အခန်း (၇၄)

ဘတ်စ်ကားက အနီးနားရှိ လျိုရှစ် မြို့သို့ မရောက်မီ နှစ်နာရီခန့် မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

ဘတ်စ်ကားကို မြို့၏ အစည်ကားဆုံးဈေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ရန်ယန်နဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့တို့က ကားပေါ်တွင်ထိုင်နေကာ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ ရန်ယန်က ဝမ်ထျဲရှန်ကို သင်ပေးခဲ့သည်။ "အစ်ကို ရှန်းကို သွားခေါ်လိုက်၊စကားမစပ် သူ့ကို သုံးဘီး ယူလာခိုင်း"

အများအားဖြင့်တော့ ဝမ်ရှန်းကို ရှာဖို့ ကောင်လေးတွေကို ကုန်ပစ္စည်းကောင်းတွေနဲ့ စျေးကွက်ထဲကို ပို့ဆောင်ပေးတဲ့သူက ရန်ယန်ပင်။

ဒါပေမယ့် ဒီနေ့က အလွန်ရှားပါးတဲ့ အချိန်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရန်ယန်က ဝမ်ထျဲရှန်ကို ဝမ်ရှန်းကို ခေါ်ဖို့ အမှန်တကယ် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဝမ်ထျဲရှန်က မအစက ရန်ယန်ကို မေးချင်ပေမယ့် သူ့ဘေးနားက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမေးချင်တဲ့စကားလုံးကို ပြန်ထိန်းထားလိုက်သည်

"ကောင်းပြီ ကျွန်တော် ချက်ချင်းသွားလိုက်မယ်"

သဘောတူပြီးနောက် ဝမ်ထျဲရှန်က ချက်ချင်း ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ ဥာဏ်မမီသော ရှီရှောင်ထုန်က ဤမေးခွန်းကို မေးခဲ့သည်။ "အစ်ကို ရန်၊ ဒီတစ်ခါ ရှန်းကိုရှာဖို့ ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေ သယ်မသွားတာလဲ၊ အရင်တုန်းက ဒီလိုပဲလုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့ က နှာရှုပ်ရင်း ရန်ယန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ရန်ယန် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပဲ ပြောလိုက်သည်။ "အတိတ်က အတိတ်ပဲ၊ ဒီနေ့က မတူဘူး"

ဒီနေ့ အကြီးမားဆုံး ခြားနားချက်ကတော့ သူမက သူ့အနားမှာ ရှိနေသည်။

သူမ ဘေးကင်းစေဖို့အတွက် ရန်ယန်က ဝမ်ထျဲရှန်ကို ဆင်းခိုင်းလိုက်ပြီး ဝမ်ရှန်းကိုခေါ်လာဖို့ ဖိတ်ခိုင်းလိုက်သည်။

အရင်အပေးအယူတွေရဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုနဲ့အတူ ဝမ်ရှန်းက ကျိန်းသေပေါက်ရောက်လာမယ်လို့ သူထင်ခဲ့သည်။ ဒါဟာ ရှေးရိုးဆန်ခဲ့ပေမယ့်ပေါ့ ...

"ဒီနေ့ ဘာတွေထူးခြားနေလို့လဲ" အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ ရှီရှောင်ထုန်က ဆက်မေးခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့လည်း မျက်လုံးတွေကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ ရန်ယန်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမကြောင့် စည်းကမ်းတွေ ပြောင်းသွားတယ်လို့ အမြဲခံစားခဲ့ရပြီး သူမအတွက် အပြောင်းအလဲလုပ်ဖို့ မလိုဘူးလို့ ပြောချင်သည်။

ရလဒ်အနေနဲ့ရန်ယန်က သူ့နှုတ်ခမ်းကိုဖွင့်ပြီး ယဥ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေက မတူဘူး။ စည်းကမ်းတွေ ပြောင်းတာက ကိစ္စမရှိဘူး"

"အိုး"

ရှီရှောင်ထုန်က ကြောင်တက်တက်နဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ပစ္စည်းတွေက မတူတော့လို့ပေါ့ "

ဉာဏ်မမီတဲ့ သူက ရန်ယန်ရဲ့စကားကို ချက်ချင်းလက်ခံလိုက်ပြီး သံသယတွေမရှိတော့ပေ။

ဒရိုင်ဘာထိုင်ခုံတွင်ထိုင်နေတဲ့ ချန်ရွှေနျိုပင်လျှင် ယနေ့အပြောင်းအလဲက လင်းရှောင်ယွဲ့ကြောင့်ဆိုတာ ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။

ရန်ယန်၏ညီငယ်များထဲတွင် ဉာဏ်အနိမ့်ဆုံးမှာ ရှီရှောင်ထုန် ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဝမ်ထျဲရှန်က ပိုးထည်ဝတ်ကာ မျက်မှန်တပ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ထိုနေရာဆီ ဦးဆောင် ခေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုလူမှာ ဝမ်ရှန်းကျိုး ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်းကျိုးက ဤနေရာက အလွန်ဝေးလံတဲ့နေရာဖြစ်ပြီး စစ်ဆေးရေး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ မရှိသင့်ဘူးဆိုတာကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်ခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ ငါ့ကိုရှာဖို့တောင် မသွားချင်ဘူးလား ဟမ် "

ဝမ်ရှန်းကျိုးလည်း အနည်းငယ် ယဉ်ကျေးမနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ "ငါနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့အတွက် မင်းရဲ့ သဘောထားက ပိုပိုပြီး မလေးနက်တော့ဘူးလား"

"ဒီနေ့ ပစ္စည်းတွေက မတူဘူး"

ရန်ယန် မေးစေ့ကိုပင့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ ပုန်ကန်သော အပြုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ "အနာဂတ်မှာ ဒီလိုထပ်ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ ခင်များ အဲဒါကိုနေသားကျနေမှရမယ် "

"ဘာပစ္စည်းတွေမလို့လဲ"

ဝမ်ရှန်းကျိုးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီးနောင် ကားပေါ်တွင် သေတ္တာအများအပြား ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရန်ယန်က ကားပြတင်းပေါက်ကနေ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်များ သုံးဘီးမစီးလာဘူးလား၊ လက်နဲ့လည်းသယ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ခင်များ ပစ္စည်းတွေ ဘယ်လိုယူမလဲ"

"ငါ့မှာ သုံးဘီးအလွတ်တွေ အမြဲမရှိဘူး မဟုတ်လား၊ ဒါကြောင့် အပြင်ထွက်ပြီး တခြားပစ္စည်းတွေအတွက် ပြေးလာစရာ မလိုဘူးမလား။ နောက်ပြီး မင်းနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ရင် ငါအောင်မြင်မလား၊ ဒါကို သီးသန့်ပြောရမယ်လေ "

ဝမ်ရှန်းကျိုးက ရှေ့တိုးသွားခဲ့သည်။ ကားပေါ်က သေတ္တာတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခုဖွင့်ပြီး သေတ္တာထဲက ပစ္စည်းတွေကို စစ်လိုက်သည်။

"သစ်သီးတွေ ... ပန်းသီး၊ သစ်တော်သီး...... ချယ်ရီသီး!"

ဝမ်ရှန်းကျိုးက မျက်မှန်ကို ချက်ချင်း နှာရိုးပေါ် တွန်းတင်လိုက်ပြီး ရန်ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည် - "ဒီလို ချယ်ရီသီး တစ်သေတ္တာကို မင်း ဘယ်က ရလာတာလဲ ဟမ်။ ငါ ဒီပစ္စည်းကို တစ်ကြိမ်ပဲ စားဖူးတာ၊ အဲဒါက ကေဒါတွေ အတွက် ပွဲရုံမှာပဲရှိတာ"

ဤခေတ်တွင်၊ ချယ်ရီသီးကို အိမ်ထောင်စု လူတန်းစားအားလုံးတွက် အလုံးအရင်းဖြင့် မထုတ်လုပ်နိုင်သေးပေ။ အချို့သော အထက်တန်းစာရေးမိသားစုများအတွက်သာ ရနိုင်သည် သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့်စားသောက်ဆိုင်များတွင် ပြုလုပ်သည့်ပွဲများတွင်သာ တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် အထက်တန်းစားများအတွက် ကန့်သတ်ထားသော အသီးအနှံများဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်းကျိုး၏လုပ်ငန်းသည် များသောအားဖြင့် အထက်တန်းစားနှင့် လူလတ်တန်းစားကြားတွင် ပျံ့နှံ့လေ့ရှိသည်။ ဒါကြောင့် သူ့လက်ထဲမှာ အဲဒီလို လမ်းကြောင်းတွေ အများကြီးရှိသည်။

ရန်ယန်၏ လုပ်ငန်းက ဤနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး သူနှင့်အတူ ပြီးသွားခဲ့သည်။ လမ်းကြောင်းသည်လည်း ဝမ်ရှန်းကျိုး လက်မှ ဆင်းသက်လာသည်။

ဒီတခေါက် ကုန်ပစ္စည်းတွေက လက်ဝတ်ရတနာတွေ အရောင်းအဝယ် မဟုတ်ပေမယ့် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

ဝမ်ရှန်းကျိုးက ရန်ယန်ကို သဘောကျနေခဲ့သည်။

သူ့မှာ အရည်အသွေးကောင်းပြီး ဈေးနှုန်းသင့်တင့်သော ကုန်ပစ္စည်းအချို့ကို ရဖို့ နည်းလမ်းများစွာ အမြဲရှိခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော သူ့နည်းလမ်းများသည် အလွန်လျှို့ဝှက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဝမ်ရှန်းကျိုးက ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားထားသော်လည်း ၎င်းကို မတူးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့ဆီကနေသာ သူရနိုင်ခဲ့သည်

ဒီတစ်ကြိမ်မှာလည်း...

"တော်လိုက်တဲ့ ရဲဘော်၊ ငါစမ်းကြည့်လို့ရမလား" လို့ ဝမ်ရှန်းကျိုး မေးလိုက်သည်။

ရန်ယန်က သူ့ခြေထောက်တွေကို ချိတ်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ "ခင်များကို တစ်လုံးစားခွင့်ပြုတယ်" လို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ ဝမ်ရှန်းကျိုးက ချယ်ရီသီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ့အဝတ်အစားပေါ်သုတ်ကာ အရသာခံဖို့ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

ဒါက ရှားပါးပစ္စည်းပဲ။ တကယ်ကို မြည်းစမ်းရမယ်...

အရသာက သာမာန်လို့ထင်ရပေမယ့် ရှားရှားပါးပါး ထူးထူးခြားခြား မထွက်နိုင်ဘူး။ ရှားပါးပစ္စည်းတွေက ပိုစျေးကြီးသည်ဟု ဆိုလို့ရတာကြောင့် အရသာအလွန်ကောင်းသည်ဟု ဝမ်ရှန်းကျိုးအား ခံစားရစေသည်။

"အွန်း အရမ်းချိုတယ်"

ဝမ်ရှန်းကျိုး ခေါင်းညိတ်ပြီး ချီးမွမ်းစကားပြောလိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲမှာ ချယ်ရီစေ့ကို ထွေးလိုက်ပြီး ရန်ယန်ကို တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။

"ငါ့သူငယ်ချင်းဟောင်းလေး၊ ငါ မင်းကို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်လုပ်မှာတော့မဟုတ်ဘူး။ သေတ္တာကို ယူမယ်၊ စျေးဖွင့်လိုက်။ ဘယ်လောက်လဲ"

ရန်ယန်၏ ခြေထောက်ကိုချိတ်ထားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ဖြောင့်စင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည် “ပန်းသီးအတွက် ၂.၅ ယွမ်၊ သစ်တော်သီး ၂ ယွမ်၊ ချယ်ရီသီးအတွက် ၈ ယွမ်။ အဲဒါက တစ်ကတ်တီချင်းရဲ့ ပျမ်းမျှဈေးတွေ။ ခင်များ ငွေကြိုရှင်းပေးရမှာ မမေ့နဲ့နော်"

"ဟေ့ မင်း ငါ့ကို ဓားပြတိုက်နေတာလား!"

ဝမ်ရှန်းကျိုးက စျေးနှုန်းကို ကြားတဲ့အခါ သူ့မျက်မှန်က နှာရိုးမှ ပြုတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ချယ်ရီသီးကို စျေးကြီးကြီးနဲ့ရောင်းတာကိုတော့ နားလည်နိုင်ပေမယ့် ပန်းသီးနဲ့ သစ်တော်သီးတွေက... စျေး ဘယ်လောက်ရှိလို့လဲ။ ရောင်းလိုအားနဲ့ စျေးကွက်ရှာဖွေရေးအေဂျင်စီတွေမှာ သူတို့ရဲ့စျေးနှုန်းတွေက မင်းလောက်မစျေးကြီးဘူး၊ မင်း အစုလိုက်ရောင်းနေတာလား။ မင်း စျေးအရမ်းတင်ထားတယ်!"

"ဒီပန်းသီးနဲ့ သစ်တော်သီးကို ခင်များ တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး။ အရသာနဲ့ အသွင်အပြင်က ရောင်းလိုအားနဲ့ စျေးကွက်ရှာဖွေရေး အေဂျင်စီက ဟာတွေထက် ပိုကောင်းတယ်။ ကျွန်တော် ခင်များကို ဒီဈေးနဲ့ ရောင်းချင်တယ်၊ ပြန်ရောင်းတဲ့အခါ ခင်များ ပိုက်ဆံ ပိုရနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့် လက်ထဲမှာ လမ်းကြောင်းတွေမရှိတာက သနားစရာပဲ။ ကျွန်တော့် လက်ထဲမှာ လမ်းကြောင်းတွေအများကြီးရှိရင် ကိုယ့်ဘာသာရောင်းပြီး ပိုက်ဆံပိုရှာနိုင်မှာ" ရန်ယန်က ချိုသာတဲ့လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စီးပွားရေး ဆွေးနွေးနေကြပုံပေါက်ပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာတော့ ရန်ယန်က အစပျိုးမှုကို လုံးဝ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ဝမ်ရှန်းကျိုးက မျက်မှန်ကို သူ့နှာတံပေါ် တွန်းတင်လိုက်သည်။ သူ မော့ကြည့်ပြီး တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည် "ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းနဲ့အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ မပြောဘူး။ ပန်းသီးနဲ့ သစ်တော်သီးတွေရဲ့ ပျမ်းမျှဈေးက တစ်ကတ်တီကို ၁.၅ ယွမ်၊ ဒီချယ်ရီက ၈ ယွမ်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်။ ချယ်ရီက စျေးကွက်ပေါက်ဈေးမရှိလို့၊ သတ်ရတာ လွယ်လိမ့်မယ်၊ အဲ့တာက အရမ်းစျေးပေါတယ်၊ အဲဒါကို မပြောပါရစေနဲ့!"

"ဧည့်သည်ဆီ လွှတ်၊ ဖောက်သည်ဆီ လွှတ်လိုက်" ရန်ယန်ကလည်း မသိမသာပြောလိုက်သည်။

"ဟေး၊ ငါပြောမယ် ကလေး။ ပြီးတော့ ပန်းသီးနဲ့ သစ်တော်သီးတွေကို ငါမလိုချင်ဘူး၊ ငါ ချယ်ရီသီးလိုချင်တယ်။"

ဝမ်ရှန်းကျိုးက ချယ်ရီသီးတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီးပြောလိုက်သည်။ "တစ်သေတ္တာကို ၈ ယွမ်ဈေးနဲ့ ချယ်ရီသီးသေတ္တာတွေ အားလုံးကို သိမ်းလိုက်မယ်"

"မရဘူး၊ ခင်များဝယ်ချင်ရင် အကုန်ယူရမယ်" ရန်ယန်က သေချာတဲ့ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတကယ် ဆွဲသွင်းနေတာလား။ ချယ်ရီသီးတွေ ဝယ်ဖို့ သစ်တော်သီးနဲ့ ပန်းသီးတွေဝယ်ရမှာလား။ မင်းစိတ်က ဘာလို့မည်းညစ်နေတာလဲ။ အဓိကကတော့ ရောင်းလိုအားနဲ့ စျေးကွက်ရှာဖွေရေးအေဂျင်စီရဲ့စျေးနှုန်းထက် ပိုမြင့်တဲ့ဈေးနဲ့ ဒီပစ္စည်းတွေကို မင်းရောင်းလိုက်တာပဲ!" ဝမ်ရှန်းကျိုးက စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး၏ ညှိနှိုင်းမှုစွမ်းရည်ကို စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အမိန့်ကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ရန်ယန် ဟာ ​​ဂိမ်းကို လုံးဝ မရှုံးခဲ့ဘူး။ သူ လိုရင်းရောက်အောင်ပြောလိုက်သည်။ "ခေါင်းသေး၊ ဓားနဲ့ ပန်းသီးကိုလှီးလိုက်"

ရှီရှောင်ထုန်က စကားနာခံခဲ့သည်။ သူက သစ်သီးလှီးဓားကိုထုတ်ပြီး ရေနဲ့ဆေးချပြီး ပန်းသီးတစ်လုံးကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

ပန်းသီးကို နှစ်ခြမ်းခွဲပြီး အတွင်းထဲက ရေခဲသကြားနှလုံးကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။

ဒီခေတ်မှာ ပန်းသီးတစ်လုံးရဲ့ သကြားဓာတ်နှလုံးဖွဲ့စည်းပုံကို သိပ်ဂရုမစိုက်ကြဘူး။ သူတို့သာ ပေးရသည်။

ကြီးတယ်၊ နီတယ် မွှေးတယ်ဆိုရင်သာ သူတို့အာရုံစိုက်ကြသည်...

ရှီရှောင်ထုန်က ကြည်လင်တဲ့ သကြားနှလုံးသားကို လှီးဖြတ်ပြီးနောက် ရန်ယန်က ပန်းသီးတစ်ဝက်ကို ယူကာ သစ်သီးဓားကိုလည်း ယူသွားခဲ့သည်။ တစ်စိတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ရှန်းကျိုးကို ပြောလိုက်သည်။ "ခင်များကိုယ်တိုင် မြည်းကြည့်လိုက်။ ပန်းသီးတစ်လုံးရဲ့ ကြည်လင်တဲ့ သကြားနှလုံးသားကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတဲ့ အထူးနည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။ ဒီလိုမျိုး အသီးအနှံစိုက်နည်းက နည်းတစ်မျိုးပဲ။ အရည်ရွှမ်းပြီး ချိုမြိန်ပြီး တစ်ကတ်တီကို ၂.၅ ယွမ် ပေးရတဲ့စျေးနဲ့ ထိုက်တန်တယ်"

"မင်းကိုပြောမယ် တစ်ကတ်တီကို ၂.၅ ယွမ်က... မင်း တကယ်ပိုက်ဆံခိုးနေတာ"

ဝမ်ရှန်းကျိုး ဒီလိုပြောနေပေမယ့် ရန်ယန် ပေးလာတဲ့ ပန်းသီးစိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး ကိုက်လိုက်သေးသည်။ တကယ့်ကို ကြွပ်ပြီး အရည်ရွှမ်းပြီး ချိုမြိန်ကာ အရသာကတော့ ပြောစရာမရှိဘူး။

"ဒီလိုပစ္စည်းတွေ ဘယ်ကရလာတာလဲ" ဝမ်ရှန်းကျိုး အံ့သြစွာမျက်လုံးပြူးကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က စိုက်ရင် တစ်ယောက်ယောက်က ရောင်းရမှာပေါ့"

ရန်ယန်က နှုတ်ခမ်းကိုပိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ " ကုန်ပစ္စည်း အရင်းအမြစ်ကို ကျွန်တော့် လက်ထဲမှာ လောလောဆယ် လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားတယ်။ ခင်များဝယ်ချင်ရင် ကျွန်တော့်ဆီကပဲရမယ်။ ပြီးတော့ ခင်များမှာ ဒီအသီးအနှံတွေကို ရောင်းဖို့ ဦးနှောက်ရှိမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ ၅ ဆ ပိုများတယ်၊ စျေးက ၁၀ ဆ ဟုတ်ပြီလား"

ဝမ်ရှန်းကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ချို့ရှိပေမယ့် အရှုံးမပေးဘဲ ဆက်ပြောနေတုန်းပင်။ “ငါ အရင်က သစ်သီးတွေ မရောင်းဖူးဘူး။ စီးပွားရေး အမျိုးမျိုး လုပ်တတ်တယ်ကိုတော့ မင်း သိပါတယ်။ လိုင်းဖြတ်ဖို့ မလွယ်သလို ရောင်းလို့လည်းမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီအသီးတွေ ငါ့လက်ထဲ ရှိနေရင် မကြာခင် ပုပ်သွားလိမ့်မယ်၊ ငါ ပိုက်ဆံဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်"

"အရှုံးမရှိပါဘူးဗျာ"

ရန်ယန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ခင်များမှာ လမ်းကြောင်းတွေ အများကြီး ရှိပြီး ချမ်းသာတဲ့သူတွေ အများကြီးနဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိတာပဲ။ ခင်များ အားလုံးကို မရောင်းနိုင်ဘူး ဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ် မယုံဘူး။ ပန်းသီး၊ သစ်တော်သီးနဲ့ ချယ်ရီသီးတွေကို ဝါးခြင်းတောင်း ကောင်းကောင်းနဲ့ထည့် အနီးရောင်ပန်းနဲ့ ချည်လိုက်။အဲဒီလို သစ်သီးခြင်းတောင်းတစ်ခြင်းကို တစ်ယောက်ယောက်ကို ပေးရင် ခင်များမျက်နှာပိုရလိမ့်မယ်။ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီကေဒါကြီးတွေက များသောအားဖြင့် စက်ရုံထဲမှာ လူထည့်ခိုင်းပြီး ကလေးတွေအတွက် အလုပ်တွေ စီစဉ်ပေးရတယ်လို့ ခင်များပြောတယ်လေ .... ဒီဟာကို စေတနာနဲ့ ပေးလိုက်ရင် ဘယ်လောက်ဂုဏ်သိက္ခာရှိလိုက်မလဲ"

ဝမ်ရှန်းကျိုးက သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးလေးတစ်ခုရှိခဲ့ပြီး အခုတော့ ရန်ယန်က လုံးဝပြောသွားခဲ့ပြီ။

ရန်ယန်က သဘာဝကျပြီး စီးပွားရေးကို ဦးစားပေးသောသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်းကျိုးက ဒီမှာတစ်ယောက်ရှိနေတာကို ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက် ဘာကြောင့်မွေးလာရတာလဲဆိုတာကို စဥ်းစားမိသွားစေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ရန်ယန်တွင် ဝမ်ရှန်းကျိုးမှာ ရှိသည့်လမ်းကြောင်းတွေ မရှိပေ။ မဟုတ်ရင် သူတို့ နှစ်ယောက် ပြိုင်ဆိုင်ပြီး အသေအကျေတိုက်ခိုက်ကြမယ့် ရန်သူတွေ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ဝမ်ရှန်းကျိုးက ရန်ယန်လက်ထဲက ကျန်တဲ့ပန်းသီးတွေကိုယူကာ ပါးစပ်ထဲထည့်ဝါးလိုက်သည်။ "မင်း အဲဒါတွေ အရမ်းကိုမှ ဆိုးဆိုးရွားရွားကြီး ရောင်းချင်နေတယ်ဆိုရင်လည်း ငါစျေးမဆစ်တော့ပါဘူး။ ပန်းသီး ၂ ယွမ်၊ သစ်တော်သီး ၂ ယွမ်၊ ချယ်ရီသီးအတွက် ၈ ယွမ်၊ နောက်လုပ်ငန်းအတွက် ငါ့ကို ၅၀ ဆင့် အမြတ်ရအောင်တော့ ပေး"

ရန်ယန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မရဘူး"

ချိုမြိန်ပြီး အရည်ရွှမ်းသော ပန်းသီးများဖြင့် ပါးစပ်ထဲ ပြည့်နေသော ဝမ်ရှန်းကျိုး မျက်နှာတွင် မပျော်ရွှင်သော မျက်နှာအမူအရာ ရှိနေခဲ့သည်။ "ငါတို့ စီးပွားရေးမှာ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ခဲ့ရပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီတော့ စကားပြောရတာ ခက်လား၊ စကားပြောရတာ ခက်ရင် နောက်တစ်ခါ စီးပွားရေးအကြောင်း ပြောဖို့ခက်တယ်ကွ"

ရန်ယန် ခေါင်းခါပြီး ရယ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ အားလုံးကောင်းတယ်။ ကျွန်တော် ခင်များကို အခွင့်အရေး ပေးလိုက်မယ်။ကျွန်တော့်ပစ္စည်းတွေက ကောင်းတယ်ဆိုတာ ခင်များသိတာပဲ။ ခင်များ ကျွန်တော်နဲ့ စီးပွားပျက်ရင် ခင်များလည်း ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်နော်။ ခင်များ ဝင်ငွေတချို့ရတယ်၊ ကျွန်တော်လည်းဝင်ငွေ တစ်ချို့ရတယ် အားလုံးကောင်းနေတာပဲ"

စီးပွားရေးလုပ်ရင် ခင်များကခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဆို ငါလည်းခြေလှမ်း တစ်လှမ်း၊ ခင်များ လမ်းပေးရင် ငါလည်းလမ်းပေးမယ်။

ရန်ယန်က ဝမ်ရှန်းကျိုးကို လွတ်လမ်းပေးလိုက်သည်။ ဝမ်ရှန်းကျိုးက ဒီစျေးနဲ့ယူခဲ့မယ်ဆိုရင် အမြတ်ရတဲ့အခါ အတက်အကျတွေရှိမှာပါ။ ဝမ်ရှန်းကျိုးရဲ့ စွမ်းရည်က သူ့ကို ကုန်ပစ္စည်းတွေ ရောင်းပြီး အမြတ်ထုတ်နိုင်စေသည်။

ဒါကိုစဉ်းစားပြီးတာနဲ့ ဝမ်ရှန်းကျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်တုန်းပဲ၊ သူလက်ကို တည့်တည့်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "လာ၊ လာ၊ ငါ မင်းဆိုတဲ့ကလေးနဲ့ မယှဉ်နိုင်တော့ဘူး၊ အလေးချိန်ကို ချိန်လိုက်။ ခဏကြာရင် ငါ့ရဲ့သုံးဘီး လာပြီး တိုက်ရိုက်ရွေ့လိမ့်မယ်"

ရှီရှောင်ထုန်နဲ့ ချန်ရွှေနျိုတို့က ဤမျှမြင့်မားတဲ့စျေးနှုန်းဖြင့် ရန်ယန်က နာကျင်စွာ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းခဲ့သည်ကို နှစ်ယောက်စလုံး မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

အစ်ကို ရန် နောက်လိုက်သွားတဲ့အခါ စားစရာအမဲသားရှိတယ်ဆိုတာ သေချာသည်။