တိတ်ဆိတ်သော လမ်းမ ၂

တိတ်ဆိတ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသော အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်မှာ...

လီယောင်သည် လမ်းအလယ်တွင် တစ်ယောက်တည်းရပ်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမဆို အဆက်မပြတ် သတိထားနေသည်။ သို့သော် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှမရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ သူမသည် အနီးအနားရှိ မည်သည့်ယာဉ်၏အသံကိုမှ မကြားရသလို လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မမြင်ရပေ။ သူမသည် မတော်တဆ မေ့လျော့နေသောကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။

သူမ၏စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုသည် သာမန်လူတစ်ဦးထက် များစွာပိုမိုသန်မာသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏အတွင်းပိုင်းဂယက်ထမှုသည် လျင်မြန်စွာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူမ၏စိတ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း တွားသွားဝင်ရောက်လာပြီး သူမ၏ဆင်ခြင်တုံတရားကို တစ်စတစ်စ စားသုံးနေသည်။

အကြောင်းမှာ သူမ ဒုက္ခရောက်နေကြောင်း အချက်ပြမှုတစ်ခု ပေးပို့ခဲ့သည်မှာ သုံးမိနစ်ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။

စိတ်ကူးယဉ်ထားသော ကယ်ဆယ်ရေးသည် ပေါ်မလာခဲ့၊ တုံ့ပြန်မှုအရိပ်အယောင်ပင်မရှိပေ။

ထိုသို့သောအခြေအနေများအောက်တွင် သူမ၌ ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်- ဤနေရာတွင် အကူအညီကို ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းရန်။

သို့မဟုတ်၊ ရှေ့သို့ဆက်မောင်းသွားရန်၊ အနီးအနားတွင် အပြုသဘောဆောင်သောတစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်၊ သို့သော် အချို့သောကြောက်မက်ဖွယ်တည်ရှိမှုနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး ရှေ့ရှိအဆုံးမရှိသော အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်တွင် သေဆုံးသွားနိုင်သည့်အန္တရာယ်နှင့်အတူ။

"ငါရှေ့ဆက်မောင်းလို့မဖြစ်ဘူး၊ နောက်ပြန်လျှောက်ကြည့်မယ်။" လီယောင်က နှုတ်ခမ်းကိုက်ပြီး သတ္တိမွေးကာ သူမ၏ကားသို့ပြန်လှည့်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမလှည့်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းတောင့်တင်းသွားသည်။

သူမဘေးတွင်ရှိနေခဲ့သောကားသည် ယခုအခါ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

သူမ မှားမမြင်ပေ။

လမ်းသည် ဗလာကျင်းနေသည်၊ သူမ၏ကား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

"ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။" လီယောင်၏အသံသည် အနည်းငယ်တုန်ယင်သွားသည်။

မည်သည့်ကယ်ဆယ်ရေးမှ မရောက်ရှိမီ ထိုသို့သောအပြောင်းအလဲသည် များသောအားဖြင့် အလွန်ဆိုးရွားသောအရာတစ်ခုခုကို အချက်ပြသည်... သဘာဝလွန်အရာသည် သူမ၏ဘေးတွင် ရှိနေသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားသော လီယောင်သည် သူမဤနေရာတွင် ဆက်လက်မနေနိုင်တော့ဟု ခံစားမိသည်၊ သူမပတ်လည်တွင် တစ္ဆေများ ပုန်းအောင်းနေသည်ဟုပင် သံသယရှိသည်။

မည်သည့်သတိပေးချက်မှမရှိဘဲ သူမသည် ရုတ်တရက်လှည့်ကာ သူမလာခဲ့သောလမ်းအတိုင်း ပြန်ပြေးသွားသည်၊ ပူးကပ်ခံထားရသကဲ့သို့ပင်။

ကားဖြင့်မဟုတ်လျှင်ပင် သူမသည် သူမရပ်နေခဲ့သောနေရာမှ ထွက်ခွာသွားရမည်၊ သူမသည် ထိုနေရာတွင် သေခြင်းကို ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေ၍ သေချာပေါက်မဖြစ်ပေ။ ဤတစ်ကြိမ် သူမ၏ကား ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူမကိုယ်တိုင်ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်စီးထားသော လီယောင်သည် မြန်မြန်မပြေးနိုင်ဘဲ သူမ၏ထိတ်လန့်မှုတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် သူမသည် ထိုအရာကို ယခုဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ၊ သူမသည် သူမ၏ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်များကို ကန်ချွတ်ပြီး ခြေဗလာဖြင့် ပြေးတော့သည်။

ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်မောင်းနှင်သော အပြေးသည် သူမ၏ခွန်အားကို လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးစေသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် လီယောင်သည် အသက်ကိုမနည်းရှူနေရပြီး ချွေးများရွှဲနစ်ကာ သူမ၏စွမ်းအင်အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားမိသည်။ သူမ၏ခြေထောက်များသည် မကြာမီ အားကုန်သွားပြီး သူမမြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

သို့တိုင် ရှင်သန်လိုစိတ်က သူမကို ဆက်လက်တိုက်တွန်းနေသည်။

လီယောင်သည် မတ်တပ်ထရပ်ရန် ရုန်းကန်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမမတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏သူငယ်အိမ်များသည် ရုတ်တရက်ကျုံ့သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရှေ့ရှိလမ်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

အမှောင်ထုတစ်ခုသည် အဝေးပြေးလမ်းမအလယ်တွင် ရပ်နေပြီး အဝေးရှိမြင်ကွင်းအားလုံးကို မျိုချသွားသည်။

ပြီးတော့ ဒီလမ်းရဲ့အဆုံးမှာ လမ်းမီးတိုင်တစ်ခုက မှိန်ဖျော့တဲ့အလင်းကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်စေတယ်။

ထိုမှိန်ဖျော့သောလမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် ခုံတန်းတစ်ခုရှိသည်၊ အတော်လေးသာမန်ဖြစ်ပြီး ပန်းခြံများ သို့မဟုတ် လူနေရပ်ကွက်များတွင် မြင်တွေ့ရသည့်အရာများနှင့်တူသည်။

သို့သော် ထိုခုံတန်းပေါ်တွင် လူတစ်ဦးထိုင်နေပြီး သတင်းစာအဟောင်းတစ်စောင်ကို ကိုင်ကာ ဖြန့်ကျက်ပြီး ကိုင်မြှောက်ထားလျက် အပေါ်မှမှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင်အောက်တွင် မလှုပ်မယှက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဖွင့်ထားသောသတင်းစာသည် ထိုလူ၏အပေါ်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်နှင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး အသွင်အပြင်များကို မြင်နိုင်ရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။ တောင့်တင်းသောခြေထောက်များနှင့် သတင်းစာကို မလှုပ်မယှက်ကိုင်ထားသောလက်များကိုသာ မြင်နိုင်သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် လီယောင်၏စိတ်ထဲရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသောဆင်ခြင်တုံတရားကို လုံးဝလွှမ်းမိုးသွားသည်။

တစ္ဆေ~!

ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်စေသောစကားလုံးတစ်လုံးက သူမ၏အတွေးအားလုံးကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏တည်ငြိမ်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုအားလုံးကို ဖျက်ဆီးကာ လှပသောစိတ်ပျက်အားငယ်မှုမျက်နှာနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်ဖြင့် မျက်လုံးများကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

ပြီးသွားပြီ။

လီယောင်သည် နောက်ထပ်မပြေးနိုင်တော့သလို အားလည်းမရှိတော့ပေ။ သူမမြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်မဟုတ်တော့သလို ခံစားရသည်။ ရှင်သန်ရန်မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ငြိမ်းသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်နိဂုံးတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်- ထိုနေရာတွင် သေခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန်။

မကြာမီ...

လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် သတင်းစာဖတ်ရင်းထိုင်နေသောတစ္ဆေသည် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

တောင့်တင်းသောလက်များသည် သတင်းစာကို ဖြည်းညင်းစွာ အောက်သို့ချလိုက်သည်။

သူမသည် သတင်းစာအဟောင်း၏အခြားတစ်ဖက်သည် လတ်ဆတ်သောသွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်ကို မသဲမကွဲမြင်လိုက်ရသည်၊ ၎င်းသည် အောက်သို့ယိုကျတော့မလို ထူထဲနေသည်။

သေခြင်းတရားကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

လီယောင်၏အသက်ရှူသံသည် မြန်လာသည်၊ သူမ၏နှလုံးခုန်သံသည် အရှိန်မြှင့်လာသည်၊ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်နေပြီး သူမ၏စိတ်သည် စဉ်းစားခြင်းရပ်တန့်သွားသည်။

သို့သော် သူမ၏ကြောက်ရွံ့မှု အထွတ်အထိပ်သို့ရောက်သောအခါ သူမရှေ့ရှိလူသည် ထူးဆန်းသောသတင်းစာကို ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏မျက်နှာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ရင်းနှီးသောလူငယ်မျက်နှာတစ်ခု၊ မသဲမကွဲစိုးရိမ်မှုကို သယ်ဆောင်ထားပုံရပြီး "ဒီလောက်နောက်ကျနေတာ၊ မင်းထမင်းစားပြီးပြီလား။"

ယန်ကျန့်?

လီယောင်သည် အော်ဟစ်လုနီးပါးဖြစ်သွားသော်လည်း သူမပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သောအခါ အသံတစ်ချက်မှမထွက်နိုင်ဘဲ သူမ၏မျက်နှာသည် စိတ်ပျက်မှုဖြင့် နီရဲသွားသည်။

"အလျင်စလိုမလုပ်နဲ့၊ ဖြည်းဖြည်းချင်းပြော၊ ငါတို့မှာ အချိန်တွေအများကြီးရှိတယ်။" ယန်ကျန့်က အလွန်တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

"ဘာလို့၊ ဘာလို့ မင်းဖြစ်နေရတာလဲ။"

ထိုအခိုက်တွင် လီယောင်၏စိတ်ခံစားချက်များသည် လှိုင်းထန်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသောကြောက်ရွံ့မှုက သူမကို ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ခြင်းမှ တားဆီးထားသည်။

ယန်ကျန့်က သတင်းစာကို ချထားပြီး "ဘာလို့ ငါမဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။ မစ္စလီယောင်က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ နေ့ခင်းကလိုပဲ တူညီတဲ့ယုံကြည်မှုနဲ့ တည်ငြိမ်မှုရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ အခုမင်းရဲ့တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ရတာ တော်တော်စိတ်ပျက်စရာပဲ။ မင်းလည်း တစ္ဆေတွေကို ကြောက်ပုံပဲ။ မင်းက တစ္ဆေတွေကို ကြောက်ပြီးတော့ ငါ့ကိုတော့ မကြောက်ဘူး..."

သူက ရယ်လိုက်သည်-

"ဒါက တစ္ဆေဆရာမှာ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိပြီး ကိုင်တွယ်လို့ရတယ်၊ မင်းကိုထိရဲမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေတွေကတော့ မင်းရဲ့အထောက်အထားကို ဂရုမစိုက်လို့ပဲလား။"

"ယန်ကျန့်၊ မင်းဘာလိုချင်လဲ။ ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားခွင့်ပေး။" လီယောင်က မတ်တပ်ထရပ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောသည်-

"ဒါဘယ်နေရာလဲဆိုတာ ငါမသိဘူးလို့ မထင်နဲ့။ ဒါက မင်းရဲ့တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ အရင်ကအရာအားလုံးက မင်းရဲ့လက်ချက်ပဲ။"

"အလျင်စလိုမလုပ်ပါနဲ့၊ နေ့ခင်းက မင်းရဲ့ပိုင်နက်ထဲမှာ လူအများကြီးကြည့်နေလို့ ငါထိန်းချုပ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့က ငါ့ပိုင်နက်ထဲမှာ၊ ဒါကြောင့် နေ့ခင်းဘက်မှာ ငါမလုပ်ရဲခဲ့တဲ့အရာတွေကို ငါလုပ်ချင်တယ်။" ယန်ကျန့်က ဖြည်းညင်းစွာပြောသည်။

လီယောင်က ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသရောယှက်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်- "မင်းငါ့ကို သတ်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါသာသေသွားရင် မင်းအကျိုးဆက်တွေကို မခံနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်သွားမှာပဲ။ မင်းနောင်တရလိမ့်မယ်။"

"ငါမင်းကို သတ်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဘူး။" ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို မင်းဘာလုပ်ချင်တာလဲ။" လီယောင်က အရေးတကြီးမေးလိုက်သည်။

သူမသည် ယန်ကျန့်က သူမကို ဒီနေရာမှာ ထိန်းသိမ်းထားခြင်းသည် သာမန်စကားစမြည် ပြောရန်သက်သက်မဟုတ်ဟု မယုံကြည်ပေ။ ဒီလူမှာ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခုရှိရမည်။

"ဒါဆို မင်းက ငါ့အပေါ် အတင်းအကျပ်ပြုကျင့်နိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား... အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့ညှိနှိုင်းလို့ရပါတယ်။ တကယ်တော့ မင်းနဲ့အတူ အံ့ဖွယ်ညတစ်ညကုန်ဆုံးရတာက သိပ်ဆိုးမှာမဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းကလည်း နိုင်ငံရဲ့ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပဲဆိုတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင်ပေါ့။ အစွဲအလမ်းတချို့ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရင် ငါတစ်ခါတလေ မင်းကို တော်တော်လေးလေးစားမိတယ်။"

သူမက ပြောသည်။

သူမ၏လှပသောခန္ဓာကိုယ်က ယန်ကျန့်၏ဆန္ဒများကို နှိုးဆွခဲ့နိုင်သည်ကို သူမသဘောပေါက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်ကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ရင်း သူ၏ရက်စက်သောလက်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် လီယောင်က သူမ၏သဘောထားကို ချက်ချင်းပြင်လိုက်ပြီး ထိုကဏ္ဍတွင် သူ့ကို မဆွပေးတော့ပေ။

သူမသည် အမျိုးသမီးများအပေါ် ကျူးလွန်သည့်ရာဇဝတ်မှုဖြစ်ရပ်များကို လေ့လာခဲ့ဖူးပြီး တစ်ခါတလေ အမျိုးသမီးက ပိုမိုပြင်းထန်စွာခုခံလေလေ၊ ရာဇဝတ်ကောင်၏သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရနိုင်ခြေပိုများလေဖြစ်ကြောင်း သိသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုခုခံမှုက ရာဇဝတ်ကောင်၏နိမ့်ကျစိတ်ကို လှုံ့ဆော်နိုင်ပြီး ဒေါသထွက်ကာ သေစေနိုင်သောတိုက်ခိုက်မှုကို ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် သူမသည် ချက်ချင်းအကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားရန် နာခံဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ငါမင်းကို တကယ်ပဲလိုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနည်းနဲ့တော့မဟုတ်ဘူး။" ယန်ကျန့်က ခံစားချက်ကင်းမဲ့သောအမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

လီယောင်၏အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်- "ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို မသတ်ချင်ဘူး၊ ငါ့အပေါ် အတင်းအကျပ်မပြုကျင့်ချင်ဘူး၊ ဒါဆို မင်းရဲ့ရည်မှန်းချက်က ဘာလဲ။ ငါနဲ့ စကားပြောဖို့သက်သက်လား။"

ယန်ကျန့်က "ငါက သတိထားတတ်တယ်။ နေ့ခင်းကဖြစ်ရပ်က ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ခံစားစေခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ သတင်းအချက်အလက်လမ်းကြောင်းတွေ ချို့တဲ့နေပြီး အမှောင်ထဲမှာ ထားခံထားရတယ်။ မင်းကတော့ သတင်းပေးတစ်ယောက်လိုပဲ၊ အထူးသဖြင့် J မြို့ရဲ့အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ဒါကြောင့် ငါမင်းကို ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်စေချင်တယ်။"

"အရင်ဆုံးပြောရရင် ငါမင်းကို စက်ဆုပ်ရွံရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ ငါမင်းကို သုံးဖို့မှလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။"

"မင်းအတွက် အလုပ်လုပ်မယ်?" လီယောင်က မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူမ၏အကြည့်သည် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်- "ငါ့ကို စဉ်းစားဖို့အချိန်ပေးပါ။"

သူမသည် ပြတ်ပြတ်သားသားမငြင်းဆိုခဲ့ပေ၊ ၎င်းသည် မိုက်မဲရာကျမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏အသက်သည် လက်ရှိတွင် ယန်ကျန့်၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က "အချိန်ဆွဲစရာမလိုဘူး။ ငါက မင်းရဲ့သဘောတူညီချက်ကို ရှာနေတာမဟုတ်ဘူး။ ငါက မင်းကို အခြေအနေနားလည်အောင် ကြိုတင်အသိပေးနေရုံပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ မကြာခင်မှာ မင်းဒီမှာဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အရာအားလုံးကို မေ့သွားမှာပဲ၊ ပြီးတော့ မင်းလုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီး ငါ့အပေါ် လုံးဝသစ္စာရှိတဲ့ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ။"

"မင်းအဲ့ဒါနဲ့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။" လီယောင်က စိုးရိမ်လာပြီး ယန်ကျန့်က သူမအပေါ် တစ်ခုခုလုပ်ရန်ရည်ရွယ်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။

"ရိုးရှင်းတယ်၊ ငါမင်းရဲ့မှတ်ဉာဏ်ကို ပြောင်းလဲပစ်မယ်။" ယန်ကျန့်က မတ်တပ်ထရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ သူ၏လေသံသည် အလွန်အေးစက်နေသည်။