အခန်း (၉၃)

ကျိုးကျန့်ဝေ မကူညီနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချခဲ့သည်။ "မင်းရဲ့မိသားစုကိုတောင် တွက်ချက်ဖို့ တော်လွန်းနေလား။ ဒီလူက မင်းအိမ်ကို ရှာတွေ့ရင် မင်းပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ဆုံးရှုံးရမှာမဟုတ်ဘူးလား"

ရန်ယန်က သူ့နှုတ်ခမ်းကို စိပြီး ရယ်လိုက်သည်။ "မင်း ဒီကိစ္စကို ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုဘူး။ ငါ ဒီကိစ္စကို ပြောနိုင်ရင် ဒီကိစ္စက ငါနဲ့ မပတ်သက်လို့ပဲ"

ကျိုးကျန့်ဝေ သဘောပေါက်သွားသည်။ "ဟုတ်ပြီ! အခု မင်း ငါ့ကို အမိန့်ပေးလိုက်တော့ ငါ ဒီမှာလုပ်နေတာတွေပြီးရင် နေ့ခင်းမှာ ငါ့သူငယ်ချင်းကိုသွားတွေ့လိုက်မယ်။ ငါသူတို့ကို ...... ရှန့်ရန် ရွာကို တိုက်ရိုက်သွားခိုင်းလိုက်မယ် ဟုတ်ပြီလား"

ရန်ယန်က "ရှန့်ရန်ရွာ၊ ရန်တလင်းအိမ်" ဟူ၍ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့သည်။

ကျိုးကျန့်ဝေက ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါမှတ်မိတယ်!"

ရန်ယန် - "ကောင်းပြီ"

စကားဝိုင်းပြီးသွားတော့ ကျိုးကျန့်ဝေက လင်မယားနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာလုပ်စရာရှိသေးလား။ နေ့လယ်စာစားပြီးပြီလား။ ငါ မင်းတို့ကို အစားဝယ်ကျွေးရမလား"

"မလိုပါဘူး"

ရန်ယန်က ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ "ငါတို့မှာ လုပ်စရာရှိသေးတယ်"

ကျိုးကျန့်ဝေ စုပ်သပ်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကိုတွေ့ဖို့လာတာနဲ့တူတာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ကူးတို့က ဆင်းပြီး ငါ့ကိုရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ!"

ရန်ယန် - "အွန်း"

ကျိုးကျန့်ဝေက တခြားဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။ "ကောင်းပြီလေ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က လုပ်းရာရှိတာလုပ်ကြ။ ငါလည်း အလုပ်များနေတယ်။ နောက်တစ်ခါ ဖုန်းဆက်ပြီး မေးလိုက်။ ငါ့စက်ရုံက ဖုန်းနံပါတ်ပေးလိုက်ရလား"

ရန်ယန်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ရွာမှာ တယ်လီဖုန်းတစ်လုံးပဲရှိတာ၊ သိပ်အဆင်မပြေဘူး"

ကျိုးကျန့်ဝေ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ ဒါဆို ငါ အလုပ်သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်"

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျိုးကျန့်ဝေက ၎င်း၏ ယခင်နေရာသို့ ပြန်ပြေးသွားပြီး အော်ခဲ့သည်။ "ဟေး ဖြေးဖြေးလုပ်ကြ "

ကျိုးကျန့်ဝေရဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့က သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ပေ။ သူ့ဘက်​ကို ​မေးမြန်းပြီး​တော့ သူတို့နှစ်​​ယောက်​ လက်​တွဲပြီး ချိန်း​တွေ့ကြ​တော့သည်​။

မြို့လယ်ခေါင်က မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ထက် ပိုအသက်ဝင်သည်။

မြို့လယ်ခေါင်တွင် နေထိုင်သူများက မြို့ငယ်လေးရှိ လူများထက် ဖျော်ဖြေမှု အများအပြား ရှိနေသေးသည်။

မြို့တော်ကလူတွေ၊ မြို့ကလူတွေနဲ့ ရွာကလူတွေလည်း လူတန်းစား အထက်အောက် ဆက်ဆံရေးကို ဖွဲ့လုနီးပါးပဲ။

သူတို့အလုပ်တွေလိုပဲ...

မြို့တော်ရဲ့အလုပ်က မြို့ကအလုပ်ထက်သာပြီး မြို့ကအလုပ်သည် ရွာရဲ့အလုပ်ထက် သာလွန်သည်။ တခြား ရှုထောင့်တွေကလည်း အတူတူပဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဤစာအုပ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ကမ္ဘာနဲ့မြို့အကြောင်းကို များများစားစားမသိသော်လည်း သူမ အကောင်းဆုံးနေရာတွင် အိမ်တစ်လုံးဝယ်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

သူမနဲ့ရန်ယန်တို့က ဒီနေ့ အိမ်တွေကို လာကြည့်ကြပြီး မကြာသေးမီက ရရှိထားတဲ့ ပိုက်ဆံအားလုံးကို သူတို့နဲ့အတူ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

အဲ့တာက စုစုပေါင်း ၈၀၀ ယွမ်။ သူတို့ ဈေးတွေကို စူးစမ်းဖို့လာခဲ့ကြသည်။

ဒီဘက်ခေတ်မှာ အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းက မဖွံ့ဖြိုးသေးပေမယ့် အဲ့တာက တည်ရှိနေတုန်းပဲ။

ရန်ယန်က သူ့သူငယ်ချင်းကို ယုံကြည်ရတဲ့ ကြားခံညီအစ်ကို တုရှောင်လျှိုကိုရှာခိုင်းထားသည်။

သူနဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့က တုရှောင်လျှိုကို အိမ်ရှာဖို့ ပြောခဲ့ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ တုရှောင်လျှိုက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အလားတူစျေးနှုန်းနဲ့ အိမ်တစ်အိမ်ကို ကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ပိုက်ဆံမရှိတာကြောင့် တုရှောင်လျှိုက သူတို့ကိုမိတ်ဆက်ပေးတဲ့အိမ်ရဲ့ဧရိယာဟာ အလွန်သေးငယ်ပြီး ၅၀ သို့မဟုတ် ၆၀ စတုရန်းမီတာသာရှိသည်။

ဒီဘက်ခေတ်မှာ အိမ်ဈေးက သိပ်ဈေးမကြီးသေးဘူး။ ပျမ်းမျှမိသားစုက နှစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် စုဆောင်းထားရင် ပန်းတိုင်ကို အရောက်လှမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့အတွက်ကြောင့် ဤခေတ်တွင် မိသားစုများသည် အိမ်ကြီးများ၊ ခြံကြီးများတွင် နေထိုင်ကြသည်။

မိသားစုတိုင်းက ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးခြင်းကို နှစ်သက်တာကြောင့် လူများစွာသည် ပျမ်းမျှ စတုရန်းမီတာ တစ်ရာ သို့မဟုတ် နှစ်ရာရှိသော အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ဝယ်ယူရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။

ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်စတုရန်းမီတာရှိသော အိမ်က အခြေခံအားဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ခြံတွင် အခန်းတစ်ခန်း သို့မဟုတ် နှစ်ခန်းဆောက်လို့ရသည်။

တုရှောင်လျှိုက လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်ကို အိမ်တွေကြည့်ရန် ခေါ်သွားတဲ့အခါတွင် သူတို့သည် အခြေခံအားဖြင့် လူများနေထိုင်သည့်အိမ်များဆီ သွားကာ အိမ်ရှင်ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့က ၂ထပ်၊ ၃ထပ် ဒါမှမဟုတ် အခန်းနှစ်ခန်း ရောင်းကြတာ..

မူလပိုင်ရှင်မိသားစုက အခြေခံအားဖြင့် ပထမထပ်ကို မရောင်းချင်ပေ။

ပထမထပ်တွင် ခြံတစ်ခြံရှိတာကြောင့် ပန်းများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စိုက်ပျိုးနိုင်ပြီး ကြက်နှင့် ဘဲများကို မွေးမြူနိုင်သည်။

ထိုနေရာသည် သေးငယ်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့က အခြားမိသားစုများနှင့် နေရတာကို မကြိုက်ပေ။

အိမ်သုံး၊ လေးလုံးဆက်တိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ အနည်းငယ် စိတ်တိုလာမိသည်။

"တစ်အိမ်လုံးကို ရောင်းတဲ့ အိမ်မရှိဘူးလား။ ရှင်ပြခဲ့တဲ့အိမ်တွေက ဒီလိုအိမ်တွေချည်းပဲ၊ သူတို့က တစ်ခန်း ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခန်းပဲရောင်းတာ။ ကျွန်မ အဲ့တာကို မကြိုက်ဘူး!" လင်းရှောင်ယွဲ့က တုရှောင်လျှိုကို မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် မြေယာကိစ္စကို မပြောလိုဘူး။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ဒီလိုအိမ်မျိုးကို မကြိုက်ပေ။

ဒီလိုအိမ်ကိုဝယ်လိုက်လျှင် သူမက အိမ်တစ်လုံးကို မျှသုံးနေရတာကို ခံစားနေရုံသာဖြစ်သည်။

နောင်တွင် ဖြိုဖျက်မည်ဆိုပါက သူတို့အခန်းကို ရေတွက်ပြီး ပိုက်ဆံပေးမှာလားဆိုတာ မသိဘူး။

ဤကမ္ဘာက စာအုပ်ထဲတွင်ရှိသောကမ္ဘာဖြစ်ပြီး အနေအထားက လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် လုံးဝမတူပေ။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ဒီအန္တရာယ်ကို မခံချင်ပေ။

"ခယ်မလေး၊ ငါမင်းကို ဒီလိုအိမ်မျိုးပြဖို့ မရည်ရွယ်ထားပါဘူး၊ ဒီဈေးနဲ့က တစ်ခန်း နှစ်ခန်းပဲ ဝယ်လို့ရတယ်။ အခန်းနှစ်ခန်းက အရမ်းကောင်းနေပြီ၊ ၁၈၀၀ နဲ့ ဖျက်လို့မရတဲ့ ပေါင်းစည်းတယ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ၁၈၀၀ က ဒီလိုမျိုးတွေရှိသေးတယ်..... အလှဆင်စရာလည်း မရှိဘူး၊ အဲ့တာကပိုတောင်မှမကောင်းဘူး " တုရှောင်လျှို ခက်ခက်ခဲခဲပြောခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ဒီခေတ်မှာ ခြံဝင်းတစ်ခုမှာ အခန်းတစ်ခန်း၊ နှစ်ခန်းရောင်းတာက ပုံမှန်ပဲ။

လူတော်တော်များများက ဒီလိုဝယ်ကြတာ။

မြို့တွင်းရှိ ဒေသခံအများအပြားက ၎င်းတို့၏ သားသမီးများ၏ လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုအတွက် အခကြေးငွေ မတတ်နိုင်ဘဲ ၎င်းတို့အားလုံး ဤနည်းဖြင့် လှည့်ပတ်ရန် အခန်းတစ်ခန်း သို့မဟုတ် နှစ်ခန်း ယူကြသည်။

တုရှောင်လျှိုလည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ က ဘာကြောင့် ဤမျှလောက် စိတ်စွဲလမ်းနေတာလဲဆိုတာကို မသိခဲ့ပေ။

"ဒီခြံဝင်းမှာ အိမ်တစ်လုံး နှစ်လုံးဝယ်ရတာထက်စာရင် အကျယ်အဝန်းနည်းနည်းပဲရှိတဲ့ ဝင်းကို ပြန်ပြင်တာကို ပိုကြိုက်တယ်။ ပိုက်ဆံမလောက်ရင် ကျွန်မတို့ကို ပြော။ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံမလောက်ဘူးဆိုရင် ခြံဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံစုပြီး နောက်မှလာဝယ်လိုက်မယ်။ မဟုတ်ရင် တစ်နေ့ခင်းလုံး ရှင် ဒီလိုမျိုးတစ်ခန်း နှစ်ခန်းပဲ ပြမယ်ရင်တော့ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံပေးချေဖို့ ဆန္ဒရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူး" လင်းရှောင်ယွဲ့ အိမ်ကိုကြည့်ပြီး နည်းနည်းလေးစိတ်မရှည်သလိုမျိုး ခပ်မြန်မြန်လေး ပြောလိုက်သည်။

ရန်ယန်က သူမရဲ့ မပျော်ရွှင်တဲ့ ခံစားချက်ကို မြင်နိုင်သည်။ သူမရဲ့ပခုံးကိုကိုင်ပြီး အသာလေးဖျစ်လိုက်ကာ သူလည်း တုရှောင်လျှိုကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ တစ်ခြံလုံးဝယ်ချင်တယ်၊ ပိုက်ဆံမလောက်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ဒီနေ့တော့ မကြည့်တော့ဘူး။ တိကျတဲ့ နံပါတ်ကို ငါ့ကို ပေး။ မကောင်းတဲ့ အိမ်တစ်လုံးပဲ ဝယ်နိုင်ရင် ပိုကောင်းတဲ့ အိမ်ရှာလိုက် ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ကျမလဲ"

တုရှောင်လျှိုက ရန်ယန် စကားပိုပြောတတ်တာကို မြင်တော့ သူရန်ယန် နဲ့စကားပြောခဲ့သည်။ "ပိုကောင်းတဲ့ ခြံကြီးတစ်ခုရဖို့အတွက်က ၂၀၀၀ - ၃၅၀၀ လောက်ရှိတယ်၊ တကယ်တော့ မင်းတို့ နှစ်ယောက်တည်းဆိုရင် အဲဒီဝင်းအကြီးကြီးကို ဝယ်စရာ မလိုပါဘူး။ ခြံဝင်းက ကလေးနှစ်ယောက်ရှိရင်တောင် ငါးခန်း ခြောက်ခန်း လောက်ခွဲလို့ရတယ်။ တချို့အိမ်တွေဆို မသုံးရသေးဘူး။ ပြီးတော့ နှစ်ထပ်၊ သုံးထပ်တွေက အခန်းတွေလွတ်နေတာလေ။အဲ့ဒါကလည်း အလဟသဖြစ်စေတယ်။ အရင်ဆုံးနေဖို့ အခန်းနှစ်ခန်းဝယ်တာက ပိုကောင်းတယ်"

ဒီဘက်ခေတ်မှာ လူတွေက အိမ်တွေကို သိပ်အစွဲအလမ်းမရှိကြတဲ့အတွက် အခန်းလုပ်ရမယ့် နိယာမကို လက်ကိုင်ထားကြသည်။

အိမ်ကို စွဲလမ်းလာတဲ့အခါ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာတဲ့အထိ ဒီအယူအဆဟာ မပြောင်းလဲနိုင်ပါဘူး..

ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်ကျရင် အိမ်ဈေးက တဖြည်းဖြည်း တက်သွားမှာ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ က ဒီအချက်ကို အခိုင်အမာပြောလိုက်သည်။ "၂၀၀၀ ဆိုလည်း ၂၀၀၀ ပေါ့။ နောက်တစ်ခေါက်မှ အိမ်လာကြည့်မယ်။ ပိုက်ဆံ ၂၀၀၀ ကျော်တဲ့အထိစောင့်ဦးမယ်။ မိသားစုအိမ်ခြံဝင်းအခန်းကို ဝယ်ဖို့ကသေချာတယ်။ အထပ်နှစ်ထပ်နဲ့ သုံးထပ်ကို ကြည့်မှာ။ ဒါပေမယ့် ဒီလောက် အမှီအခိုကင်းတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းမျိုးကိုတော့ မလိုချင်ဘူး"

“ကောင်းပါပြီ ခယ်မလေး …” တုရှောင်လျှိုက ကူကယ်ရာမဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ဒီနေ့ နေ့ခင်းအလုပ်တွေ အကုန်ပျက်သွားသလို ခံစားရသည်...

"နောက်တစ်ခါ ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်။ ဒီနေ့ကတော့ ခက်ခဲတဲ့နေ့ဖြစ်သွားပြီပေါ့ " ရန်ယန်က တုရှောင်လျှိုနဲ့ ပြောခဲ့သည်။

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။ အစ်ကို ရန်က ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်ရင် ထပ်ခေါ်နော်။ ပြီးရင် ကျွန်တော် အရင်သွားနှင့်မယ်။ အစ်ကို ရန်နဲ့ ခယ်မလေးတို့အတွက် ခြံရှာထားလိုက်ပါ့မယ် " တုရှောင်လျှိုက အသံကောင်းကောင်းနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"စကားမစပ်..."

တုရှောင်လျှိုက တစ်ခုခုကို တွေးခဲ့သည်။ "အဲ့လိုအရေးတကြီးဖြစ်နေတဲ့ အိမ်မျိုးကိုရောင်းရင် ဈေးက အများကြီး သက်သာလိမ့်မယ်။ ဒီလိုအိမ်ရှိရင် ၁၇၀၀ မှ ၁၈၀၀ နဲ့ ဝယ်လို့ရတယ်။ ဒီလိုအိမ်မျိုးကိုအစ်ကို ရန် နဲ့ ခယ်မလေးတို့အတွက် ကူညီပေးမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုအိမ်တစ်လုံးရှာတွေ့ထားရင် အစ်ကိုတို့ကို ဘယ်လိုဆက်သွယ်ရမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး"

ရန်ယန်က ပြောလိုက်သည်။ "သူငယ်ချင်းရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ချန်ထားခဲ့မယ်။ ဒီလိုမျိုး အိမ်မျိုးရှိရင် ငါ့သူငယ်ချင်းကို တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ပေးပါ။ သူ ငါ့ကို ဆက်သွယ်ပေးလိမ့်မယ်"

တုရှောင်လျှို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ အစ်ကို ရန်"

ထို့နောက် ရန်ယန်က ကျိုးကျန့်ဝေရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို တုရှောင်လျှိုဆီ ချန်ထားပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကျိုးကျန့်ဝေကိုရှာရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျိုးကျန့်ဝေငို ရှန့်ရန် ကွန်မြူနတီ၏ ဖုန်းနံပါတ်အား ပြောပြခဲ့ပြီး ကျိုးကျန့်ဝေ ရှန်းရန် ကွန်မြူနတီဆီ သူ့ကိုရှာဖို့ ဖုန်းဆက်ကာ ရန်တယုံနာမည်ကို သတင်းပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

လူလတ်တန်းစားတွေရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေက အရမ်းကံကောင်းတာပဲ...

ဒါပေမယ့် ဤနည်းဖြင့်သာ ရန်ယန်က သူ့ကိုယ်သူ အလွန်အကျွံ မဖော်ထုတ်နိုင်ဘဲ လျှို့ဝှက်ထားသော ပြဿနာများစွာကို ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ညနေ ၄ နာရီတွင် ရန်ယန်နဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့တို့က ကူးတို့သင်္ဘောကို ပြန်လာခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့ပခုံးကို မှီထားသည်။ "အိမ်က အရမ်းဈေးကြီးတာပဲ..."

ရန်ယန်က အောက်ကိုငုံ့ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးအောက်နားမှာ ပျောက်သွားတဲ့ သူမရဲ့ အမူအရာလေးတွေကိုကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကိုမြှောက်ပြီး သူမရဲ့ပခုံးကို ညင်ညင်သာသာ ပုတ်လိုက်သည်။ "ကိုယ် ဒီထက်မက များများရအောင် ကြိုးစားပါ့မယ်၊ မင်း အဲ့တာကို ဝယ်နိုင်မှာပါ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ကျွန်မတို့ ဝင်ငွေရအောင် ကြိုးစားလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီငွေတွေလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ အရမ်းကြီး ရှာလို့မရနိုင်ဘူး... အခု ကျွန်မတို့ ငွေဘယ်လောက်ရလဲဆိုတာကို ကြည့်လိုက်..."

တစ်ပတ်မှာသုံးကြိမ်!

အကြိမ်တိုင်း ဂဏန်းသုံးလုံးလုပ်ရင်တောင် ယွမ် ၂၀၀၀ ပြည့်ဖို့ လဘယ်လောက်ကြာမလဲ။

ဒီနည်းနဲ့ ပိုက်ဆံရှာရတာ ခက်တယ်...

"ဒါက လုံခြုံရေးအတွက်ပဲလေ" ရန်ယန်က သူမကို ချော့လိုက်သည်။

"အင်း... ရှင်က ပိုက်ဆံမရှာနိုင်တော့တဲ့ ခံစားချက်ကို နားမလည်ပါဘူး ~ ရှင့်မှာ နေစရာနေရာရှိသရွေ့ အိမ်ရှိဖို့က အရေးမကြီးဘူးလို့ ခံစားရမှာဘဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မပြောပြမယ်၊ ကျွန်မတို့ အခုအိမ်ခြံမြေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသင့်တယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ အမြတ်အစွန်းတွေ အရမ်းများလာလိမ့်မယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ က သူမခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး ရန်ယန်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ လေသံက တင်းမာနေသည်။

ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ နက်မှောင်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာတော့ ရန်ယန်က ထိုမျက်လုံးတွေဆီမှ ခေါင်းကိုတစ်နေရာဆီ လှည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက တခြားနေရာကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကိုယ်သိပါတယ်။ ကိုယ်ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်"

သူမရဲ့အိမ်အကြောင်း သူ ပြောနေပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ သူ့စိတ်ထဲက တင်းမာမှုတွေကို သူသာ သိသည်။

သူမရဲ့မျက်လုံးတွေထဲ တိုက်မိမှာကို နည်းနည်းကြောက်သွားသလို သူ့မျက်လုံးထဲမှာ သူမ မြင်သွားမှာကိုလဲ ကြောက်နေမိတယ်....အကြောင်းရင်းက သူကသူမချစ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလေ...

ဒီတစ်နေ့လုံး ရန်ယန်က အဲဒီကိုယ်ခွဲလို ဟန်ဆောင်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

လူများစွာနဲ့ ဆက်သွယ်ရပြီး ထိုအကျင့်စရိုက်ရဲ့ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများစွာကို အဆက်အသွယ်လုပ်ကာ သူ တစ်ချိန်လုံး ဟန်ဆောင်နေရပြီး သူ့ကိုယ်သူ တစ်ချိန်လုံးသတိရှိလျက်၊ သူတပါး မတွေ့သွားစေအောင်၊ သူမကို မတွေ့သွားအောင် သူ့ကိုယ်သူ တစ်ချိန်လုံးထိန်းထားခဲ့သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ရန်ယန်က သူ့ကိုယ်သူ ပြောခဲ့သည်။

သူ တစ်သက်လုံး ဟန်ဆောင်နေရမယ်။

ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲနေပါစေ၊ ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေရမယ်။

ဟန်ဆောင်နေတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အစားထိုးလိုက်တယ်ဆိုရင်တောင်မှပေါ့ ...

သူမ သူ့အပေါ်ထားရှိတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို ခိုးယူသွားရင်တောင် သူမ အချစ်ဆုံးလူတစ်ယောက်တော့ ဖြစ်ချင်တယ်။

...

ညနေစောင်းတော့ ရန်အိမ်က ဆူညံပွက်လောရိုက်နေဆဲပဲ။

တတိယမိသားစုက လေးယောက်ရဲ့ မိသားစုက ညစာစားနေတာကြောင့် ဘေးအိမ်က ထမင်းစားခန်းကနေ ချန်ချိုင်ယွင်က ရန်ချန်ယွီနဲ့ ငြင်းခုံနေတယ်ဆိုတာကို ချက်ချင်းကြားလိုက်ရပါသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က ရန်ဖြစ်ခဲတယ်.....!!

လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ဝမ်ရှို့ယင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အံ့သြသွားတဲ့ အမူအရာတွေ ပြခဲ့ကြသည်...