အခန်း (၈၉)
Vol. 8 Ch. 89
ရန်တယုံနဲ့ သူ့ဇနီးတို့ကို ရန်ယန်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ရန်ငြိုးထားခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် မကြာခင်တုန်းက ဝမ်ရှို့ယင် ပြောတာကို နားထောင်ပြီးနောက်၊ ဝမ်ရှို့ယင်ကို ရန်ယန် မုန်းတီးမှုရဲ့ တတိယအချက်ကိုလည်း ပယ်ချခဲ့သည်။
ရန်တယုံလည်း အလားတူပဲ။
ယခုဆိုလျှင် ရန်ယန် လက်စားချေလိုသော တစ်ခုတည်းသော ကျန်လူများမှာ ရန် မိသားစုမှ မိသားစုနှစ်စုဖြစ်သည်။
ရန်ဟုန်ဝမ်ရဲ့ ကိစ္စအတွက် ရန်ယန်င အဓိပ္ပါယ် အနည်းငယ်မျှသာ အသုံးပြုခဲ့ပြီး အခန်းနှစ်ခန်းအပေါ် မည်မျှအကျိုးသက်ရောက်နိုင်သည်ကို သူသေချာမသိပေ။
ကလဲ့စားချေမှုအတိုင်းအတာက သူ့မျှော်လင့်ချက်မပြည့်ဘူးဆိုရင် မလုံလောက်ဘူး။
ရန်ယန်မှာလည်း သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုတော့ရှိသည်။
ဟိုတုန်းက ဒီလူတွေက သူ့ကို ဘယ်လိုအနိုင်ကျင့်ခဲ့လဲ၊ သူလည်း အဲဒီလူတွေကို အတူတူပေးချင်သည်။
အကယ်၍ ငွေအချို့ဆုံးရှုံးခြင်း၏ စျေးနှုန်းသာဖြစ်ခဲ့ပါက အဆုံးတွင် ၎င်းတို့အတွက် အလွန်စျေးသက်သာနေပေလိမ့်မည်။
"အဲလောက်မမြန်ဘူး"
ဒါကို တွေးပြီးတဲ့အခါ ရန်ယန်က ဒီစာကြောင်းကို ညင်သာစွာ လွှင့်ထုတ်လိုက်သည်။ "ရောမကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ ဆောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအသေးအဖွဲက ဒီမိသားစုနှစ်စုအတွက် အမုန်းတရားတွေကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး"
လင်းရှောင်ယွဲ့ မေးလိုက်သည်။ "ဒါက မလုံလောက်ဘူးလို့ ရှင်ထင်လို့လား"
ရန်ယန်က သံသယမရှိတဲ့လေသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ် မလုံလောက်ဘူး။ အိမ်နှစ်အိမ်က ပိုက်ဆံနည်းနည်းပဲ ဆုံးရှုံးသွားတာ ပိုက်ဆံက ဘာမလို့လဲ"
လင်းရှောင်ယွဲ့ ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို အိမ်နှစ်လုံးကို ပိုက်ဆံကလွဲလို့ ဘာကို ဆုံးရှုံးစေချင်တာလဲ"
ရန်ယန် မြန်မြန်ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်က သူတို့ဘဝမကောင်းစေဖို့ မျှော်လင့်တာ"
သူတို့ကိုမသေစေချင်ပါဘူး၊ ဆိုးရွားတဲ့ဘဝမျိုးရှိစေချင်တာ။
လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါလည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖြစ်လွန်းတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒီမိသားစုနှစ်စုက သူတို့လုပ်တာ အရမ်းကောင်းတယ်၊ မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ သတ်သေလိမ့်မယ်!"
ရန်ယန်က သူမ မျက်နှာလေးကို ညှစ်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းပါးတွေက အသာအယာကော့တက်သွားခဲ့သည်။ "အမ်း"
ညဉ့်နက်လာတော့ ကားက လျိုမြို့ကို ဆက်တိုက် မောင်းလာခဲ့တယ်။
လင်းရှောင်ယွဲ့၊ ရန်ယန်နဲ့ ဝမ်ရှန်းတို့က စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၊ ပုလဲရတနာလုပ်ငန်းနှင့် သစ်သီးလုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ကြသည်။ ဤနည်းဖြင့် အမြတ်ငွေ ယွမ် ၃၀၀ ကျော် ရရှိခဲ့သည်။
ငွေရှာဖို့ အရမ်းလွယ်သည်။
ဒါပေမယ့်လည်း ဝမ်ရှန်းက ရန်ယန်ကို ကိတ်မုန့်အထုပ်တစ်ထုပ် ပေးလိုက်သည့်အတွက် လင်းရှောင်ယွဲ့ အံ့သြသွားသည်။ ယနေ့ သူ့ညီမသည်လည်း ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေးအသင်းတွင် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို အတင်းထားခဲ့ကြောင်း သူပြောခဲ့သည်။ သူက ရန်ယန်စားဖို့အတွက် ဝမ်ရှန်းကို ယူသွားခိုင်းခဲ့သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့ စိတ်သက်တောင့်သက်သာရှိစေဖို့အတွက် ရန်ယန်က မုန့်ထုပ်တွေကို အစက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမ လိုချင်တယ်လို့ပြောလာတဲ့အတွက် ရန်ယန်က မုန့်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
အပြန်လမ်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမမောင်လေးသုံးယောက်အား မုန့်တွေပေးကာ နှစ်ခုကို သူမ နှုတ်ခမ်းစူပြီး စားခဲ့သည်။
သူမရဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့စိတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဒီမိန်းကလေး သဝန်တိုနေတာကို ရန်ယန် သိလိုက်သည်။
သူရုတ်တရက် လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ သဝန်တိုနေသည့် အကြည့်ကို သဘောကျသွားသည်။
သူမကို နှစ်သိမ့်ပြီး စိတ်အခြေအနေကောင်းစေဖို့အတွက် သူတို့နှစ်ဦးက တိမ်တွေနဲ့ မိုးကောင်းကင်ကြီးအောက်မှာ အလင်းရောင်ကောင်းကောင်းရတဲ့ ညတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။
....
လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့က ရက်အတော်ကြာ အလုပ်မလုပ်ခဲ့ကြပေ။
လုပ်ငန်းတစ်ခုပြီးတိုင်း သူတို့နှစ်ဦးက ရက်အနည်းငယ်လောက်နားကြသည်။ သူတို့ မကြာခဏအလုပ်လုပ်ရင် တာဝန်ရှိသူများမှ အာရုံစိုက်လာမည်ဖြစ်တာကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးက ရက်အနည်းငယ် အနားယူရမည်ဖြစ်သည်။
နှစ်ယောက်သား အိမ်မှာ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် အနားယူလိုက်ကြသည်။
မကြာသေးမီက ဒုတိယမိသားစု၏အိမ်ရှိ ချန်ချိုင်ယွင် နဲ့ရန်လျန်ဟွာတို့က မြို့တွင်းပုံမှန်အလုပ်နေရာကြောင့် ၎င်းတို့၏ အမြှီးများမြှောက်သွားသည်အထိ ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။
ညနေပိုင်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့က အိမ်သေးသေးလေးရှေ့တွင်ထိုင်ပြီး ကြက်စာကျွေးနေချိန် ချန်ချိုင်ယွင်တို့သားအမိက လင်းတမူကို မြို့၏ပုံမှန်အလုပ်အကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
ချန်ချိုင်ယွင်ရဲ့ ကျယ်လောင်သော အသံက ဤဘေးအိမ်မှ ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်ခဲ့ပြီး ယင်းမှာ ချဲ့ကားခြင်းမဟုတ်ပေ။
"ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့ သားလေး ရထားလို့ ကံကောင်းလိုက်တာ။ ငါတို့က လယ်သမားတွေ မျိုးဆက်တွေ ချီပြီး ကျေးလက်ကနေ ထွက်သွားပြီး မြို့ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရတာက ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်နေပြီ။ ငါ့သားက သူကိုယ်တိုင် မြို့ထဲကို ဖောက်ထွက်ခဲ့တာ"
"အခု သူကိုယ်တိုင် မြို့ထဲကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်တာ မဟုတ်ဘဲ ငါတို့ မိသားစုဝင်တွေအားလုံးကို မြို့ထဲကို ရအောင် ပို့ဖို့လည်း ကြိုးစားနေတယ်။ နောက်တစ်ခါ နေရာ နှစ်ခု ရှိတယ်၊ နောက်တစ်ခါ နေရာထပ်ရှိလာဦးမှာ ငါတို့ အဲ့ကို သွားရတော့မယ်။ နောက်ကျ ငါတို့ ပြန်လာဖို့ ခက်လိမ့်မယ်"
“သူ့အဖေနဲ့ငါတို့ တစ်သက်လုံး တောရွာကနေ ထွက်သွားဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့မှာ ဒီလိုအခွင့်အရေးကြီးရှိလာပြီ။ သူ့အဖေ အရင်သွားသင့်တယ်လို့တော့ ခန့်မှန်းထားတာပဲ။ သူတို့သုံးယောက် မြို့ထဲမှာ အခိုင်အမာ ခြေကုပ်ရှိမှ ငါ့ကိုလာခေါ်တာက မလွယ်ဘူးလား"
"ဟာဟား၊ ငါနင့်ကို မနာလိုဘူး။ မိသားစုတစ်စုစီမှာ ကိုယ့်ကောင်းချီးတွေ ကိုယ်စီရှိကြတယ်။ မှန်တယ်၊ ငါ့မိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က ကောင်းခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် သားလေးမွေးတာ အသုံးဝင်တယ်။ ငါ့သားကိုကြည့်။ အားလုံးက အပြင်ထွက်ပြီး အိမ်မှာပဲ နေချင်နေကြတုန်း!"
"......"
ဤ ကြွားလုံးထုတ်တဲ့ စကားလုံးတွေသည် ချန်ချိုင်ယွင် ပါးစပ်မှ ထွက်ကျလာသည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်က ဘေးခန်းငယ်လေးရှိ ဤနေရာ၌ထိုင်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။
သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ဖရဲသီးစေ့အခွံတွေပုံထားတာက မြင့်လာပြီး မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ....
ချန်ချိုင်ယွင်ရဲ့ အပြောကိုသာ နားထောင်နေကြသော်လည်း ချန်ချိုင်ယွင်က ထိုစကားများကို ပြောသောအခါ သူမ၏နှာခေါင်းက ကောင်းကင်ပေါ်အထိ ရောက်သွားသည်ကို သူတို့စိတ်ထဲမှာ စိတ်ကူးယဉ်နေပြီဖြစ်သည်။
အဖြစ်အပျက်ပြီးတဲ့နောက် ချန်ချိုင်ယွင်ရဲ့ ဒေါသအမျက်ထွက်မှုကိုလည်း သူတို့ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။
ချန်ချိုင်ယွင်နဲ့ ရန်လျန်ဟွာတို့ သားအမိတွေက အခန်းထဲ ကြွားလုံးထုတ်ပြခဲ့ကြသည်။
စကားစမြည်ပြောပြီး သူတို့ အိမ်ထဲဝင်သွားတော့ ဝမ်ရှို့ယင်က သူမအိမ်ထဲက ထွက်လာခဲ့သည်.....
စိတ်ကောင်းဝင်နေသည့် ချန်ချိုင်ယွင်က ဝမ်ရှို့ယင် အား စကားပြောခဲ့သည်။ "တတိယယောက်မ၊ ငါ့သားက ငါတို့မိသားစုကို မြို့မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ ခေါ်သွားတော့မှာကို နင်သိလား"
ဝမ်ရှို့ယင်က ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ် မသိနိုင်ရမှာလဲ။
ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ချန်ချိုင်ယွင်က ထိုအကြောင်းကို အဆက်မပြတ်ပြောနေခဲ့သည်။ ဒီအကြောင်းကို တစ်ရွာလုံးသိအောင်ပြောပြီးပြီ...
ချန်ချိုင်ယွင်ကို ကျေနပ်အားရစေဖို့ လာလည်တဲ့ ရွာက အမျိုးသမီးတချို့တောင် ရှိသေးပြီး နောင်မှာ ချန်ချိုင်ယွင် မြို့ကိုသွားတဲ့အခါ သူမ သူတို့ကို မေ့အသွားစေဖို့ မျှော်လင့်ကြသည်။
ဝမ်ရှို့ယင်က ရေအိုးကို တံခါးရှေ့ ရေမြောင်းထဲ သွန်ချလိုက်သည်။ သူမ နှလုံးသားထဲတွင် ရွံရှာနေသော်လည်း သူမ အပြုံးတုဖြင့်ပြုံးပြနေခဲ့သည်။ သူမ စကားပြောလိုက်သည်။ "ကြားပါတယ်။ မြို့မှာ တရားဝင်အလုပ် နှစ်နေရာရှိတယ်တဲ့၊ နင့်ရဲ့သားက နင့်မိသားစုကို ရအောင်လုပ်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါကြားသားပဲ ဟုတ်တယ်မလား"
"အိုး၊ နင် ကြားတယ်ပေါ့။ ငါက နင်မသိဘူးလို့ ထင်နေတာ"
ချန်ချိုင်ယွင် လက်ခုပ်တီးခဲ့သည်။ သူမမျက်နှာက နားရွက်တက်ချိတ်မတတ် ပြုံးနေသည်။ "နင်မြင်လား နင့်သားတို့ ဇနီးမောင်နှံက မြို့မှာ အလုပ်သွားလုပ်ကြပြီ၊ ငါ့မိသားစုက မကြာခင် မြို့မှာ အလုပ်သွားလုပ်ရတော့မယ်။ မြို့က အလုပ်က အရမ်းလှပေမယ့် မြို့မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုကောင်းတယ်။ ငါတို့အားလုံးက ကျေးလက်က လာကြပေမယ့် တစ်မြို့နဲ့တစ်မြို့ကြားက ကွာခြားချက်ကြီးကြီးမားမား ရှိနေတုန်းပဲ။ ဟားဟား၊ ငါ့ကို အရမ်းကြီး မနာလိုဖြစ်မနေနဲ့နော်"
ဝမ်ရှို့ယင်က သူမကို လုံးဝ မနာလိုဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။
ဝမ်ရှို့ယင်က သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့သော အပြုံးကို ထိန်းသိမ်းထားပေမယ့် အတွင်းပိုင်းတွင်တော့ သူမ မျက်ဖြူခဲ့သည်။ "နင့်ရဲ့သားက အရည်အချင်းရှိပါတယ်။ ငါတို့မိသားစုက နင်နဲ့မယှဉ်နိုင်ပါဘူး"
"အိုး ဟေး။ ဒီလေသံက နင့်မိသားစုက ငါတို့မိသားစုနဲ့ နှိုင်းချင်နေသေးတဲ့ပုံပဲ ဟမ့်"
ချန်ချိုင်ယွင်က လက်ခုပ်တီးပြီး ရယ်မောခဲ့သည် "အတိတ်ကနေ ခုထိ နင့်မိသားစုက ငါတို့မိသားစုနဲ့ ဘယ်လိုယှဉ်နိုင်မှာလဲ။ နင် ငါတို့မိသားစုနဲ့ ဘယ်လိုယှဉ်လို့ရမှာလဲ၊ ဒါက တကယ်ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ ဟားဟား~"
ဝမ်ရှို့ယင်က သူမ မျက်နှာပေါ်က ခြောက်သွေ့တဲ့ အပြုံးကို မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ လှည့်ကာ ချန်ချိုင်ယွင်နဲ့ စကားမပြောချင်တော့ဘဲ အိုးနဲ့အတူ အိမ်ပြန်သွားခဲ့သည်။
ဝမ်ရှို့ယင် မပျော်တော့ဘူးဆိုတာကို ချန်ချိုင်ယွင် မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူမ ပိုကောင်းတဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ရရှိခဲ့သည်။
သူတို့ ဒုတိယမိသားစုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် သူတို့မိသားစုမှာ မြို့မှာအလုပ်လုပ်တဲ့ လူနှစ်ယောက်သာရှိတာကြောင့် ဝမ်ရှို့ယင် မပျော်တော့ပေ။
မိသားစုက ဒုတိယ မိသားစုလောက် ပျော်စရာမကောင်းဘူး။
ဒါကိုတွေးပြီး ချန်ချိုင်ယွင် ဝမ်းသာသွားသည်။
သူမသည် အခြားသူများထက် သာလွန်သောခံစားချက်ကို နှစ်သက်သည်။
လမ်းတစ်ဖက်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့က ခုံတန်းရှည်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး ဝမ်ရှို့ယင်ကို ပြသနေသည့် ချန်ချိုင်ယွင်ရဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
တော်တော်ရယ်ရတယ်...
လင်းရှောင်ယွဲ့ ဖရဲသီးစေ့အခွံများကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ရန်ယန်နဲ့ ရုတ်တရက် စကားစမြည်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်ရက်အတွင်း မြို့မှာ အလုပ်ရတာကို အရမ်းစွဲမက်စရာကောင်းနေသလိုမျိုး လူတချို့ရဲ့ အမြှီးတွေက ကောင်းကင်ပေါ်မြှောက်တက်နေကြတယ် "
လင်းရှောင်ယွဲ့ ညစ်ပတ်နေမှန်းကို သိသဖြင့် ရန်ယန်က ပြုံးကာ စကားပြောလိုက်ပြီး သူလည်း ပူးပေါင်းခဲ့သည်။ "မြို့က အလုပ်က အရမ်းကောင်းတယ်လေ။ မြို့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင် အခြေအနေတွေကို ဘယ်သူကများ ဒီလောက် မြင့်အောင် လုပ်လိုက်တာလဲ"
လင်းရှောင်ယွဲ့ က တမင်တကာ ချဥ်ချဥ်နဲ့ပြောခဲ့သည်။ "သြော် ကျွန်မလည်း မြို့ကိုသွားပြီး အလုပ်သွားချင်သေးတယ်။ ကျွန်မတို့သာ တနေ့နေ့ ပုံမှန်အလုပ်ရနိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်မယောက္ခမကိုလည်း မြို့ကိုခေါ်သွားပြီး လိုက်ပြနိုင်မှာ!"
ထိုနေရာ၌ ချန်ချိုင်ယွင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ မနာလိုဖြစ်နေတဲ့ စကားကိုကြားတဲ့အခါ သူမ ပိုကျေနပ်သွားသည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုနေရင်တောင် ချန်ချိုင်ယွင်က စိတ်ကောင်းဝင်တဲ့အတိုင်း ပြန်ပြုံးပြနိုင်သည်။ "လုပ်စမ်းပါ! နင် ရန်ယန်ရဲ့ စကားကို နားထောင်သင့်တယ်။ မြို့ကလုပ်ငန်းခွင်အခြေအနေတွေက အရမ်းမြင့်မားတယ်။ နင် မြို့ပေါ်မှာ အလုပ်ရှာချင်သေးတာလား။ နင်အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဆိုတာကို မှန်ထဲမှာ မကြည့်မိဘူးလား"
ရန်လျန်ဟွာက ခါးထောက်ပြီး မေးစေ့ကို မော့ကာပြောခဲ့သည်။ "အမေ၊ ဒီလိုလူတွေနဲ့ စကားမပြောနဲ့။ ဒီလိုလူတွေက စပျစ်သီး မစားနိုင်ကြဘဲ စပျစ်သီးက ချဉ်တယ်လို့ပြောနေကြတာ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာအလုပ်လုပ်ပြီး သူတို့ကယာယီအလုပ်သမားတွေဆိုတာကိုတောင် မစဥ်းစားတတ်ကြဘူး။ သမီးတို့မိသားစု မြို့ကိုသွားတဲ့အခါ သမီးတို့က ပုံမှန်အလုပ်သမားတွေဖြစ်လာမှာ။ သူတို့က သမီးတို့ကို မနာလိုဖြစ်နေကြမှာပေါ့"
(TN- "စပျစ်သီး မစားနိုင်ကြဘဲ စပျစ်သီးက ချဉ်တယ်" ဆိုတဲ့အချက်ကို ရည်ညွှန်းပြီး မင်းရဲ့အမှန်တကယ်တောင်းဆိုချက်တွေကို မလိုက်လျောနိုင်လို့ မကျေနပ်တဲ့အခါ တင်းမာမှုလျော့ပါးစေပြီး တင်းမာမှုကို လျော့ပါးသက်သာစေဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်မှုဖြစ်စေတဲ့ "အကြောင်းပြချက်" အချို့ကို ဖန်တီးတာ။ ဖိစီးမှုဟာ မကျေနပ်မှုတွေနဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုလိုမျိုး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေတွေကနေ လွတ်မြောက်စေတယ်)
ဒီသားအမိ နှစ်ယောက်ကတော့လေ.... သူတို့ အမြှီးတွေက ကောင်းကင်မှာ ကပ်နေပြီ။
ယနေ့တွင် သူတို့က ကျေနပ်စွာ ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ခဲ့သည်။
သူတို့ ကွန်မြူနတီကိုသွားခဲ့ပြီး ရန်ဟုန်ဝမ်ဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ သူက ထိုလင်မယားအတွက် သစ်သီးခြင်းတောင်း နှစ်ခုဝယ်ပြီးပြီလို့ ပြောပြီး သူ့ကို ဖုန်းထပ်မဆက်ဖို့နဲ့ အကြောင်းကြားတာကို စောင့်ဖို့ ပြောခဲ့သည်။
ဒီဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအပြီးမှာ ဒီကိစ္စက ပြီးသွားသလိုပဲ။
ချန်ချိုင်ယွင်နဲ့ ရန်လျန်ဟွာတို့က ၎င်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူတို့ခံစားချက်တွေကို ထုတ်ပြချင်ကြသည်!
ဒီနေရာနှစ်ခုက သူတို့အိတ်ကပ်ထဲ ရောက်နေပြီလို့ ထင်နေကြသည်။
သူတို့မှာ ဂုဏ်ယူစရာ အရည်အချင်းတွေ အပြည့်ရှိသည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့ ခြေထောက်တွေက ခွေးခြေအောက်၌ တွယ်ကပ်နေသည်။ "ဟေး ရန်ယန်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်မတို့ လှေပေါ်ကနေ ထွက်လာတုန်းက မြို့မှာ စည်းကမ်းအသစ်ရှိတယ်ဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက်ဆီကနေ ကြားခဲ့လိုက်လားလို့။ ဝန်ထမ်းအပြောင်းအရွှေ့ရှိရင် အထက်လူကြီးက ဘယ်သူ့ကို နေရာတိုက်ရိုက်ခန့်မယ်ဆိုပြီး ပေးမှာမလို့ နေရာကိုကိုယ့်သဘောနဲ့ နေရာကို တိုက်ရိုက် ပြောင်းပစ်လို့မရဘူးဆိုတာလေ"
ရန်ယန် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ယာယီနှုတ်ထွက်ရုံနဲ့ သူဌေးက လွှဲပြောင်းဖို့ အချိန်မရှိတာကြောင့်မို့ ဒီနေရာနှစ်ခုကို အစားထိုးဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာထားလိမ့်မယ်လို့ထင်တယ်။ အလုပ်ကထွက်မယ်ဆိုရင် တစ်လပြည့်မှရမှာ ပြီးတော့ သူဌေးက နောက်တစ်ကြိမ် ခန့်အပ်မယ့်အစား ဝန်ထမ်းလဲလှယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်ကို အပြီးသတ်ဖို့ တခြားနေရာကိုလူကို တိုက်ရိုက်လွှဲပေးမှာ"
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ချန်ချိုင်ယွင်နဲ့ ရန်လျန်ဟွာတို့ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်....
ဒါပေမယ့် ချန်ချိုင်ယွင်က မောက်မာပြီးပြောခဲ့သည်။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက်က မြို့ထဲမှာ လုပ်နေကြတာ။ မြို့ရဲ့ ကိစ္စတွေကို နင့်တို့ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။ ငါတို့ရှေ့မှာ အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေလျှောက်မပြောနဲ့ နင့်တို့စကားကို ယုံမယ်လို့ ထင်မနေနဲ့။ ငါ့သားက ဒီနေရာ နှစ်ခုကို ရနိုင်တယ်၊ သူလုပ်နိုင်လို့ ပြောနေတာလို့ ငါထင်တယ်၊ နင်တ်ု့က စပျစ်သီး မစားနိုင်ဘဲ ချဉ်တယ်လို့ ပြောနေကြတာ!"
"ကျွန်မတို့ကို မယုံဘူးဆိုရင် အဒေါ်တို့ကိုပြရတာပေါ့"
လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမရဲ့လက်တွေက်ို ဖြန့်ပြခဲ့သည်။ "ဒီစာရွက်စာတမ်းက စက်ရုံအားလုံးနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ အဲဒါက အခြေအမြစ်မရှိတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ဒုတိယအဒေါ် ဘာမှမျှော်လင့်မထားမှာကို ကျွန်မ ကြောက်မိတယ်။ နောင်တစ်ချိန် အဒေါ် မြို့ထဲကို မဝင်နိုင်ရင် အဒေါ် အိမ်မှာ မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်!"
ချန်ချိုင်ယွင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားကို မယုံချင်သော်လည်း သူမ စိတ်ထဲတွင်တော့ သူမ တုန်လှုပ်နေဆဲပင်...
ဒါက မျက်နှာပျက်စရာကိစ္စမဟုတ်ဘူး...
ပိုက်ဆံ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုပဲ
သူမတို့ ရန်ဟုန်ဝမ်ကို ယွမ် ၃၀၀ ကျော် ပေးထားတာ။