အခန်း (၇၅)

ရှီရှောင်ထုန်က ချက်ချင်း ချိန်ခွင်ကို ထုတ်ကာ အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ထုတ်ပြီး အသီးအနှံတွေကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ကာ ၁၀လုံးကိုထည့်ချိန်ခဲ့သည်။

ဝမ်ရှန်းကျိုးက ပန်းသီးတွေကို ဝါးစားနေစဉ်တွင် ချန်ရွှေနျိုက နံဘေး၌ အိတ်တွေရဲ့ အလေးချိန်ကို ချရေးထားခဲ့သည်။ သူက ၎င်းတို့ကို ကြည့်နေပြီး အိတ်တွေရဲ့ အလေးချိန်တွေကို ရေးမှတ်ကာ ပန်းသီးတွေက အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများ ရှိမရှိ စစ်ဆေးနေသည်။

ကွဲပြီး ပုပ်နေတဲ့ ပန်းသီးတွေထဲ မြင်မယ်ဆိုရင် စျေးနှုန်းအကြောင်း ပြောနေတုန်းပဲ။ ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ဆံကို မရေတွက်ဘဲ ကိုယ့်ဟာကိုသာရေတွက်ပြီး အဲ့တာကိုစားလိုက်ရုံပဲ။

ဒါပေမယ့် ဤအသုတ်တွင်၊ ၎င်းတို့အားလုံးက အရည်အသွေးကောင်းမွန်သည်။ ပုပ်သိုးပျက်စီးနေသော ပန်းသီးများကို မတွေ့ရပေ။

ဝမ်ရှန်းက သူအလွန်သနားစရာကောင်းတယ်လို့ သူ့စိတ်ထဲမှာ ခံစားမိသေးသည်။

ရန်ယန်နဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့က ဘေးမှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ကြည့်နေခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ က တစ်လျှောက်လုံး စကားမပြောခဲ့ပေ။ သူမက ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားပုံကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

သူမ စီးပွားရေးကို တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးသော်လည်း ဤခရီးတွင် ရန်ယန်နဲ့အတူ တစ်စုံတစ်ခု သင်ယူခဲ့သည်။

တတိယရန်ယန်က အလွန်အစွမ်းထက်တယ်လို့ လင်းရှောင်ယွဲ့ ခံစားမိသည်။

အလေးချိန် ချိန်ပြီးနောက် ၁၄၄ ယွမ်နဲ့ ၅၀ ဆင့် ရှိပြီး ရန်ယန်က သူ့ကို ၄.၅ ယွမ် တောင်းလိုက်သည်။

မူလက သူက ပြောင်းလဲမှုရဲ့ ဆင့် ၅၀ ကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း တစ်ခုခုပြောပြီးသည်နှင့် ဝမ်ရှန်း သည် ဆဲဆိုစကားများကို ခဏတာမျှ ရှူထုတ်လိုက်သည်။

ရန်ယန်က ပြုံးပြီး အမြတ်ငွေ ၄ ယွမ်ကို ရလိုက်သည်။

ယွမ် ၁၄၀ ပါသော သစ်သီးသေတ္တာအများအပြားကို အမြတ်အစွန်းအဖြစ် ဖော်ပြနိုင်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဝမ်ရှန်း၏ လူများက သုံးဘီးတစ်စီးနှင့် ရောက်လာကြသည်။ ဝမ်ထျဲရှန်သည် ဝမ်ရှန်းကျိုး လူများနှင့်အတူ နောက်ကျမှရောက်လာသည်။ သူသည် ဝမ်ရှန်းရဲ့ လူတွေကို လမ်းပြရမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်းက လူတွေကို သုံးဘီးပေါ် သစ်သီးသေတ္တာတွေ သယ်ခိုင်းပြီး ယွမ် ၁၄၀ ကို ပျော်ရွှင်စွာ ပေးခဲ့သည်။

မထွက်ခင်မှာ ဝမ်ရှန်းလည်း ရန်ယန်ကို မေးလိုက်သည်။ "ဒီ မင်းရဲ့ အသီးအနှံတွေက ရေရှည်လား၊ ရေတိုလား"

"ရေတို" ဤအဖြေက လင်းရှောင်ယွဲ့ ပါးစပ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ် ရေတို" ရန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံးက လင်းရှောင်ယွဲ့ ဆီမှဖြစ်သည်။ ရေတိုလို့ပြောရင် ရန်ယန်က ရေရှည်ပါလို့ မပြောရဲဘူး။

ပစ္စည်းပြတ်သွားရင် မကောင်းဘူးလေ။

"ရေတို၊ ရေတိုပေါ့ ... နောက်တစ်ခါ မင်းမှာ ပစ္စည်း ကောင်းတာရှိရင် ပြောပြဦး။ ငါလာကြည့်မယ်"

ဝမ်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ချယ်ရီသီးတွေရှိရင်၊ မင်း အဲဒါတွေကို တိုက်ရိုက် ရောင်းဝယ်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်တစ်ခါ ငါ့အတွက် စျေးမတက်နဲ့"

"ဟုတ်ပြီ " ရန်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ကလေးတွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်တဲ့အခါတိုင်း ငါ့မှာ အမြတ်နည်းနည်းပဲရှိတယ်။ တကယ်ပါပဲ" ဝမ်ရှန်း က မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး သုံးဘီးပေါ်တက်ပြီး သူ့လူတွေနဲ့သွားခဲ့သည်။

အဖွဲ့ထွက်သွားပြီးနောက် ရန်ယန်က ယွမ် ၁၄၀ ကို ခွဲပေးခဲ့သည်။ သူက သူ့ညီငယ်တွေကို ယွမ် ၃၀ ပေးပြီး ကျန် ၁၁၀ ယွမ်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပေးလိုက်သည်။

ညီအစ်ကိုတွေက အစုရှယ်ယာ ၁၀ ယွမ်သာ ရနိုင်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ ခရီးတွင် ၁၀ ယွမ်ကို လုပ်နိုင်သည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်သည်။

ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့သို့သွားသော ရွာသားတွေက တစ်ရက်လျှင် လစာ ၁ ယွမ်နှင့် ၆၈ ဆင့်သာ ရရှိသည်။

သူတို့ သုံးယောက်က ရန်ယန်နဲ့ နေ့တစ်ဝက်လောက် အပြင်ထွက်ပြီး ဘာမှမလုပ်ရဘဲ ၁၀ ယွမ် ရအောင်ရှာနိုင်ခဲ့ကြသည်....

ပိုက်ဆံက လွယ်လွယ်နဲ့ မရဘူး။

လင်းရှောင်ယွဲ့ လည်း ပိုက်ဆံတွေက အရမ်းလွယ်လာတယ်လို့ ခံစားရသည်။ သူတို့ထွက်သွားပြီး ယွမ် ၁၀၀ ရလာသည်။ ဒီခံစားချက်က ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှာ ယွမ် ၁၀,၀၀၀ ရရှိတာနဲ့ မညီမျှဘူးလား။

ယွမ် ၁၀၀ ကို ဝမ်းသာအားရ သိမ်းလိုက်ပြီး အခြားတစ်ခုခုကို တွေးလိုက်မိသည်။ "အိုး..... ကျွန်မနဲ့အတူ ယူလာခဲ့တဲ့ မတ်ပဲကိတ်ကို မရောင်းလိုက်ရဘူး.. မေ့သွားပြီ!"

ရန်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်းဘာသာပဲစားလိုက်လေ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ က မတ်ပဲကိတ် ပမာဏက မများဘူးလို့ ထင်တဲ့အတွက် တစ်ယောက်တည်း စားရတာလည်း ကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမ မတ်ပဲကိတ်ကို ထုတ်ယူကာ လူတိုင်းကို ဝေငှရင်းပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို အားလုံး အတူတူ စားကြရအောင်။လာ ရှင်တို့လည်း စားကြ!"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး။ မရီးက အရမ်းကြင်နာတတ်တာပဲ"

ဝမ်ထျဲရှန်က မတ်ပဲကိတ်ကို အရင်ဆုံးယူပြီး စားခဲ့သည်။ ရှီရှောင်ထုန်နဲ့ ချန်ရွှေနျိုတို့လည်း လာယူကြသည်။

လူတစ်ယောက်က မတ်ပဲကိတ်မုန့်တစ်ဖဲ့ကို ယူပြီး ကိုက်လိုက်သည်။ မတ်ပဲအရသာနဲ့ ချိစ်အရသာတွေ ပြည့်နေတဲ့ဟာကို အရင်က မမြည်းဖူးဘူး...

"ဝိုး၊ အရသာရှိလိုက်တာ!"

ဝမ်ထျဲရှန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်သွားသည်။ "ဒါက တကယ်ကို အရသာရှိတယ်၊ မကြာခင်တုန်းက မြို့လေးမှာ နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ ပဲတီစိမ်းကိတ်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။"

"တကယ်ပြောတာ စားလို့ကောင်းတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့င မတ်ပဲကိတ်မုန့်တစ်ဖဲ့ကို ယူပြီးကိုက်လိုက်ကာ ရန်ယန် ပါးစပ်ထဲ တစ်တုံး ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ရှင်လည်း စားလိုက်ဦး။ ကုန်အောင်စား။ အချိန်အကြာကြီး ထားထားရင် မကောင်းဘူး"

ရန်ယန် ကိုက်စားလိုက်သည်။ ကားပြတင်းပေါက်ကနေ ခေါင်းကိုလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ "ဒီနေ့ လမ်းလျှောက်ရင်း မြို့ကို ပတ်သွားချင်လား။ စားသောက်ဆိုင်မှာ ထမင်းစားကြမလား"

"သွားမယ် အစ်ကို ရန်!"

ဝမ်ထျဲရှန်က ဦးစွာသဘောတူပြီး ပြတ်ပြတ်သားသားအကြံပေးခဲ့သည်။ "အစ်ကို ရန် ကျွန်တော်တို့ကို ဝယ်ကျွေးရမယ်နော်။ ကျွန်တော်တို့ အစ်ကို ရန်နဲ့ မရီးရဲ့ မင်္ဂလာအရက် မသေရာက်သေးဘူး။ အစ်ကို ဒီနေ့ လုပ်ပေးချင်လား"

ဝမ်ထျဲရှန်က ဒီလိုပြောတဲ့အခါ ရန်ယန်ကို ထပ်ပြီးသတိပေးခဲ့သလိုပင်... လင်းရှောင်ယွဲ့ သူ့အိမ်ရောက်တဲ့အခါ မင်္ဂလာအရက်သောက်ဖို့နေနေသာသာ အဲဒီနေ့ကညစာမစားဘဲ အရူးကို မုန့်ကျွေးပြီးနောက် သူမကနှစ်ခုပဲစားခဲ့ရသည်။

သူမနဲ့လက်ထပ်တုန်းက ရန်ယန် အတွက်တော့ သူမက ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲ့တာက သူမအတွက်ကတော့ ခက်ခဲသည်။

ရန်ယန် လက်ကြီးက လင်းရှောင်ယွဲ့ လက်သေးသေးလေးကို ညှစ်လိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့တွေ ဒီနေ့ကျွန်မတို့ရဲ့မောင်လေးတွေကို ထမင်းကျွေးကြရအောင်။ ကျွန်မတို့ ဒီနေ့ပိုက်ဆံ အများကြီးရထားတယ်"

"ကောင်းပြီ" ရန်ယန် မျက်ခုံးပင့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

" ဟေး၊ အစ်ကို ရန်က ညစာကျွေးမယ်တဲ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး။ အာ့၊ မရီးက တကယ့်ကို လေးနက်ပြီး ဖြောင့်မတ်တယ်!" ဝမ်ထျဲရှန်က သက်တန့်တွေ လွှတ်နေပြီ။

"ဟီးဟီး၊ ငါ့မှာစားစရာတစ်ချို့ရပြီ၊ ကျွန်တော် အသားစားလို့ရမလား" ရှီရှောင်ထုန်က ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းတဲ့ အသားဆိုင်ကို ကျွန်တော် သိတယ်" ချန်ရွှေနျို က အကြံပြုလိုက်သည်။

သူ့အဆိုပြုချက်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပြူးကျယ်စေသည်။ "ကျွန်မလည်း အနီရောင်သန်းနေအောင် ကင်ထားတဲ့ အသား စားချင်တယ်!"

ရန်ယန် မသိမသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စား၊ ဝက်သားကင် စားမယ်။ ဝက်သားကင် ၅ ပွဲ မှာလိုက်၊ မင်း စိတ်ချမ်းသာတဲ့အထိ စား!"

ဘတ်စ်ကားအတွင်း၌ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင်၊ ချန်ရွှေနျိုက လူတိုင်းအတွက်စားလို့ကောင်းပြီး စျေးမကြီးသည့် စားသောက်ဆိုင်ဆီ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ယခုနှစ်တွင် အများသူငါအိမ်များတွင် စားသောက်ဆိုင်များပင်ဖွင့်ကြပြီး ငွေရှာသူများမှာလည်း အများသူငှာ အိမ်များမှဖြစ်သည်။

စားသောက်ဆိုင်များတွင် အစားအသောက်ဝယ်ဖို့ လက်မှတ်များကိုလည်း သုံးနိုင်သည်။

ရန်ယန်က ဝက်သား (၅) ပန်းကန်၊ ငါးပေါင်း၊ အရံဟင်း (၃) ပန်းကန်နဲ့ ထမင်း (၄) ပန်းကန် တို့ကို မှာခဲ့သည်။

ဤအသားငါးပွဲကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ပုံက အရမ်းဆွဲဆောင်မှု မရှိသင့်ဘူး။

ဒီခေတ်က ရိုးရှင်းတဲ့ခေတ်ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ဟင်းအမယ် အရေအတွက် လျော့ဖို့ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။

အသား ၅ ပန်းကန်သည် အာလူးကြော်လို ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဟင်းလျာများနှင့် ပေါင်းစပ်ထားခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ အသားစစ်စစ်ဖြစ်သည်။ အရသာရှိတယ်!

ညီငယ်​​လေး​တွေက ​ပျော်​ရွှင်​စွာ စား​နေကြသည်​။ ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ထမင်းပေါ် အသားတစ်ပန်းကန်ကို တိုက်ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ က ထမင်းပေါ်မှ ဝက်သားတစ်ပန်းကန်ရခဲ့ပြီး အသားရဲ့ အဆီအနှစ်မှာလည်း အရသာရှိသည်။ ပြောစရာမရှိတော့ဘူး။

ထမင်းကို အနှစ်နဲ့ နယ်ပြီး အသားတစ်တုံးထည့်ကာ ပါးစပ်ထဲကို ထည့်လိုက်သည်။

အနှစ်၊ ဝက်သားနှင့် ထမင်းများက ပါးစပ်ထဲမှာတင် အရည်ပျော်သွားသည်။

ဒီအရသာက ဘယ်လောက်စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းတယ် ဆိုတာ မပြောတတ်တော့ဘူး။

"အရသာရှိလား"

ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက မျဉ်းတစ်ကြောင်းလိုတန်းပြီး မှေးကျဉ်းသွားသည်။ စားစရာတွေပြည့်နေလို့ သူ မစားချင်တော့ဘူး။

"အမ် .ဟမ်း!"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အရသာရှိတယ်၊ အရသာရှိတယ်!"

သူမ မတ်ပဲကိတ်အများအပြားကို စားခဲ့ပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့က ထမင်းမြုပ်ထားသော အသားပန်းကန်လုံးကို သပ်ရပ်စွာစားခဲ့သေးသည်။

ညီအစ်ကို တော်တော်များများလည်း စားကောင်းခဲ့ကြသည်။ စကားတောင် မပြောနိုင်ကြပေ။ အားလုံးက ထမင်းနှစ်ပန်းကန်ထည့်ကာ အသား၊ ချဥ်ဟင်းနှင့်အတူစားခဲ့ကြသည်။

ရန်ယန်ကသာ ပုံမှန်စားနေပြီး ထိန်းမရခြင်းမျိုးမရှိပေ။

သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒီအစားအစာတွေက လင်းရှောင်ယွဲ့ စားသောက်နေပုံလောက် မကောင်းဘူး။

ရန်ယန်က သူမကို ထောက်ခံပြီး ချီးကျူးခဲ့သည်။

စားသောက်ပြီးသည်နှင့် ရန်ယန်က ညီအစ်ကိုတွေကို ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင် လှုပ်ရှားမှုတွေပြုလုပ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို စျေးခေါ်သွားကာ ဘတ်စ်ကားပေါ်၌ တစ်နာရီအတွင်း တွေ့ဆုံဖို့ စီစဉ်ထားသည်။

ရန်ယန်က သူ့မိန်းမနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း အချိန်ဖြုန်းချင်ကြောင်းကို ညီအစ်ကိုတွေက သိတာကြောင့် သူတို့လင်မယားရဲ့ နှစ်ယောက်တည်းအချိန်ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ နေခဲ့ကြသည်။

ဒီဘက်မှာတော့ ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ပစ္စည်းဥစ္စာပေါများကြွယ်ဝသောဈေးကို လျှောက်လှမ်းနေပြီ...

သူ့အိတ်ကပ်ထဲရှိ ငွေအမြောက်အမြားနှင့်အတူ ရန်ယန် က လင်းရှောင်ယွဲ့ သူမ ဝယ်ချင်သမျှကို ဝယ်နိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ က ဘာမှမဝယ်ပေမယ့် စိတ်အခြေအနေကောင်းနေသည်။

ရန်ယန်က အဆာပြေတစ်ချို့ ဝယ်ချင်တဲ့အခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က မဝယ်ဘူးလို့ ပြောလိုက်သည်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူမ ဗိုက်မဆာတဲ့အတွက် သူမ အရမ်းပျော်သည်။

သူမ လုံးဝ ဗိုက်မဆာဘူး၊ ဒီဈေးမှာ ဘာတွေရောင်းလဲ ဆိုတာကို မြင်ချင်ရုံလေးပဲ။

ထိုအချိန်တွင်၊ သူမသည် သူမရဲ့ အာကာသနေရာလွတ်ရှိ ရတနာတစ်ခုအဖြစ် အမျိုးအစားတူ တစ်ခုခုကို ဝယ်ယူမှာဖြစ်ပေမယ့် အဲ့တာက ဒီမှာ ရောင်းတာထက် ပိုကောင်းသည်။

ဒီခေတ်မှာ မရှိတဲ့အရာတွေကို မရောင်းသရွေ့တော့ အမျိုးအစားတူ ပစ္စည်းတွေကို ပိုကောင်းအောင် ထုတ်နိုင်တဲ့အပြင် ရောင်းရင် သံသယဖြစ်စရာ မရှိဘူး။

ဤတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့က စျေးကွက်ကို တစ်ကြိမ်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ စျေးဆိုင်များနှင့်အတူ အများသူငှာရောင်းချရေးနဲ့ စျေးကွက်သမဝါယမများရှိသည်။ ထို့အပြင် လမ်းသွယ်အချို့တွင် မှောင်ခိုဈေးဆိုင်များရှိသည်။

ဤနေရာတွင် စျေးကွက်က အလွန်ပေါများကြွယ်ဝသည်၊ အဆန်းမဟုတ်သောအရာများကို သိရှိရန်လည်း အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်။

ရံဖန်ရံခါ ဈေးကြားတွင် ခန္ဓာကိုယ် စစ်ဆေးရေး ဆိုင်းဘုတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ရဲဘော်များ ရှိသည်။ အလွတ်သဘောဆိုင်များသည် မြို့မရဲများကို ရှောင်သလို ထိုရဲဘော်များကိုလည်း ရှောင်ကြလိမ့်မည်။

ဖမ်းမိပါက ဒဏ်ငွေ ပေးဆောင်ခြင်းကိစ္စမဟုတ်ဘဲ အဖမ်းခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်နဲ့ လမ်းလျှောက်နေပြီး ဝမ်ရှန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စားနပ်ရိက္ခာထောက်ပံ့ရေးအေဂျင်စီရှိ ဝမ်ရှန်းကို အံ့အားသင့်စွာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းကို လှည့်ကာ ရန်ယန်ကို ကြည့်ပြီးတိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည် "ဒါဆို သူက ထောက်ပံ့ရေးအေဂျင်စီမှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲပေါ့!"

ရန်ယန်က သူမရဲ့ ပုခုံးကို ညှစ်လိုက်သည်။ "သူရနေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်အောင် လုပ်ဖို့ လိုတာကြောင့် နေ့စားအလုပ်ပဲ လိုတာ။ သူ့ကို ပေါ်မသွားစေနဲ့၊ ဆက်လျှောက်နေ"

"ကောင်းပါပြီ... "

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာခါနီးတွင် တစ်ယောက်ယောက်က ရန်ယန်ကို ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသည့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်က လက်ထဲမှာ ကိတ်မုန့်တစ်ခုကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်ကို ရန် မတွေ့တာကြာပြီနော်။ ဘယ်လိုနေလဲ"

မိန်းကလေးက ဤထောက်ပံ့ရေးနှင့်စျေးကွက်ရှာဖွေရေးအေဂျင်စီမှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အမည်က ဝမ်ရှောင်ကျင့် ဖြစ်သည်။

သူမက ရန်ယန်နဲ့ အတော်လေးရင်းနှီးနေသေးတာကို ကျွန်မတွေ့မြင်ရသည်။

သူ့မိန်းမရဲ့ ဆဌမအာရုံက စတင်အလုပ်လုပ်နေပြီ။ လင်းရှောင်ယွဲ့က တစ်စုံတစ်ခုသော အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်မိသည်။ သူမ ရန်ယန်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာ။

"ဘယ်လိုမှမနေပါဘူး။ အရမ်းကောင်းတယ်"

တတိယ ရန်ယန်က သူမလက်ထဲက ကိတ်မုန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါ ငါ့အတွက်လား"

ဝမ်ရှောင်ကျင့်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "အင်း၊ ဒါ မနေ့ကမှထွက်ထားတဲ့ ပစ္စည်းအသစ်။ ရောင်းအားကောင်းတယ်။ စမ်းစားကြည့်ချင်လား။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရန်ယန်က သူမ လက်ထဲကနေ ယူပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို ပေးလိုက်သည်။ "မင်း စမ်းစားကြည့်၊ ကောင်းတယ်ဆိုရင် တစ်အိတ်ဝယ်မယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝက်သားနဲ့စားထားတာကြောင့် ဗိုက်ပြည့်နေပေမယ့် ရန်ယန် က ၎င်းကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သူမ ဒီမိန်းကလေးရှေ့မှာ နှစ်ကိုက်လောက်စားလိုက်သည်

လင်းရှောင်ယွဲ့ ကိတ်မုန့်ကို ကိုက်လိုက်သည်...

တစ်ကိုက်သာစားပြီး ရန်ယန်ကို ပေးလိုက်သည်။ "ရှင်စား"

အခွံမာသီး ငါးမျိုးအစာသွတ် ...

သူမက အခွံမာသီး ငါးမျိုးအစာသွတ်ကို မုန်းသည်။

ရန်ယန်က ကိတ်မုန့်ကိုယူပြီး တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်ကာ ဝမ်ရှောင်ကျင့်ကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ "မုန့်အတွက် ပိုက်ဆံတောင်းဖို့ မင်းအစ်ကိုကို ရှာလိုက်။ ကိတ်မုန့်အတွက် သူ သေချာပေါက် ပေးလိမ့်မယ်"

"မဟုတ်တာ မဟုတ်တာ အစ်ကို ရန်ကို ညီမ ကျွေးတာ "

ဝမ်ရှောင်ကျင့်က ခေါင်းခါပြီး ငြင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ အာရုံစူးစိုက်မှုက လင်းရှောင်ယွဲ့ဆီ ရောက်လာသည်။ "အစ်ကို ရန်၊ သူမက..."

"ငါ့မိန်းမ" ရန်ယန်​က လင်းရှောင်ယွဲ့ ပခုံးကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ဝမ်ရှောင်ကျင့် မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။