက်ကျသွားသည်။

ဝမ်ရှို့ယင်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့က သူတို့ရဲ့အိမ်ပြန်လမ်းဆီ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

၃နာရီခွဲတွင် ကူးတို့ရုံးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်မှတ် ၃ စောင်ဝယ်ကာ ၄နာရီ ကူးတို့ပြန်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကြသည်။ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဝမ်ရှို့ယင်က အဝါရောင်ပေါက်စီနဲ့ ကြက်ဥတွေကို ထုတ်ကာ သုံးယောက်သား အစားအသောက်ကို ဝေမျှခဲ့သည်။

ယခုအချိန်အထိ ဝမ်ရှို့ယင်က ရန်ယန်နဲ့ သိပ်စကားမပြောဖြစ်တာက သူမရှေ့ရှိ ရန်ယန်က သူမရဲ့ ရူးနေတဲ့ သားမဟုတ်ကြောင်း အမြဲလိုလို ခံစားမိတာကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူက တခြားတစ်ယောက်ပင်.....

ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ဝမ်ရှို့ယင်ရှေ့မှာ လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ကို သူမရဲ့ချစ်ခင်ကြင်နာမှုနဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကို တမင်တကာ ပြသခဲ့သည်။

ကြက်ဥတစ်လုံးကို အခွံခွာပြီး ရန်ယန် ပါးစပ်ထဲ ညင်သာစွာထည့်ပေးကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "တစ်ဝက်ကို အရင်စားလိုက်။ အကုန်စားရင် နင်သွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့ ရေမထည့်လာဘူး"

ရန်ယန်သည် နာခံစွာလိုက်နာပြီး ကြက်ဥတစ်ဝက်ကို ကိုက်လိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မျက်နှာနီနီနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ ကြက်ဥတစ်ဝက်စားလိုက်သည်ကိုမြင်ပြီးနောက် ကျန်တစ်ဝက်ကို ပေးလိုက်သည်။ "လာ၊ရှင် ပြီးအောင်စားလိုက်"

ရန်ယန်က သူ့ နှလုံးသားထဲမှာ ချိုမြိန်တဲ့ အရသာကို ချန်ထားခဲ့လို့ သူမလက်နဲ့ သူ့ကိုကျွေးတဲ့ ကြက်ဥကို စားလိုက်ပြန်သည်။

ဝမ်ရှို့ယင်က သူမရှေ့ရှိ ရန်ယန်က သူမရဲ့ရူးနေတဲ့ သားမဟုတ်ကြောင်းသိပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့ သူ့ကိုဒီလိုဂရုစိုက်တာကိုမြင်တော့ လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး ဘာမှပြောစရာမရှိတော့ပေ။

စိတ်ထဲမှာ ဘယ်နှစ်ခါ တိတ်တိတ်လေး ကြေကွဲဝမ်းနည်းနေမိမှန်း သူမ မသိပေမယ့် ကောင်းကင်က သူမကို ချွေးမ ကောင်းကောင်းတစ်ယောက် ပေးခဲ့သည်!

"အမေ အမေလည်း ကြက်ဥ စားလေ။ ပေါက်စီကိုပဲ ဆက်ပြီး ကိုက်မနေနဲ့"

လင်းရှောင်ယွဲ့ အိတ်ထဲက နောက်ထပ် ကြက်ဥတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်ပြီး "အမေ့အတွက် ကျွန်မကြက်ဥတစ်လုံးကို အခွံခွာလိုက်မယ်လေ " လို့ ဂရုတစိုက် ဖော်ရွေတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ ဝမ်ရှို့ယင်က အဝါရောင်ပေါက်စီကို ကိုက်လိုက်ပြီး လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "မခွာနဲ့ မခွာနဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်စား။ ငါမစားချင်ဘူး။ ငါ ဗိုက်မဆာဘူး!"

"ကျွန်မအတွက် တစ်လုံး၊ အမေ့အတွက် တစ်လုံး၊ ရှောင်ယန် အတွက် နှစ်လုံးပါတယ်။ ရှောင်ယန်က ဒီနေ့အတွက် အများကြီး အားစိုက်ထုတ်ထားရတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမလက်ထဲက ကြက်ဥပြုတ်တစ်လုံးကို သေသေသပ်သပ် အခွံခွာပြီး ဝမ်ရှို့ယင်ရဲ့ ပါးစပ်နားတိုက်ရိုက်တေ့ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့ယင် မျက်နှာပုပ်သိုးထားပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမ လက်မယကို ဆန့်ကာ သူမဆီ ပေးလိုက်သည်...

လုပ်လို့ ရတာ ဘာမှ မရှိဘူး။ သူမ အဲ့တာကို ရှောင်ဖယ်ထားရင် မကောင်းဘူးပေါ့။

သူမ အဲ့တာကို ယူလို့ရတယ်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝမ်ရှို့ယင် သူမရဲ့အစားအစာကို စားနေတာကိုမြင်တဲ့အခါ သူမ ပြုံးပြီး နှုတ်ခမ်းကိုဖွင့်ကာ စကားပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ပိုက်ဆံပေးတုန်းက ဆရာကြီးနဲ့ထပ်ပြီးစကားပြောနေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်။ ဆရာကြီးက ဘာပြောလိုက်လဲ"

ဝမ်ရှို့ယင်က သူ့ပါးစပ်ထဲက ကြက်ဥတွေကို ဝါးပြီး မျက်လုံးတွေက ရန်ယန်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ့ကို ရှောင်ဖို့ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ "ဆရာကြီးက ဘာမှ မပြောပါဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမလက်နဲ့ ကြက်ဥကို ခွာနေပြန်သည်။

အခွံခွာပြီး သူမက “အမေ၊ ဒီတစ်ခါ ဆရာကြီးကို တွေ့တာ ဘယ်လောက်ပေးရလဲ ” လို့ မေးလိုက်သည်။

ဒီမေးခွန်းက ဝမ်ရှို့ယင် ဖြေနိုင်တဲ့မေးခွန်းဖြစ်ပြီး သူမက "ဒီတစ်ခါ ဆရာကြီးက ယွမ် ၈၀ တောင်းတယ်" လို့ ဝန်ခံခဲ့သည်

"ဈေးကြီးလိုက်တာ~"

လင်းရှောင်ယွဲ့ မကူညီနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒီအစဥ်အလာက မိနစ်အနည်းငယ်ပဲကြာပြီး ယွမ် ၈၀ ပေးရတယ် ~" သူ့ဘက်ကတော့ ဝင်ငွေပိုက်ဆံအများကြီးရတာလား

"ရှောင်ယွဲ့ အဲ့လို​ ပြောလို့မရဘူး!"

ဝမ်ရှို့ယင် လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို တားလိုက်သည်။ "ဒီဆရာကြီးက သူ့အရည်အချင်းပေါ်မူတည်ပြီး ပိုက်ဆံတောင်းတာ။ ဒီတစ်ခါလည်း သူလက်ခံတာနည်းတယ်။အဆောင်တွေအများကြီးပေးတယ် ပြီးတော့ ပေးရတဲ့ငွေက အရင်ထက်နည်းတယ်။ ဆရာကြီးက အရမ်းသတိရှိတယ်လေ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ကလည်း ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ငြင်းခုံခြင်း မရှိပေ။ "ကောင်းပါပြီ အမေ၊ ကျွန်မတို့မိသားစုက အရမ်းကြေကွဲနေပြီ၊နောင်မှာ ဆရာကြီးနဲ့ခဏခဏ တွေ့တာ နည်းသွားတော့ ပိုကောင်းတာပေါ့"

ဝမ်ရှို့ယင်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီးချလိုက်သည်။ "အလိုလေး၊ အခြေအနေတွေက ခွင့်ပြုရင် ငါလည်း ဆရာကြီးကို ခဏခဏ မတွေ့ချင်ပါဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့က လေသံပြောင်းလိုက်ပြီး ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ "အမေ ၊ကျွန်မ ဒီနေ့ အထဲဝင်သွားပြီး ရှောင်ယန် အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက တကယ်တော်တယ်။ သူက တာအို ဆရာကြီးနဲ့တူတယ်!"

"ဒါက သဘာဝပဲ"

ဝမ်ရှို့ယင်က ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ဒီဆရာကြီးက ဒီဒေသမှာ နာမည်ကြီးပြီး သူက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်! ဈေးနည်းနည်းမြင့်ပေမယ့် သူ့လမ်းညွှန်မှုကို ရှာဖို့ ဒီကိုလာတဲ့လူတွေက စိတ်ကျေနပ်လောက်တဲ့ အဖြေနဲ့ ထွက်သွားတတ်တယ်။ အမေ ရှောင်ယန်ကို ဒီကိုအကြိမ်အနည်းငယ် ခေါ်သွားခဲ့ဖူးတယ်၊ ရလဒ်​​တွေက အမြဲ​ကောင်း​နေတယ်​။ ဒီအချိန်​လည်း ​ကောင်းမယ်​လို့ ​မျှော်​လင့်​တယ်​"

"အမေပြောသလို ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဝမ်ရှို့ယင်ရဲ့ နားနားကို ကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ဒီနေ့ အထဲမှာ ဆရာကြီးက ကျွန်မကိုတိုးတိုးလေးပြောခဲ့တယ် တကယ်လို့မတော်တဆမရှိခဲ့ရင် နောက်နှစ်ရက်နေရင် ကျွန်မ အိပ်မက်မက်လိမ့်မယ်တဲ့။ အဲ့တာက ရှောင်ယန်နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။ အဲဒါကို သေချာအာရုံစိုက်ကြည့်ရအောင်"

"အဲဒါဘာလဲ" ဝမ်ရှို့ယင် နားမလည်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းယမ်းပြီး ဝမ်ရှို့ယင်ရဲ့ နားထဲ တိုးတိုးလေးဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သိပ်မရှင်းဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဆရာကြီးက ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ဆိုင်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ထုတ်ဖော်မပြနိုင်တော့ အဲ့တာကို လက်ခံရရှိတဲ့အထိ မကြေငြာဖို့ ပြောခဲ့တယ်"

"ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်..."

ဝမ်ရှို့ယင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဒါဆို သမီး ထပ်ပြီး မပြောနဲ့တော့ "

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စကားမပြောဘဲ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့ယင်က အယူသီးပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားကို အလွန်ယုံကြည်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဒီအခွင့်အရေးကို အတိအကျ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ၎င်းကို ကောင်းကောင်းအသုံးချဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။

ရန်ယန် အတွက် ဝမ်ရှို့ယင်ကို စိတ်ရောဂါကု ဆရာဝန်ဆီ ခေါ်သွားဖို့ ဆွဲဆောင်မယ့်အစား ဝမ်ရှို့ယင် ယုံကြည်ထားတဲ့ အယူသီးတဲ့ အသွင်အပြင်ကို လုပ်ဆောင်တာက ပိုကောင်းသည်။

ကြိုးစားမှုတစ်ဝက်ထဲနဲ့ ရလဒ် နှစ်ဆရမယ်နဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့ ခံစားရသည်။

နောက်တော့ သူမ ဒုတိယ ရန်ယန်၊ တတိယ ရန်ယန်တို့... လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ပေါ်လာဖို့ အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ အခြေအနေတစ်ခုကို ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

'ဒီခေတ်က လူတွေက လွယ်လွယ်နဲ့ လှည့်စားလို့ရတယ်' လို့ လင်းရှောင်ယွဲ့ တွေးလိုက်မိသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ညစာစားချိန်ရောက်နေပြီ။

ထမင်းချက်တာနဲ့ ချက်ပြုတ်ချိန်က အရမ်းကြာသည်။ ထို့နောက် ဝမ်ရှို့ယင်က တစ်မိသားစုလုံးကို ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်စီ ပေးကာ ကြက်ဥမွှေကြော်ပေးခဲ့သည်။ ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်စီမှာ ဝေစုရှိသည်။

ပထမအကြိမ်အနေနဲ့ ဒုတိယ ရန်ယန်က ဝမ်ရှို့ယင်၊ ရန်တယုံတို့နဲ့ အတူတူ စားပွဲတွင် ထိုင်ခဲ့သည်။

သူက တိတ်ဆိတ်နေပြီး ထမင်းစားနေစဉ် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။

ဒါပေမယ့် သူ့အာရုံကြောတွေက ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ရန်တယုံ ကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေသည်...

ဒါပေမယ့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အပေါ် မနှစ်သက်ကြောင်း ပြတဲ့အခါတိုင်း ရန်ယန်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျမှုက တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် နက်လာလိမ့်မည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ရန်တယုံတို့ ဘာမှ မပြခဲ့ပါဘူး။

ရန်ယန် ထမင်းစားလို့ပြီးသွားခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးသားက သက်ပြင်းရှည်ကြီးချရင်း အသက်ရှူခဲ့သည်.....

ယနေ့က ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ် တခြားကမ္ဘာထဲ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းသည့်နေ့ဖြစ်သည်။

သူက အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ရှိသော ကုသမှုကို မခံယူခဲ့ပေ။ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို အကာအကွယ် ပေးနေတဲ့ အချိန် တစ်လျှောက်လုံး ငြိမ်းချမ်းစွာနဲ့ ဒဏ်ရာကင်းမဲ့စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့သည်...

လင်းရှောင်ယွဲ့ စိတ်ထဲက အကြံကကြီးမားသည်။ အဲဒါကို သေချာစီစဉ်ပြီးမှ အဆင့်ဆင့်အကောင်အထည်ဖော်ရမည်

ဒါပေမယ့် သူမ ဤအစီအစဥ်ကို အကောင်အထည်မဖော်ခင်မှာပဲ......

...........

အခုချိန်က လ၏အစဖြစ်ခဲ့သည်။

ဒုတိယမိသားစုရဲ့ သား ပြန်ရောက်လာပြီ......