အခန်း (၄၂)

လင်းရှောင်ယွဲ့ ဘေးခန်းက ထွက်လာတဲ့အခါ ရန်ယန်က အခန်းငယ်လေးထဲ ၀င်သွားသည်။

အခန်းထဲဝင်လာပြီး စားပွဲဘေးမှာ ထိုင်နေတာတွေ့တော့ သူ့ကို တားတော့မလို့လုပ်နေချိန် သူက ခန့်ညားတဲ့ပုံနဲ့ “သူ့အနားကို မလာနဲ့” လို့ အော်လိုက်ပြန်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ယခုအချိန်တွင် ရန်ယန်ကို မစည်းရုံးခဲ့ပေ။ ရန်တယုံမှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သူမမြင်လိုက်တာကြောင့် သူမတက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရန်ဟုန်ဝမ်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို စိုက်ကြည့်ကာ အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ " ဒါက ရှောင်ယန် ရဲ့ ဇနီးအသစ်လေးမလား။ ခယ်မလေး ငါက တစ်နှစ်မှ တစ်ကြိမ်ပဲ ပြန်လာတာ။ မင်း ငါ့ကို မသိသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့လည်း ပြုံးပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည် "အစ်ကိုက နောက်နေတာပဲ။ ကျွန်မရဲ့အစ်ကို ဘယ်လိုပြီး မသိရမှာလဲ။ အစ်ကို ပြန်လာတော့မယ်ဆိုပြီး ဒုတိယအဒေါ်ပြောတာကို လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်မကြားခဲ့ပါတယ်။ အစ်ကိုက မြို့ကလူအစစ်လိုပဲ။ ဒီနိုင်ငံခြားအကြည့်တွေအကြောင်း တော်တော်များများကြားဖူးတယ်”

လူတိုင်းက အတူတူပဲ လင်းရှောင်ယွဲ့ က သူမစကားပြောတဲ့အခါ ယဉ်ကျေးမနေဘူး။

ဒါပေမယ့် ဒုတိယမိသားစုရဲ့ သားက ပြုံးနေတဲ့ ကျားတစ်ကောင်နဲ့တူကြောင်း သူမမြင်သည်။

"ဟားဟား ငါ့ခယ်မက စကားပြောကောင်းသားပဲ"

ရန်ဟုန်ဝမ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရန်တယုံနဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့ တို့ကို ထပ်ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ "တတိယ ဦးလေး၊ ခယ်မ၊ အိမ်ထဲသွားပြီး အားလုံးနဲ့ ပြန်လည်ဆုံစည်းတဲ့ ညစာစားရအောင်။ ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာပေးတယ်လို့ စဉ်းစားပေးပါ။ ကျွန်တော်က ပြန်လာခဲတယ်လေ။ ကျွန်တော်တို့ ရန် မိသားစုဟောင်းတွေ ပြန်ဆုံကြမယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်တယ်။ အရမ်းကြီးလည်း ဒုက္ခမဖြစ်ကြပါနဲ့"

ရန်တယုံက ရန်ဟုန်ဝမ်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကြောင့် လုံးဝတုန်ခါသွားခဲ့သည်။ အဲ့ဒိအစား သူက လင်းရှောင်ယွဲ့ သဘောထားကို မြင်လိုတာကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ထုံးစံအတိုင်း အပြုံးလေးနဲ့ ငြင်းလွှတ်ခဲ့သည်။ "အစ်ကို၊ အစ်ကိုက ပြန်မလာဖြစ်တာကြာပြီလေ။ ကျွန်မတို့ရဲ့တတိယမိသားစု ခွဲနေလိုက်ပြီဆိုတာ အစ်ကိုမသိမှာ စိုးတယ်။ ကျွန်မ တစ်ခုခုကိုပြောဖို့မကြောက်ဘူး။ ဒီကိစ္စက ဒုတိယအဒေါ်နဲ့ ပတ်သက်တယ်။ မိသားစုက ဒုတိယမိသားစုနဲ့ ဆက်ဆံဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး။ အစ်ကိုပြန်လာတာ ပိုကောင်းပါတယ်၊ ဒုတိယအဒေါ်က အစ်ကို့ကို စောင့်နေတာလေ"

ဒီစကားတွေပြောပြီးတဲ့ အချိန်မှာပဲ ချန်ချိုင်ယွင်က အိမ်အပြင် ထွက်လာခဲ့သည်.....

"ဟုန်ဝမ် ရေ! ဟုန်ဝမ်၊ မင်းဘာလို့ အဲဒီမှာရပ်နေတာလဲ။ မင်းကိုစောင့်နေတဲ့ လူကြီးမိသားစုတစ်ခုရှိတယ်လေ။ မြန်မြန်ဝင်လာပြီး မင်းအဖေနဲ့ ခဏလောက်သောက်လိုက်ဦး!"

ချန်ချိုင်ယွင်က အပြုံးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေဆဲ ရန်ဟုန်ဝမ် ကို ခေါ်ဖို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမရဲ့ စိတ်ကောင်းနေတယ်ဆိုတာကို မြင်နိုင်သည်။

"အမေ၊ ကျွန်တော်တို့မိသားစုနဲ့ ဦးလေးနဲ့ ခယ်မတို့ရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ"

ရန်ဟုန်ဝမ် လှည့်ပြီး ချန်ချိုင်ယွင်ကိုမေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ခွဲခွာနေတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့က မိသားစုကြီးပဲ ဒါကြောင့် သူ့ကို တတိယဦးလေးကို ခေါ်လို့မရနိုင်ဘူးလား"

"ခေါ်လို့မရနိုင်ရင် မခေါ်နဲ့။ တတိယမိသားစုက ငါတို့နဲ့ မစားချင်ကြဘူး!" ချန်ချိုင်ယွင်က ရန်တယုံနဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို မထီမဲ့မြင်ပြုတဲ့ အကြည့်တစ်ချက် လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက ရန်ဟုန်ဝမ် လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး အားလုံးကိုထပ်ပြုံးပြကာ “သွား၊ သွား၊ သွား၊ မင်းအထဲဝင်တော့။ မိသားစုရဲ့ အသက်ကြီးတဲ့လူကြီးတွေ မင်းကိုစောင့်နေကြတယ်"

ရန်ဟုန်ဝမ်က ချန်ချိုင်ယွင် ကို မငြင်းဆိုနိုင်သဖြင့် ရန်တယုံ အတွက် "ဒါဆိုရင် တတိယဦးလေး၊ နောက် လာခဲ့နော် " ဆိုပြီး စကားတစ်ခွန်းကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ရန်တယုံက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။

အိမ်မကြီးထဲကို သားအမိနှစ်ယောက်သား ဝင်သွားတာကို ကြည့်ပြီးတော့ ရန်တယုံက ဆေးလိပ်ငွေ့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်သည်။ မီးခိုးငွေ့များက သူ့မျက်နှာကို လွမ်းမိုးမှုအပြည့်နှင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်......

"အဖေ မွန်းတည့်ခါနီးနေပြီ၊ အမေ ပြန်မလာသေးဘူး။ ကျွန်မ အရင်ဆုံးချက်ပြုတ်ထားလိုက်မယ်"လင်းရှောင်ယွဲ့ က ဝမ်ရှို့ယင်ရဲ့အခန်းထဲကို လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

အိမ်မှာရနိုင်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ဟင်းတစ်ခွက်ကို ပြင်ဆင်ဖို့ သူမ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ရန်တယုံက မီးဖိုတွင် အလုပ်များနေသော လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ လင်းရှောင်ယွဲ့ နဲ့ စကားပြောတာ ရှားသည်။ "ရှောင်ယန် အခု သူ့အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

"ဘာမှ မရှိပါဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့က အိုးထဲ ဆန်လောင်းထည့်လိုက်ပြီး တံခါးဝက ရန်တယုံကိုကြည့်လိုက်သည်။ "အဖေ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ငါ သူနဲ့ စကားစမြည်ပြောခဲ့တယ်"

ရန်တယုံက သူ့လက်ထဲရှိ စီးကရက်ခြောက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "သူ့မှာ ပြောမပြနိုင်တဲ့ ထူးဆန်းမှုတွေ ရှိနေတယ်လို့ အမြဲခံစားရတယ်။ မင်း သူနဲ့ အတူနေတာ ကြာပြီ၊ ငါ့ထက် မင်းကသူ့အခြေအနေအကြောင်း ပိုသိတယ်... သူ ပိုကောင်းလာမှာလား ပိုဆိုးလာမှာလား"

"သူ ပိုကောင်းလာမယ် ထင်တယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမရဲ့ မျက်ခုံးတွေကို ညှစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ "အဲဒီနေ့က ဆရာ့ကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက် သူ့အခြေနေက ပိုကောင်းလာတယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။ သူ စကားသိပ်မပြောတတ်ပေမယ့် သူကတော့ အရူးတစ်ယောက်လို မဟုတ်တော့ဘဲ ပုံမှန်စိတ်အခြေအနေနဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်လိုပဲ။ ဒါ့အပြင် သာမာန်အချိန်က အရင်ကထက် ပိုရှည်တယ်"

ရန်တယုံ တွေးဆလိုက်သည်။ "ဒါဆို..."

ဝမ်ရှို့ယင် စကားအတိုင်းဆို ရန်ယန်ရဲ့ အခြေအနေက 'မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်"ဖြစ်သင့်သည်။

ဒါပေမယ့် အခုလေးတင် ရန်တယုံနဲ့ ရန်ယန်တို့ စကားပြောတဲ့အခါ ရန်ယန်ကို ​​သူ့သားဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ခေါင်းက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင်ကို ရှင်းလင်းနေသည်။

သူကိုးနှစ်သားအရွယ်မှာ သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်က ရန်ယန်အား ဝမ် မိသားစုဆီ တစ်နှစ်ကြာရောင်းချခဲ့သည်။ သူ အဲ့တာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးသည်။

ပြီးတော့ သူ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ အဲ့တာကိုစိတ်ထဲမှာမှတ်ထားတယ်...

ဤသည်မှာ ရန်တယုံရဲ့ နှလုံးသားထဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်ဆိုင်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တဲ့ အရာဖြစ်သည်။

ရန်ယန် အစောက အဲဒါကို ယူလာတုန်းက ရန်တယုံက ရန်ယန်ကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမှန်း မသိခဲ့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ထမင်းတစ်အိုးကိုတည်လိုက်ပြီး ထမင်းအပေါ်မှ စင်တစ်ခုထည့်ကာ အရသာရှိတဲ့ ကြက်ဥမွှေထားတာကို ထည့်လိုက်သည်။

ဒီအိုးလေး ထွက်လာတဲ့အခါ အရသာရှိတဲ့ ထမင်းနဲ့ ကြက်ဥပေါင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တံခါးနားမှာထိုင်နေတဲ့ ရန်တယုံကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ က အတွေးနက်နေပြီး စကားမပြောဖြစ်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ရဲ့ အသွင်ကူးပြောင်းရေးလမ်းကြောင်းက ရှေ့ခြေတစ်လှမ်းတိုးနေပြီလို့ သူမစိတ်ထဲတွင် သိထားသည်။

နောက်တစ်ဆင့်က ရန်ယန်ရဲ့ အပြောင်းအလဲများကို လူတိုင်း တဖြည်းဖြည်း လက်ခံနိုင်ရမယ်။

အိုးထဲတွင် ထမင်းကျက်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့က နုပ်နုပ်စင်းထားတဲ့ အသားအချို့နဲ့ နောက်ထပ် အသီးအရွက်သုံးမျိုးကို မွှေကြော်လိုက်သည်။

သူမက အထူးကောင်းမွန်သော ထမင်းချက်မဟုတ်ပေ။ အစားအသောက်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိပဲ ချက်နိုင်သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီခေတ်မှာတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့က အစားအသောက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရမ်းတောင်းဆိုနေလို့မရဘူး။ အသားရှိသရွေ့တော့ စားလို့ကောင်းတယ်။

ဝမ်ရှို့ယင်က အချိန်တန်မှ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဝယ်စရာတွေ အများကြီးနဲ့ မြို့က ပြန်လာတော့ ဘေးအိမ်က ခြောက်ယောက်မြောက် အဒေါ်က ကူသယ်ပေးခဲ့သည်

ဝမ်ရှို့ယင်က အခုနှစ်မကုန်မီ ရန်ယန်နဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ အတွက် ၀တ်စုံအသစ်နှစ်ထည်ပြုလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။

သူမသည် စုတ်ပြဲနေသော ဖိနပ်တစ်ရံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရန်တယုံ အတွက် ဖိနပ်အသစ်တစ်ရံကို ဝယ်လိုက်ပြီး သူ့ဖိနပ်ခြေဖဝါးနေရာတွေမှာ ထပ်ခါထပ်ခါ ကော်ကပ်ထားသည်။

ပြီးတော့ သူမ စားစရာတွေ ဝယ်လာသည်။ ဒါပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့ နဲ့ ရန်ယန်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက အသားစားရတာ သဘောကျတာကြောင့် သူမ အသားအချို့ကို ဝယ်လာခဲ့သည်။

ကြီးကြီးမားမားဝယ်ယူပြီးနောက် ဝမ်ရှို့ယင် အိတ်ကပ်ထဲ သုံးဒေါ်လာသာကျန်တော့သည်။

ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးအတွက် သူမတို့ တတိယ မိသားစုတွင် မိသားစုဝင် လေးဦးသာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဆွေမျိုးတွေနဲ့ မတွေ့ရင် လက်ဆောင်ပေးဖို့ မလိုဘူး။ အိမ်မှာ တစ်ခုခုစားရုံနဲ့ ဒီအရွယ်မှာ ရှင်သန်နိုင်သည်။

နေ့လယ်စာစားချိန်၌ မိသားစုလေးယောက်က တဲထဲတွင်ထိုင်ကာ သက်သတ်လွတ်ဟင်းသုံးမျိုးနဲ့ ကြက်ဥပေါင်းတစ်ပန်းကန်ကို စားခဲ့ကြသည်။

အိမ်မကြီးတွင် ရန်မိသားစုက ငါး၊ အသား၊ ဝိုင်နှင့် အသီးအရွက်များကို စားကြပြီး ရယ်မောသံများက ဝမ်ရှို့ယင် ဘေးနားသို့ ရံဖန်ရံခါ ရောက်လာတတ်သည်။

လေထုထဲတွင် သိသာထင်ရှားသော ခြားနားမှုက ဝမ်ရှို့ယင်တို့အိမ်က အလွန်အေးစက်နေပုံရသည်။

ထမင်းစားတဲ့အခါ ဝမ်ရှို့ယင်က ရန်တယုံကို များများစားနိုင်စေဖို့အတွက် ရန်တယုံကို ဟင်းတွေ ထည့်ပေးခဲ့သည်။

ဒီနေ့ ရန်တယုံ စိတ်အခြေအနေမကောင်းနေတာကိုလည်း သူမ မြင်နိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူက ရန်မိသားစုနဲ့ ကွဲကွာသွားခဲ့တဲ့ သားတစ်ယောက်ပင်။

ထမင်းစားနေစဉ်တွင် ရန်ယန် စကားသိပ်မပြောပေ။

ဝမ်ရှို့ယင်က ရန်ယန်နဲ့ ရက်အတော်ကြာ အဆက်အစပ်မရှိခဲ့ပေ။

ရန်ယန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဒီလူက သူ့သားမဟုတ်သေးဘူးလို့ အမြဲလိုလို ခံစားရသည်။

ဒါပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့ က ဒီ ရန်ယန်က ​​သူမရဲ့သားဖြစ်ကြောင်း မနေ့က ပြောခဲ့ပါတယ်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန် မကြာခင် ပြောင်းလဲတော့မယ်လို့ ဆိုကာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ဘုရားသခင်ဆီမှ အိပ်မက်ကို ရရှိခဲ့ပြီး အရေးကြီး အချက်မှာ ဝမ်ရှို့ယင်က သူမရဲ့ လာမယ့်ဘဝမှာ အလွန်ကောင်းတဲ့ သားလေးတစ်ယောက် ရရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှို့ယင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ စကားကို တဝက်ယုံသည်။ နှိုင်းယှဥ်ချက်အရပြောရလျှင် သူမရှေ့မှ ရန်ယန်ကို..... သူမ တစ်ဝက်လောက်ယုံသည်။

သူနှင့် ရက်အနည်းငယ်နေထိုင်ပြီးနောက် သူမ ရန်ယန်ကို တဖြည်းဖြည်းလက်ခံလာခဲ့သည်။

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ရန်မိသားစု အိမ်က ပို သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။

ပထမမိသားစုနဲ့ ဒုတိယမိသားစုတို့အားလုံး နေပူစာလှုံပြီး မာကျောက်ကစားဖို့ ခြံဝင်းထဲ စုရုံးခဲ့ကြသည်။ ရန်ဟုန်ဝမ်ကြောင့် လေထုက ပိုကောင်းလာရုံသာမက ရယ်သံကလည်း ပိုကျယ်လောင်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အခန်းငယ်လေးရဲ့ တံခါးကိုပိတ်ကာ တစ်ရေးတစ်မောအိပ်ဖို့ စီစဉ်နေခဲ့သည်။

ခဏလောက် လှဲချလိုက်ပြီး လှည့်အိပ်လိုက်ပေမယ့် အပြင်က အသံတွေကြောင့် အိပ်မရတော့ပေ။

"အရမ်းဆူညံနေတာပဲ!"

လင်းရှောင်ယွဲ့က နောက်ဆုံးတွင် လှည့်ပြီး စားပွဲတွင် ထိုင်နေတဲ့ ရန်ယန်ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ လှပတဲ့ မျက်ခုံးတစ်စုံက ကြုတ်နေခဲ့သည်။ "မြို့က သားတစ်ယောက် ပြန်လာတာကို ဆူညံနေတာပဲ။ သူတို့တစ်လလုံး ဆူညံနေမယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်!"

"ဆူညံလွန်းတာကြောင့် အိပ်ရတာ အဆင်မပြေဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် ပိုတိတ်ဆိတ်သွားအောင် အခန်းတံခါးကအပေါက်ကို ပိတ်လိုက်မယ်လေ"

ဒုတိယ ရန်ယန်က စာကြည့်စားပွဲမှာ ထိုင်နေသည်။ သူ့မှာ တစ်ရေးတစ်မော အိပ်တတ်တဲ့ အလေ့အကျင့် မရှိချေ။

သို့သော်လည်း ရန်ဟုန်ဝမ် ပြန်လာခြင်းကြောင့်လည်း သူ့စိတ်နှလုံး တည်ငြိမ်ဖို့ ခက်ခဲသည်။

"ဟင့်အင်း၊ အဲဒါက အရမ်းဒုက္ခရောက်တယ်!"

လင်းရှောင်ယွဲ့ စောင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ရန်ယန်ကိုကြည့်ရန် မျက်တောင်ခပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ နားမလည်နိုင်ဘူး၊ သူက မြို့ထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်တာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသင်ဝင်နေရတာလဲ။ ရှေးခေတ်က နန်းတော်ကမေးတဲ့ စာမေးပွဲဖြေပြီး အမှတ်အများဆုံးရတဲ့ အိမ်ပြန်လာတဲ့လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတယ် ......အဲဒါ ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ၊ သူက တခြားဝန်ထမ်းတွေလိုမျိုးပဲနော်!"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ဟုန်ဝမ်ကို မနှစ်သက်ကြောင်း ရန်ယန် မြင်တဲ့အခါ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ညင်သာစွာကော့တက်လာသည်။ "စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ မင်း အခု အိပ်မပျော်ရင် ညဘက် စောစောအိပ်လိုက်"

"သူတို့ကို ကျွန်မ နားမလည်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့ ဒီလောက် ချေငံနေရတာလဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ရှင့်ကိုပြောနေတာက ရှင်နောက်နှစ်မှာ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြေပြီး ကျောင်းကောင်းကောင်းတက်ရမယ်။ကျွန်မတို့ မိသားစုလည်း အသက်ဝင်လာလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ အရှိန်ကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး!"

ရန်ယန် သေသေချာချာမေးလိုက်သည်။ "မင်းကိုယ့်ကို ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲဖြေစေချင်တာလား "

လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ကျွန်မကိုမေးနေတာလဲ၊ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာအုပ်တွေ ရှင်ဖတ်နေတာမဟုတ်ဘူးလား။ ရှင်ကိုယ်တိုင် စာမေးပွဲဖြေချင်နေတာ သိသာနေတာပဲဟာကို"

ရန်ယန် သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကိုဖိလိုက်သည်။ " စာအုပ်တွေ ဖတ်ရတာကို ကြိုက်တာ၊ ဒီစာအုပ်တွေပဲ ရှိတော့တယ် ...ကိုယ် အဲဒါကို စဉ်းစားမိတယ်။ နောက်နှစ်ကစပြီး မိသားစုနဲ့ အလုပ်လုပ်တော့မယ်။ သာမာန်လူတွေနဲ့ ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားမယ် ...... "

"ဒါဆို ရှင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေသင့်တယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့က "ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူတူ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲဖြေပြီး ရှင်နဲ့ အတူတူကောလိပ်တက်မယ်။ သွားမယ်။ ဒီအိမ်က ထွက်သွားပြီး နောင်တစ်ချိန် ကျွန်မတို့ပြန်လာတဲ့အခါ ရှင့်မိဘတွေကို ခေါ်သွားလို့ရပြီ!"

"မင်းလည်း စာမေးပွဲဖြေမှာလား"

ရန်ယန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပလာသည်။ "မင်းဖြေချင်ရင် ကိုယ်လည်းဖြေမယ်။"

"အသေအချာပဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ အလျင်စလို သဘောတူလိုက်သည်။ "ဒါဆို ရှင် ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ စာကိုလေ့လာ။ ကျွန်မတစ်ယေက်ထဲ စာမေးပွဲအောင်မြင်အောင်ခွင့်မပြုလိုက်နဲ့။ ပြီးတော့ ရှင်လည်းမကျစေနဲ့ "

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဤခေတ်တွင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုအောင်မြင်ဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

စာအုပ်တွေဖတ်ဖို့ လုံးဝမလိုဘူး။ မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ဖြေနိုင်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ......"

ရန်ယန်ရဲ့ စူးစူးရှရှ အကြည့်က လင်းရှောင်ယွဲ့ဆီ ကျရောက်လာပြီး "မင်းက ဘယ်ကမ္ဘာကလဲ... မင်းက နတ်သမီးလေးလား" အဲ့လိုမှော်အစွမ်းမျိုးတွေကို မင်းဘယ်လိုပိုင်ဆိုင်နိုင်တာလဲ။

သူမက သူ့ဘဝထဲတွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး မမြင်ဖူးတဲ့ အရာများစွာကို ရုတ်တရက် ယူဆောင်လာကာ ရုတ်တရက် သူ့ကိုကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ကြီး သူ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်....

ရန်ယန်က သူမကိုဇနီး မယားအဖြစ် မဆက်ဆံနိုင်တော့ဘူး။ သူမ ပိုပိုမြင့်မြတ်လာတယ်လို့သာ သူ ခံစားရသည်။ သူ သူမကို ဖက်တွယ်ထားသည်။

ဒါပေမယ့် သူမကို ချုပ်နှောင်ပြီး အလိုလိုက်ဖို့သူ့မှာ စွမ်းရည် မရှိတဲ့ပုံရသည်...

"ဟားဟား၊ ကျွန်မက နတ်သမီးလေးပါ"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရယ်မောပြီး ရန်ယန်ရဲ့ စကားကို လက်ခံလိုက်သည်။

ရန်ယန်က ဖျတ်ခနဲ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟားဟားဟား-"

ချန်ချိုင်ယွင်ရဲ့ အသံက အထင်ရှားဆုံးဖြစ်ပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ရုတ်တရတ် ရယ်မောသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရွံရှာနေတဲ့ အကြည့်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ "ဒီလောက်ကြီးထိ ဆူညံနေတာပဲ!"

သူမလည်း ရွံရှာစက်ဆုပ်နေပြီ။

ရန်ယန်က ရုတ်တရက် ထလာပြီး တိုက်ပွဲဝင်ချင်ပုံပေါ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ သူ့ကိုဖမ်းဖို့ အမြန်လက်လှမ်းလိုက်သည်။ "ဟေး၊ ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ မသွားနဲ့၊ ဟိုမှာ လူတွေများတယ်!"

ရန်ယန် လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "သူတို့ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေဖို့ပြောမလို့"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အသုံးမဝင်ဘူး။ သူတို့ ရှင့်စကားနားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီကို သွားတာ အသုံးမဝင်ဘူး၊ သူတို့ အနိုင်ကျင့်တာကိုခံရမလားတောင် မသိဘူး"

ရန်ယန်က "ဒါပေမယ့် မင်းနေ့လည်ဘက် အနားယူလို့မရတော့ဘူးလေ!"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မတို့နေ့လည်မနားတော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ အိပ်မပျော်တော့ဘူး"

ရန်ယန်က မျက်လွှာချလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်…” ဒါပေမယ့် ထပ်ပြီး ကာကွယ်နိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပေ။ တတိယလူဖြစ်ခဲ့ရင် ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သူမဘက်က ရပ်တည်နိုင်မှာ။

"တောင်းပန်စရာမလိုဘူး။ အဲဒါ ရှင့်ရဲ့ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ အဓိကပြဿနာက ကျွန်မတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်မရှိတာ!"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အနာဂတ်မှာ ကျွန်မတို့ ငွေရှာနိုင်ရင် အိမ်ဝယ်ပြီး အိမ်ပြောင်းကြမယ်။ အဲ့တော့မှ ဒီဘက်ကမ်းနဲ့ ခပ်ဝေးဝေးမှာနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ”

ရန်ယန် - "ကောင်းပြီ ကိုယ်အကောင်းဆုံးကြိုးစားပါ့မယ်"

ပန်းတိုင်က ဝေးနေပေမယ့် ရန်ယန်က သူမအတွက် ပန်းတိုင်ရောက်အောင် ကြိုးစားဖို့ ဆန္ဒရှိသည်။

သူ ဆက်ပြီး ပြောင်းလဲဖို့ လိုသေးသည် ......

ညဘက်တွင် ရန်မိသားစုအိမ်က အလွန်အသက်ဝင်နေသေးသည်။

ညစာစားပြီးသည့်တိုင်အောင် ရန်ဟုန်ဝမ် အိမ်က ထွက်လာတဲ့အခါ ခြံဝင်းက တဖြည်းဖြည်း အေးသွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ဝမ်ရှို့ယင်တို့ စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့ရာ ရန်ဟုန်ဝမ်က ဖဲကစားဖို့ ရွာရဲ့အောက်ပိုင်းက ကာစီနိုဆီ သွားခဲ့ကြောင်း သိရှိရသည်။

ဒီနှစ်နှစ်သစ်ကူးအကြိုမှာ လူတိုင်းလက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းရှိတဲ့အပြင် အိမ်မှာ ပျင်းရိနေကြသည်။ ဒါကြောင့် ယောက်ျားလေးတွေက နည်းနည်းလေး လောင်းကစားလုပ်ကြတာက ပုံမှန်ပဲ။

ရန်ဟုန်ဝမ်က တရုတ်နှစ်သစ်ကူးတိုင်း အိမ်ပြန်လေ့ရှိပြီး ကာစီနိုကို ပိုမိုအားပေးရန် ဤအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူလိမ့်မည်။ သူ့မိသားစုက သူ လောင်းကစားလုပ်နေတာ မြင်ဖူးပေမယ့် လွှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကိုယ်ပိုင်ငွေကို သုံးစွဲနေတာဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ လည်း ဒီကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ ထိုအစား သူမက ကုတင်ပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းဖို့ ဘေးဘက် အခန်းငယ်လေးဆီ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဆောင်းရာသီတွင် အိပ်ရာခင်းအလုံအလောက်မရှိပေ။ ဒါကြောင့် ညဘက်အိပ်ဖို့ အဝတ်ထူထူဝတ်ရမည်။

အိပ်ရာမဝင်ခင် နောက်ဆုံးရက်အနည်းငယ်အတွက် လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ကို မေးခဲ့သည်။ "မနက်ဖြန် ဘယ်သူထွက်လာမှာလဲ"

ရန်ယန်က သူမကို ပြတ်ပြတ်သားသား တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ "မတော်တဆမှု မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ကိုယ်ပဲထွက်လာမှာ "

သူက ပိုင်ရှင်ဖြစ်တာကြောင့် အဖြစ်မှန်ကိုရင်ဆိုင်ဖို့ လုံ့လသတ္တိရှိသရွေ့ ဤခန္ဓာအတွက် အာဏာက သူ့အပေါ်၌ ကျရောက်လိမ့်မည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အံ့အားသင့်စရာမရှိဘဲ နေ့တိုင်း သူ့ကိုမြင်နေရသည်။

သူ့အခြေအနေက ပိုကောင်းလာမလားလို့ သူမ တွေးနေမိသည်။ ကံမကောင်းစွာပဲ ကျန်နှစ်ယောက်ကတော့ အခြေခံအားဖြင့် မထွက်နိုင်ခဲ့ဘူး......

အရူးရန်ယန်တောင်​ မထွက်​နိုင်​​တော့ဘူး...

သံသယတွေနဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ရဲ့ ညဘက် အိပ်စက်ခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်။ သူမ သူ့လက်ကို တိတ်တဆိတ်ကိုင်ကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

အိပ်မက်ထဲက စာကြည့်ခန်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့ က ကုတင်အစွန်းတွင်ထိုင်ကာ အေးချမ်းစွာအိပ်ပျော်နေတဲ့ ရန်ယန် သုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လှည့်စားခြင်းဟုတ်၊ မဟုတ် သူမ မသိပေမယ့် ဤအချိန်၌ သူမမြင်နေရတဲ့ ရန်ယန် သုံးယောက်က အလွန်အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေကြောင်း သူမအမြဲတမ်းခံစားမိသည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် တူညီသောအမူအရာများဖြင့် ပုံတူရုပ်တုတွေလိုဖြစ်နေပြီး အားလုံးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရုန်းကန်နေသည့်အမူအရာများဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ သူတို့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ချော့ပြီးနောက် အလုပ်မဖြစ်တာကို တွေ့လိုက်ရသည်...

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် အခုချိန်မှာ ရန်ယန် ဘာဖြစ်နေမှန်း သူမ မသိခဲ့ပေ။

ရန်ယန် သုံးယောက်ထဲမှ လင်းရှောင်ယွဲ့က တစ်ယောက်ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ သူမစိတ်ထဲတွင် မြင်လိုသော အရာကို တိတ်တဆိတ်ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။

......

ဒုတိယနေ့တွင် သူမယခင်မှန်းဆထားသည့်အတိုင်း သူမရိတ်သိမ်းလိုက်သည်...... အံ့အားသင့်စရာက တတိယမြောက်ကိုယ်ခွဲဖြစ်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ နိုးလာတဲ့အခါ တတိယမြောက်က ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်ထားကာ သူမဘက် လဲလျောင်းနေသည်။ သူ့ အနက်ရောင် မျက်ဝန်းတွေက သူမ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် သော့ခတ်ထားကာ သူ့ ဓားရှည်လို မျက်ခုံးများကို မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည် ....

လင်းရှောင်ယွဲ့ နိုးလာတာနဲ့ ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။ သူမ ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာအောက်ပိုင်းကို ဖုံးဖို့ စောင်ကို မသိစိတ်က ဆွဲယူလိုက်သည်..

"ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို ဘာလို့ဒီလိုကြည့်နေ

တာလဲ"

"ဟွန်"

ရန်ယန် မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရှင်......"

လင်းရှောင်ယွဲ့ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်က တတိယလား"

"အမ် ဟမ်း" ရန်ယန် မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အဲ့တာကို အခုပင်အတည်ပြုပြီးပြီ ... သူမ ရွှေရောင်လက်ချောင်းများဖြင့် သူမ သူ့ကို တိုက်ရိုက် ရွေးလိုက်နိုင်သည်။

"ဟားဟား~ တကယ်ရှင်ပဲ~ "လင်းရှောင်ယွဲ့ ရယ်လိုက်မိသည်။

ကုတင်ပေါ်မှ ရန်ယန်က သူမကို ပွေ့ဖက်ဖို့ သူ့လက်တွေကို တိုက်ရိုက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့ပြီး နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်.....

လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်နှာသေးသေးလေးက နီရဲသွားခဲ့သည်။ သူမရဲ့နားက သူပြောတာကိုကြားခဲ့သည်။ "ကိုယ် အမြဲတမ်း အပြင်ထွက်ချင်ခဲ့တာ။ ကိုယ်သေလောက်အောင် စိတ်ပူနေခဲ့တာ......"

ဒါဆို...

သူမ မနေ့က စာကြည့်ခန်းထဲမှာ တင်းမာတဲ့အမူအရာကိုတွေ့ခဲ့ရတယ်။ အဲ့တာက ရုန်းကန်နေလို့ပေါ့.....