အခန်း (၉၂)

ရန်ယန် နိုးလာတဲ့အခါ သူမက သူ့ဘေးနားမှာ သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက်စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ..."

ရန်ယန် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ဦးနှောက်က အနည်းငယ်လျော့သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ"

လင်းရှောင်ယွဲ့က မျက်လုံးတွေကိုမှေးပြီး အတွေးတွေပြည့်နေတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "ရှင်က ဘယ်သူလဲ"

"ဘာကို ဘယ်သူလဲ လဲ" ရန်ယန် မေးလိုက်သည်။

"ရှင်က ဘယ် ရန်ယန် လဲလို့"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းမေးလိုက်သည်။ "ရှင်က ဒုတိယလား တတိယလား"

"ကိုယ်က......."

ရန်ယန်က တံတွေးမျိုချပြီး ထကာ လက်ကို မြှောက်ကာ သူမ မျက်နှာကို ဖိလိုက်သည်။ "ကိုယ် ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်ခုံးက ရှုံ့တွနေပြီး၊ သူမ ဤရင်းနှီးတဲ့ အမူအရာကို ကျင့်သားရနေသော်လည်း၊ သူ့ရဲ့အထောက်အထားကို သေချာမသိသေးပေ။

"ဘာတွေစဥ်းစားနေတာလဲ"

ရန်ယန်က မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်ကာ သူမမျက်နှာကို ညင်သာစွာ အုပ်လိုက်ပြန်သည်။ သူ့လက်မက သူမ ပါးပြင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်ခဲ့သည်။ "မင်း ကိုယ့်ကို တကယ်မမှတ်မိဘူးလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့ မသေချာစွာမေးလိုက်သည်။ "တတိယလား"

ရန်ယန်နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "ဟင်း"

"ဟုတ်​တယ်​ ရှင်ပဲ! တကယ်​ ရှင်ပဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ချက်ချင်း ခုန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ရန်ယန် လက်နှစ်ဖက်က သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူ့ လက်ဖဝါးက သူမ ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ပွတ်သပ်ကာ လက်ချောင်း ၅ ချောင်းဖြင့် သူမရဲ့ အနက်ရောင် ဆံပင်တွေကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ခဲ့သည်။

ရန်ယန်က ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူ့နှာခေါင်းဖျားက သူမခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းညှင်းစွာမှိတ်ထားရင်း ဒီအခိုက်အတန့်ကို မြတ်နိုးခဲ့သည်.....

လင်းရှောင်ယွဲ့လည်း အလားတူပဲ။

ဆုံးရှုံးရမှာကြောက်လို့ သူ့ကို ပိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားခဲ့သည်။

မနေ့ညက စာကြည့်ခန်းမှာ ရန်ယန် တစ်ယောက်ပဲကျန်တော့တာကို သူမ မြင်တော့ တတိယရန်ယန် ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ သူမတကယ်ထင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသည်...

ဒီမနက် အိပ်ရာက နိုးလာပြီး စိတ်ဓာတ်တွေလည်း ကျနေခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာပဲ၊ အဲဒါ သူဖြစ်နေသည်။

ကံကောင်းစွာနဲ့ နိုးလာတဲ့သူက သူပါ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အရမ်းကျေးဇူးတင်မိသည်။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အချိန်အကြာကြီး ဖက်ထားပြီးတဲ့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ က သူမခေါင်းကို သူ့ရင်ခွင်ကနေ ထုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ နက်မှောင်တဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေပြီး သူ့ကို အနီးကပ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမရဲ့ တောက်လောင်နေသော အကြည့်များကို ခံယူရင်း ရန်ယန်က ခေါင်းငုံ့ကာ သူမနှာတံဖျားလေးကို သူ့ နှာတံလေးနှင့် ပွတ်လိုက်သည်။ သူတို့ အသက်ရှူသံတွေက ရောထွေးနေခဲ့သည်...

"အင်း..."

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရှေ့တိုးပြီး သူ့ကိုတိုက်ရိုက်နမ်းလိုက်သည်။

သူမ အနီရောင်နှုတ်ခမ်းတွေက အေးစက်ပြီး ပါးလွှာတဲ့ နှုတ်ခမ်းများကို အုပ်ထားသည်။ နှစ်ခါလောက် အသာအယာ စုပ်ယူခဲ့ပြီး သူ့နှလုံးသားကို ထိခဲ့သည်......

ရန်ယန်က သူမခေါင်းကို ပိုတင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အနမ်းကို နက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်ခဲ့သည်။

အနမ်းက နက်နဲပြီး ပြင်းထန်လွန်းတော့ သူ့ရဲ့ဓားလိုမျက်ခုံးတွေက သူ့နှလုံးသားနဲ့ စိတ်ဝိညာဥ်က ဒီရာသီရဲ့အနမ်းကို မြှုပ်နှံထားသင့်သလို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဒီလိုနဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ မနက်ခင်းလေး ပေါ်လာခဲ့သည်...

အိပ်ယာထပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့က ခါတိုင်းလို မျက်နှာသစ်ဖို့ ခြံဝင်းထဲ ရပ်နေကြသည်။

ယေဘူယျအားဖြင့်တော့ ရန်မိသားစုက လူတွေက အလုပ်ထွက်လုပ်နေကြပြီ။ ချန်ချိုင်ယွင်တို့ သားအမိက အရမ်းစိတ်ပျက်သွားပြီး မနေ့က မူးလဲခဲ့ကြကာ အလွန်အမင်းငိုကြွေးခဲ့ကြတာကြောင့် ဒုတိယမိသားစုက ဒီနေ့အလုပ်တစ်ရက်နားခဲ့ကြသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ရန်ယန်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့က မျက်နှာသစ်နေကြပြီး ဒုတိယမိသားစု၏အိမ်တွင် ချန်ချိုင်ယွင် အသံကို ကြားနေရဆဲဖြစ်သည်။

မနေ့ကတည်းက ဒီမနက်အထိ သူမ မအော်နိုင်သေးဘူး။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သွားတိုက်ရင်း သူမဘေးနားက ရန်ယန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဒုတိယမိသားစု၏ အရေးကိစ္စအတွက် သူမ ဟာသအနေဖြင့် ကြည့်ဖို့ စိတ်မ၀င်စားပုံရသည်။

ယနေ့တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့ စိတ်သည် ရန်ယန်ကို အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

သူ့မှာ ကိုယ်ခွဲမျိုးစုံမရှိတော့ဘဲ တစ်ခုတည်းသာရှိတော့ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာသည်။

ထို့အပြင် ဤတစ်ကိုယ်ရေ ကိုယ်ခွဲက သူမချစ်သော ယောက်ျားဖြစ်ဆဲပင်။

ဒါကိုတွေးနေရင်းနဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့ သွားတိုက်ရင်း မျက်လုံးတွေ ကွေးညွတ်သွားကာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရန်ယန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ချိန် သူမရဲ့ လမင်းလို့ ကွေးညွတ်နေတဲ့ အပြုံးနဲ့ တိုးသွားခဲ့သည်။ သူက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ ရဲ့ခေါင်းကို ထိလိုက်သည်။

သူ့ပါးစပ်ထဲမှာ သွားတိုက်ဆေးအမြှုပ်တွေနဲ့ "ဒီပေါတောတော အပြုံးက ဘာဖြစ်နေတာလဲ" လို့မေးလိုက်သည်။

"ပျော်လို့"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း ပါးစပ်ထဲတွင် သွားတိုက်ဆေးအမြှုပ်များနဲ့ ဝမ်းသာအားရ ဖြေကြားခဲ့သည်။

သူမ ခေါင်းကိုစောင်းပြီး ရန်ယန် ပုခုံးပေါ် မှီကာ သွားတိုက်ရင်း ဝါးတားတားနဲ့စကားပြောခဲ့သည်။ “ကျွန်မ ဒီနေ့ အရမ်းပျော်တယ်"

ရန်ယန်က သူ့လက်ကို သူ့ယမရဲ့ပုခုံးနှစ်ဖက်ပေါ် တင်လိုက်သည်။ သူ့ အနက်ရောင် မျက်လုံးတွေက အရည်ပျော်၍ မရနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့မှုနှင့် ချိုမြိန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သွားတိုက် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ဝမ်ရှို့ယင် အခန်းတွင် နံနက်စာစားကြသည်။

ထုံးစံအတိုင်း သူတို့နှစ်ယောက် ဒီနေ့ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ ဆွေးနွေးကြသည်။

အိမ်မှာ နှစ်ရက်လောက် အနားယူနေခဲ့တော့ ဒီနေ့ အိမ်မှာ မနေနိုင်တော့ဘူး။

လုပ်စရာကိစ္စမရှိရင်တောင် ဒီနေ့ အပြင်ထွက်ဖို့ တခြားအကြောင်းပြချက်တွေ ရှာရမည်။ ဆက်ပြီး အနားယူရင် မိဘတွေက သူတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကို သံသယရှိလာမှာ သေချာသည်။

"ကိုယ်တို့ ဒီနေ့ အန်းမြို့ကို သွားပြီး ရန်ဟုန်ဝမ် ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာကို သွားကြည့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား"

ပြောင်းဆန်ယာဂုသောက်ရင်း ချိန်းတွေ့ရန် ဦးနှောက်ကို နှောင့်ယှက်နေသော လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ရန်ယန်က သတိပေးခဲ့သည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ ကျွန်မတို့ မနေ့ညက ဒီကိစ္စကို သဘောတူထားတာနော်!"

သူ သတိပေးလာတဲ့အခါ လင်းရှောင်ယွဲ့ က ယနေ့ညက သူနှင့်ချိန်းထားသည်ကို အမှတ်ရမိသွားသည်။

စိတ်ကူးယဉ်တာ... ဒီအကြောင်းတွေ သူမ မေ့သွားတယ်...

တခြား ကိုယ်ခွဲတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာကြောင့် သူမ စိတ်ကောင်းဝင်နေပြီး ဒီနေ့ ဘာမှ မလုပ်ချင်ပေမယ့် သူနဲ့ ချိန်းတွေ့ချင်သည်။

"ဒါဆို အန်းမြို့ကို သွားရအောင်။ ရန်ဟုန်ဝမ်ကို ကြည့်ပြီးရင် လျှောက်ပတ်သွားမယ် ... ဒီနေ့ ကောင်းကောင်းစားမယ်! အိမ်သွားရှာမယ်!" လင်းရှောင်ယွဲ့ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် မင်းရဲ့စကား နားထောင်မယ်"

ရန်ယန်က ပြောင်းဆန်ယာဂုကို သောက်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူမဆီ အရံဟင်းတွေ ထည့်ပေးရင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ယာဂုတလုတ်လောက်သောက်ပြီး ခေါင်းခါပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်းခဲ့သည်။ "ရှင့်ဘာသာစား၊ ကျွန်မအတွက် မထည့်ပေးနဲ့။ ရှင်ပိုစားလိုက်၊ ကျွန်မကနောက်မှ မြို့မှာစားမယ်။ ဗိုက်ထဲစားစရာနည်းနည်းလောက် ထည့်ဖို့အကန့်ချန်ထားမှရမယ်"

ရန်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ကောင်းရှိနေသည်။

သူမက လက်ဆန့်ပြီး သူ့ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဂုဏ်ပြုချင်တယ်၊ နောက်ဆုံးနေဖို့ကျန်ခဲ့တဲ့သူက ရှင်မလို့ " ဟု ပြောလာတဲ့အခါ ရန်ယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ရန်ယန် မျက်နှာက အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားသော်လည်း သူ အမြန်ပြန်ဖြေခဲ့သည်။"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

သူမ အရမ်းပျော်နေပုံရသည်။

နောက်ဆုံးကျန်ရစ်ခဲ့သော ကိုယ်ခွဲမှာ ထိုတတိယရန်ယန်ဟု သူမ ထင်နေတာကြောင့်ပင်။

သူမ အရမ်းပျော်နေတော့ ပျော်ပါစေ။

ရန်ယန်က သူမကိုပြောဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးပါဘူး......တကယ်တော့ တကယ်နေခဲ့ရတဲ့သူက သူပါ။

သူမကို ပျော်ရွှင်စေဖို့အတွက် သူ့ကိုယ်သူ တတိယမြောက် ကိုယ်ခွဲအဖြစ် အနာဂတ်မှာ နေထိုင်နိုင်အောင် ကြိုးစားဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဟန်ဆောင်နိုင်မလဲ မသိသလို သူနဲ့ သူက ဘယ်လောက်တူနိုင်လဲ မသိဘူး...

ဤကာလအတွင်းတွင် တတိယရန်ယန် ဘယ်လို ပြုမူလဲ၊ စကားပြောပုံနဲ့ သူ့ပုံစံကို စေ့စေ့စပ်စပ်လေ့လာခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်ရင် တစ်သက်လုံး ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်...

နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီကိုယ်ခွဲက သူပဲလေ။

သူတို့အားလုံးက ရန်ယန်ပဲ။

နေ့လယ်တွင် ကူးတို့ဖြင့် မြို့လယ်ဆီ ရောက်လာကြသည်။

ကျိုးကျန့်ဝေရဲ့ မိသားစုက ပင်လယ်စာ စက်ရုံတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ သူ့အဖေက ပင်လယ်စာစက်ရုံရဲ့ ဒါရိုက်တာ။ သူသည် ပင်လယ်စာစက်ရုံတွင် တရားဝင် အလုပ်သမားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

အခု ဒီခေတ်မှာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း မရှိဘူး။ ပင်လယ်စာစက်ရုံမှာ ဒါရိုက်တာနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေရှိပေမယ့် လူတိုင်းက တိုင်းပြည်အတွက် အလုပ်လုပ်နေကြတာ။

ကျိုးကျန့်ဝေက ပင်လယ်စာစက်ရုံ၏ တရားဝင်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ စက်ရုံဒါရိုက်တာရဲ့ သားဖြစ်တာကြောင့် ထင်ကြေးပေးခြင်းနှင့် အခြားလှုပ်ရှားမှုများကို စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်...... သူက အလွန်သစ္စာဖောက်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဒါပေမယ့် သူတကယ်လုပ်ခဲ့တာ!

ဒီလုပ်ငန်းကို ရန်ယန်နဲ့ နှစ်အတော်ကြာအောင် လုပ်ခဲ့တာပင်။ သူစီးပွါးရေးလုပ်တိုင်း မြင်းခြေထောက်ကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြောဘဲ ဂရုတစိုက်နဲ့ သတိကြီးကြီးနဲ့ လုပ်တယ်။

ဒီနေ့ကတော့ ရှားသည်...

နေ့ခင်းဘက်တွင် ရန်ယန်နဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့တို့က မြို့သွားရန် ကူးတို့စီးကြသည်။

ဆိပ်ကမ်းဘေးက ပင်လယ်စာစက်ရုံမှာ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်လိုပုံပေါက်တဲ့ ကျိုးကျန့်ဝေက သူ့ဝန်ထမ်းတွေကို ပစ္စည်းတွေ ရွှေ့ခိုင်းပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေတင်ဖို့ ညွှန်ကြားနေသည်...

အကျယ်ကြီးကို အော်နေတာ...

ထို့နောက် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ရန်ယန်နဲ့ သူ့ဇနီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ပစ္စည်းတွေ ခဏလောက် ရွှေ့ထားကြ။ မင်းတို့ကို ငါ မကြည့်ဘူးဆိုရင်တောင် ပျင်းမနေကြနဲ့"

ကျိုးကျန့်ဝေက ဝန်ထမ်းတွေကို အော်ငေါက်ပြီး ရန်ယန်နဲ့ သူ့မိန်းမဆီကို ချက်ချင်း ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ နဲ့ ဆိပ်ကမ်းမှာ သူ့ကို စောင့်နေပြီ...

"အံ့သြစရာပဲ၊ ဒီနေ့၊ ဒီနေ့ နေ့ခင်းဘက်မှာ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ဆီလာခဲ့တာပေါ့ "

ကျိုးကျန့်ဝေက ရန်ယန်ရဲ့ နံဘေးကို ပြေးသွားပြီး ပုခုံးပေါ်လက်တင်ခဲ့သည်။ "မင်း ငါ့ကို တောင်းဆိုစရာရှိလို့လား ဒါမှမဟုတ် မင်း ငါ့ကို စကားပြောချင်လို့လား။ နေ့ခင်းဘက်ကြီး ငါအဲ့တာကို မလုပ်ဘူးလို့ ငါမင်းကိုပြောထားတယ်နော်"

သူဆိုလိုသည်မှာ နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင် ရန်ယန်နဲ့ စီးပွားလုပ်လို့မရပေ။

ဒီလိုမျိုးကိစ္စက အမှောင်ထဲမှာပဲ လုပ်လို့ရသည်...

ရန်ယန်က သဘာဝကျကျ သဘောပေါက်သည်။

ကျိုးကျန့်ဝေကို မျက်နှာမူကာ ရန်ယန်က သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို မျိုသိပ်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထောင့်က လှောင်ပြောင်တဲ့ အပြုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းကို တစ်ခုခုမေးဖို့ လာတာ။ မင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာလား"

"အလုပ်ရှုပ်နေတာ မင်း မတွေ့ဘူးလား~"

ကျိုးကျန့်ဝေ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကုန်စည်တင်ဆောင်နေတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို ညွှန်ပြပြီး ရန်ယန်ကို ကြည့်ဖို့ ခေါင်းကို လှည့်ခဲ့သည်။ "အရမ်းအလုပ်များနေပေမယ့် မင်းဆီ ငါ ပြေးလာတာပဲ မင်းမှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ရန်ယန်လည်း တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။ "ရန်ဟုန်ဝမ် ဘက်က ဘယ်လိုလဲ၊ အခု အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

"မင်း ဒီကလေးအကြောင်း ပြောနေတာလား! မင်း ဒီနေရာကို အထူးသဖြင့် ဒီကလေးအတွက် လာခဲ့တာလား။ ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို မင်း မယုံဘူးလား!"

ကျိုးကျန့်ဝေက ရန်ယန် ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ထပ်မံထိုးလိုက်တဲ့အခါ သူက ပြုံးပြီးပြောခဲ့သည်။ "စိတ်ချစမ်းပါ ငါ့အလုပ်ကို စိတ်ချထားလိုက်။ ငါ ကတိအတိုင်း လုပ်မှာပေ။ သူ့ကို တိုးတက်အောင်လုပ်ဖို့ ဖိအားပေးဖိူ့အတွက် လမ်းမှာ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေကို ငါခိုင်းထားတယ်။ မနေ့က လူတစ်စု သူ့ယူနစ်ကို တိုက်ရိုက်သွားခဲ့ကြတယ်။ ဒီလို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လာရင် သူ့အလုပ်ကို ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူဘယ်ကိုမှ ရှောင်ထွက်သွားလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး"

ရန်ယန်က ဘေးက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူမလည်း ကျိုးကျန့်ဝေကို မေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ လူတွေကို ဒုက္ခရောက်အောင်မလုပ်ခင် သူလွတ်သွားပြီလို့ ရှင်ပြောနေတာလား"

"ငါ့လူတွေ ဒုက္ခမပေးခင် သူ လွတ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျိုးကျန့်ဝေက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။ "ငါထားထားတာက ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ညီအစ်ကိုဂိုဏ်းက သူ့ကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ပြီးတော့ သူ စက်ရုံရဲ့ နောက်ဖေးတံခါးကနေ တိုက်ရိုက်ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကိစ္စက ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်သွားတယ်။ သူ ဒီအလုပ်ကို ထိန်းထားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မြို့မှာ သူ့အခြေအနေတချို့ကို သိရအောင် ထပ်စစ်ဆေးခိုင်းထားတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် သိချင်သေးလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်ဝေက ပြောပြခဲ့သည်။ "သူ ကျန်းရဲ့ မိသားစုဆီ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုအနေနဲ့ လာပြီး စက်ရုံမှာ အလုပ်လာလုပ်တဲ့လူတွေ ပိုများလာတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ သူ့မိန်းမရဲ့ မိသားစုမှာ ရာထူးမရှိဘူး၊ သူ့ယောက္ခမက သူ့ကို အမြဲတမ်း နှိမ့်ချပြီး သူ့မိန်းမက သူ့ကို သိပ်စိတ်မဝင်စားဘူး။ သူလောင်းကစားလုပ်ရတာ ကြိုက်တာမဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် သူ့ယောက္ခထီးနဲ့စကားများပြီး ကွဲသွားပုံရတယ်။ ရန်ဟုန်ဝမ် ယွမ် ၁၀၀၀ အကြွေးတင်ထားတယ်"

ဒီအချိန်မှာ ရန်ယန်က အကြံပေးခဲ့သည်။ "ရှန့်ရန် ရွာမှာရှိတဲ့ ရန်တလင်းရဲ့ အိမ်ကို လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားပေးဖို့ မင်းသူငယ်ချင်းကို တိုက်ရိုက်တောင်းဆိုလိုက်။ ယွမ် ၁၀၀၀ ပဲ အဲ့ကနေ အနည်းဆုံး ယွမ် ၇၀၀ ကနေ ၈၀၀ အထိ ရနိုင်တယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ကို ကြည့်ဖို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ သူ ရန် အိမ်ကိုထပ်ပြီးတူးဖော်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဒါက တကယ့်ကို တတိယရန်ယန်ပဲ။

ဒုတိယက အရမ်းကြင်နာတတ်တယ်၊ သူဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်တာ သေချာတယ်။

တတိယရန်ယန်ဖြစ်ကြောင်း ထပ်ခါထပ်ခါ အတည်ပြုပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေက အလွန်ကောင်းမွန်နေသေးသည်။

"အဲ့ဒါ မင်းအိမ်လား"

ကျိုးကျန့်ဝေ မော့ကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "ဒါ မင်းအိမ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မင်း ကိုယ့်မိသားစုအတွက် တွက်ချက်နေတာလား"

ရန်ယန်က “ဟုတ်တယ်” လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဝိုး......"