အခန်း (၄၄)

ရန်ယန် အပြင်ထွက်ချင်တယ်လို့ ပြောတဲ့အခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို မတားခဲ့ပေ။

ဒါပေမယ့် သူထွက်မသွားခင်မှာ သူ့ကို ဘာမှမလုပ်ရဘူးနော်လို့ ပြောခဲ့သည်။ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ဦးနှောက်ကိုပဲသုံး။

သူ့လက်ကို ရွှေ့ပြီးသည့်နောက်တွင် အရင်က ဒဏ်ရာရခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုအပေါ် သံသယဝင်လာမှာကို သူမ ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။

တတိယရန်ယန်က သဘာဝအားဖြင့် ကြမ်းတမ်းသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားမပြောခင်မှာ ရန်ဟုန်ဝမ်ကို ချုပ်နှောင်ပြီး ရိုက်နှက်ဖို့ လူမနေတဲ့ ထောင့်တစ်ခုကို ရှာဖို့ စီစဉ်နေခဲ့သည်။

ထိုနှစ်များအတွင်း ရန်ဟုန်ဝမ်က နှစ်သစ်ကူးတိုင်း ပြန်လာတဲ့အခါ တတိယ ရန်ယန်က ရန်ယန်နှစ်ကောင်၏ ဖိနှိပ်တာကိုခံရပြီး မထွက်လာနိုင်ခဲ့တာကြောင့် ရန်ဟုန်ဝမ်ကို ပညာမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ တတိယက ဒီရန်သူကို မှတ်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သာ သူ့ကိုသတိမပေးရင် သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ပစ်မည်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့က ဒီလိုပြောတဲ့အတွက် ရန်ယန်က ​​သူ့မိန်းမရဲ့စကားကို သဘာဝအတိုင်း နားထောင်ခဲ့ရသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို ဘာမှမလုပ်ပါဘူးလို့ ကတိပေးခဲ့ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ က ဘာကိုမှ မဆင်မခြင် မလုပ်မိဖို့နဲ့ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ သူ့ဦးနှောက်ကို အသုံးပြုဖို့ ကတိတောင်းခဲ့သည်။

မြေအောက်လောင်းကစားရုံကို သွားရာလမ်းတွင် သူတို့အားလုံး တစ်ရွာတည်းနေသူဖြစ်တာကြောင့် ရန်ယန်က မြေအောက်ကာစီနိုထဲ မဝင်ခင် ခြေရာဖျောက်ကာ ၀တ်စားဆင်ယင်ထားသည်။

ပထမဆုံးလုပ်ရမှာက ကျောက်တံတားအောက်က ယာယီနေထိုင်တဲ့နေရာမှာ သင့်လျော်တဲ့ ရုပ်ဖျက်ပစ္စည်းအချို့ကို ဝှက်ထားဖို့ပဲ။

ဒီတစ်ခါလည်း အဆင်ပြေသွားတာပေါ့။

ဦးထုပ်တစ်လုံး၊ မျက်လုံးတစ်ဖက်ဖုံးမျက်နှာဖုံး၊ မုတ်ဆိတ်မွှေး၊ ပါးစပ်ထောင့်မှာ မှဲ့ကြီးတစ်ခုနဲ့ အံကပ်တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ရိုးရှင်းတဲ့လူက အခြားသူတစ်ယောက်လိုမျိုး လုံးဝဟန်ဆောင်ထားသည်။

ရန်ယန်က မြေအောက်ကာစီနိုထဲ ဝင်ကာ သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ဒေါ်လာငါးဒေါ်လာကို ထုတ်ပြီး လက်အရွယ်အစား အနည်းငယ်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

ကံတရားက သူနဲ့အတူရှိခဲ့သည်။ သူ ယွမ် ၂၀ ရရှိခဲ့သည်။

ကာစီနိုများတွင် လောင်းကစားကိရိယာ အမျိုးအစားများစွာရှိသည် ...

မာကျောက်၊ ဖဲချပ်၊ အန်စာတုံး လောင်းကစား... ဤအမျိုးအစားအားလုံးကို ဤနေရာတွင် ရနိုင်သည်။

ရန်ယန်က ကာစီနိုကို လှည့်ပတ်သွားခဲ့ပြီး ရန်ဟုန်ဝမ်ကို အမြန်ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ရန်ဟုန်ဝမ်က စာကျောက် စားပွဲတစ်ခုတွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ကာစီနိုဝန်ထမ်းများက ရန်ဟုန်ဝမ် အတွက် စားပွဲတစ်ခုပြုလုပ်ဖို့ တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

ဒါကို ရန်ယန် မြင်လိုက်တဲ့အခါ ကျပန်းကာစီနိုဆီလိုက်သွားပြီး “ခင်များ အနိုင်ရချင်လား” လို့ အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

လောင်းကစားသမားက ရန်ယန်ကို သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ မယုံကြည်မှု အရိပ်အယောင်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရန်ယန်က လောင်းကစားသမားရဲ့လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ၁၀ ယွမ်ကို ကြည့်ပြီး "ငါ့စကားကို နားထောင်၊ မင်းကို ယွမ် ၁၀၀ အထိ ရအောင် ငါလုပ်ပေးမယ်"

ဒီလောင်းကစားသမားဟာ ယွမ် ၁၀၀ ဆုံးရှုံးထားပြီး ၁၀ ယွမ်ပဲကျန်တော့တဲ့ ကံဆိုးတဲ့သူ...

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မှာ ၁၀ ဒေါ်လာပဲရှိတော့တယ်ဆိုတာကိုတွေးပြီး သူ့ကိုယုံကြည်ကြည့်ဖို့ လောင်းကြေးထပ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ခင်းများရဲ့စကားနားထောင်မယ်!"

ကြင်နာပြီး ရိုးသားတဲ့ လောင်းကစားသမားကို ရန်ယန် က ခေါ်ယူခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရန်ယန်က လောင်းကစားသမားရဲ့ နားနား တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးပြောခဲ့ပြီး လောင်းကစားသမားက ရှေ့သွားကာ ရန်ဟုန်ဝမ်ဘက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရန်ယန်က ရန်ဟုန်ဝမ် နောက်လိုက်ခဲ့သည်။

......

နေ့လယ်စာစားချိန်မှာ ရန်ယန် ပြန်မလာခဲ့ပေ။

ရန်ယန်ကို ကာဗာပေးဖို့အတွက် လင်းရှောင်ယွဲ့ က ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ရန်တယုံတို့ကို ရန်ယန် မနေ့ညက ကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်ခဲ့လို့ အခု အိပ်နေတုန်းပဲလို့ပြောခဲ့သည်။

ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ သူမခင်ပွန်းက ရန်ယန်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့ ထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီးဖြစ်ပြီး ရန်ယန်က ယခုအချိန်တွင် မတူညီသောလူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ရန်ယန်အပေါ် လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ နားလည်မှုက လင်းရှောင်ယွဲ့လို့ ကောင်းမွန်ခြင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားက သူ့လောက် မကောင်းပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့လင်မယားက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဘာမှ မေးခွန်းမထုတ်ခဲ့ပေ။

သူတို့ သုံးယောက် နေ့လည်ထမင်းစားပြီး ရန်ယန်တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့က တစ်ရေးတစ်မောအိပ်ဖို့ ဘေးဘက်အခန်းငယ်လေးဆီ ပြန်သွားခဲ့သည်။

သူမ အိပ်မက်စာကြည့်ခန်းထဲက ရှေးဦးသူနာပြုစုဆေးသေတ္တာကို ထပ်ထုတ်ယူခဲ့ပြီး ဘေးခန်းငယ်လေးထဲ ထားရှိဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တတိယ ရန်ယန် ထွက်လာတိုင်း သွေးတွေမြင်ရတယ်လို့ သူမအမြဲတမ်း ခံစားမိလို့ပဲ။

မူရင်းစာအုပ်မှာလည်း ဒီလိုပဲ ..........

ပထမခေတ်တွင် အခြေခံအားဖြင့် တတိယ ထွက်သည့်အချိန်၌ သွေးကိုမြင်ရတဲ့ ဇာတ်ကောင်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။

တတိယမှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စရိုက်ရှိသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို ဒီလိုမလုပ်ဖို့ အကြံပေးထားပေမယ့် သူဒဏ်ရာရမှာကို သူမစိုးရိမ်နေသေးတဲ့အတွက် ဒါတွေကို ပြင်ဆင်ထားသင့်သည်။

ညနေစောင်းချိန်မှာ လင်းရှောင်ယွဲ့က တစ်ရေးတစ်မောအိပ်ရာမှ နိုးလာပြီး ရန်ယန်က အခန်းကျဉ်းလေးရဲ့ ပြတင်းပေါက်မှ လှိမ့်ပြီးဝင်မလာခင် အချိန်အတော်ကြာအောင် အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေခဲ့သည်။

သူ့ကိုထပ်မြင်ခဲ့ရတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့ ချက်ချင်းထထိုင်လိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ "ပြန်လာပြီလား။ အားလုံးအဆင်ပြေရဲ့လား" ရန်ယန်က စားပွဲပေါ်မှ ဆင်းကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ခုန်ဆင်းကာ ကုတင်ပေါ် ပြန်ထိုင်လိုက်ကာ ဖိနပ်ချွတ်လိုက်သည်။

"အားလုံးအဆင်ပြေတယ်"

ရန်ယန်က သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေကို ကော့တက်ခဲ့ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို မျက်ခုံးပင့်ပြခဲ့သည်။

"ရှင် ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ" လင်းရှောင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

"မကြာခင် မင်းသိရလိမ့်မယ်" ရန်ယန်က လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ရောင်းချခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ အရမ်းလျှို့ဝှက်နေတာကို မြင်တဲ့အခါ သူမ မမေးခဲ့ဘဲ အံ့အားသင့်စရာရရှိဖို့ ပျော်သွားခဲ့သည်။ ရန်ယန်က ဖိနပ်ချွတ်ပြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ ချက်ချင်း ကုတင်ပေါ် သူ ပုန်းနေခဲ့သည်။

ဆောင်းရာသီမှာ စောင်တွေက အနွေးဆုံးပဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့က နွေးထွေးစေဖို့ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေခဲ့ပြီး ရန်ယန်ဝင်လာတဲ့အခါ အေးစက်နေခဲ့သည်။

သူမ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ခြုံဖို့ စောင်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ရန်ယန်လည်း သူမကို ပွေ့ဖက်ကာ အောက်ဘက် ဖိချလိုက်သည်။

"အား......"

လင်းရှောင်ယွဲ့က အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ တုံ့ပြန်လိုက်တဲ့အခါတွင် နှစ်ယောက်သား ကုတင်ပေါ်တွင် ပြားပြားလေး လဲလျောင်းနေပြီး သူမက ရန်ယန်ရဲ့ရင်ခွင်ထဲ ရောက်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ရဲ့လက်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ "အရမ်းမလှုပ်ရှားနဲ့။ ရှင် အပြည့်အဝ မသက်သာသေးဘူး!"

"ခဏလောက် ဖက်ထားပါရစေ"သူမရဲ့ စိုးရိမ်တဲ့ စကားကို ကြားတဲ့အခါ ရန်ယန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ကော့တက်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ နှုတ်ခမ်းက တွန့်ကွေးသွားသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းစူပြီး သူ့ကို ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။

ရန်ယန် ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့ ပါးလွှာတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက သူမရဲ့နဖူးကိုနမ်းခဲ့သည်။ "အပြင်ထွက်ဖို့ ကိုယ့်မှာ အချိန်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် တခြားအရာတွေလုပ်ဖို့ အမြဲပြေးနေရတယ်။ ကိုယ် မင်းနဲ့တကယ်ရှိနေချင်တာ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်နှာက အနည်းငယ်နီနေပြီး သူမနှုတ်ခမ်းကို တိတ်တဆိတ် ဖိလိုက်ကာ "ဒါဆို တစ်ချိန်လုံး အပြင်မထွက်နဲ့ပေါ့"

“တချို့ကိစ္စတွေကို ကိုယ် မဖြေရှင်းရင် အဲဒီနှစ်ယောက် သူတို့နဲ့ ပြေလည်မှာမဟုတ်ဘူး” ရန်ယန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

ရန်တဟဲ၊ ရန်ရွှေ့ချန်နဲ့ ရန်ဟုန်ဝမ်တို့လိုမျိုး......

တတိယရန်ယန်က သူတို့နဲ့ မဆက်ဆံရင် ကျန်တဲ့ ကိုယ်ခွဲ နှစ်ယောက်က သူတို့ကို လုံးဝ ဆက်ဆံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

တတိယရန်ယန်က အချိန်အနည်းငယ်မျှသာ ထွက်လာနိုင်တာကြောင့် သူက အရာအားလုံးကို ဂရုစိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ အတွက် သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ထားခဲ့ချင်သည်။

"ဒါပေမယ့် ရှင် ဒါကို စမတ်ကျကျ လုံလုံလောက်လောက် မကိုင်တွယ်ဘူးလို့ ကျွန်မထင်တယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ သူ့ပြဿနာကို ထောက်ပြခဲ့သည်။ "အကြမ်းဖက်မှုဆိုတာ အဲဒါကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမယ့် အကြမ်းမဖက်တဲ့နည်းနဲ့ ဖြေရှင်းတာက အဲဒါကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ နည်းလမ်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က လုပ်ခဲ့တာကို ကြည့်လိုက်။ ရှင် ရန်သူပေါင်း ၁၀၀၀ လောက်ကို သတ်နိုင်ပေမယ့် အကြိမ်ပေါင်း ၈၀၀ လောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို နာကျင်စေခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ရှင်ဒဏ်ရာတွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားခဲ့ရတယ်... သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို သေသေချာချာ မကိုင်တွယ်ခဲ့ဘဲနဲ့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ရှင်ရဲ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရရင် ရှင့်ကို ဖမ်းပြီး ထောင်ထဲထည့်လိုက်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ ပညာရှိတဲ့သူကတော့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတတ်တယ်"

"မင်းမှာ အကြံတစ်ခုရှိပုံရတယ်။ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို ကိုယ် ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ပြီး ဒီတစ်ခုမှာ အမှတ်ဘယ်လောက်ရမလဲဆိုတာကို မင်းမြင်လိမ့်မယ်" ရန်ယန်က သူမရဲ့ လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ ခေါင်းလေးကို မျှော်လင့်ရင်းနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ပင့်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ ကျွန်မတို့ တွေ့ကြတာပေါ့"

သူ့ခေါင်းကိုငုံ့ထားရင်း ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ထပ်နမ်းလိုက်သည်...

နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မသွားဘဲ ရေထဲတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တို့ကနန်း ဆိတ်ကနန်းလုပ်နေသည့် ပုစဉ်းတစ်ကောင်လို တခဏမျှသာ သူ နားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့ခေါင်းကို ပြန်ရုတ်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး သူမ ရှက်ရွံ့စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်...

...

ညစာစားချိန်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့က ချန်ချိုင်ယွင် ခြံဝင်းအတွင်း လျှောက်သွားနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ညစာစားချိန်ရောက်ပြီ၊ သူဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ။ နေ့ခင်းကလည်း ပြန်မလာဘူး၊ ညလည်းပြန်မလာဘူး" တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်နေခဲ့ သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ မိသားစုက ဝမ်ရှို့ယင် အိမ်တွင် ထမင်းစားနေပြီး တံခါးကိုပိတ်ထားပေမယ့် ချန်ချိုင်ယွင်ရဲ့ အူကြောင်ကြောင်အသံကို ကြားနေရဆဲဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က နှုတ်ခမ်းကိုကော့တက်ပြီး ပြုံးနေသည့် ရန်ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်....

ရန်ယန်ရဲ့ မကောင်းမှု ရလဒ်က မကြာမီ ထွက်ပေါ်လာတော့မှာကို လင်းရှောင်ယွဲ့ သိလိုက်သည်။

အရမ်းနောက်ကျနေပြီ ရန်ဟုန်ဝမ် အိမ်ပြန်မလာသေးဘူး။

လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်က ဘေးအိမ်ငယ်လေးဆီ ပြန်လာခဲ့သည်။ ခြံတွင်းမှ အသံများ၊ ချန်ချိုင်ယွင် အပြန်ပြန်အလှန်လှန် လျှောက်သွားနေကာ အဆက်မပြတ် ရေရွတ်နေသံကို သူတို့ ကြားနေရဆဲပင်။

ချန်ချိုင်ယွင်က စိတ်ပူနေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့က ချန်ချိုင်ယွင်က သူ့ကိုရှာဖို့ တိုက်ရိုက်ထွက်သွားခဲ့ကြောင်းကို ကြားခဲ့သည်။

အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့က အဆာပြေလေးတွေစားပြီး ဂိုး ဆော့နေခဲ့ကြသည်။ လေထုက အလွန်နွေးထွေးခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် ချန်ချိုင်ယွင်က မိသားစုများစွာကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုမိသားစုများ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် အမြင်တွေ ပျောက်ဆုံးနေသော မြေအောက်လောင်းကစားရုံတွင် ရန်ဟုန်ဝမ်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ရွာသားတစ်ယောက်က ချန်ချိုင်ယွင်ကို ရန်ဟုန်ဝမ်ဆီ ရှာဖို့ ခေါ်သွားတဲ့အခါ ရန်ဟုန်ဝမ်က ဒီနေ့ သူကံမကောင်းဘူးလို့ ချန်ချိုင်ယွင်ကို လမ်းမှာပြောခဲ့သည်။ တစ်နေ့လုံး ရှုံးပြီး ကာစီနိုကနေ ပိုက်ဆံချေးပြီး သူ့အခြေအနေကို အခု မသိသေးပေ။

ချန်ချိုင်ယွင်က ထိုစကားကိုကြားတဲ့အခါ သူမ ရန်ဟုန်ဝမ်ကို ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

မြေအောက်ကာစီနိုထဲ ဝင်ပြီးနောက် သူမက လူစုထဲ ချက်ချင်းပြေးဝင်ကာ ရန်ဟုန်ဝမ် နားရွက်ကိုဆွဲကာ လူအုပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရန်ဟုန်ဝမ်က တစ်နေကုန် ချက်ခြင်းကြီး ဆုံးရှုံးသွားတာကြောင့် ဒေါသကို ထိန်းထားခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူမကို ချက်ချင်း ဒေါသတကြီးရမ်းခဲ့သည်။

"ရှုံးနေတာနော်။ ဘာလို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်လာပေးနေတာလဲ"

ရန်ဟုန်ဝမ် မျက်လုံးတွေက နီရဲနေပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်။

"ခွေးသားလေး။ မင်း ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ တနေကုန်လည်နေတာပဲ၊ မင်း တစ်ယောက်ယောက်ဆီမှာ ပိုက်ဆံ အကြွေးတင်နေသေးလား။ မင်း ဘယ်လောက်ချေးခဲ့လဲ"

ချန်ချိုင်ယွင်က ဒေါသတကြီးဖြစ်ကာ ရန်ဟုန်ဝမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူမ အသံက ပြတ်သားပြီး ကျယ်လောင်တာကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က လောင်းကစားသမားတွေရဲ့ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

ရန်ဟုန်ဝမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေ သူ့ကိုကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ရှက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ " ကျုပ် ဘယ်လောက် ချေးထားလဲဆိုတာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ...ခင်များ.....ခင်များပြန်တော့....."

"ဘာလို့ပြန်ရမှာလဲ။ ငါနဲ့ အိမ်ပြန်လိုက်ခဲ့!"

ချန်ချိုင်ယွင် တက်လာပြီး ရန်ဟုန်ဝမ်ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ကာ သူ့ကို ခေါ်သွားဖို့ အဆင်သင့်ပင်။

ရန်ဟုန်ဝမ်က ချန်ချိုင်ယွင်ရဲ့ လက်ကို ချက်ချင်း ခါယမ်းလိုက်သည်။ "ခင်များ ပြန်တော့၊ ကျုပ် မှာနောက်တစ်ခုရှိသေးတယ်။ ပြီးရင် ကျုပ်အိမ်ပြန်လာမယ်။ ဒီမှာဆူညံမနေနဲ့!"

"ဘာကို လောင်းဦးမှာလဲ။ ဒီနေ့ မင်း ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ရှုံးသွားပြီလဲ"

ချန်ချိုင်ယွင်က ရန်ဟုန်ဝမ်ရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ငါနဲ့ အိမ်ပြန်လိုက်ခဲ့! လောင်းကစားမလုပ်တော့နဲ့။ မင်းအတွက် ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ဆုံးရှုံးသွားပြီလဲ" လို့ပြောလိုက်သည်။

"စကားများမနေပါနဲ့၊ နောက်ထပ်တစ်ပွဲပဲ!"

ရန်ဟုန်ဝမ်က ချန်ချိုင်ယွင်ကို သူ့ဘေး တိုက်ရိုက်ဆွဲကာ လောင်းကစား စားပွဲဆီ ပြန်သွားခဲ့သည်...

ချန်ချိုင်ယွင်က သူ နောက်ထပ် တစ်ပွဲဆော့ချင်တယ် လို့ ပြောတာ ကြားတော့ သူ အဆင်ပြေလိမ့်မယ်လို့ သူမ ထင်ခဲ့သည်။

ဒါနဲ့ သူ့ကို လောင်းကစားစားပွဲမှာ စောင့်နေလိုက်တယ်...

ရှုံးတယ်။

ဒီဆုံးရှုံးမှုရဲ့ရလဒ်အနေနဲ့ ရန်ဟုန်ဝမ်က သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်ဆံအားလုံးကို ချက်ချင်းညှစ်ထည့်လိုက်သည်။

ချန်ချိုင်ယွင် မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားသည်။ "မင်း ရူးနေပြီပဲ။ ၁၀ ယွမ် "

"အာ့"

ငွေပြန်ယူဖို့ သူမ လက်လှမ်းလိုက်ကေမယ့် ရန်ဟုန်ဝမ် က သူမ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"မင်းရဲ့ လောင်းကြေးကိုထားလိုက်။ အဲ့တာကိုဝယ်လိုက်၊ အဲ့တာကိုဝယ်လိုက်"

ပတ်​ဝန်းကျင်​မှ ​အော်​ဟစ်​သံများ ထွက်​​ပေါ်လာသည်​။

ချန်ချိုင်ယွင်က သူ့ကို မတားနိုင်တဲ့အခါ ရန်ဟုန်ဝမ် နောက်တစ်ကြိမ် ကစားတာကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဂိမ်းတစ်ခုတွင် ၁၀ ယွမ် ရှုံးခဲ့သည်။

ချန်ချိုင်ယွင် နှလုံးသားက ဓားနဲ့ထိုးခံရသလို နာကျင်နေသည်။

ရန်ဟုန်ဝမ်လည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားသည်...

နှစ်သစ်အတွက် ပြန်ယူလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ ဒီနေ့တော့ သူ ယွမ် ၁၀၀ ချေးထားပြီး အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ။

ရုတ်တရက် ရန်ဟုန်ဝမ် လဲကျသွားသည်...

နောက်တော့ အိမ်အပြန်လမ်းမှာ ချန်ချိုင်ယွင်က သူ့ကို ဆက်ပြီး ဆူဆဲကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

သူမက ငါ့ကို ထပ်ပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြန်ပြီ။ အဲ့တာက နားထောင်ရတာ အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။

ဘယ်လိုလက်ဖွာတဲ့ကောင်လဲ။ အရည်အချင်းမရှိဘူး၊ အမှိုက်ကောက်တဲ့သူတွေက သူ့ထက်တောင် ပိုကောင်းတယ်... သူမပါးစပ်ကို လေဆာသေနတ်လို ပစ်ခဲ့သည်။

ရန်ဟုန်ဝမ်က ငွေများစွာ ဆုံးရှုံးသွားတာကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ အခြေအနေကို သူ သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ သူမနဲ့ လမ်းပေါ်မှာ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရန်ချိုင်ယွင်က ရန်ဖြစ်စကားတွေ ပြောတဲ့အခါ သူမကိုယ်တိုင်က ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ရလဒ်တစ်ခုက နောက်တစ်ခုဆီ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

......

နောက်ပိုင်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့က ခြံဝင်းထဲမှ လှုပ်ရှားမှုအချို့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ချန်ချိုင်ယွင်က သူမ အဆုတ်ထိပ်ကနေ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး ဟိန်းဟောက်နေခဲ့သည်။

အိမ်ငယ်လေးရဲ့ တံခါးက တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်သွားခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က ချန်ချိုင်ယွင်ရဲ့ ရွှံ့ပေနေတဲ့ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရဖို့ ခေါင်းထုတ်ပြီးကြည့်ခဲ့သည်။ "ကလေးအဖေ၊ အရှင်ဘုရား။ ဒီသစ္စာမရှိတဲ့သားကို ကုသပေးဖို့ မြန်မြန်ကြွလာပေးပါ။ အား..........."

လင်းရှောင်ယွဲ့က ချန်ချိုင်ယွင် တစ်ယောက်တည်းကိုသာ မြင်ရသည်။ ရန်ဟုန်ဝမ် အိမ်ပြန်မလာခဲ့ဘူး။

နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရန်ယန်ကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ "ကျွန်မ နည်းနည်းတော့ စပ်စုချင်နေတယ်။ ရှင် ဘာလုပ်လိုက်တာလဲလို့"

ရန်ယန်က ကုတင်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ " ကိုယ့်ကိုလာနမ်း။ ကိုယ် ပြောပြမယ်......"