အခန်း (၇၉)

ထိုစကားများကို ပါးစပ်က ပြောနေသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ ၏ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပြုလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးက အလွန်မြန်နေသေးသည်။

နေထွက်ခါနီးနေပြီလို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး နို့ဖာကို အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမနှလုံးသားထဲတွင် တတိယ ရန်ယန်ကို တိတ်တဆိတ်ရွတ်ဆိုခဲ့သည်။

ပုံမှန်လည်ပတ်မှုအောက်မှာ...

ဒုတိယနေ့တွင် သူမသည် တတိယ ရန်ယန်ကို နိုးထလာစေပြီး နို့တစ်ဖာကို ကုတင်ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။

တတိယ ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ထက် အနည်းငယ်စောပြီး နိုးလာတဲ့အခါ ကုတင်ဘေးတွင် ထားရှိသော ကုန်ပစ္စည်းသေတ္တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ အံ့သြနေပြီ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ က အနာဂတ်မှဖြစ်ကြောင်းကို သံသယကင်းကင်းဖြင့် သူ လက်ခံသလို ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဖြစ်စဉ်မျိုးကိုလည်း သူ ယုံကြည်စွာလက်ခံခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် တတိယ ရန်ယန်က ကုန်ပစ္စည်းသေတ္တာကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်...

ဒီအရာက လေထဲကနေ ဒီနေရာကို ဘယ်လိုပေါ်လာတာလဲဆိုတာကိုကြည့်ဖို့ သူ တစ်ညလုံး မျက်လုံးဖွင့်ထားရင်ကောင်းမလားလို့ တွေးခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ကနေ ပြုတ်ကျလာတာလား။

လေထဲကနေ ဘာတွေပေါ်လာတာလဲ။

ဒီအရာ ပေါ်လာတာ မအံ့သြပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ့မျက်လုံးနဲ့ ဘယ်လို ပေါ်လာလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်။

"အင်း၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ"

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမလက်တွေကိုဆန့်ကာ ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်သည်။ ကုတင်ဘေးမှာ နို့ဖာကို သူမ တွေ့လိုက်သည်။

သူမက ရန်ယန်ရဲ့ နံဘေးရှိ အခန်းအပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဖာကိုဖွင့်ပြီး အတွင်းဘက်မှဘူးကို ထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါက အရမ်းအရသာရှိတယ်။ ပြီးရင် သောက်လိုက်။ အဲဒါကို ကျွန်မအတွက် ရှင် ရည်ညွှန်းလို့ရလား။ဒါက ရောင်းရလွယ်လား။ ဒါပေမယ့် ဒီတံဆိပ်ကို ရောင်းလို့မရဘူး။ ရိုးရှင်းတဲ့ ထုပ်ပိုးမှုပုံစံကို ပြောင်းရမယ်"

"နို့က ရောင်းမကောင်းဘူး"

ရန်ယန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ယေဘုယျအားဖြင့် လူတွေက ကလေးတွေအတွက် နို့ဆန်ပြုတ်ကိုပဲ တတ်နိုင်တယ်၊ ချမ်းသာတဲ့လူတွေက လယ်တွေကနေ စုဆောင်းထားတဲ့ အထူးသဖြင့် နို့ချိုတွေရှိတယ်။ တံဆိပ်မရှိဘူး၊ အရင်းအမြစ်မရှိဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် နို့အရည်အသွေး အာမခံချက်မရှိရင် ချမ်းသာတဲ့လူတွေက အဲ့တာကိုလိုချင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အိုး..."

သူ့ဆီက ဒီသုံးသပ်ချက်ကိုကြားတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့ လည်း အကြံအစည်ကို ပယ်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မ ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်ဖို့ပဲ ဖယ်ထားလိုက်ရအောင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ထွားလာရမှာပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ မင်းထွားလာမှရမယ်"

ရန်ယန်က သူမရဲ့ သေးသေးသွယ်သွယ် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပြန်ကြည့်ကာ အသားအနည်းငယ်သာရှိတဲ့ သူမ ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်း တွေးတောလိုက်မိသည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

"လင်းရှောင်ယွဲ့ မင်းအသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

ရုတ်တရက် ရန်ယန်က သူမကို ဒီလိုစာကြောင်းကြီး မေးလာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့အနေနဲ့ သူမအသက်က ၁၅ သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်သာရှိသေးသည်ဟု အမြဲခံစားခဲ့ရသော်လည်း သူမ အသက်အတိအကျကို အမှန်တကယ်မသိခဲ့ပေ။

"ကျွန်မအသက်က ၁၈ နှစ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ဆီ တိတ်တဆိတ် စကားတစ်ခွန်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမကိုယ်တိုင်က အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာ မသိဘူး။ သူမက မူလပိုင်ရှင်နဲ့ အသက်တူတူပဲလားဆိုတာ သူမ မသိဘူး...

မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး။

အသက် ၁၈ နှစ်ပဲ။

"၁၈လား"

ရန်ယန် မျက်ခုံးတစ်ဖက်က မြင့်တက်သွားပြီး မေးခွန်းတွေပြည့်နေတဲ့ သူမမျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ က သူမခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ပြဿနာရှိလို့လား"

ရန်ယန်က သူမရဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါးပုံစံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူက သူ့နှုတ်ခမ်းကိုဖွင့်ဟပြီး အေးအေးဆေးဆေးပြောလိုက်သည်။ "မင်း မဖွံ့ဖြိုးသေးဘူးလို့ ကိုယ်အမြဲခံစားရတယ်..."

လင်းရှောင်ယွဲ့ ဦးနှောက် လည်သွားခဲ့သည်။ သူမ ချက်​ချင်းဒေါသထွက်သွားသည်​!

သူ့လက်ကို တစ်ချက်ရိုက်လိုက်သည်။ "ချီးပဲ! ကျွန်မရင်သားက အရမ်းသေးတယ်လို့ ရှင်ထင်နေတာလား"

ရန်ယန် ရယ်လိုက်သည်...

သူရယ်လိုက်တဲ့အခါ လင်းရှောင်ယွဲ့ ပိုတောင် ဒေါသဖြစ်သွားသည်။

သူမ သေချာပေါက် ကိုယ်အလေးချိန် တက်လာမှာ။

သူမ ရှေ့ရောနောက်ပါ လွန်ကဲသောရုပ်သွင်ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်သည်။

ခွေးကောင်!

......

အချိန်အတော်ကြာ စကားများ ရန်ဖြစ်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့က ဝမ်ရှို့ယင် ထားခဲ့သော နံနက်စာကို ယူပြီး အတူတူလက်ချင်းတွဲကာ ထွက်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကုန်ထုတ်မြေကိုဖြတ်သွားကာ လယ်ကွင်းထဲတွင် ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ကိုင်နေသော ရွာသားများကိုကြည့်ကာ ခေါင်းကို အလွန်နိမ့်ကျသောနည်းဖြင့် မြှုပ်နှံထားကြသည်။

ရွာသားတွေက သူတို့နှစ်ယောက်ကို အားမကျဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့က တစ်နေကုန် အပြင်ထွက်ကြသည်။

အိမ်တွင် ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ရန်တယုံတို့က ကလေးနှစ်ယောက်မရှိဘဲ နေ့လယ်တွင် ပြန်ရောက်ကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားတွေက အတန်ငယ်ဗလာဖြစ်နေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်၌ လင်းရှောင်ယွဲ့ နဲ့ ရန်ယန်တို့ မရှိလည်း ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ရန်တယုံ တို့က အသားဟင်းစားကြသည်။

ဝမ်ရှို့ယင်က ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် တည်ပြီး ခေါက်ဆွဲထဲ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ထည့်ကာ ကြက်ဥတစ်လုံးထည့်ပြီး မွှေပေးလိုက်သည်။

ရိုးရှင်းသော ကြက်ဥခေါက်ဆွဲ ပန်းကန်လုံးက အချောထည်ဖြစ်သည်။

ရိုးရှင်းပေမယ့် နှစ်ယောက်သား အေးအေးဆေးဆေး စားကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်မကြီးမှာ အတူတူစားခဲ့ဖူးတဲ့ အစားအစာထက်တော့ ပိုကောင်းသည်။

အရင်တုန်းကတော့ အသီးအရွက်တွေပဲ စားခဲ့ရပြီး ကြက်ဥတောင်မစားရဲခဲ့ဘူး။

အခု ဒီကလေးနှစ်ယောက်က ဒီမှာမရှိပေမယ့် နှစ်ယောက်လုံးက ကြက်ဥတစ်လုံးထည့်ရတာက အဆင်ပြေသလို ခံစားရသည်။

အနည်းနဲ့အများတော့ အသားအရသာနဲ့တူတယ်...

သူတို့စုံတွဲ ခေါက်ဆွဲကို ကောင်းကောင်းစားနေချိန်မှာပဲ ပထမမိသားစုက ရန်ချန်ယွီနဲ့ ဒုတိယမိသားစုမှ ချန်ချိုင်ယွင်တို့ တံခါးဝဆီ ရောက်လာခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ရန်ချန်ယွီက တံခါးခေါက်ခဲ့သည်။ "တယုံ တတိယယောက်မ၊ နေ့လယ်စာစားနေကြတာလား"

မိသားစု ခွဲခွာပြီးနောက် အိမ်တံခါးဝဆီ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တိုင်း ရန်တယုံနဲ့ ဝမ်ရှို့ယင်တို့က ဒါက မည်သည့်အရာမှ ကောင်းကျိုးမရှိနိုင်ဘူးဟု အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။

သူတို့မိသားစုနှစ်စုကို စွန့်ခွာပြီးနောက်၊ သူတို့ တတိယမိသားစု၏ ဘဝက ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် မိသားစုနှစ်စုကို တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်မြင်ရတဲ့အခါ သူတို့အိမ်တံခါးက ကံဆိုးတယ်လို့ အမြဲခံစားရသည်။

ဝမ်ရှို့ယင်ရဲ့ မျက်နှာက သိပ်မကောင်းဘူး။ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ နင်တို့ ပိုက်ဆံထပ်တောင်းချင်သေးလို့လား၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ အကြွေးတွေကို တွက်ကြည့်ချင်သေးလို့လား"

ဝမ်ရှို့ယင်က သူမသည် မိသားစုနှစ်စုအပေါ် အကြွေးမတင်ထားဘူးလို့ ထင်တာကြောင့် သူတို့ကို မျက်နှာသာပေးစရာ မလိုပေ။

ရန်ချန်ယွီနဲ့ ချန်ချိုင်ယွင်တို့က ယမန်နေ့က မိသားစုဆွေးနွေးမှုအပြီးတွင် ၎င်းတို့ပြုလုပ်ခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်အကြောင်း တတိယမိသားစုဆီ ဆွေးနွေးဖို့လာခဲ့ကြသည်။

လင်ရှောင်ယွဲ့ မရှိတော့တာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး တံခါးဝကို လာကာ မွန်းတည့်ချိန်ကို တမင်တကာ ရှာခဲ့သည်။

ပထမအချက်မှာ ချန်ချိုင်ယွင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ မနေ့ညက ဒီကိစ္စကိုပြောဖို့ ဝမ်ရှို့ယင် ဆီကို လာချင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ရန်ချန်ယွီကို ခက်ခဲတဲ့ အချိန်ပေးခဲ့သည်...

ရန်ချန်ယွီက လင်းရှောင်ယွဲ့ အိမ်မှာမရှိတဲ့အချိန်ကို ရွေးမှာ၊ မဟုတ်ရင် ဒီကိစ္စက အောင်မြင်ဖို့ အရမ်းခက်ခဲလိမ့်မည်။

ချန်ချိုင်ယွင်က နောက်ဆုံးတွင် ရန်ချန်ယွီ၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် သူမသည် ယနေ့ နေ့လည်အချိန်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး တတိယအိမ်ဆီ သွားခဲ့ကြသည်။

ရန်ချန်ယွီက ချန်ချိုင်ယွင် ခက်ထန်စွာပြောတတ်သည်ကိုသိတာကြောင့် ချန်ချိုင်ယွင်နဲ့လည်း သဘောတူထားခဲ့ရသည်။ သူမကို တတိယမိသားစုနဲ့ အရင်ဆွေးနွေးခွင့်ပေးပြီး တတိယမိသားစုကို မလှုပ်ရှားတဲ့အခါ ချန်ချိုင်ယွင်ကို စကားပြောခွင့်ပေးမည်။ ထို့ကြောင့် သူမ စားပွဲတွင် ချန်ချိုင်ယွင်နဲ့ ထိုင်ပြီးနောက် အရှိန်မလျှော့ဘဲ ထိုကိစ္စကို ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားပြီးနောက်...

ဝမ်ရှို့ယင် က ချက်ချင်းဆိုသလို တူကိုပစ်ချလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တယ်၊ ဒီလိုမျိုးရှိသေးတာလား။ လူကြီးတွေအတွက် စားစရိတ်ကို ငါတို့မိသားစုက ခံရမယ်လို့ ဘယ်သူက ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ။ ငါတို့မိသားစုက နင်တို့ဆီမှာ စားထားတာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့တာကို ငါတို့က တစ်လကို ယွမ် ၄၀ ဘာလို့ပေးရမှာလဲ။ ငါတို့မိသားစုဆီက ပိုက်ဆံတောင်းဖို့ ခေါင်းစဥ်ပြောင်းတပ်လိုက်တာလား"

ဝမ်ရှို့ယင်က သူတို့ လှည့်စားမှုကို သူမ မြင်နိုင်တာကြောင့် စိတ်တွေထကြွလာသည်။

သူတို့ရဲ့ တတိယမိသားစုဆီကနေ ငွေရှာဖို့အတွက် ခေါင်းစဥ်ပြောင်းတပ်လိုက်တာပဲ။

ဒါက ဥပဒေကြမ်းကို မဖြေရှင်းခင် သူတို့ပြောခဲ့တာနဲ့ ဆင်တူသည်။ အလားတူ ရည်ရွယ်ချက်တွေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က တတိယမိသားစုကို ပိုက်ဆံ ယွမ်၄၀ တောင်းနေတာလား။

အရင်တုန်းက အတူတူစားကြတဲ့အခါ တတိယမိသားစုက ယွမ် ၅၀ ပေးတယ်။

အခု အိမ်ခွဲလိုက်ပြီဆိုတော့ တစ်လကို ယွမ် ၄၀ တောင်းတယ်။

ဝမ်ရှို့ယင် ဒါကို လက်မခံနိုင်ဘူး။

ရန်တယုံလည်း အတူတူပဲ။ "စားစရိတ်က ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ဒါက ဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ၊ ဒီအကြောင်းပြချက်ကို ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ မိသားစု အတူနေနေတာ မဟုတ်ပေမယ့် တစ်ဖက်မှာလည်း ပိုက်ဆံအများကြီးပေးရတယ်။ ဘယ်သူ့မိသားစုက ဒီလိုမျိုးပေးလို့လဲ"

"ဒါကသေချာပေါက် အဖေနဲ့ အမေ လိုချင်တဲ့ဟာ။ မနေ့က အစည်းအဝေးလုပ်ပြီးသား"

ရန်ချန်ယွီက ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကို စိတ်တည်ငြိမ်စေဖို့ စကားလုံးကောင်းများကို အမြန်ပြောလိုက်သည်။ "တယုံ၊ တတိယယောက်မ၊ နှစ်ယောက်လုံး အရင်ဆုံး အရမ်းဒေါသမထွက်ကြပါနဲ့။ အဆုံးထိ နားထောင်ပေးပါ"

ရန်ချန်ယွီက လေသံနူးနူးညံ့ညံ့လေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေနဲ့အမေက အသက်ကြီးပြီ။ ဒီနှစ်ကစပြီး အဖေ အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး။ သူတို့ အရွယ်ရောက်ရင် အလုပ်မလုပ်နိုင်ကြတော့ဘူး။ ရွာမှာလည်း သူတို့ကိုလုပ်ခလစာ တစ်ဝက်ပဲပေးတယ်။ အဖေနဲ့အမေက တတိယမိသားစုက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ကန်တော့နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတွက် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက်ပေးပြီး ကျွန်မတို့ကို သိမ်းထားဖို့ ပြောတယ်။ တခြားမိသားစုတွေကတော့ ဒီလိုမဟုတ်ပေမယ့်လည်း တခြားမိသားစုတွေရဲ့ သားသမီးတွေက လူကြီးတွေကို ထောက်ပံ့ပေးတယ်။ယောက်မတို့မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်မတို့မိသားစု..... ကျွန်မတို့အခန်းနှစ်ခန်းက လူကြီးတွေကို ပိုက်ဆံပေးတုန်းပဲ၊ တတိယမိသားစုက ပိုက်ဆံမပေးတဲ့အတွက် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီးတော့ တတိယမိသားစုက လူကြီးတွေကို ကျွေးမွေးပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

"အဲ့တာက တစ်လ ယွမ် ၄၀ လောက်တောင် ရှိဖို့ မလိုဘူး!"

ဝမ်ရှို့ယင် ခေါက်ဆွဲစားချင်စိတ်မရှိတော့ဘူး။ သူမ ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဒေါသတကြီး မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ "ငါတစ်နေကုန် အလုပ်ကြိုးစားပြီးလုပ်တာတောင် ၁ ယွမ်နဲ့ ၆၈ ဆင့်ပဲရတယ်။ ငါတို့မိသားစုက ယွမ် ၄၀ ပေးရမယ်တိုရင် ငါတို့မိသားစုကို အသက်ကော ရှင်စေချင်သေးရဲ့လား"

"ယောက်မတို့မိသားစုရဲ့ နေရေးထိုင်ရေးက တော်တော်ကောင်းနေပြီလို့ ထင်တယ်"

အနားတွင် ချန်ချိုင်ယွင်က ပါးစပ်ကိုဟပြီး ဝမ်ရှို့ယင် ရှေ့က ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောခဲ့သည်။ "ဒီခေါက်ဆွဲထဲကို ကြက်ဥတွေလည်း ထည့်ထားတာပဲ။ ငါတို့ဘက်မှာဆို စားပွဲပေါ်မှာ ကြက်ဥတစ်လုံးပဲ ရှိသေးတာ။ ယောက်ျားက ကလေးတွေကို ချစ်ပြီး မိသားစုထဲက ကလေးတွေကို ကြက်ဥစားခိုင်းတယ်။ လူကြီးတွေက အသားမစားနိုင်ဘဲ သက်သတ်လွတ်ပဲ စားရတာ”

"ဟိုမှာ နင်တို့ဘယ်လိုပဲနေနေ အဲ့တာက နင်တို့ရဲ့ကိစ္စ"

ဝမ်ရှို့ယင်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ချန်ချိုင်ယွင်ဆီကို ပြန်သွားခဲ့သည်။ "ငါ အမေ စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံကဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာ ငါမသိဘူးလို့ မထင်နဲ့! အရင်ကတော့ လစဉ်လတိုင်း စားဝတ်နေရေးစရိတ်တွေ အများကြီးပေးထားရတာ စားသောက်ကုန်စရိတ်က အရမ်းနည်းတယ်။ အမေ့နေရာမှာ သိမ်းထားတဲ့ အပိုငွေက ရှိသေးတယ်။ နင်တို့ ကောင်းကောင်းမစားရတော့ဘာဖြစ်လဲ။ အဲ့တာ နင်တို့ရဲ့ရွေးချယ်မှုပဲ"

"ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ တတိယယောက်မ"

ချန်ချိုင်ယွင်က ဝမ်ရှို့ယင် ပြောဆိုပုံကို မကြိုက်ပေ။ "အမေက စားစရာနည်းနည်းလေး ခြွေတာတတ်တယ်၊ သူကပိုက်ဆံလည်း စုတတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ အဲ့တာက ငါတို့ကလေးတွေ အတွက်ပဲမဟုတ်လား။ အမေက ဘာအတွက် မပေးခဲ့ဖူးလို့လဲ"

"ဟက်"

ဝမ်ရှို့ယင် ခနဲ့လိုက်သည်။ "အမေက ငါ့သားရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်ကို မပေးခဲ့ဘူး အဲ့တာကြောင့် ငါတို့ခွဲနေလိုက်တာကို မမေ့နဲ့။ ကလေးတွေအတွက်လည်း သုံးတယ်... နင်တို့မိသားစု နှစ်စုရဲ့ သားသမီးတွေအတွက်ပဲ သုံးတယ်လို့ ငါထင်တယ်! ရှောင်ယန်ကို ဆရာဝန်ဆီ ခေါ်သွားဖို့ ငါတို့ပိုက်ဆံတစ်ပြားတစ်ချပ်လေးတောင် ငါစုထားခဲ့ရတာ!”

"အဲဒါကလည်း နင်မိသားစု ရှောင်ယန်က အရင်​ကတုန်းက ငွေမရှာ​ရသေးလို့ပဲ!"

ချန်ချိုင်ယွင်က မပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "စဉ်းစားကြည့်။ နင်တို့ ရှောင်ယန်ရဲ့ ခေါင်းက အဲ့ချိန်တုန်းက တုံးအနေတာ။ သူ အလုပ်တောင် မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ငါတို့မိသားစုက သူ့ကို ကျွေးထားတာနဲ့တင် အရမ်းကောင်းနေပြီဟဲ့။ ဆရာဝန်ဆီ သွားတာ ယွမ် ၁၀၀ ကျတယ်။ ဒါကို ငါတို့ မတတ်နိုင်သေးဘူး "

"ဟုတ်​တယ်​၊ ဒါ​ကြောင့်​ ငါတို့ ရှောင်ယန် တစ်​​ယောက်​တည်း အထီးကျန်​ဖို့ ထိုက်​တန်​တယ်​၊ ငါတို့ ရှောင်ယန်ကို ​ရောင်းစားဖို့ ထိုက်​တန်​တယ်​"

ဝမ်ရှို့ယင် ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး ရင်ဘတ်တွေ တက်လိုက်ကျလိုက်ဖြစ်လာပြီး ခံစားချက်တွေ ချက်ချင်း တက်လာသည်။ အဲဒီတုန်းက...

တစ်မိသားစုလုံးက သူမကို အရမ်းဖိအားပေးခဲ့တာကြောင့်ပင်။

ရန်ယန်၏ ဖျားနာမှုက မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ကုသဖို့ ငွေမရှိပေ။ လူတိုင်းက ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး အရူးရန်ယန်ကို ရောင်းပြီး နောက်ထပ် ကောင်းမွန်တဲ့သားတစ်ယောက် ယူဖို့ ပြောခဲ့ကြသည်။

အဖွားကြီးက လူကုန်ကူးသူတွေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရှာခဲ့ပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော မိသားစုတစ်စုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ရန်ယန်ကို သူတို့ ကုသဖို့ တတ်နိုင်လို့ အဲဒီလူရဲ့ အိမ်ကို ပို့သင့်တယ်တဲ့။

ဒီလိုအိမ်အကြီးကြီးနဲ့ လူကြီးလူငယ်တွေက သူမကို ဖိအားတွေပေးနေခဲ့သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူတောင် ဒီဖိအားကို မခံနိုင်ဘူး...

တကယ့်ကို ဒေါသထွက်လွန်းလှသည်။

ယခုအချိန်တွင် ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ဝမ်ရှို့ယင်က ဒေါသအရမ်းထွက်ကာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဘာစားစရိတ်လဲ၊ ငါတစ်ပြားမှ မပေးနိုင်ဘူး!" ဝမ်ရှို့ယင် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တတိယယောက်မ၊ ယောက်မရဲ့ရုပ်ဆိုးတဲ့မျက်နှာက ပေါ်လာနေပြီပဲ!"

ချန်ချိုင်ယွင်က ဝမ်ရှို့ယင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီးပြောခဲ့သည်။ "နင့်ရဲ့ ဝတ်တရားမကျေပွန်တဲ့ ရုပ်ရည်ကို ဖြန့်ပြလိုက်တော့ တစ်ရွာလုံး နင့်ကို ရယ်ကြလိမ့်မယ်!"