တိတ်ဆိတ်သော လမ်းမ

ယန်ကျန့်က သူ့အမေ ကျန်းဖန်နဲ့ စကားအကြာကြီးပြောခဲ့တယ်၊ သာမန်မိသားစုကြားက အသေးအဖွဲစကားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

"သား၊ အမေကြားတာ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က တားချန်းမြို့မှာ ဓာတုပစ္စည်းယိုစိမ့်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ညစ်ညမ်းမှုတွေပြင်းထန်ကာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားကြီး ဖြစ်သွားတယ်ဆို။ အဲ့ဒါ အမှန်လား။"

ကျန်းဖန်က လျှို့ဝှက်တဲ့အရိပ်အယောင်နဲ့ မေးလိုက်တယ်

"ကြားရတာတော့ စစ်ပွဲဖြစ်တော့မလိုပဲ၊ လေယာဉ်တွေနဲ့ သံချပ်ကာကားတွေတောင် လွှတ်လိုက်တယ်ဆို။"

"..."

ယန်ကျန့်က သူ့အမေ ဒီလိုရောထွေးနေတဲ့ကောလာဟလတွေကို ဘယ်ကရလာလဲဆိုတာ မသိဘူး။

စစ်ပွဲအကြောင်းတောင် ပေါ်လာသေးတယ်၊ အွန်လိုင်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီမှားယွင်းတဲ့သတင်းစကားတွေကို တမင်တကာဖြန့်ဝေနေတာများလား။

"ဒါက စစ်ပွဲမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော်အတိအကျမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းက စာသင်ချိန်တွေရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး ကျွန်တော်အတန်းဖော်တွေနဲ့အတူ တားချန်းမြို့ကနေထွက်ပြီး မြို့ပြင်မှာ ခိုလှုံခဲ့ရတယ်။" ယန်ကျန့်က လိမ်ညာလိုက်တယ်။

ကျန်းဖန်က နားလည်ပုံရတယ်- "မင်းကို ဖုန်းဆက်လို့မရတာ မဆန်းတော့ဘူး၊ အာဏာပိုင်တွေကနေတစ်ဆင့်ပဲ သတင်းတွေရနေရတာ။ အခု တားချန်းမြို့က ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီလို့ ကြားတယ်၊ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ မင်းကျောင်းမတက်ဘဲ J မြို့ကို ဘာလို့လာတာလဲ။"

"အမေ၊ ကျွန်တော်ကျောင်းဆက်တက်လို့မရတော့ဘူး၊ ကျောင်းက ပိတ်ထားတယ်။ ကျွန်တော်တက်ချင်ရင်တောင် စာသင်လို့မရတော့ဘူး။"

ယန်ကျန့်က အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ အစိုးရက ဘာလို့ဒါကို မကိုင်တွယ်တာလဲ။" ကျန်းဖန်က အံ့ဩစွာပြောသည်။

ယန်ကျန့်က "သူတို့မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး၊ စီစဉ်ပေးရမယ့်ကျောင်းတွေနဲ့ ကျောင်းသားတွေက အရမ်းများလွန်းတယ်။ ကျွန်တော်တခြားနေရာကို မပြောင်းရွှေ့ရင်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရက်ကို လွတ်သွားပြီ။ ကျွန်တော်သာ အခုပြောင်းရွှေ့မယ်ဆိုရင် တစ်နှစ်ပြန်ကျမှာ၊ ဒါကြောင့် ယာယီကျောင်းထွက်ပြီး နောက်နှစ်အကြောင်းကြားစာကို စောင့်တာက ပိုကောင်းတယ်။"

"ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်၊ မင်းရဲ့ပညာရေးမှာ နောက်ကျကျန်နေလို့မဖြစ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းတစ်နှစ်ပြန်ကျဖို့လိုရင် လုပ်လိုက်။"

ကျန်းဖန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

ယန်ကျန့်က ထပ်ပြောသည်- "စကားမစပ်၊ ကျွန်တော်မကြာသေးခင်က အတန်းဖော်တချို့နဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုစလုပ်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ကံကောင်းတယ်၊ ပိုက်ဆံနည်းနည်းရှာနိုင်ခဲ့တယ်။ အမေ၊ နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဒီကအလုပ်ကထွက်ပြီး တားချန်းမြို့ကို ပြန်လာရင်ရော။"

သူက တားချန်းမြို့က အခု J မြို့ထက် ပိုလုံခြုံပြီး သူ့အမေကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်တဲ့စွမ်းရည်ရှိတယ်လို့ ခံစားမိတယ်။

ကပ္ပတိန်ရဲ့အစီအစဉ်ပေါ်ထွက်လာခြင်းက သူ့ကို အကျပ်အတည်းရနံ့တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရမယ်။

"အလုပ်ကထွက်မယ်? ငါ့အလုပ်က ဒီလောက်ကောင်းနေတာကို ငါဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထွက်နိုင်မှာလဲ။ ငါဒါကို ကံစမ်းမဲနဲ့ နိုင်ခဲ့တာ၊ လူတစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက်ပဲရတာ၊ ပြီးတော့ လစာမြင့်ပြီး အကျိုးခံစားခွင့်တွေကောင်းတယ်။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အလုပ်ကို ဘာလို့စွန့်လွှတ်ရမှာလဲ။"

ကျန်းဖန်က ချက်ချင်းခေါင်းခါသည်- "မင်းနဲ့ မင်းအတန်းဖော်တွေ စီးပွားရေးတစ်ခုစလုပ်တာက ကောင်းပေမယ့် မင်းတို့အများကြီးတော့ ရှာနိုင်မှာမဟုတ်တာ သေချာတယ်။ ငါက ဒီမှာပဲ ကြိုးကြိုးစားစားဆက်လုပ်နေတာကို ပိုနှစ်သက်တယ်။"

သူမက သူ့သားယန်ကျန့်က အတန်းဖော်တွေနဲ့ လျှောက်လုပ်နေတယ်လို့ ထင်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထောက်ပံ့နိုင်ရုံနဲ့တင် ကောင်းနေပြီ၊ ဒါကြောင့် သူမလက်ရှိအလုပ်ကို လုံးဝစွန့်လွှတ်လို့မဖြစ်ဘူး။

"ဒီကိစ္စကို နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့။" ယန်ကျန့်က ပြုံးပြီး အတင်းမတိုက်တွန်းတော့ဘူး။

"မင်း J မြို့ကို ရုတ်တရက်ဘာလို့ရောက်လာတာလဲဆိုတာ မင်းမရှင်းပြသေးဘူး။" ကျန်းဖန်က ထပ်မေးသည်။

ယန်ကျန့်က "တခြားဘာရှိမှာလဲ၊ ကျွန်တော်အတန်းဖော်တွေနဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုစလုပ်တယ်မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်ဒီတစ်ခါ စီးပွားရေးကိစ္စနဲ့ လာတာပါ။"

"ဘယ်လိုစီးပွားရေးမျိုးလဲ။"

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့်က "ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရယူဖို့ပါ။"

"မင်းက မင်းရဲ့ငယ်ရွယ်တဲ့အသက်အရွယ်နဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ့်သူတစ်ယောက်ကို လွယ်လွယ်ကူကူရှာနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။" ကျန်းဖန်က သံသယဖြင့် ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က တိုးတိုးလေးပြောသည်- "ကျွန်တော့်အတန်းဖော်မှာ အဆက်အသွယ်တွေရှိတယ်၊ ခက်ခဲမှာမဟုတ်လောက်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဒီရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကိုသာ ရခဲ့ရင် ကုမ္ပဏီက ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နိုင်မှာ၊ ပြီးတော့ သားတို့မိသားစုက ချမ်းသာတော့မှာပဲ။"

"ချမ်းသာတော့မှာပဲ" ဆိုတဲ့စကားလုံးတွေကို ကြားတော့ ကျန်းဖန်က ချက်ချင်းပြုံးလိုက်တယ်- "ဒါဆိုရင် မင်းကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ရမယ်၊ ဒီအခွင့်အရေးကို အကောင်းဆုံးအသုံးချ။"

နောက်ထပ်စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ယန်ကျန့်က သူ့ဦးနှောက်ကို ညှစ်ထုတ်ပြီး သူ့အခြေအနေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ဆင်ခြေအများအပြားကို တီထွင်ခဲ့ရတယ်၊ မကိုက်ညီမှုတစ်ခုခုကို ဖော်ထုတ်မခံရအောင် မနည်းရှောင်ရှားခဲ့ရတယ်။

အလုပ်ချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းဖန်သည် အကြာကြီးမနေခဲ့ပေ။ သူမ၏သား အဆင်ပြေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမစိတ်အေးသွားသည်။ ယန်ကျန့်ကိုင်တွယ်နေသော စီးပွားရေးကိစ္စများမှာမူ သူမထပ်မံမစုံစမ်းတော့ဘဲ လိမ်လည်မခံရအောင် သတိထားရန်၊ ဂရုစိုက်ရန်နှင့် အလုပ်မလွန်ကဲရန်သာ ဆုံးမခဲ့သည်။

သူ့အမေကို အလုပ်သို့ပြန်ပို့ပြီးနောက် ယန်ကျန့်က ဤနေရာ၏မန်နေဂျာကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ ခင်ဗျားဘယ်လိုထင်လဲ၊ ဒီကအရာအားလုံးက စိတ်ကျေနပ်စရာရှိရဲ့လား။" မျက်မှန်တပ်ထားသောမန်နေဂျာက အနည်းငယ်ဖားယားသောပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်- "ကျွန်တော်တို့ကုမ္ပဏီရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်က ထိပ်တန်းအဆင့်ပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ဝန်ထမ်းရဲ့မိသားစုဝင်ကိုမှ စိတ်မညစ်စေရပါဘူး။"

ယန်ကျန့်က "ကျွန်တော့်ကို အကူအညီတစ်ခုပေးပါ။"

"ခင်ဗျားက အရမ်းယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ၊ ပြောသာပြောပါ။" ဖော်ရွေသောမန်နေဂျာက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျန့်က "ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော့်အမေကို အလုပ်ထုတ်ဖို့ ဆင်ခြေတစ်ခုရှာပေးပါ။ ကျွန်တော့်လိပ်စာကတ်ကို ပေးခဲ့မယ်၊ ဘယ်အချိန်လဲဆိုတာ ကျွန်တော်အကြောင်းကြားပါ့မယ်။"

"ဒါက၊ ဘာလို့လဲ။ ကုမ္ပဏီမှာ ခင်ဗျားမကျေနပ်တာတစ်ခုခုရှိလို့လား။ ကျွန်တော်တို့ ပြင်ပေးနိုင်ပါတယ်။" မန်နေဂျာက အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။

ယန်ကျန့်က "ဒီကအရာအားလုံးက ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကျွန်တော့်အမေကို တားချန်းမြို့ကို ပြန်ခေါ်သွားချင်တယ်။ အဲ့ဒါမရဘူးလား။"

"ဒါက ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အခွင့်အာဏာမရှိဘူး၊ ကျွန်တော်အထက်လူကြီးတွေကို လျှောက်ထားဖို့လိုပါလိမ့်မယ်။" မန်နေဂျာက တိုးတိုးလေးပြောသည်။

"ဒါဆို လျှောက်ထားလိုက်ပါ။ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်တော့်ကိုဖုန်းခေါ်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကောင်းပါပြီ။"

ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် ယန်ကျန့် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ၏အစီအစဉ်များအရ J မြို့သို့ သူ၏စီးပွားရေးခရီးစဉ်ပြီးဆုံးသည်နှင့် သူသည် တားချန်းမြို့သို့ ပြန်ကာ သူ၏အမေကို သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ဤအရာအားလုံးသည် အခြေအနေတစ်ခုအပေါ်တွင် မူတည်သည်။

၎င်းမှာ သူ၏လက်ရှိကိုယ်ပိုင်အခြေအနေကို ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု ရှာဖွေနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိပင်ဖြစ်သည်။ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် နုတ်ထွက်ခြင်းအကြောင်း ဖုန်းခေါ်မည်မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူသည် ဖြစ်နိုင်ခြေနှစ်ခုစလုံးအတွက် ကြိုတင်စီစဉ်ရန် လိုအပ်သည်။

ဖင်အန်းမျှော်စင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ချက်ချင်းမထွက်ခွာဘဲ အနီးအနားရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ တစ်ခုခုစားရန် သွားခဲ့သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြဿနာများကြုံတွေ့နေရသော်လည်း သူ၏အစာစားချင်စိတ်နှင့် အိပ်စက်ရန်လိုအပ်ချက်ကို လျှော့ချပေးသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပုံမှန်အတိုင်းလည်ပတ်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် စားသောက်ခြင်းနှင့် အိပ်စက်ခြင်းသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ထိန်းသိမ်းရန် အရေးကြီးနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤနယ်ပယ်များတွင် သူ၏လိုအပ်ချက်များသည် သာမန်လူတစ်ဦးထက် များစွာနည်းပါးနိုင်ခြင်းသာဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏လည်ပတ်မှုသည် စားသောက်ရန်သက်သက်မဟုတ်၊ သူ၌ အခြားရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။

လောလောဆယ် သူသည် အနည်းငယ်စိတ်ရှည်ပြီး စောင့်ဆိုင်းရန်သာ လိုအပ်သည်။

အချိန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ကုန်လွန်သွားသည်။

ယန်ကျန့် သူ၏နေ့လည်စာစားပြီးသည်မှာ ခြောက်နာရီရှိပြီဖြစ်သည်။

နေဝင်ဆည်းဆာကျရောက်နေပြီး ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာသည်။

သို့သော် တားချန်းမြို့အတွက် ဤသည်မှာ မည်သည့်သက်ရောက်မှုမှမရှိပေ၊ လမ်းများသည် လူများနှင့် စည်ကားနေဆဲဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိမျက်စိကျိန်းလောက်အောင်တောက်ပသောမီးများသည် တဖြည်းဖြည်းလင်းလာကာ ညရှုခင်းသည် ယခင်ကထက်မြက်ခဲ့သောနေရောင်ခြည်ကို အစားထိုးတော့မည်။

ဤအချိန်တွင်...

ဖင်အန်းမျှော်စင်အတွင်း၌...

လီယောင်သည် သူမ၏အလုပ်ကို ပြီးဆုံးကာစဖြစ်ပြီး ရုံးမှထွက်ခွာရန်အချိန် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏အလုပ်၏အထူးသဘာဝအရ သူမသည် အလုပ်အချိန်ပိုဆင်းရပြီး လက်ရှိတာဝန်များအားလုံး ပြီးဆုံးမှသာ ထွက်ခွာနိုင်သည်။

အနည်းငယ်ပင်ပန်းသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် သူမသည် အိမ်ပြန်မောင်းရန် မြေအောက်ကားပါကင်သို့ ဓာတ်လှေကားဖြင့် ဆင်းသွားသည်။

ကားပါကင်တွင် လုံခြုံရေးကင်းလှည့်များရှိပြီး မော်နီတာများသည် နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေကာ မျက်ကွယ်နေရာမကျန်ပေ။

ဖင်အန်းမျှော်စင်သည် အလွန်လုံခြုံသည်၊ လုံခြုံလွန်း၍ သူမ၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသောအလှမယ်တစ်ဦးသည် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်တိုတောင်းသောစကတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ သူမ၏ရှည်လျားဖြူဖွေးသော ခြေထောက်များကို ဖော်ပြရင်း တိတ်ဆိတ်ပြီး မှိန်ဖျော့စွာလင်းနေသောကားပါကင်တွင် လူမိုက်တစ်ဦးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို သို့မဟုတ် သူမ၏တန်ဖိုးရှိပစ္စည်းများအတွက် ပစ်မှတ်ထားခံရမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ လျှောက်သွားနိုင်သည်။

မကြာမီမှာပင်...

ကားအင်ဂျင်သံနှင့်အတူ...

အနီရောင်စပေါ့ကားတစ်စီးသည် ကားပါကင်မှ ပြေးထွက်သွားပြီး ဖင်အန်းမျှော်စင်မှ လျင်မြန်စွာထွက်ခွာကာ တောင်ဘက်သို့ လမ်းတစ်လျှောက် အရှိန်ဖြင့် မောင်းထွက်သွားသည်။

ကားအတွင်း၌ လီယောင်သည် နူးညံ့သောဂီတကို နားထောင်ရင်း နေကာမျက်မှန်တပ်ဆင်ထားလျက် လီဗာကို ဖိနင်းနေပြီး ပုံမှန်အတိုင်း သူမသည် အိမ်ပြန်အနားယူရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

နေ့ဘက်ကဖြစ်ရပ်များသည် သူမကို ဒုက္ခအချို့ ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့သော်လည်း သူမသည် သူမ၏ဘဝကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် ကျွမ်းကျင်သည်။ သူမသည် အလုပ်မှ စိတ်အနှောင့်အယှက်အားလုံးကို အိမ်ပြန်ကားမောင်းနေစဉ် မေ့ပစ်ပြီး လုံးဝမေ့ပစ်လိမ့်မည်။

သို့မဟုတ်ပါက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လူအမျိုးမျိုး၊ ပြဿနာအမျိုးမျိုးနှင့် ဆက်ဆံနေရလျှင် သူမ၊ သူမ၏ကြီးမားသောစွမ်းဆောင်ရည်များနှင့်ပင်လျှင် ရင်ဆိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အနီရောင်စပေါ့ကားသည် အတားအဆီးမရှိ အရှိန်ဖြင့် မောင်းထွက်သွားသည်နှင့်အမျှ လီယောင်၏စိတ်အခြေအနေသည် တဖြည်းဖြည်းတိုးတက်လာသည်။ သူမသည် တေးသွားတစ်ခုကို ဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သို့သော် အချိန်သည် တစ်စတစ်စ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ...

ကားမောင်းနေသော လီယောင်သည် ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

သူမသည် အတန်ကြာကတည်းက သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိယာဉ်အသွားအလာသည် ပုံမှန်ထက် များစွာနည်းပါးနေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူမအလုပ်မှထွက်ခွာသောအခါ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုတွင် ဒါဇင်နှင့်ချီသောမိနစ်များ ပိတ်မိနေခြင်းသည် ထူးဆန်းသည်မဟုတ်သော်လည်း ယနေ့တွင် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှု လုံးဝမရှိပေ၊ မီးပွိုင့်များကို ဖြတ်သန်းသောအခါပင်လျှင် သူတို့သည် အမြဲစိမ်းနေပုံရသည်။

အစပိုင်းတွင် ဤအသေးစိတ်အချက်အလက်များသည် လီယောင်ကို အလွန်သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေပြီး လမ်းပေါ်တွင်ပိတ်မိနေရင်း ကားအိတ်ဇောငွေ့ရှူရန်မလိုအပ်သည့်အတွက် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။

သို့သော် ယခုအခါ လီယောင်၏မျက်မှောင်သည် ကြုတ်နေသည်။

ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုတွင် မပိတ်မိခြင်းကို ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူနိုင်သော်လည်း လမ်းပေါ်ရှိယာဉ်အရေအတွက် လျော့နည်းလာခြင်းသည် အလွန်ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ရှေ့ရှိလမ်းသည် သူမပုံမှန်သွားလာသည့်အခါထက် များစွာပိုရှည်လျားနေပုံရသည်။

"တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ။"

လီယောင်သည် သူမ၏နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာရောင်သည် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ဘရိတ်ကို ရုတ်တရက်နင်းပြီး စတီယာရင်ကို ပြင်းထန်စွာလှည့်ကာ ခန့်ညားသော drift တစ်ခုကို ပြုလုပ်ပြီး လမ်းအလယ်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဤသို့လုပ်ခြင်းသည် ပုံမှန်နေ့တစ်နေ့တွင် စည်းမျဉ်းများကို သေချာပေါက်ချိုးဖောက်မည်ဖြစ်ပြီး အခြားကားတစ်စီးနှင့် တိုက်မိနိုင်ခြေပင်ရှိသည်။

သို့သော် ယခု... ကျယ်ဝန်းသောလမ်းသည် ကားများလုံးဝကင်းမဲ့နေသည်။

ရှေ့တွင် ဗလာကျင်းနေပြီး နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် ကြည့်သောအခါ သူမနောက်တွင်လည်း အလားတူ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

အဝေးရှိအထပ်မြင့်တိုက်ကြီးများပေါ်ရှိ နီယွန်မီးများမှလွဲ၍ လမ်းတစ်ခုလုံးတွင် သူမ၏ကားတစ်စီးသာ ရှိသည်။

လီယောင်သည် ကားတံခါးကိုဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ထွက်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးထဲရှိ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သံသယမရှိဘူး။

ဒါက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပဲ။

ကားထဲသို့ အလျင်အမြန်ပြန်ဝင်ရင်း သူမသည် အထူးဖုန်းတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး ချက်ချင်း ဒုက္ခရောက်နေကြောင်း အချက်ပြမှုတစ်ခု ပေးပို့လိုက်သည်။

"မကြောက်နဲ့၊ စိတ်မပူနဲ့၊ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ဒါက J မြို့ပဲ၊ ငါသာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရင်တောင် သုံးမိနစ်လောက် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သရွေ့ တစ်ယောက်ယောက်က သုံးမိနစ်အတွင်းမှာ ငါ့ကို ကယ်တင်ဖို့ သေချာပေါက်လာမှာပဲ။ ငါဘာမှမဖြစ်ဘူး။" လီယောင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်ရင်း သူမ၏နှလုံးသားထဲက ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်တည်ငြိမ်စွာနေရင်း...

သူမသိသည်မှာ သာမန်လူတစ်ဦး မတော်တဆ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မိလျှင် သူတို့တည်ငြိမ်နေသရွေ့၊ အော်ဟစ်ခြင်း၊ အော်ဟစ်ခြင်းမပြုဘဲ၊ ပတ်ပတ်လည်မပြေးသရွေ့ တစ္ဆေ၏ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါးသည်။

သူတို့ ပစ်မှတ်ထားခံရလျှင်ပင် တိုတောင်းသောအချိန်ကာလတစ်ခုအတွင်း ဘာမှဖြစ်နိုင်ခြေမရှိပေ။

ပြီးတော့ သူမလုပ်ဆောင်ရန်လိုအပ်သည်မှာ နောက်လာမည့်သုံးမိနစ်အတွင်း သူမအသတ်မခံရအောင် သေချာစေရန်ဖြစ်သည်။

စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် သူမရရှိထားသောအချိန်ကို အသုံးပြု၍ လီယောင်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော "လူ" တစ်ဦး သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသောသတ္တဝါတစ်မျိုးမျိုး၏ ပေါ်ထွက်လာမှုကို အမြဲတမ်းသတိထားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်အားလုံးကို လေ့လာကြည့်ရှုနေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်...

သူမဘာမှမမြင်ခဲ့ဘဲ သူမပတ်လည်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာတစ်ခုမှ မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။

သူမသည် လူသူမနေထိုင်သောဧရိယာတစ်ခုသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်၊ သူမမှလွဲ၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှမရှိပေ။

"ဒီလိုမျိုး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘူး... ဒါက ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။ စံနှုန်းနဲ့ကိုက်ညီမယ့်တစ်ခုတည်းသောအရာကတော့ မကြာသေးမီကမှ အသစ်တည်ထောင်ထားတဲ့မှတ်တမ်းတွေထဲက အဆင့်-A သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်၊ ကုတ်နံပါတ်: ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေလမ်း ပဲဖြစ်လိမ့်မယ်။"

လီယောင်သည် ထိုအတွေးကြောင့် အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားသည်။

အကယ်၍ ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေလမ်းဟု သိကြသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် အမှန်တကယ်ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူမ၏အခြေအနေသည် အလွန်ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။