အခန်း (၅၅)

နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့တွင် အိမ်တံခါးဝ၌ ဖယောင်းတိုင်နှစ်တိုင်ထွန်းညှိထားသည်။ ဒါက ထုံးစံတစ်ခုပင်။

ဖယောင်းတိုင်မီးက အမှောင်ဖုံးနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို လင်းလက်တောက်ပစေသည်။

လမ်းမီးတွေမရှိတာကြောင့် ရပ်ကွက်က မှိန်ဖျော့နေပြီး လရောင်က တစ်ခါတစ်ရံ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တိမ်များဖုံးလွှမ်းနေတတ်သည်။

ထူထဲပြီး အပွင့်ကြီးတဲ့ ချည်သားပါတဲ့ ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့က အေးတဲ့ဆောင်းရာသီမှာ တုန်ယင်နေဆဲပင်။

ခြေဖဝါးတွေတောင် တောင့်တင်းနေခဲ့သည်...

ဒါပေမယ့် ရန်ယန်အတွက် သူမ စိတ်မပူဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ တစ်ယောက်တည်း နေဖို့ အခန်းငယ်လေးကို မသွားနိုင်ဘူး။ အပြင်မှာ အေးနေရင်တောင် သူ့ကို စောင့်ချင်နေသည်။

သူမ ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်လိုက်ရမှန်း မသိပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့က အမှောင်ထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်းလျှောက်လာတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည်ပုံသဏ္ဍာန်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ မှုန်ဝါးနေတဲ့ အနက်ရောင် အရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း နီးကပ်လာတာနဲ့ ပိုနီးကပ်လာနေသော လူကို လှမ်းကြည့်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူရောက်လာသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။

"ရန်ယန်!"

လင်းရှောင်ယွဲ့ သူ့ကို ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ သူ့ဆီ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းတိုးကာ အသက်ရှုကြပ်သွားခဲ့သည်။ အအေးဒဏ်ကြောင့် ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော အဖြူရောင် အငွေ့များ တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

"ရှင့်ကို ဘယ်သူခေါ်သွားတာလဲ၊ ဘာဖြစ်လာတာလဲ၊ ရှင်အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ရှင် စိတ်ထိခိုက်နေတာလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ အနက်ရောင် မျက်ဝန်းတွေထဲ တောက်ပတဲ့ အရည်များ တဖျပ်ဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် ရန်ယန်က သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားခဲ့သည်။

​လေ​အေး​ကြောင့်​ သူမ တစ်​ကိုယ်​လုံး ​အေး​စက်​နေခဲ့သည်။ ရန်ယန်က သူမကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ နှိပ်စက်ချင်သလို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့လည်း ဘာမှ မမေးခဲ့ဘူး။ သူမ လက်သေးသေးလေးတွေနဲ့ သူ့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖက်ထားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား အခန်းကျဉ်းလေးဆီ ပြန်သွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က အေးခဲနေပြီ။ သူမ နှာရည်ယိုနေသည်။ သူမခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ချည်သားအကျီင်္ကြီးကို ၀တ်ထားရင်း စောင်ခြုံလိုက်သည်။

ရေနံဆီမီးကို ထွန်းညှိလိုက်တဲ့အခါ ရန်ယန်က သူမ ပါးပြင်နှစ်ဖက်လုံး အေးခဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး စောင်နောက်တွင် ပုန်းရှောင်ရင်း တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် “နာတယ်… အေးနေပြီ…” ဟုဆိုခဲ့သည်။

ရန်ယန်က သူမရဲ့ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို သူ့မျက်လုံးတွေထဲ ထည့်ကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လှည့်ပြီး အပြင်ထွက်ဖို့လုပ်လိုက်ရာ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကိုခေါ်ခဲ့သည်။ "ရှင် ဘယ်သွားမလို့လဲ၊ အပြင်မထွက်နဲ့၊ အပြင်မှာအေးတယ်"

"ရေနွေးအိုးသွားယူမို့"

စကားလုံးခြောက်လုံး ကျသွားခဲ့သည်။ ရန်ယန် အခန်းကျဉ်းလေးမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ကလည်း သူ့ကို မတားခဲ့ပေ။

သူမ အေးခဲလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အနွေးအိတ် အချို့ရှိပေမယ့် ၎င်းတို့က အနည်းငယ်သာ အသုံးဝင်သည်။ လက်တွေ ခြေတွေက ထုံကျင်နေပြီး နားရွက်တွေ ကွဲနေသလို ခံစားရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ နှာခေါင်း ရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ နှာခေါင်းပေါက်တွင် အနံ့ဆိုးတွေနဲ့ ပြည့်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သွားပြီ ငါဖျားတော့မယ်....

ခဏအကြာတွင် ရန်ယန်က ရေနွေးဇလုံဖြင့် တံခါးဆီ ဝင်လာခဲ့သည်။

ရေနွေးကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ လှည့်ပြီး တံခါးပိတ်ဖို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ပြန်လှည့်လာတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့က မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ညှစ်ရန် သူ့ဘာသာသူ လက်လှမ်းနေပြီဖြစ်သည်။

သူမ အေးနေပေမယ့် ရေက အရမ်းပူပြီး မျက်နှာသုတ်ပုဝါက အရမ်းပူသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ရေထဲမှ မျက်နှာသုတ်ပုဝါပူပူကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမ လက်သေးသေးလေးနဲ့ လိမ်လိုက်သည်။ လိမ်ဖို့ အချိန်အတော်ယူခဲ့ရသည်။ အဲ့တာက အရမ်းပူတယ်။

ဒါကိုမြင်တော့ ရန်ယန်က ရှေ့ကိုလှမ်းပြီး မျက်နှာသုတ်ပုဝါကိုယူကာ သူမလက်ဆီ မအပ်ခင် နှစ်ကြိမ်လိမ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က မျက်နှာသုတ်ပဝါကို အမြန်ဖွင့်ကာ သူမ မျက်နှာပေါ်တင်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ကာ မျက်နှာပေါ် ပွတ်ပေးလိုက်သည်။

သူမမျက်နှာကို ရေဆေးချပြီးနောက် မျက်နှာလေးတစ်ပြင်လုံး နီမြန်းသွားသည်။

အနီရောင် ပန်းသီးတစ်လုံးလို ချောမွေ့ပြီး နူးညံ့နေသည်။

ရန်ယန် သူမ မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် စွဲလမ်းသွားခဲ့သည်။

သူ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ယူသွားခဲ့သည်။ သူ ရေနွေးထဲမှာ ထပ်စိမ်ပြီး သူ့လက်နဲ့ လိမ်ပြီးတော့ သူမကို ပေးလိုက်သည်။ "လက်ကို သုတ်လိုက်"

လင်းရှောင်ယွဲ့က နာခံခဲ့ပြီး သူမရဲ့လက်တွေကို သုတ်လိုက်ကာ ခဏတာ နွေးနွေးထွေးထွေးရှိစေဖို့ လက်ထဲမှာ အဲ့တာကို ညှစ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရန်ယန်က နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်သွားပြီး ခြေဆေးသည့် ဇလုံဖြင့် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

အင်တုံ၌ ရေနွေးကို ခြေဆေးဇလုံထဲ လောင်းထည့်ပြီး အင်တုံနားမှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်လျက် သူမ ကိုပြောလိုက်သည်။ " ခြေထောက်ဆေး"

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမလက်ထဲ နွေးထွေးတဲ့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ကိုင်ထားပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ခြေဖျားထောက်ကာ ရေနွေးထဲ နှစ်စိမ်လိုက်သည်။ သူမ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရသည်။

မအေးတော့ဘူး!

ဒါပေမယ့် သူမ နှာခေါင်းက တရွရွဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အေးခဲနေဆဲပင်။

ရန်ယန်က သူမခြေထောက်တွေကို ဆေးပေးခဲ့သည်။ ကြီးမားတဲ့ လက်ဆစ်တွေနဲ့အတူ လက်တစ်စုံက သူမ ခြေဖဝါးလေးကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်ပေးခဲ့သည်။

သူက စေ့စပ်သေချာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဤထောင့်မှ ရန်ယန်ကို ကြည့်ခဲ့သည်။

သူ့ နက်မှောင် ထူထဲတဲ့ ဓားမျက်ခုံးတွေ၊ ရှည်လျားပြီး ကော့နေတဲ့ မျက်တောင်တွေနဲ့ သူ့ နှာတံစင်းစင်းက အလွန်မြင့်မားသည်။ တောက်ပတဲ့ ဆီမီးအောက်တွင် ဤအင်္ဂါရပ်ငါးရပ်က သုံးဖက်မြင်ရှိပြီးတော့ တကယ်ကို ချောမောသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ နေရာတွင်ပင် ပျော်ရွှင်လာခဲ့သည်။ လက်ကလေးကို ဆန့်တန်းကာ မျက်နှာကိုမော့ပြီး "ဟေး၊ ရှင့်မိန်းမကို ကြည့်ဖို့ မျက်နှာ ပြစမ်းပါဦး" လို့ပြောလိုက်သည်။

ရန်ယန် နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းက ကော့တက်သွားသည်။ သူမရဲ့စကားကြောင့် သူ သဘောကျသွားသည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်တော့ အနက်ရောင် မျက်လုံးတွေက သူမနှင့် ထိတိုက်မိသွားသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ပြီး သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက သူ့နဖူးပေါ် ဆင်းသက်သွားခဲ့သည်။

ဒီလုပ်ရပ်က ရင်းနှီးလွန်းသည်...

သူမရှေ့ကလူက ဒုတိယလူမှန်း သူမ မသိသေးဘူး။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေထဲ နစ်မွန်းနေတာကြောင့် သူ့ကို တတိယလူလို့ သူမ ထင်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ တတိယ ရန်ယန်တို့က ရင်းနှီးကြသည်။ သူတို့ အလွန်ရင်းနှီးတာကြောင့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ နောက်ဆုံးခြေလှမ်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က ထိုရုတ်တရက် လုပ်ရပ်အတွက် တစ်စုံတစ်ရာ အမှားအယွင်းရှိမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘဲ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားနေရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့်.....

ဒုတိယ ရန်ယန်နဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့တို့က အမှန်တကယ်တွင် ပိုမိုလေးနက်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ က ရုတ်တရက် သူ့မျက်နှာကိုအုပ်ကိုင်းပြီး နဖူးကိုနမ်းခဲ့သည်...

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဒုတိယ ရန်ယန်ရဲ့မျက်လုံးတွေက သူမကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးသားက တဆတ်ဆတ်ခုန်နေသည်။ သူ စိတ်တွေ အရမ်းလှုပ်ရှားနေသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့က ကုတင်ပေါ်မှ တိုက်ရိုက်လှဲချလိုက်ပြီး ရန်ယန်က သူမကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ကူညီပေးနေသည့် ခြေဖဝါးလေးတွေကိုသာ တန်းလန်းချထားခဲ့သည်။

သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် တက်ကြွမှုတစ်ခုခုကို လုပ်ခြင်းကြောင့် ရှက်ရွံ့မိသော်လည်း ထူးထူးခြားခြားခံစားရသည်မှာ သူမ အလွန်တက်ကြွနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူဘာလို့ ဘာမှ မလုပ်ရတာလဲ။ သူ စကားလေးတောင် မပြောဘူးလား။

အဲ့တာက ဒီညလို့ သူ​ပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား.....ဟင်​

လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်လုံးတွေ လည်လာပြီး သူမ လက်ကလေးက ဆံပင်များကိုလိမ်နေကာ နှုတ်ခမ်းကိုဖွင့်ဟခဲ့သည်။ "ရှင် ဘယ်သွားခဲ့တာလဲ၊ ရှင့်ကို ဘယ်သူခေါ်သွားတာလဲ၊ ရှင် ကျွန်မကို ခုထိ မပြောသေးဘူးနော် ..."

ရန်ယန်က သူမ ခြေထောက်တွေကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆေးကြောပေးခဲ့ကာ ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ပိုင်ရှောင်ချွမ်းနဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်။ သူတို့ကိုယ့်ကိုသတိမေ့အောင်လုပ်ပြီး တစ်နေရာကို ခေါ်သွားပြီးတော့ ဆိုးတဲ့စကားတွေ ပြောခဲ့တယ်"

"ဘာပြောခဲ့တာလဲ"

မော့ကြည့်လိုက်တော့ လင်းရှောင်ယွဲ့ ရဲ့ ရွှဲရွှဲစိုနေတဲ့ မျက်လုံးကြီးတွေက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ခဲ့သည်။ "ရှင့်ကို သတိမေ့အောင်လုပ်တယ်။ဒါဆို အခု .... ရှင်က ဒုတိယလူလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဤရှုထောင့်ကို ချက်ခြင်းစဉ်းစားပြီး သူက တတိယ ရန်ယန် မဟုတ်ဘူးလို့ သံသယဖြစ်မိသည်။

တကယ်တော့ သူမ အစကတည်းက ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားမိသည်...

တတိယ ရန်ယန်နဲ့ တစ်လခွဲကျော်ကြာအောင် နေခဲ့ရပြီး တတိယရန်ယန်ရဲ့ အသံနေအသံထားနှင့် ဟန်ပန်က၊ လက်ရှိ သူနဲ့ သိပ်မလိုက်ဖက်ဘူး။

အဲဒါကြောင့်... လင်းရှောင်ယွဲ့က တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူမ ဒုတိယ ရန်ယန်ကို အခုလေးတင် နမ်းလိုက်တာ။

အင်း အား...

သူမ အမိုက်စား ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦးနဲ့ ပရောပရည်လုပ်နေခဲ့သည်။

ဒုတိယ ရန်ယန်က မငြင်းဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားကာ ခေါင်းငုံ့သွားပြန်သည်။ ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ ကျိုးကျနေသော စုတ်ပြတ်သတ်နေသည့် အမြင့်တန်းများကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ရှက်ရွံ့သွားမိသည်။

သူမ ဒုတိယအကြိမ် နမ်းခဲ့သည်။

ဒုတိယရန်ယန်က အရမ်းရှက်တတ်ပြီး သုန်မှုန်နေကာ အိပ်စက်နေတဲ့ သူမကို မထိရဲဘူး..

အိုး၊ သူမကို ပေါ့ပြက်ပြက်နိုင်တယ်လို့ သူ မထင်ခဲ့ဘူးလား။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန် သုံးယောက်စလုံးက သူမ ခင်ပွန်းတွေဖြစ်ကြောင်း အမြဲလိုလို ခံစားမိပေမယ့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ သူတို့ကို လူတစ်ယောက်တည်းလို မဆက်ဆံနိုင်ပေ။

သူတို့ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်တွေက ကွဲပြားလွန်းတာကြောင့် သူတို့နဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရတာ

က သူတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ခံစားချက်တွေ မတူဘူးဆိုတာ သိသာသည်။

တတိယကို နမ်းပြီး ဒုတိယကို နမ်းတာ ..... ကွာဟချက်က တော်တော်ကြီးနေသေးသည်။

ရှက်ရွံ့မှုကို ဖြေလျှော့ဖို့အတွက် လင်းရှောင်ယွဲ့က 'ချိုမြိန်သောအချစ်' နှင့်ပတ်သက်သည့် နောက်ထပ်အကြောင်းအရာများကို ဖော်ပြရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပေ။

သူမ ချက်ချင်း လေးနက်သောအကြောင်းအရာတစ်ခုအကြောင်းကို သူ့ဆီ ပြောခဲ့သည်။ "အဲ့တော့ ပိုင်ရှောင်ချွမ်းနဲ့ လုရှမင်တို့က ရှင့်ကို ခေါ်သွားကြတယ်ပေါ့။ ရှင့်ကို သူတို့ ဘာပြောကြလဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ မှန်းဆနိုင်ပြီး ပိုင်ရှောင်ချွမ်းနဲ့ပါသောလူသည် လုရှမင် ဖြစ်ရမည်။

မူရင်းစာအုပ်တွင် လုရှမင်က လျက်နေတဲ့ ခွေးထီးအမျိုးသားဇာတ်လိုက်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤအမျိုးအစားဇာတ်လမ်းတွေက အများအားဖြင့် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်အကြောင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အမျိုးသမီး ဇာတ်ဆောင် ဘယ်လို ချမ်းသာလာပုံနဲ့ သူမရဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ ဘဝကို ချမ်းသာသော ဘဝထိ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပုံ အကြောင်း အထူး ဆွေးနွေး ထားသည်။

အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်ဆောင်းပါးတွင် အမျိုးသားခေါင်းဆောင်အများစုမှာ လျက်နေတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

ဗီလိန်အမျိုးသားလည်း ဒီလိုပဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့က မူရင်းစာအုပ်ရဲ့ အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်နဲ့ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်တို့ ဘယ်လိုဖြစ်လဲကို အမှန်တကယ် မသိပေ။

သူမရဲ့ယောက်ျားက အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက် နောက်ကို မလိုက်တော့ဘူး။ သူမ ခင်ပွန်းသည်ရဲ့ နှလုံးသားကို သူမက(ပိုင်ရှောင်ချွမ်း) ဘာကြောင့် ရွှေ့ချင်သေးတာလဲ။

ဗီလိန်ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက် လက်မလွှတ်ဘဲ ဒီလို အမျိုးသားဇာတ်လိုက်နဲ့ အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်မျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီးရှိနိုင်မလဲ။

"သူတို့ ဘာမှ မပြောဘူး" ရန်ယန်က သူမကို ဖြေခဲ့သည်။

ပိုင်ရှောင်ချွမ်းက လင်းရှောင်ယွဲ့ အကြောင်း မကောင်းတာတွေ အများကြီးပြောခဲ့ပြီး ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ကိုသိခွင့် မပေးပေ။

သူမ သိရင် စိတ်ဆိုးသွားမှာကို ကြောက်သည်။

သူမက လူအများရဲ့ မုန်းတီးမှု၊ နားလည်မှုလွဲမှု၊ ဝိုင်းပယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

"သူတို့က တစ်ခုခုပြောခဲ့တာပဲဖြစ်မယ်။ ဘာလို့ ရှင့်ကို ခေါ်သွားရတာလဲ။ ရှင် ကျွန်မကို ဘာလို့ မပြောပြတာလဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ သိချင်ခဲ့သည်။

သူ သူမကို မပြောပြဘူးဆိုရင် သူမကို သူ မယုံကြည်ဘူးလို့ သူမ ခံစားရသည်။

"ကောင်းတဲ့စကား မဟုတ်ဘူး" ရန်ယန်က သူမဆီ တိတ်တဆိတ် ပြန်လာခဲ့သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါတွေက ကောင်းတဲ့စကားတွေမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ သူတို့က ကောင်းတဲ့စကားတွေပြောတာဆိုရင် ရှင့်ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ သီးသန့်စကားပြောနေစရာမှ မလိုတာ"

လင်းရှောင်ယွဲ့က တစ်ခုခုကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ချက်ခြင်းမှန်းဆခဲ့သည်။ "သူတို့နှစ်ယောက် ရှင့်ကို ကျွန်မအကြောင်း မကောင်းပြောဖို့ပဲ ခေါ်သွားတာတော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး ဟုတ်တယ်မလား၊ သူတို့ကျွန်မအကြောင်း မကောင်းတာတွေပြောခဲ့တာမလား"

"အမ်း..."

ရန်ယန်က သူမရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို နှလုံးသားထဲထိ သဘောကျခဲ့ပေမယ့် တစ်ခါတစ်ရံ သူမ ထိုမျှလောက် ဉာဏ်ရည်မမီစေဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

"အိုက်ရား ဘယ်လောက်မုန်းစရာကောင်းလိုက်လဲ!"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူမ ၎င်းတို့ကို ရှောင်ရှားရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ၊ သူတို့က သူမဆီ ဒုက္ခရှာနေသေးတာလား။

သူတို့ ဘယ်အထိသွားကြမလို့လဲ။

"ဘာလို့ ကျွန်မအကြောင်း မကောင်းပြောကြတာလဲ။ ကျွန်မက သူတို့ဒေါသကိုဆွနေလို့လား ကျွန်မအကြောင်း သူတို့ဘာပြောခဲ့လဲ" လင်းရှောင်ယွဲ့ ​ဒေါသတစ်ချို့နဲ့မေးလိုက်သည်။

ရန်ယန်က သူမ စိတ်ဆိုးမည်ကို သိထားပြီး ထိုကဲ့သို့ ဒုက္ခမရောက်စေချင်ပေ။

"သူတို့က မင်းကို အထင်လွဲနေကြတာ။ အဲ့တာက ရန်ရွှေ့ချန်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်အကြောင်းပဲ"

ရန်ယန်က အတိုချုပ်ရှင်းပြခဲ့သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ ကိုယ် သူတို့နဲ့ ဆက်ဆံစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး။ ကိုယ် သူ့ရဲ့သူငယ်ချင်း မဟုတ်တော့ဘူး"

ပိုင်ရှောင်ချွမ်းနဲ့ ဘယ်တော့မှ သူငယ်ချင်းမဖြစ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ စကားကို လင်းရှောင်ယွဲ့ ကြားခဲ့ပြီး သူမရဲ့စိတ်ခံစားချက်က အတော်လေးကို ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူမ ခဏတာ ကျိန်ဆဲဆဲပင်...

ထိုလူနှစ်ယောက်က သူမနဲ့ ရန်ရွှေ့ချန် ကို အမှန်တကယ်သံသယဝင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ဦးနှောက်က ဘယ်လိုဖွဲ့စည်းပုံမျိုးလဲဆိုတာ သူမ တကယ်မသိဘူး။ ဤဉာဏ်ရည်အဆင့်ရှိသော အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီးက အဓိက ဇာတ်လိုက်အမျိုးသားနဲ့ အမျိုးသမီး ဇာတ်လိုက်တွေ ဖြစ်နိုင်လား။ ခြေထောက်ကို ဆေးကြောပြီးနောက် စောင်အောက်တွင် ထပ်လှဲလိုက်တဲ့အခါ လင်းရှောင်ယွဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နွေးထွေးနေပြီဖြစ်သည်။

သူမ ချည်သားအင်္ကျီအကြီးကြီးကို ချွတ်ကာ ဆောင်းဦးအဝတ်အစားပါးပါးလေးကိုဝတ်ပြီးနောက် ရန်ယန်က ခြေဆေးရည်ကို သွန်ကာ အိပ်ယာပေါ်တွင် သူမရဲ့ဘေး၌ လှဲလျောင်းခဲ့သည်။

ရေနံဆီမီးခွက်ကိုမှုတ်ပြီးနောက် တူညီတဲ့ စောင်အောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုက များစွာသောထိတွေ့မှုမရှိဘဲ သာတူညီမျှ လဲလျောင်းနေသည်။

ယနေ့ညက သာမန်ညတစ်ညဖြစ်မယ်လို့ သဘောတူခဲ့သည်။

ရလဒ်မှာ ယနေ့ညတွင် သက်သတ်လွတ်သမားက သက်သတ်လွတ်စားခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပေ။

တတိယ ရန်ယန်နဲ့ အတူအိပ်တဲ့ တခြားနေ့မှာတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့က တတိယရန်ယန်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ လှဲလျောင်းပြီး နွေးနွေးထွေးထွေး အိပ်စက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒီနေ့ကတော့ ဒုတိယရန်ယန်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယက သူမကို လက်ချောင်းတွေနဲ့တောင် မထိဘူး။

အဲ့တာက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သူမ ဆွဲဆောင်မှုမရှိဘူးလို့ ခံစားလာရစေသည်။

ညဘက်မှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ရန်ယန်ရဲ့ နှလုံးသားထဲ မလွယ်ကူတဲ့ အတွေးတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူ ကောင်းကောင်းကြီးသိသည်...

ယနေ့ညတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့က မူလက ထိုကဲ့သို့သောကိစ္စရပ်ကို လုပ်ဆောင်ဖို့ တတိယရန်ယန်နဲ့ ချိန်းထားသည်။

ဒါက သူ့ရဲ့ရုတ်တရက် ပျက်ဆီးသွားတဲ့ အသွင်အပြင်ပဲ။

ပြီးတော့ သူကလည်း တတိယ ရန်ယန်လို တိုက်ရိုက် မပြောနိုင်ဘဲ၊ သူမအပေါ် ကြင်နာစွာ လှုပ်ရှားဖို့တောင် မဝံ့ရဲခဲ့ဘူး။

ဒါပေမယ့် သူလည်း လိုချင်သည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သာမာန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ။ သူ့မှာ သတ္တိမရှိရင်တောင် သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒီလိုမျိုး အတွေးတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။

ကုတင်ပေါ်မှ ရန်ယန်လက်က သူ့အဝတ်အစားတွေကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်..

ဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်ရင်တောင် သူမနဲ့ အတူအိပ်သင့်တယ်လို့ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ထဲမှာ အမြဲပြောနေခဲ့သည်။

ဟုတ်တယ်မလား

သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းထားရုံပဲ။

တတိယကိုယ်ခွဲက ဒါကို နေ့တိုင်းလုပ်သည်။

သတ္တိရှိတာနဲ့ ချက်ချင်းလှည့်ပြီး သူမကို ဖက်ထားနိုင်သည်။

အဝတ်စက အတွန့်အလွှာတစ်ခုမှ ​ကြေသွားခဲ့သည်။ ရန်ယန် ရင်တွင်းထဲမှာ ရုန်းကန်နေရသည်။ သူ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသည်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အားပေးဖို့ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့်လည်း ဒီည...

သူ တစ်ချက်လေးတောင်မှ မလှုပ်ရဲပေ။

သူမကို ပွေ့ဖက်ဖို့တောင် မဝံ့ရဲခဲ့ဘူး...

....

နောက်တစ်နေ့နံနက်စောစောတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့ နိုးလာပြီး ခြောက်ကပ်စွာလှဲနေခဲ့သည်။

ခင်ပွန်းသည်က သူမကို ပွေ့ဖက်မထားသလို စောင်ကလည်း အရမ်းပူမနေဘူး။

နောက်ဆုံးမှာတော့ စောင်က သံလို အေးခဲနေတာ နှစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီ။

ရန်ယန်က သူမဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ အိပ်ပျော်သွားပြီးတဲ့နောက် သူ့မျက်နှာမှာ တူညီနေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာတစ်ဖက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးတွေက ပူလောင်လာသည်။

ရှင် ကျွန်မကို ဘာလို့မထိရတာလဲ။

ရှင်က ထိဖို့​​တောင်​ဆန္ဒမရှိဘူး...

တတိယရန်ယန်က သူမကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးပုံရပြီး ဒုတိယလူမှာ ရှောင်နေဟန်ရှိသည်။ သူ့ကြည့်ရတာ သူမအတွက် ဘာမှ မခံစားရသလိုပဲ။

ဒီလို ကိုယ်ခွဲနှစ်ခုကြားက အပြောင်းအလဲက သူမကို အရမ်းနာကျင်စေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က မနေ့ညက ခြောက်ခြောက်ကပ်ကပ်ဖြင့် အိပ်ရာဝင်ခဲ့ပြီး တတိယရန်ယန်ကို အိပ်မက်စာကြည့်ခန်းမှ ခေါ်ထုတ်ဖို့ သူ့လက်ကို မကိုင်ထားခဲ့ပေ။

တတိယရန်ယန်ကို တစ်လခွဲဆက်တိုက် ခေါ်ထုတ်ဖို့ အလားတူနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ပေမယ့် သူမအတွက် ကြုံခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ အခြား ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးအတွက် တရားမျှတမှု မရှိခဲ့ပေ။

ထိုကိုယ်ခွဲနှစ်ခုကို စွန့်လွှတ်ဖို့ လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။

ဒီလိုတွေးရင် သနားဖို့ကောင်းတယ်...

နံနက်စောစောတွင် ခြံဝင်းထဲမှ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေက တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ အိပ်ယာမှထပြီး ကြည့်တော့မယ့်အချိန် ရုတ်တရက် သူမရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ရန်ယန်က ဖမ်းဆုပ်ခဲ့သည်။ "မသွားနဲ့"

သူမ ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ သံသယအကြည့်က ရန်ယန်အပေါ် ကျရောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်ဝင်းအတွင်းမှ အသံများကြားလိုက်ရသည်။

လူပေါင်းများစွာရဲ့ အော်ငေါက်နေသော အသံများ ထပ်နေကာ အကျယ်လောင်ဆုံး အသံက စကားပြောခဲ့သည်။ "ရန်ဟုန်ဝမ် ဘယ်မှာလဲ။ ရန်ဟုန်ဝမ် ထွက်လာခဲ့စမ်း။ ငါတို့ မင်းဆီ သတိပေးဖို့ မလာရင် မင်း ပိုက်ဆံပေးမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးတွင် လူအနည်းငယ်ရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေသာ ရှိပြီး အချို့မှာလည်း ပြုတ်ကျလာတဲ့ အသံတွေရှိသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ကြက်တွန်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

သူမစိတ်ပူလာသည်။

"အိုး ငါ့ကြက်လေးတွေ!"

လင်းရှောင်ယွဲ့ စောင်ကို မပြီး အိပ်ယာပေါ်ကနေ ပြန်ထဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ရုတ်တရက် ရန်ယန်က သူမနောက်က ထလာပြီး သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သူမကို ဖက်လိုက်သည်။

"မသွားနဲ့!"

ရန်ယန်ရဲ့ သတိပေးစကားသံက သူမရဲ့နားဆီသို့ရောက်လာပြီး ဘေးခန်းငယ်လေးရဲ့ တံခါးကို သတိထားကြည့်လိုက်မိသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ သူ့ကိုကြည့်ဖို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်ကပဲ သူမကို ထိရဲတာဆိုတာကို သူမ တွေးတောမိသည်။

မြေအောက် ကာစီနိုလောင်းကစားရုံက လူတွေ ပြဿနာရှာနေကြပြီ။

ရန် အိမ်တွင် အခြားအိမ်နှစ်အိမ်မှ ဘယ်သူကမှ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ အပြင်မထွက်ရဲကြပေ။

တတိယမိသားစုက ဘယ်သူမှ ထွက်မလာဘူး။

ခြံထဲမှာ လူတွေရဲ့ အသံနဲ့ ကြက်ကလေးတွေ ဆူညံသံတွေသာကြားနေရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ကြက်တွေကို တစ်လခွဲကျော် မွေးမြူခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အတွက် ခံစားချက်တွေ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ ကြက်တွေ အနိုင်ကျင့်ခံနေရတဲ့အသံကိုကြားတော့ အဲဒီလူတွေ သူမရဲ့ကြက်တွေကိုသတ်လိုက်မှာကို သူမကြောက်နေသည်။

"ကျွန်မရဲ့ ကြက်..."

လင်းရှောင်ယွဲ့ စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် အိပ်ယာကထဖို့ အစပြုခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့ က သူ့ကို အလျင်စလိုတားလိုက်သည်။ "ဟေး မသွားနဲ့၊ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်!"

"ရပါတယ်"

ရန်ယန်က သူမရဲ့လက်လေးကို ညှစ်ပြီး သူမကိုစကားပြောလိုက်သည်။ "အပြင် မထွက်လာနဲ့ ကိုယ်ဖြေရှင်းလိုက်မယ် "

မူလက သူသည် လူအများနဲ့ မဆက်ဆံတတ်သော အကျင့်စရိုက်ရှိသူဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်က သူသည် အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျကာ ညဘက်တွင် သူ့ကိုယ်သူ ပိတ်ဆို့ပြီး အခန်းအပြင်သို့ ဘယ်တော့မှ မထွက်ခဲ့ပေ။

ဒါပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့ အတွက် ပြောင်းလဲနိုင်မယ်လို့ သူပြောခဲ့တဲ့အတွက် သူ တကယ်ပဲ တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း ထွက်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရန်ယန်က အခန်းငယ်လေးရဲ့ တံခါးကို ပြတ်သားစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ရှိသော လူအကုန်က သူ့ ရှေ့၌ရှိနေကြသည်။ ရုတ်​တရက်​​ သူတို့ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။