စီစဉ်မှု

"ငါတို့အားလုံး နည်းနည်းလောက် စိတ်အေးအေးထားသင့်တယ်ထင်တယ်။"

ငါးမိနစ်နီးပါး စကားပြောပြီးနောက် လေထုက တဖြည်းဖြည်းတင်းမာလာပြီး သူတို့ကြားက ယခင်တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားကာ ပဋိပက္ခဖြစ်နိုင်ခြေကို ညွှန်ပြနေသည်။ ယန်ကျန့်၏စိတ်အခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး လီယောင်က အငြင်းအခုံကို ချက်ချင်းရပ်တန့်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ငါက အမြဲတမ်းတည်ငြိမ်နေတာပဲ၊ မင်းတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေတာ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ရှင်က နိုင်ငံရဲ့ထိပ်တန်းတစ္ဆေဆရာတွေထဲက တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ခံထားရတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် အဲ့လိုတွေးတာက ပုံမှန်ပါပဲ... ရှင့်မှာ အဲ့ဒီဝိတ် သေချာပေါက်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တခြားသူတွေကို ပယ်ချဖို့အတွက် အရင်းအနှီးတော့မဟုတ်ဘူး။" လီယောင်က ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က နှာခေါင်းရှုံ့သည်- "ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စရာ စွမ်းအားတစ်ခုကို အားကိုးပြီး ငါ့ကို မင်းတို့အတွက် အလုပ်လုပ်ဖို့ ဆွဲဆောင်နေတာလား။ လျော်ကြေးအကြောင်းတောင် မပြောဘဲနဲ့ ဖြစ်ရပ်အောင်မြင်ပြီးတဲ့နောက် မင်းတို့ငါ့ကို မဖြုတ်ချဘူးလို့ အာမခံရုံသက်သက်နဲ့လား။"

"မင်းတို့ရဲ့စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်တွေက သိုင်းဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ထဲကလိုပဲ၊ 'ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသတ်သေလိုက်၊ မင်းကို အလောင်းအပြည့်အစုံရစေမယ်လို့ ငါအာမခံတယ်' ဆိုတာမျိုးပဲ။"

"ဒီလို မောက်မာတဲ့သဘောထားက သူတောင်းစားတစ်ယောက်ကို အလှူပေးနေသလိုပဲ၊ တကယ်ကို ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းပြီး စက်ဆုပ်စရာပဲ။ ဆက်ပြောစရာမလိုတော့ဘူး၊ ငါနားထောင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါးမိနစ်စကားပြောချိန်ကလည်း ကုန်ခါနီးပြီ။ ငါထွက်သွားရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီလို့ ထင်တယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လီယောင်အပေါ်သို့ မိုးကာကြည့်လိုက်သည်။

လီယောင်၏အကြည့်သည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ယုံကြည်မှုရှိသောအမူအရာနှင့် မတုန်မလှုပ်သောတည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ထိုသို့သော ပုံစံသည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။

"တကယ်တော့ တစ်ခါတလေမှာ ငါက လူတချို့ရဲ့အမြင်တွေကို သဘောတူတယ်... သာမန်လူတွေက သာမန်ဖြစ်ခြင်းရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအသိအမြင်ရှိသင့်တယ်။ သူတို့က အရာအားလုံးကို ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ဘူး၊ အထူးသဖြင့် သူတို့ပိုင်နက်မဟုတ်တဲ့နယ်ပယ်တွေကို မဆင်မခြင်ဝင်ရောက်တာမျိုးပေါ့။ ရလဒ်က မကြာခဏဆိုသလို ဘေးအန္တရာယ်ဖြစ်စေတတ်တယ်။"

ယန်ကျန့်က သူမကို ခဏတာစိုက်ကြည့်ပြီးမှ သူ၏အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်းနှမြောစရာပဲ၊ ရှင်က အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုကို လွဲချော်သွားပြီ။"

လီယောင်က နောင်တရသည့်အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြောသည်၊ ယန်ကျန့်ကို သနားနေပုံရသည်။

ငါလည်း မင်းအတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ထက်မြက်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိပုံရပေမယ့် လက်တွေ့ဘဝကို နားမလည်နိုင်ဘူး။ ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဖျက်ဆီးခြင်းကို ဦးတည်စေတတ်တယ်ဆိုတာကို သတိမမူမိဘူး။ လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချိန်ဆတတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယန်ကျန့်က အနီးအနားရှိနေရာလွတ်တစ်ခုသို့ မရည်ရွယ်ဘဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါတွေ့တဲ့အခါ ရှင်စိတ်ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။"

စကားပြောပြီးနောက် သူက နောက်မလှည့်ဘဲ ဓာတ်လှေကားဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

လီယောင်က သူထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီး လိုက်ပို့ရန်ပင် မထခဲ့ပေ။ ယန်ကျန့်၏ဓာတ်လှေကား အထပ်နှစ်ဆယ်သို့ ရောက်ရှိသွားမှသာ သူမ၏အမူအရာသည် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး အေးစက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ မကျေမနပ် ဟွန့်ခနဲဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်။"

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီယန်ကျန့်က စည်းရုံးရလွယ်ကူတာမဟုတ်ဘူး။ သူက ကိုင်တွယ်ရခက်ခဲတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ကမ္ဘာထဲမှာ သူ့အတွက်ပဲ နေရာရှိတယ်၊ သူတခြားသူတွေကို သည်းခံမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုစရိုက်မျိုးက နူးညံ့စွာပြောရရင် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပိုကျယ်ပြန့်စွာပြောရရင် မောက်မာပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်အောက်မခံလိုဘူး။ တကယ်ပဲ နှမြောစရာပဲ။"

ဘယ်ကမှန်းမသိဘဲ ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော ကွန်ဖရင့်ခန်းတစ်ခုသည် ယခင်က ဗလာဖြစ်နေသောမြေပြင်နေရာကို ယခုအခါ နေရာယူထားသည်။

ကွန်ဖရင့်ခန်းအတွင်း၌ လူလေးငါးဦး ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သူတို့၏အကြည့်များသည် ဤဘက်သို့ ညွှန်ပြနေသည်။

စကားပြောသူမှာ ကောင်းမွန်စွာသောဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ချောမောသောအသွင်အပြင်များသည် ပုံမှန်မဟုတ်သောဖြူဖျော့မှုဖြင့် ရောယှက်နေကာ အသက်၏တက်ကြွမှုကို ကင်းမဲ့နေသည်။

"ငါတို့က အစကတည်းက အောင်မြင်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ပါဘူး၊ ငါတို့က ယန်ကျန့်ရဲ့သဘောထားကိုပဲ အကဲဖြတ်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့စရိုက်က ငါ့ကို ပိုပြီးစိတ်ချစေတယ်။ သူက ငါတို့နဲ့ပူးပေါင်းဖို့ သဘောမတူမှတော့ သူက တခြားသူတွေနဲ့လည်း သဘာဝကျကျ ပူးပေါင်းမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက ကောင်းတယ်၊ အဆုံးမှာ သူက အထီးကျန်ဝံပုလွေတစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်လာမှာ၊ ပြီးတော့ အထီးကျန်ဝံပုလွေတွေက အကျပ်အတည်းကို မကျော်လွှားနိုင်ဘူး။"

"တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့စွမ်းအားက သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာက နှမြောစရာပဲ။ သူ့လိုလူမျိုးတွေ၊ သူတို့ကျွမ်းကျင်တဲ့ပထမဆုံးတစ္ဆေကနေ တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးနိုင်တဲ့သူတွေက အရမ်းရှားပါးတယ်။ လီကျွင်းဆိုတဲ့ အဲ့ဒီပုံမှန်မဟုတ်တဲ့တစ်ယောက်ကိုတော့ ထည့်မတွက်ဘူး။"

လီယောင်သည် ဤပုဂ္ဂိုလ်များ၏ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာခြင်းကို အံ့ဩခြင်းမရှိဘဲ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး "ငါတို့က ယန်ကျန့်ဆိုတဲ့ပစ်မှတ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီးမှတော့ ဖုန်းချွမ်နဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်ဖို့ ကျွန်မအကြံပြုပါတယ်။ သူက ယန်ကျန့်နဲ့ ပွတ်တိုက်မှုတချို့ရှိခဲ့ပုံရတယ်၊ ပြီးတော့ တားချန်းမြို့ရဲ့ပထမဆုံးနိုင်ငံတကာတစ္ဆေဆရာတစ်ဦးအနေနဲ့ သူ့ရဲ့အထောက်အထားတွေက လိုက်လံစည်းရုံးထိုက်လောက်အောင် သေချာပေါက် အိုဟောင်းနေပါပြီ။"

"ဖုန်းချွမ် ဟုတ်လား။ ဒါက အကြံမဆိုးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အလျင်စလိုလုပ်စရာမလိုဘူး။ ငါသိချင်တာက ယန်ကျန့်က အနာဂတ်မှာ ငါတို့အတွက် အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်လာမလားဆိုတာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ခုနကစကားဝိုင်းက အကျိုးမရှိရုံသာမက ဆိုးကျိုးတချို့တောင် ရှိခဲ့ပုံရတယ်။" ဝတ်စုံဝတ်လူငယ်က လက်ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီယောင်က ခဏစဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေသည်-

"သူသာ ကပ္ပတိန်ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတစ်ဦး မဖြစ်ခဲ့ရင် သူက ပြဿနာအများကြီးဖြစ်စေမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူသာ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့ရင် သူက ကြီးမားတဲ့အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ကျောက်ကျန့်ကော်က ယန်ကျန့်ရဲ့ကပ္ပတိန်ရာထူးအတွက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းခုံနေတယ်လို့ ကျွန်မကြားတယ်၊ ပြီးတော့ ပါမောက္ခဝမ်ကလည်း ထောက်ခံချက်တွေ ပေးခဲ့တယ်။"

"ကျောက်ကျန့်ကော်က နုတ်ထွက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် ဒီလောက်စိတ်ဝင်စားနေတုန်းပဲလား။ ဒါက ရှားပါးတာပဲ။"

ဝတ်စုံဝတ်လူငယ်က ခစ်ခနဲရယ်လိုက်သည်။

လီယောင်က "သူနုတ်ထွက်သွားနိုင်ပေမယ့် သူချန်ထားခဲ့တဲ့အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ်တွေက ရှိနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ကျန့်ကော်က ဘာလို့ ယန်ကျန့်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထောက်ခံလဲဆိုတာကို ကျွန်မနားမလည်ဘူး။"

"ဒါက နားလည်ရမခက်ပါဘူး။ ယန်ကျန့်သာ ကပ္ပတိန်ဖြစ်လာရင် ကျောက်ကျန့်ကော်ကလည်း အဲ့ဒီကနေ အကျိုးအမြတ်ရနိုင်တယ်။ သူက သူ့ဥအားလုံးကို တောင်းတစ်လုံးထဲမှာ ထည့်နေတာ၊ သူ့အတွက် အကျိုးရှိလိမ့်မယ်လို့ သူယုံကြည်တဲ့တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ကို မြှင့်တင်နေတာ။ သူ့နာမည်အောက်မှာ ယန်ကျန့်တစ်ယောက်တည်းပဲ ပြိုင်ဆိုင်ဖို့အထောက်အထားရှိတယ်၊ ကျန်တဲ့သူတွေက အရေအတွက်ပြည့်အောင်လုပ်နေရုံသက်သက်ပဲ။"

"ယန်ကျန့်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး သူက ကျောက်ကျန့်ကော်ရဲ့လူတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တာကို ထည့်စဉ်းစားရင် မေးခွန်းထုတ်စရာမရှိဘူး။ နေရာအတည်ပြုတာနဲ့ ငါတို့ ဒီယန်ကျန့်ကို ချက်ချင်းဖြုတ်ချမယ်။ ငါတို့ဒီလို အန္တရာယ်ရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ဌာနချုပ်ကနေ ပေါ်ထွက်လာခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြမ်းတမ်းသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်။"

"ကျွန်တော်လည်း သဘောတူတယ်။" အခြားအနည်းငယ်က ခေါင်းညိတ်သဘောတူကြသည်။

ဝတ်စုံဝတ်လူငယ်တစ်ဦးက သူ၏အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်သည်-

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီလိုပြောမှတော့ လောလောဆယ်တော့ အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ သဘောတူလိုက်ကြရအောင်။"

စကားအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ယန်ကျန့်၏ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရသည်။

"စကားမစပ်၊ လီယောင်၊ ခင်ဗျား အခု အဲ့ဒီဖုန်းချွမ်နဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်နိုင်ပြီ။ ငါတို့ ထိပ်တန်းတစ္ဆေဆရာတချို့ကို မြန်မြန်စည်းရုံးဖို့လိုတယ်။ ငါတို့မှာ အင်အားများလေလေ၊ ငါတို့ရဲ့အနာဂတ်အတွက် လုံခြုံမှုနဲ့တည်ငြိမ်မှု ပိုများလေပဲ။ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက တိုးများလာနေတယ်၊ ငါတို့ကြိုတင်စီစဉ်ဖို့လိုတယ်။"

"ဖုန်းချွမ်က J မြို့မှာ ရှိနှင့်ပြီးသားပါ။ ကျွန်မ လာမယ့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အဆက်အသွယ်လုပ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှာပါ့မယ်။" လီယောင်က ပြောသည်။

"ဒီနေ့အတွက် ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ကြရအောင်။ ဒီ 'တစ္ဆေမျက်လုံး' ယန်ကျန့်အတွက်နဲ့ ဒီလောက် ခရီးဝေးလာရတာ မတန်ဘူးထင်တယ်။ သူက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တမ်းတော့ သူက တော်တော်လေးသာမန်ပါပဲ။"

အပြုံးအရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် ဝတ်စုံဝတ်လူငယ်က မတ်တပ်ထရပ်သည်နှင့် ကွန်ဖရင့်ခန်းတစ်ခုလုံး ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ကျယ်ဝန်းသွားသည်။

ရှင်းလင်းသည်မှာ... ဤသည်မှာ တစ္ဆေနယ်မြေတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

အထပ်တစ်ရာမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် အထပ်နှစ်ဆယ်တွင် သူ၏မိခင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူမသည် အသက်လေးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သာမန်အသွင်အပြင်ရှိကာ လူအုပ်ထဲတွင် သင် သတိပြုမိမည်မဟုတ်သောအမျိုးအစားဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ယန်ကျန့်၏မိခင်၊ ကျန်းဖန်သည် စားပွဲတစ်လုံးတွင် ထိုင်နေပြီး ကွန်ပျူတာမောက်စ်ကို ကလစ်နှိပ်နေကာ လေးနက်သောအလုပ်တွင် နစ်မြုပ်နေပုံရသည်၊ သို့သော် သူမ၏အသက်အရွယ်တွင် သူမသည် ကွန်ပျူတာသုံးရန် သိသာထင်ရှားစွာ မကျွမ်းကျင်သောကြောင့် သူမ၏လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အနည်းငယ်နှေးကွေးနေသည်။

သို့တိုင် သူမဘေးတွင် ပို၍ပင် သစ်သားရုပ်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ရှိနေသေးသည်။

ယန်ကျန့်သည် အသက်ခုနစ်ဆယ်အရွယ် လူအနည်းငယ်ကိုပင် တွေ့ရှိခဲ့သည်၊ ထိုနေရာတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ကွန်ပျူတာများပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြပြီး သူတို့၏လက်များသည် မောက်စ်ကို ကိုင်ထားရင်း တုန်ယင်နေသည်။

ရှင်းလင်းသည်မှာ ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်နေသူများသည် တရားဝင်အကြောင်းပြချက်တစ်ခု၏ အယောင်ဆောင်မှုအောက်တွင် ကာကွယ်မှုအတွက်သာဖြစ်သည်။ အလုပ်နှင့် စွမ်းဆောင်ရည်မှာ လုံးဝအရေးမကြီးပေ။

သူ၏ရောက်ရှိလာခြင်းကို မန်နေဂျာတစ်ဦးက သိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

မျက်မှန်တပ်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားက အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်- "ကျန်းဖန်လားဗျ။ ခင်ဗျား အခု အနားယူလို့ရပါပြီ။"

"မန်နေဂျာ၊ အခု အနားယူချိန်မရောက်သေးပါဘူး။" ကျန်းဖန်က အံ့ဩတကြီး မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

မန်နေဂျာက ဘေးသို့ ညွှန်ပြသည်- "ယန်ကျန့်လို့ခေါ်တဲ့တစ်ယောက်၊ အဲ့ဒါ ခင်ဗျားရဲ့သား ဟုတ်တယ်မလား။ သူက ခင်ဗျားကို တွေ့ဖို့ ကုမ္ပဏီကို လာတာ။ တခြားသူတွေရဲ့ပုံမှန်အလုပ်ကို မနှောင့်ယှက်စေဖို့အတွက် ခင်ဗျားကို ဒီနေ့အတွက် ခွင့်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။"

ကျန်းဖန်သည် သူ၏ညွှန်ပြချက်အတိုင်း လိုက်ကြည့်ရာ အလုပ်နေရာအပြင်ဘက်တွင် ယန်ကျန့်က ပြုံးရင်း သူမဘက်သို့ ကြည့်နေသည်ကို အမှန်တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ အနည်းငယ်လန့်သွားသည်။

သူမ၏သား၊ ယန်ကျန့် J မြို့သို့ ရောက်လာသည်။ သူဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။

"သွားလိုက်ပါတော့၊ တခြားသူတွေကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့။" မန်နေဂျာက နူးညံ့သောအသံနှင့် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မန်နေဂျာ။" ကျန်းဖန်က ကျေးဇူးတင်စွာ ပြောပြီးနောက် သူမ၏အလုပ်ကို ချထားလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ယန်ကျန့်သည် သက်သာရာရသွားသည်။ သူ၏မိခင်သည် ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ရင်း အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သောစောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိသည်။ သူအကျဉ်းချုံးစုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့ပြီး လစာမနည်းကြောင်းနှင့် ကုမ္ပဏီသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဘောနပ်စ်များပေးလေ့ရှိကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည် — အပူချိန်မြင့်မားသောအခါ ထောက်ပံ့ကြေး၊ ကောင်းမွန်သောစွမ်းဆောင်ရည်အတွက် ဘောနပ်စ်၊ နေမကောင်းဖြစ်သောအခါ လျော်ကြေးပင်ပေးသည်...

တစ်ချက်ကြည့်လျှင် ၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးကုမ္ပဏီတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ထို့အပြင် အလုပ်ချိန်သည် တိုတောင်းသည် — မနက်ပိုင်းတွင် နှစ်နာရီခွဲ၊ နေ့လည်ပိုင်းတွင် နှစ်နာရီခွဲ၊ စုစုပေါင်း ငါးနာရီသာဖြစ်ပြီး အစားအသောက်နှင့် တည်းခိုခမှာ အခမဲ့ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသောအားနည်းချက်မှာ သင်ကုမ္ပဏီမှ သင်လိုချင်သလို ထွက်ခွာ၍မရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ဤမူဝါဒကို နားလည်နိုင်သည်။ ထိုသို့သော ပြည့်စုံသည့်ကာကွယ်မှုသည် စီမံခန့်ခွဲရန် အလွန်ခက်ခဲပြီးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ္ဆေဆရာ၏ဆွေမျိုးများသည် ကုမ္ပဏီမှ ကြိုက်သလိုထွက်ခွာနိုင်လျှင် လုံခြုံရေးအင်အား မည်မျှလိုအပ်မည်နည်း။