အခန်း (၆၀)
Vol. 5 Ch. 60
နံနက်စောစော သူတို့နှစ်ဦး နွေးထွေးတဲ့ စောင်တစ်ခုထဲ သက်တောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းနေချိန် ခြံဝင်းထဲ လှုပ်ရှားလာပြန်သည်။
အကြွေးလာတောင်းသူတွေ တံခါးဆီ ဒုတိယအကြိမ် လာတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် ယနေ့တွင် မနေ့ကလို ထုရိုက်ခြင်း မရှိဘဲ လူတစ်စုက အော်ဟစ်ကာ ခြံထဲ ဝင်သွားကြသည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့က စောင်ရဲ့နွေးထွေးမှုအောက်တွင် ငြိမ့်ညောင်းစွာ လဲလျောင်းနေကာ သူတို့ကိုကြည့်ဖို့ အပြင်မထွက်ချင်ပေ။
သူတို့နှစ်ယောက်က တခြားသူတွေရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်ချင်ကြဘူး။
လင်းရှောင်ယွဲ့က ဤစိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အခု မကြည့်ချင်တော့ပေ။
သူမ တတိယ ရန်ယန် တည်ရှိနေသည့် နေ့ရက်တွေကိုသာ မြတ်နိုးချင်သည်။
အဲဒီကလေး မရှိတော့ဘူး။ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ သူမမှာ အခွင့်အရေးတောင် မရှိခဲ့ဘူး။
သူမ စာကြည့်ခန်းကိုသာ မရောက်သွားရင် လင်းရှောင်ယွဲ့က ကလေးမရှိတော့ဘူး ဆိုတာတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး။
ကလေးနဲ့ ဒုတိယတို့ နေ့တိုင်း မလဲခဲ့ကြသည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိပေ။
ဒါပေမယ့် မနေ့က မပြောင်းခဲ့ဘူး။ ဒုတိယက သူမဘေးမှာ အမြဲရှိနေသည်။
တတိယရန်ယန်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားခဲ့ရင်...
အဲ့နေ့မှာ သူမ စာကြည့်ခန်းထဲရောက်ချိန် ရန်ယန်တစ်ယောက်တည်း ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့ ၎င်းကို တွေးတောရာတွင်ပင် စိတ်မသက်မသာ ခံစားခဲ့ရသည်။
နောက်ဆုံးတော့ တတိယရန်ယန်က သူမနဲ့ အခုချစ်နေကြပြီ...
တတိယရန်ယန်က ဒီလိုမျိုး ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ချစ်ရသူကို ဆုံးရှုံးသွားသလို ခံစားရသည်။
ဒါကို သူမ စဉ်းစားနေမိသည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝမ်းနည်းမှုအပြည့်နဲ့ တတိယရန်ယန်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားပေမယ့် ဘယ်လိုပြောရမလဲကို မသိပေ။
"ဘာလဲ။ ကြောက်လို့လား"
ရန်ယန်က သူမ ဒီနေ့ အနည်းငယ်ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစားမိသည်။ သူ့ကို တွယ်ကပ်ပြီး ပွေ့ဖက်ထားသည်။ အရင်တုန်းကနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီနေ့က ပိုတက်ကြွနေသည်။
အကြွေးတောင်းသူတွေ လာနေတာကြောင့် သူမကြောက်နေတာလို့ တွေးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း သူမကို ပိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ရင်ခွင်ထဲ နစ်မြှုပ်နေပြီး ဤလူဆီမှ မွှေးပျံ့တဲ့ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။
တတိယရန်ယန်က သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရုံသာတက်နိုင်ခဲ့သည်။
အနာဂတ် တတိယရန်ယန် ဒီနေရာမှာ မရှိတော့ရင်၊ သူမ မျက်နှာကို ခွာချပြီး ဒုတိယရန်ယန်ဆီမှာ တက်ကြွနေမည်မဟုတ်ပေ။
ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေမယ့် ဒုတိယရန်ယန်ရှေ့မှာ သူမ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
ဒုတိယရန်ယန်က ယဉ်ကျေးလွန်းတာကြောင့် ရှက်ရွံ့လွန်းအားကြီးတာ ဖြစ်နိုင်သည်....
"မင်း ဒီနေ့ နည်းနည်းထူးဆန်းနေတယ်"
ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ခေါင်းငုံ့ပြီး နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။ "တစ်ရက်လောက် မတွေ့ရတာကို မင်းကိုယ့်ကို အရမ်းလွမ်းနေပြီလား"
လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ရင်ခွင်ထဲ မြှုပ်ထားတဲ့ သူမရဲ့ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ရှင့်မှာ အစီအစဉ်ရှိလား"
ရန်ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တွေးလိုက်သည်။ "မရှိဘူး၊ လောလောဆယ်တော့မရှိသေးဘူး"
လင်းရှောင်ယွဲ့က “နွေဦး စိုက်ပျိုးချိန်ရောက်ရင် ရှင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့နဲ့ မြေပြင်ကို သွားရမယ်။
အဲ့အချိန်ကျရင် ရှင် အပြင်ထွက်ပြီး ငွေရှာချင်လား"
ရန်ယန် မျက်ခုံးကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းကိုယ့်ကို လယ်ထဲသွားစေချင်တာသေချာလား။ အလုပ်အမှတ်တွေထက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးခရီးကနေ ထက်ပိုပြီး ဝင်ငွေရနိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းသိထားသင့်တယ်"
"ကျွန်မ သိပါတယ်"
လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ရှင့်ကို ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ အလုပ်လုပ်စေချင်တာက အမှတ်တွေကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ အဓိက အကြောင်းအရင်းက ရှင့်ကို ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ ပိုပြီး အဆက်အသွယ်ရှိစေချင်တာ။ ဒါမှ ရှင်တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ရွာသားတွေ သိသွားအောင်လို့။ ဒီလိုနည်းနဲ့ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြေပြီးရင် ရှင်ဘာပဲလုပ်လုပ် ရွာသူရွာသားတွေက ရှင့်ကို ပိုပြီး လက်ခံလာလိမ့်မယ်"
"ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ ထိတွေ့ရမှာကို ကိုယ်က ကြောက်နေလို့လား" ရန်ယန်က စကားလုံးတွေနဲ့ မေးလိုက်သည်။
"ရှင် မဟုတ်ဘူး"
လင်းရှောင်ယွဲ့က "အဲ့ဒါ ဒုတိယရန်ယန်။ ဒုတိယရန်ယန်က အခု ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ထိတွေ့လာပြီး သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာဖို့ လိုတယ်။ နောက်ပြီး ရွာသားတွေက ရှင် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို လက်ခံစေချင်ရင် ရှင်အဲ့လိုလုပ်ရမယ်။ ကျေးရွာရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေမှာ အဆင့်ဆင့် ပေါင်းစည်းဆောင်ရွက်ရမယ်။ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့်သွားရယ် နားလည်လား"
ရန်ယန်က သူမဆိုလိုတာကို နားလည်သည်။
ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို အုပ်ထိန်းသူက သူပဲ သေချာပေါက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ခံစားရတာမို့ ဒုတိယရန်ယန်ကို သိပ်စိတ်ပူနေဖို့ မလိုဘူး၊ ဒုတိယရန်ယန်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ခွင့်ပေးဖို့အတွက် သူဘာမှ စဉ်းစားနေစရာ မလိုဘူး။
"ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်အတွက် မင်းစိတ်မပူနဲ့"
ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ မျက်နှာလေးကို ဖျစ်ညစ်လိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကောင်က ခဏခဏ ထွက်မလာဘူး။ အနာဂတ်မှာ မင်းနဲ့ရှိနေမယ့်သူက ကိုယ်ပဲဖြစ်လိမ့်မယ်"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းထောင့်က အပြုံးက ကြီးလာကာ ကုန်ပစ္စည်းအမှတ်တံဆိပ်မကောင်းတဲ့ အပြုံးကို ပြသလိုက်သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ အကြည့်တွေကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူမ စိတ်ထဲကနေ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမအမြဲတမ်းခံစားခဲ့ရတာက နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်မယ့်သူက ဒုတိယလူဖြစ်နေလို့ပဲ။
တတိယ ရန်ယန် ထွက်သွားမယ်ဆိုတာကို သူမစဥ်းစားလို့တောင်မရဘူး။
အဲ့ဒီသနားစရာကောင်းတဲ့ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲတဲ့ ကလေးလေး။
လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ရဲ့ မျက်နှာကို ကိုင်ပြီး နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ "ရှင့်ကို နမ်းချင်တယ်..."
ရန်ယန် ပြုံးပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ သူ သူမရဲ့ နှင်းဆီရောင် နှုတ်ခမ်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် စုပ်ကာ မဆင်မခြင် စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် အနမ်းကို နက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။
ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမ နှလုံးသားထဲ သိနေပြီး တတိယရန်ယန်ရဲ့ ရှေ့မှာ သူမ ရှိနေတာကြောင့် သူမက အလွန်တွယ်တာပြီး မဆင်မခြင် သတ္တိရှိရုံသာ ရှိသေးသည်။
ဒုတိယရန်ယန်သာဆိုလျှင် သူမသည် မည်သည့်အခါမှ ထိုသို့သော လှုပ်ရှားမှုမျိုး ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်သလို သူ့ကို ဒီလို စကားတွေလည်း မပြောရဲပေ။
တတိယရန်ယန် သွားတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ.....
ချိုမြိန်တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဆက်လျှောက်ဖို့ သူမနောက် ဘယ်သူကမှ လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး..
အိုးးးးးးးးးး
...........
နေ့ခင်းဘက်မှာ လင်းရှောင်ယွဲ့က တတိယရန်ယန်၊ ဝမ်ရှို့ယင်၊ ရန်တယုံတို့နဲ့အတူ စားပွဲတစ်ခုတည်းမှာ ထိုင်နေခဲ့သည်။
မိသားစုလေးယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက်က မဆိုးပါဘူး။
ဝမ်ရှို့ယင်က ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နွေဦးရာသီ စတင်စိုက်ပျိုးမည့် ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့ရဲ့ အစီအစဉ်အကြောင်း ရန်တယုံနဲ့ ဆွေးနွေးခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အဖေ၊ နွေဦးရာသီ စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ စရင် ရှောင်ယန်နဲ့ ကျွန်မလည်း လိုက်သွားမယ်"
"ရှောင်ယန် ရောသွားမလို့လား" ဝမ်ရှို့ယင်က ရန်ယန်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ မြန်မြန်စားနေတဲ့ ရန်ယန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် မိန်းမ သွားမယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော် မသွားလို့မရဘူး" လို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
ယောက်ျားရဲ့ မိသားစုက အိမ်မှာ အနားယူနေချိန် အမျိုးသမီး မိသားစုက လယ်မှာအလုပ်လုပ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်မရှိပေ။
"ရှောင်ယန်၊ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့အခြေအနေနဲ့ လုပ်နိုင်ပါ့မလား" ဝမ်ရှို့ယင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ရန်ယန်က ကြက်ဥကိုတူနဲ့ ယူကြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ပုံမှန်အတိုင်းပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ၊ကျွန်တော်က ခြေလက်တွေကျိုးနေတာမှ မဟုတ်တာ"
ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ရန်တယုံတို့ အပေါ် တတိယရန်ယန်ရဲ့ သဘောထားက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြစ်ပြီး ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ သူမရဲ့ခင်ပွန်းကို အဖေနဲ့အမေလို့ မခေါ်ခဲ့ပေ။
ဒီလိုအချိန်၌ လင်းရှောင်ယွဲ့က စကားပြောဖို့ထွက်လာသည်။ "အမေ၊ အဖေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ရှောင်ယန် အဆင်ပြေပါတယ်။ အခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပိုသန်မာလာပြီ။ အိမ်မှာ အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့တာက အခု သူ့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ် အဲ့တာက သူ့အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်"
လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ ချီးမွမ်းသံကို ကြားတဲ့အခါတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမိုသန်မာလာကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ပင့်ပြီး ပြုံးမိတာကို ရန်ယန် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူ စိတ်ကောင်းဝင်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ရန်တယုံတို့က ရန်ယန် ပြုံးတာကိုမြင်တဲ့အခါ သူတို့ နှလုံးသားက ရန်ယန်နဲ့ အတူရှိနေခဲ့သည်။
ဝမ်ရှို့ယင် စကားပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါ ခေါင်းဆောင်းကို ပြောပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်နေရာတည်းကိုသွားပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဂရုစိုက်ပေးလို့ရအောင် ကူညီပေးမယ်"
ရန်တယုံကလည်း ဒီအချိန်မှာစကားဝင်ပြောခဲ့သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ မင်း ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ််မလား။ ဒီနှစ် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် ဘယ်တော့ လျှောက်လွှာတင်ရမလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ ငါသွားစုံစမ်းလိုက်မယ်။ ဘယ်လို ပစ္စည်းတွေ ပြန်ဆန်းစစ်ရမလဲ။ ပြီးတော့ ပြန်လည်သုံးသပ်ချက်အချို့ကို မင်းဆီယူလာမယ်။ နွေဦး စိုက်ပျိုးချိန်မရောက်ခင် အခွင့်ကောင်းယူပြီး အိမ်မှာ စာအုပ်ဖတ်ပေါ့"
လင်မယားနှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ရန်တယုံ တို့က အခု လင်းရှောင်ယွဲ့ ရဲ့ စကားကို လုံးလုံးနားထောင်နေကြပြီဖြစ်သည်။
ရန်ယန်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ စကားကို နားထောင်သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်အတွက် အစီအစဉ်တွေ ဘယ်လိုချမှတ်ထားပါစေ၊ လူတိုင်းက လင်းရှောင်ယွဲ့ ချထားသည့် အစီအစဉ်ကို လိုက်နာကြမည်ဖြစ်သည်။
ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လယ် အလုပ်လုပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လူတိုင်းက ဒါကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံသည်။
ယခုဆိုလျှင် ဤမိသားစုရှိ လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ အနေအထားကနေ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ရှင်းသွားပြီဖြစ်သည်။
သူမအပေါ်မှာထားတဲ့ လူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုကိုသူမ အရမ်းသဘောကျသည်။
"မနက်တုန်းက ချန်ချိုင်ယွင် ငါ့တံခါးကိုလာခေါက်သေးတယ် "
ဝမ်ရှို့ယင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောပြခဲ့သည်။ "သူ ငါတို့ကို ယွမ် ၅၀ တောင်းခဲ့ပေမယ့် တယုံ သူ့ကို ထမ်းပိုးနဲ့ မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်တာ။ အဲ့တာကို သူမက တစ်ခုခုပြောနေတုန်းပဲ။ နောက်မှ သူက ရှောင်ယန်နဲ့ ပတ်သတ်ပြီး မကောင်းတာတွေပြောဖို့ သွားမယ်လို့ ပြောသွားတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရှောင်ယန်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီရက်ပိုင်း အပြင်မထွက်သင့်ဘူး။ အိမ်ထဲမှာပဲနေ။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ဘက်ကို တယုံ ပြောလိမ့်မယ်။အပြင်ဘက်မှာ ကောလဟာလတွေ ထွက်နေရင်လည်း သူ့ကိုအလေးအနက်ထားမနေကြနဲ့"
"အမေ၊ ကျွန်မတို့ အဲ့တာကို ဘယ်လိုလုပ် အလေးအနက် မထားဘဲနေနိုင်မှာလဲ!"
ချန်ချိုင်ယွင်က ရန်ယန် အကြောင်းကိုပြောဖို့ ထွက်သွားကြောင်း လင်းရှောင်ယွဲ့ ကြားလိုက်တာကြောင့် သူမ အရှေ့ဘက်လေကို အခွင့်ကောင်းယူတော့မည်ဖြစ်သည်။
"ညစာစားပြီးရင် အတင်းပြောသံတွေနားထောင်ရအောင်လို့ အပြင်ထွက်ကြရအောင်"
လင်းရှောင်ယွဲ့ က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြောခဲ့သည်။ "ဒုတိယအဒေါ်က ဒီကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား ထွက်ပြီးပြောမှာကို ကျွန်မတို့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျွန်မတို့ထွက်ပြီးတောင် ပြောသင့်တယ်။ အဖေလည်း ဒီနေ့လည်ပိုင်းကျရင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကိုသွားပြီး ရှောင်ယန် အလုပ်ရဖို့အတွက်ကူပြီး သတင်းပို့ချင်တယ်ဆို အဖေ ရှောင်ယန်ကို ခေါ်သွားလို့ရတယ်"
ရန်ယန်က ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ "ကိုယ် မသွားချင်ဘူး ဒါပေမယ့် မင်းနဲ့တော့ လိုက်မယ်"
"ရှင် ကျွန်မနဲ့ လိုက်လို့မရဘူး။ ကျွန်မက အမေနဲ့သွားချင်လို့" လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို ငြင်းခဲ့သည်။
ရန်ယန်က သူ့ပါးကိုဖောင်းလိုက်သည်။ သူ့အမူအရာက အနည်းငယ် စိတ်မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်။
သူ အပြင်ထွက်လာဖို့ ခက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က တကယ်ကြီး သူ့ကို မလိုက်ခဲ့စေချင်ဘဲ ရတယုံနဲ့ လိုက်သွားဖို့တောင် တောင်းဆိုခဲ့သည်...
ဒီကိစ္စကို တခြား ရန်ယန်က လုပ်နိုင်တယ်၊ သူကတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး။
ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ရန်တယုံတို့ကို လက်စားချေဖို့ သူ မလုပ်ချင်ပေမယ့် သူတို့ကို မိဘတွေအဖြစ်လည်း အသိအမှတ်ပြုမှာမဟုတ်ပေ။
သူ ငယ်ငယ်ထဲက ထိုလက်စားချေမှုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး တတိယရန်ယန်က ၎င်းကို နှလုံးသားထဲတွင် မှတ်မိနေသေးသည်။
သူကတော့ ဒါကိုကျော်ဖြတ်လို့မရနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူတစ်ယောက်ပင်။
"ရှောင်ယွဲ့၊ သမီး ဘယ်လို စိတ်ကူးတွေနဲ့ ကစားနေတာလဲ" ဝမ်ရှို့ယင် နားမလည်နိုင်အောင် မေးလိုက်သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝမ်ရှို့ယင်ကို မျက်ခုံးပင့်ကာ ထက်မြက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက ရှောင်ယန် အတွက် ကောင်းသွားလိမ့်မယ်"
ဝမ်ရှို့ယင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ ဦးနှောက်က သွက်ပြီး သူမရဲ့ အစမှတ်က ကောင်းမွန်ကြောင်း သိတာကြောင့် သူမကို ယုံကြည်ခဲ့သည်။
"ဟုတ်ပြီ ဒါဆို သမီးရဲ့စကားကို နားထောင်မယ်!" ဝမ်ရှို့ယင်က အဆင်သင့် သဘောတူလိုက်သည်။
နေ့လည်စာစားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ဝမ်ရှို့ယင် တို့က ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကိုယူကာ ဖရဲသီးစေ့တစ်ဆုပ်ယူပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့ကြသည်။
ယခုနှစ်ရဲ့ ပထမလဖြစ်ပေမယ့် ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့သည် နွေဦးစိုက်ပျိုးခြင်းလုပ်ငန်းကို မစတင်သေးဘဲ ရွာရှိအိမ်ထောင်စုတိုင်းက အနားယူနေကြဆဲဖြစ်သည်။
ဒီနှစ်ရက် ရာသီဥတုက တော်တော်လေးကောင်းသည်။ နေရောင်က နွေးထွေးသည်။
နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ရွာသူရွာသားတွေက နွေးနွေးထွေးထွေး ထွက်လာကြသည်။ ပွင့်လင်းသောနေရာရှိ ၎င်းတို့၏အိမ်ရှေ့တွင် ကုလားထိုင်နှစ်လုံးကို ထုတ်ကာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ထိုင်ပြီး နှစ်သစ်ကူး အစားအစာအချို့ကို စားသောက်ကာ စကားစမြည်ပြောဆိုကြသည်။
ဝမ်ရှို့ယင်က ဘေးအိမ်က မိသားစုရဲ့ ဒုတိယသားဖြစ်သူရဲ့ဇနီး လင်းတမိန်နဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိသည်။ ဝင်ထွက် သွားလာသူများက အများအားဖြင့် တွေ့ဆုံတဲ့အခါ အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်လေ့ရှိပြီး ဒီလိုမျိုး အချိန်အကြာကြီး စကားပြောလေ့ရှိသည်။
ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ဝမ်ရှို့ယင်က ဘေးအိမ်ဆီ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။ နေရောင်အောက်မှာ နေပူဆာလှုံရင်းထိုင်နေတဲ့ လင်းတမိန်က ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့ တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက ချက်ချင်းပဲ သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ “အိုက်ရား။ ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမတတွေ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ"
"ငါ့အိမ်မှာကိစ္စတွေ အရမ်းရှုပ်နေတယ်လေ။ အိမ်ထဲမှာ မနေချင်လို့။ ခုတော့ ဘာမှလုပ်စရာလည်းမရှိလို့ သားရဲ့မိန်းမကိုခေါ်ပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာ"
ဝမ်ရှို့ယင်က လင်းတမိန်ရဲ့ မျက်နှာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အခု သူမ စကားပြောခဲ့သည်။ "ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ငါအဲ့ကို လာလို့ရလား"
"လာ၊ လာထိုင်ကြလေ!"
လင်းတမိန်က ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့ တို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ " ငါလည်း နင်နဲ့စကားပြောချင်နေတာ ။ဒါကို မြင်တော့ ဒါ အခွင့်အရေးပဲ။ မြန်မြန်လာ!"
ခြံဘေးတွင် အမျိုးသမီးလေးဦး ထိုင်နေပြီး သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးအားလုံး ရှိသည်။
ဤနေရာက လေကြောရှည်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေ စုဝေးရာနေရာဖြစ်သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝမ်ရှို့ယင် နောက်လိုက်သွားခဲ့သည်။ ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမ နှစ်ယောက်ကလည်း လေကြောရှည်တဲ့ အမျိုးသမီးတိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့သည်။
ခုံတန်းလျားတစ်ခုချလိုက်တာနဲ့ ယောက္ခမနဲ့ချွေးမတို့က အလယ်တွင်ထိုင်ပြီး တောင်းထဲက ဖရဲစေ့များကို သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသမီးအချို့နဲ့ မျှဝေခဲ့သည်။
ဤအမျိုးသမီးအုပ်စုက ချက်ခြင်းပင် ၎င်းတို့၏ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ နေ့ခင်းဘက်တွင် စကားစမြည်ပြောရင်း ဖရဲသီးစေ့ စားခဲ့ကြသည်။
သူ့မိသားစုထဲက အမျိုးသမီးအားလုံးကိုယ်စား လင်းတမိန်က ဝမ်ရှို့ယင်ကို မေးလိုက်သည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က နင်တို့မိသားစု ဘာဖြစ်ကြတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခရောက်နေရတာလဲ၊ ဘယ်သူက ပိုက်ဆံအကြွေးတင်နေတာလဲ"
ညာဘက်နှင့် ဘယ်ဘက်ရှိ အိမ်နီးချင်းများသည် ရန်မိသားစုတွင် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ရက်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော အကြွေးတောင်းခံမှု အဖြစ်အပျက်အကြောင်း အတင်းအဖျင်းပြောနေကြသည်။
လွန်ခဲ့သည့်နှစ်ရက်က ရန်အိမ်တွင် ဒုတိယမိသားစု၊ တတိယမိသားစုနဲ့ ပထမမိသားစုတို့က ပိတ်ထားတာကြောင့် အိမ်နီးချင်းတွေက စကားပြောရုံဖြင့်သာ မှန်းဆနိုင်ကြသည်။ သူတို့အတွက်ကတော့ အခြေအနေမှန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးဘူး..
ဝမ်ရှို့ယင်က အမျိုးသမီးတိုင်းရဲ့ အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းဖို့ အချိန်မီရောက်လာခဲ့သည်။
"အဲ့တာ ဒုတိယမိသားစုရဲ့သားလေ"
ဝမ်ရှို့ယင်က ရွံရှာဖွယ်အမူအရာနဲ့ ဖရဲစေ့ ကိုက်လိုက်သည်။ " ချန်ချိုင်ယွင်ရဲ့ သားက မြို့ပေါ်မှာ အရမ်းကောင်းစားနေတာဆိုပြီး နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း ကြွားပြောနေတာ။ သူ့သားက ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ ပြန်လာပါလေရဲ့။ သူ လောင်းကစားအကြွေးတင်သွားတယ်။ အဲ့တာက ယွမ် ၈၀၀ ကျော်တောင်မှ! သူမြို့ကိုပြန်ပြေးသွားလေရဲ့ ပိုက်ဆံတောင်းဖို့သွားတာဖြစ်မှာပေါ့။ ငါတို့မိသားစုလည်း ဒုက္ခရောက်နေကြပြီ!"
"သူ့သားက မြို့ပေါ်မှာ အလုပ်ရှာနေတာပေါ့ ဟုတ်လား"
လင်းတမိန် စိတ်ဝင်တစားနဲ့ မေးလိုက်သည်။ "သူ့သားလေးက ဘယ်လောက်တောင် ထူးချွန်တယ်ဆိုတာ ငါကြားဖူးတယ်။ သူက လောင်းကစားကို စွဲနေတာ"
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါကပဲ။ သူ ယွမ် ၈၀၀ အကြွေးရှိတယ်၊ သူ့ရဲ့ မူးယစ်ဆေးစွဲမှုကလည်း မသေးဘူး!" တစ်ဖက်မှ အမျိုးသမီးက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
လူတိုင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ပြောကြပြီး မကြာခင်မှာပဲ ချန်ချိုင်ယွင်ရဲ့သားကို တန်ဖိုးမရှိသလို ချပစ်လိုက်ကြသည်။
အတူတူရှိတဲ့အခါ ဒီအမျိုးသမီးတွေက အမြဲတမ်းဒီလိုပဲ။ တူညီသောအချက်မှာ အဓိကအားဖြင့် ပထမဆုံးအမြင်ကို ရှေ့တန်းတင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိသည်၊ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ခုက အခြေခံအားဖြင့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ရန်ဖြစ်သည်။
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က ငါတို့ မိသားစု စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ပြောရမှာလည်း ရှက်ပါတယ်ဟယ် မနေ့က ချန်ချိုင်ယွင်ကလည်း ငါတို့အိမ်ကို ပိုက်ဆံတောင်းဖို့ရောက်လာတယ်။ သူဆွေမျိုးတွေဆီ အကြွေးတင်နေပြီလို့ ထင်မိပေမယ့် အဲ့လိုမျိုး အသိအမှတ်မပြုချင်ပါဘူး"
ဝမ်ရှို့ယင် မျက်ဖြူလှန်ပြီး တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ ” ဒေါသထွက်စရာပဲ! ငါတို့ ပိုက်ဆံမပေးရင် ငါတို့ ရှောင်ယန် အကြောင်းသူက နေရာတိုင်းကို မကောင်းပြောမယ်တဲ့။ ငါတို့ ရှောင်ယန်က နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ဆရာကိုသွားတွေ့တဲ့ အချိန်ကစပြီး ပိုကောင်းလာပြီး အခု ပိုရှင်းလာပြီ။ သူက ငါတို့မိသားစုကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခရောက်အောင်လုပ်နေလို့ ငါ အိမ်ထဲမှာ မနေနိုင်တော့ဘူး။ သူ့ကိုတွေ့ရင် စိတ်ညစ်ရတယ်!"
"ဒါဆို အိမ်မှာ မနေနဲ့ပေါ့။ ငါတို့နဲ့ အတူတူ လမ်းလျှောက်ထွက်လေ "
လင်းတမိန်က ဝမ်ရှို့ယင်ရဲ့ ကျောကို ပွတ်သပ်ပြီးမေးခဲ့သည်။ "နင့်ရဲ့သားကို ဆရာနဲ့တွေ့ဖို့ ခေါ်သွားခဲ့တာလား။ အကူအညီဖြစ်လား"
"ဖြစ်တာပေါ့။ သူ တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် ပိုကောင်းလာပြီ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ဆရာနဲ့တွေ့တာ သူ့စိတ်တွေ ပိုကြည်လင်လာတယ်"
ဝမ်ရှို့ယင်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါကို နင့်ကို ပြောပြမယ်။ နင်အဲ့တာကို တကယ် ယုံကိုယုံရမယ်။ ငါတို့ ရှောင်ယန်က မကြာခင်ကပဲ အိမ်မှာ စာအုပ်တွေ ဖတ်နေပြီး ဒီနှစ် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်"
လင်းတမိန် နားထောင်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"တကယ်လား နင့်ရဲ့သားက စာအုပ်တွေဖတ်နေပြီလား"
ဘေးနားက အမျိုးသမီး တော်တော်များများလည်း ပြုံးခဲ့ကြသည်။
ဒီအပြုံးရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကတော့...... ဝမ်ရှို့ယင်ရဲ့စကားကို ဘယ်သူမှ မယုံကြဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ။