အခန်း (၉၆)

မြို့မှာ အိမ်ဝယ်ဖို့ ငွေအလုံအလောက်မရှိသောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ က ရန်ယန်နဲ့အတူ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ ယွမ်ငွေ ၆၀၀ ကို ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ရန်တယုံတို့ဆီ ပေးအပ်ပြီး ရွာတွင် အိမ်ဆောက်ဖို့ အပ်နှံထားသည်။

ယွမ် ၆၀၀ ဖြင့် ခြံကျယ်ကြီးတစ်ခုပါရှိသော အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ဆောက်နိုင်ပြီး ၎င်းတို့မိသားစု ၄ ယောက်သား ၎င်းတွင် ကောင်းမွန်စွာနေထိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ငွေဖြင့် ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ သူမခင်ပွန်းတို့က ထိုကဲ့သို့သော အလုပ်ကြီးတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ဖို့ အလွန်စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ကြသည်။

ရွာထဲမှာတော့ ရန်မိသားစုရဲ့ပထမမိသားစုနဲ့ ဒုတိယမိသားစု ခွဲမယ့်ကိစ္စက ပြန့်နေပြီ။

ဤမိသားစုနှစ်စုခွဲထွက်လိုရခြင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပဋိပက္ခနဲ့ နာကြည်းမှုများကြောင့်ဆိုတာ တစ်ရွာလုံးသိသွားကြသည်။

ဒါပေမယ့်လည်း ရန်ချန်ယွီနဲ့ သူ့သမီးတို့က ဤနှစ်များ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်များနှင့် နာကြည်းမှုများကို မှတ်မိနိုင်သည်။ ချန်ချိုင်ယွင်နဲ့ သူ့သမီးအတွက်ကတော့ သူတို့ကြားထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲလွဲမှုတွေ ရှိမယ်လို့ မထင်ဘူး။ ပထမမိသားစုက ရုတ်တရက် လေဖြတ်သွားလို့ ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုး လုပ်မိတယ်လို့ပဲ ထင်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ချန်ချိုင်ယွင်နဲ့ သူ့သမီးတို့က ထိုကောလာဟလများကို ရွာမှလူတစ်ဦးနှင့် ဆွေးနွေးကြသည်ကို ကြားလိုက်တိုင်း ပထမ မိသားစုမှ အမျိုးသမီးများအပေါ် အပြစ်တင်ပြီး ၎င်းတို့ ဒုတိယမိသားစုတွင် ထိုကဲ့သို့သော ပြဿနာမရှိပေ။

ဒါပေမယ့် ချန်ချိုင်ယွင်ရဲ့ ပါးစပ်က ဘယ်လောက် အဆိပ်ပြင်းတယ်ဆိုတာ ရွာသားတွေက အခြေခံအားဖြင့် သိနေတော့ ချန်ချိုင်ယွင်ရဲ့ စကားကို ရွာသားတွေက ကြားလိုက်တဲ့အခါ မယုံကြဘူး။

ရန် ရဲ့သားသုံးယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လုံးဝကွဲကွာသွားခဲ့ပါပြီ။

သူတို့အားလုံး ခြံဝင်းတစ်ခုတည်းတွင် နေထိုင်ကြသော်လည်း ငွေကြေးနဲ့ ပစ္စည်းများအရ လုံးဝ ခွဲခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်းအတွက် အခန်းတစ်ခန်းသာရှိသည်။ ပထမမိသားစုက ဒုတိယမိသားစုနှင့် အငြင်းပွားမှုရှိသည်။

ရွာလူကြီးက ပြဿနာကို အချိန်အတော်ကြာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒုတိယမိသားစုကို မီးအကြီးအကျယ် ပေးအပ်ခဲ့ကာ ကျိုးကျနေတဲ့ ထင်းအိမ်ကို ပထမမိသားစုကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ဤနည်းအားဖြင့် မိသားစုသုံးစုက သီးခြားစီ စားသောက်မည်ဖြစ်သည်။ အဖွား ရန်နဲ့အဖိုးရန်မှာ ထမင်းစားခန်းမရှိတာကြောင့် သူတို့သားဖြစ်သူရဲ့ အစာကို သဘာဝအတိုင်း စားခဲ့ရသည်။

ရွာရဲ့ ရွာသူကြီးအဖြစ် အဖွားရန်နှင့် အဖိုးရန်တို့ကို မိသားစုတစ်စုလျှင် တစ်လစာကျွေးမွေးရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ တတိယမိသားစုက သူတို့၏ အလှည့်ကိုရောက်ခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အစားအသောက်ဖိုးကို ကောက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဘယ်မိသားစုမှာမှ ဒီလိုသားမရှိဘူး။ သားသမီးတွေက မိဘတွေကို စားဖို့ ဖိတ်တဲ့အခါ အစားအသောက်က်ု တာဝန်ယူရမည်။

ထို့ကြောင့် ပျက်ကွက်နေသော ဝမ်ရှို့ယင်တို့ မိသားစုကို ရွာသူကြီးမှ လူကြီးများအား ထမင်းစားဖိတ်ရန် ပထမဆုံးမိသားစုအဖြစ် တိုက်ရိုက်သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

မိသားစုခွဲခွာပြီး ၂ ရက်မြောက်နေ့ နေ့လယ်တွင် လူကြီးနှစ်ဦးသည် တတိယမိသားစု၏အိမ်ကို စားသောက်ရန် ရောက်ရှိလာကြပြီး ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ သူမခင်ပွန်းက လူကြီးနှစ်ဦးကို မကန့်ကွက်ခဲ့ပေ။

ဒါပေမယ့်လည်း အဖွားရန်က ဝမ်းနည်းလွန်းသဖြင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မခံနိုင်တော့ဘဲ ခဏတာ မထနိုင်တော့ပေ။

ဝမ်ရှို့ယင်က စားစရာတချို့ ဖယ်ထားပြီး ရန်တယုံကို လူကြီးနှစ်ယောက်အတွက် အိမ်မကြီးဆီ စားဖို့ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ရိက္ခာပို့ရန် သွားတဲ့အခါ အဖွားရန်က အိပ်ယာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သက်ပြင်းချကာ မျက်ရည်ကျပြီး အလွန်စိတ်ဓာတ်ကျနေကြောင်း ရန်တယုံကို ပြောခဲ့သည်။

အဖွားက သူ့ကို ဆွဲပြီး ခဏလောက် ဆူခဲ့ပေမယ့် သူ့ကို ပြောတာ မဟုတ်ဘဲ မကောင်းတဲ့ မိသားစုနှစ်စုကိုပြောနေတာပါ။

ရန်တယုံလည်း ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိပေ။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တုန့်ပြန်မှုတစ်ခုဖြစ်သည့် ခေါင်းသာညိတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုမိသားစုနှစ်စုကြားထဲ ရန်တယုံ မဝင်ပါချင်ခဲ့ပေ...

ဝမ်ရှို့ယင်က လူကြီး နှစ်ဦးအား ထောက်ပံ့ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောကြားခြင်းမရှိသော်လည်း သူမသည် ယနေ့နံနက်တွင် ရွာလူကြီးဆီ သွားရောက်မေးမြန်းခဲ့သည်။

တတိယမိသားစုသည် လူကြီးနှစ်ဦးကို ထောက်ပံ့ရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ယူဆပါက လူကြီးနှစ်ဦးအတွက် လစဉ်စားနပ်ရိက္ခာကုန်ကျစရိတ်ကို လျှော့ပေါ့ပေးသင့်သည် မဟုတ်လား။

မဟုတ်ပါက တတိယမိသားစုက ၎င်းတို့၏ ထောက်ပံ့မှုအတွက် တစ်လလျှင် ယွမ် ၄၀ ပေးဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး လူကြီးများ၏ စားဝတ်နေရေးစရိတ်များကို ခံကြရမည်ဖြစ်ကာ လင်မယားနှစ်ဦး ရှင်သန်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

ရွာလူကြီးက ဒီအခြေနေကိုကြားပြီးနောက် အဖိုးရန်က အဖွားရန်နဲ့ စကားပြောပြီး ဝမ်ရှို့ယင်ရှေ့မှာ ယွမ် ၄၀ ငွေစက္ကူမှတ်စုစာရွက်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤယွမ် ၄၀ အသုံးစရိတ်က အကျုံးမဝင်ဟု ယူဆသည်။ ဒါပေမယ့် လူကြီးတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမယ့် တာဝန်ကို သူတို့ ထမ်းဆောင်နေရဆဲပင်။ ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ သူမခင်ပွန်းတို့က ဤဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ထမ်းရွက်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

ယွမ် ၄၀ အသုံးစရိတ်ကို ချွေတာပြီးနောက် မိသားစုက လစဉ် အသားပိုစားနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ဝမ်ရှို့ယင်က အိမ်ဆောက်ရန်အတွက် လင်းရှောင်ယွဲ့ဆီမှ ယွမ် ၆၀၀ ရရှိခဲ့တာကြောင့် သူမ စိတ်အခြေအနေကောင်းခဲ့သည်။ သူမက အလွန်နာခံမှုရှိပြီး လူကြီးနှစ်ဦးကို ထောက်ပံ့ရန် စိတ်တစ်ဝက်တစ်ပျက်မရှိခဲ့ပေ။

ဒါတွေက အိမ်မှာဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေပါ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့က အပိုဝင်ငွေရှာနိုင်ရန် နောက်ထပ် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအသေးစား အခွင့်အလမ်းကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမ စာကြည့်ခန်းနေရာလွတ်မှ ကောင်းမွန်သော ထုတ်ကုန်များစွာကို ထုတ်ပြခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က လျိုမြို့တော်မှာရှိတဲ့ အရောင်းအ၀ယ်ဈေးကြီးတစ်ခုဆီကို ရောက်လာပြီး မှောင်ခိုလမ်းကြားနားက လုပ်ငန်းအသေးစားတစ်ခုကို စတင်ခဲ့သည်။

ဤထင်ကြေးကို အကြီးအငယ် ခွဲခြားထားသည်။

ကြီးမားပြီး အတော်လေးဆိုးရွားတဲ့ ထင်ကြေးပေးမှုကတော့ အင်္ဂါနေ့တွေမှာ ရန်ယန်က သီးသန့်လုပ်ဆောင်တဲ့ အရှေ့မှ အနောက် ကုန်ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်သည့် လုပ်ငန်းဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချကြပြီး အရောင်းအ၀ယ်မှာလည်း အလွန်များပြားသည်။

ဒီအခြေအနေတွေကို အာဏာပိုင်တွေက ဖမ်းမိခဲ့ရင်တော့ ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကျခံရမှာ သေချာသည်။

မှောင်ခိုဈေးကွက်နဲ့ မှောင်ခိုလမ်းကြားများရှိ အသေးစားစီးပွားရေးလုပ်ငန်းငယ်များဟု ဆိုလိုသည်။

၎င်းတို့အား တာဝန်ရှိသူများက ဖမ်းဆီးပါက ၎င်းတို့သည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းခြင်း၊ နှုတ်ဖြင့် သတိပေးချက်များ ထုတ်ပြန်ခြင်း သို့မဟုတ် ဒဏ်ငွေပေးဆောင်ခိုင်းစေခြင်း စသည့်ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

ရန်ယန်က များသောအားဖြင့် လုပ်ငန်းကြီးကြီးမားမားလုပ်သည်။ သူဤအရောင်းအ၀ယ်ပြုလုပ်သည့်အကြိမ်အရေအတွက်ကို တင်းကြပ်စွာထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ဘေးကင်းရေးအချက်မှာ တည်ငြိမ်သည်ဟု ယူဆသော်လည်း သူ့အတွက် ငွေရှာရန် နှေးကွေးသည်...

လင်းရှောင်ယွဲ့က ယခု အိမ်ဝယ်ရန် ငွေရှာနည်း အကြံဥာဏ်များ ပြည့်နေပြီး သူမ ရန်ယန်ကို အရောင်းအဝယ်လုပ်ရန် အလျင်စလို မလုပ်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမ ယနေ့တွင် ရန်ယန်ကို မှောင်ခိုလမ်းထဲ ဆွဲသွင်းကာ လုပ်ငန်းသေးသေးလေး တစ်ခုလုပ်ခဲ့သည်။

လုပ်ငန်းသေးသေးလေးမို့ ရန်ယန်လည်း သူမနဲ့အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ဒီမှောင်ခိုလမ်းမှာ ဘာမဆိုရောင်းတဲ့ဆိုင်လေးတွေရှိသည်။

ဝယ်သူတွေက မှောင်ခိုလမ်းကြားကို လာတတ်သည်။ စျေးကွက်အခြေအနေအရ မှောင်ခိုလမ်းကြားရှိ အရောင်းအ၀ယ်က ရောင်းလိုအားနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း သို့မဟုတ် ရောင်းလိုအားနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေး လူ့အဖွဲ့အစည်းထက်ပင် ပိုဆိုးရွားမည်မဟုတ်ပေ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ရောင်းလိုအားနဲ့ စျေးကွက်ရှာဖွေရေးအေဂျင်စီမှာ ငွေနဲ့ဝယ်လို့မရဘဲ လက်မှတ်နဲ့ဝယ်ရတဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိလို့ပဲ။

မှောင်ခိုလမ်းကြားရှိ အရာအားလုံးကို ကုန်ဆုံးနိုင်သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သင်လည်း လက်မှတ်များကို သုံးနိုင်သည်။ အချို့အရာများသည် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေးအေဂျင်စီတွင်ရှိသော အရာများထက် များစွာစျေးသက်သာသည်။

ဝမ်ထျဲရှန်လည်း ဒီနေ့ဒီမှာရှိနေခဲ့ပြီး သူတော်တော်ပျော်သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လုပ်ငန်းကြီးကြီးမားမားလုပ်လေ့ရှိသော ရန်ယန်က ဤကဲ့သို့သော အသေးစားလုပ်ငန်းမျိုးကို လုပ်ချင်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားတာကြောင့်ဖြစ်သည်။

အရင်တုန်းက အစ်ကို ရန်က ဒီလုပ်ငန်းအသေးစားတွေကို မကြိုက်ဘူး။ သူ့မရီးကြောင့် အပြောင်းအလဲဖြစ်လာဖြစ်ရမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ဝမ်ထျဲရှန်က သူ့မရီးကို ပိုပိုပြီး လေးစားလာသည်။

မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလိုယောက်ျားမျိုးကို ကိုင်တွယ်နိုင်ရင် သဘာဝအတိုင်း သူမက လိမ္မာရမည်။

"အစ်ကို ရန်၊ လမ်းကြားထဲမှာ စီးပွားရေးလုပ်ရင် စောင့်ရမှာပေါ့။ လိုချင်တာတောင် ချက်ချင်းရောင်းလို့မရဘူး။ ဝယ်သူ လိုအပ်လားဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ စိတ်ရှည်ထားရမယ်~"

ကုန်ပစ္စည်းများကို စျေးဆိုင်၏ အထည်ပေါ်တွင် ခင်းကျင်းထားသည်။ ဝမ်ထျဲရှန်သည် ယခင်က အခြားသူများ၏ အတွေ့အကြုံများကို အခြေခံပြီး ၎င်း၏ အစ်ကို ရန်နဲ့ သူ့ ဇနီးအား ကြိုတင်ကာကွယ်မှု ပြုလုပ်ရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။

ဝမ်ထျဲရှန်က ဘရက်ချ်၊ ဌက်မွှေး၊ ဆပ်ပြာ၊ လက်အိတ်စသည့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများကို ရောင်းချရန် ယနေ့တွင် တာဝန်ယူခဲ့သည်။

ထိုနေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများသည် လမ်းကြားတွင်ရောင်းရလွယ်ကူသည်။ အခြေခံအားဖြင့် ၎င်းတို့ကို ရောင်းထုတ်နိုင်သည်။

ရန်ယန်နဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့ တို့၏ ဆိုင်များတွင် သစ်သီးများ၊ အသားခြောက်များ၊ အဆာပြေစာများကဲ့သို့သော အစားအသောက်မျိုးစုံရောင်းချနေသည်ကို ဝမ်ထျဲရှန် မြင်လိုက်ရသည်။

တော်တော်အရသာရှိပုံပေါ်ပေမယ့် ဝမ်ထျဲရှန်ကတော့ ဒီပစ္စည်းတွေက ရောင်းမကောင်းဘူးလို့ ခံစားရသည်။

"မရောင်းနိုင်ရင် ကိုယ်တိုင်စားမယ်" ရန်ယန်က နှလုံးသားကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်​တယ်​ မ​ရောင်းနိုင်​ရင်​ ကိုယ်​တိုင်​စားလို့ရတယ်​"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဈေးဆိုင်ပေါ်ရှိ နာနတ်သီးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ထုပ်ထားတဲ့ အိတ်သေးသေးလေးကို တိတ်တဆိတ် ကောက်ယူကာ ဖြည်ပြီး စားပစ်လိုက်သည်။

မှောင်ခိုလမ်းကြားတွင် ကုန်ပစ္စည်းရောင်းသူ အများအပြားရှိသည်။ ပိန်ပိန်ပါးပါး ဆိုင်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးက လင်းရှောင်ယွဲ့ စားစပြုလာတဲ့အခါ သူ့အကြည့်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ဆီမှာရှိ နေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က လမ်းကြားတွင်ထိုင်ကာ အဆက်မပြတ်စားနေသော အစားအသောက်ထုတ်လွှင့်သူနှင့်တူသည်။ ဒီမုန့်စားပြီးရင် နောက်တစ်ခုယူမယ်...

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ဒီလို အဆာပြေစာသေးသေးလေးတွေနဲ့ သူမ ဗိုက်မပြည့်သေးဘူး။

သူမ ပီစတာချီယိုကို အခွံခွာပြီး ရန်ယန်ကိုတစ်လုံး ကျွေးလိုက်သည်။ ရန်ယန်က ဝမ်းသာအားရ လက်ခံခဲ့သည်။

လမ်းကြားထဲမှာ လာဝယ်သူ တော်တော်များသည်။

မူလက လူတွေက ဒီလမ်းကြားကို လာတဲ့အခါ ဒီမှာရောင်းတာ မြင်ချင်ကြသည်။ ဝယ်ယူသင့်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများအချို့ကို ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေးအေဂျင်စီမှ ဝယ်ယူလုနီးပါးဖြစ်သည်။

အခြေခံအားဖြင့်တော့ လမ်းကြားထဲမှာ အစားအသောက်က ရောင်းရခက်သည်။

ဒါပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ ဆိုင်ခန်းကတော့ ကွဲပြားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ပန်းသီးတစ်လုံးနှင့် ညာဘက်လက်တွင် ကြက်သားကို စားနေတာကြောင့် အစားအသောက် မွှေးရနံ့ကို ပေးခဲ့သည်...

ပြီးတော့ ချက်ထားတဲ့ ကြက်ခြေထောက်အနံ့က အရမ်းပြင်းသည်။ သူ့ဆိုင်ရှေ့က လူတွေက အဲဒီအနံ့ကို ရလိုက်တာနဲ့ အနံ့က မဆွဲဆောင်ဘဲ မနေခဲ့ပေ။

"ညီမလေး၊ ညီမလက်ထဲက ကြက်ခြေထောက်က အရသာရှိလား"

ဝါးခြင်းတောင်းနဲ့ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဆိုင်ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ လက်ထဲက ကြက်ခြေထောက်တွေကို လောဘကြီးစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"အရသာရှိတာပေါ့ "

လင်းရှောင်ယွဲ့က ကြက်ခြေထောက်ကိုဝါးစားရင်းပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ စမ်းကြည့်ချင်လား"

နူးညံ့သော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်တောက်ပပနဲ့ပင်။ "တစ်ချောင်းလောက် အလကားစမ်းစားကြည့်လို့ ရမလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အလကားက မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ညီမဆိုင်မှာ ဘယ်ပစ္စည်းဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုကို ဝယ်ရင် ကြက်ခြေထောက်တစ်ထုပ် ပေးမယ်"

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ စကားများကို အမှန်တကယ်နားထောင်ခဲ့ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ ဆိုင်က အစားအသောက်မျိုးစုံကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

အဲဒီ မုန့်တွေ ထုပ်ပိုးထားတာ တော်တော်ကောင်းပြီး လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတွေက မဝယ်ရဲကြဘူး။

ပန်းသီးက ကြီးပြီး အနီရောင်ကို မြင်ရသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ဝမ်းသာအားရ ဝါးလိုက်ရာ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက အနည်းငယ်ဝယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူတို့က မြို့ထဲမှာ နေထိုင်သူတွေဖြစ်ပြီး အသီးအနှံဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံရှိပါသေးသည်။

“အစ်မကို အိတ်တစ်လုံးပေး အသီးအနှံတွေကို ချိန်လိုက်မယ်” ဟု အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က အလုပ်များနေတာကြောင့် ထိုအရာများကို ရောင်းရန် ရန်ယန်ဆီ ထားခဲ့သည်။

ရန်ယန်က ဝမ်ထျဲရှန်ဆီမှ ပလတ်စတစ်အိတ်နဲ့ အလေးချိန်ချိန်ဖို့ ဝမ်ထျဲရှန်ဆီ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူက သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကို အေးအေးဆေးဆေး ပေးလိုက်သည်။

ကောက်ယူရွေးချယ်ပြီးနောက် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ပန်းသီး ၄ ကီလိုဂရမ်ကျော်အလေးချိန်ရှိပြီး ၈.၁ ယွမ်သုံးစွဲခဲ့သည်။

အခုဆို လမ်းကြားထဲမှာ ပစ္စည်းတွေရောင်းနေရသည်။ ရန်ယန်နဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့ တို့က ဤပန်းသီးကို မြင့်မားသောစျေးနှုန်းဖြင့် မရောင်းခဲ့ပေ။

ပေါက်ဈေးနဲ့ သိပ်မကွာဘူး။

"ညီမရဲ့ ပန်းသီးက အရသာရှိလား"

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ပိုက်ဆံပေးပြီးတဲ့အခါ ကြက်ခြေထေတာက်စ်ထုပ်ကို ချက်ချင်းယူပြီး ဝါးစားဖို့ဖွင့်လိုက်ကာ စားနေရင်း ပန်းသီးတွေရဲ့ အရည်အသွေးကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမကို ပြန်ဖြေဖို့ အချိန်မရသေးခင်မှာ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာတာကို သူမတွေ့လိုက်သည်။ "အွန်း! ဒီကြက်ခြေထောက်က အရသာရှိတယ်၊ ဒီကြက်ခြေထောက်တွေကို ဘယ်မှာဝယ်ခဲ့တာလဲ၊ အရသာက တကယ်ကိုကောင်းတယ်၊ ဘယ်လောက်ပေးရလဲ"

"အရသာရှိတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မရဲ့ သီးသန့် လျှို့ဝှက်ချက် ချက်နည်းပါ။ ပြီးတော့ ဒီထုပ်ပိုးမှုနဲ့အတူ ထုပ်ပိုးမှုရဲ့ သက်တမ်းက ၆လ ခံတယ်။ အိမ်ရောက်တဲ့အခါ အဲ့တာကို မစားဖြစ်ရင် ခဏလောက် ထားလို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ ဒါကို ကတ်တီနဲ့ မရောင်းပါဘူး။ ဒါက တစ်ထုပ်ကို ၅၀ ဆင့် ပဲရှိတယ်"