မှားယွင်းသော ရွေးချယ်မှု

ကျန်းလေ့ရဲ့စကားလုံးတွေက အမှောင်ပတ်ဝန်းကျင်ထဲမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး လူတိုင်းရဲ့ကြောက်ရွံ့မှုကို မီးထိုးပေးလိုက်တယ်။

တစ္ဆေက ရှေ့တည့်တည့်မှာလား။

လူအများအပြားက အရင်က မဖော်ပြခဲ့ကြပေမယ့် လူတိုင်းရဲ့အကြီးမားဆုံးစိုးရိမ်ပူပန်မှုကတော့ မြင်ကွင်းမရှိတဲ့ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ အမှောင်ထဲမှာ စမ်းတဝါးဝါးရှေ့ဆက်သွားရင်း သူတို့က တစ္ဆေရဲ့ဘေးမှာ မသိလိုက်ဘဲ ရောက်သွားမှာလားဆိုတာပဲ။

သူတို့ရဲ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေရှိနေပေမယ့် လူတိုင်းက ကံတရားကို မျှော်လင့်ချက်ထားရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့က ကြုံတွေ့ရလောက်အောင် ကံမဆိုးဘူးလို့ ယုံကြည်နေကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ရက်စက်တဲ့လက်တွေ့ဘဝက သူတို့ကို ကံတရားဆိုတာ ရိုးရှင်းစွာ မတည်ရှိဘူးလို့ ပြောပြခဲ့တယ်။

အဆိုးဆုံးအခြေအနေက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တုန်းပဲ။ ... သူတို့က အိပ်ဆောင်ရဲ့စတုတ္ထထပ်မှာ တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ရယ်စရာကောင်းတာက တစ္ဆေက သူတို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ သူတို့က တစ္ဆေကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ။

"ပြေး!"

လူတိုင်းရဲ့စိတ်ထဲက တစ်ခုတည်းသောအတွေးကတော့ ထွက်ပြေးဖို့ပဲ။

ဘာတုံ့ဆိုင်းမှုမှမရှိဘဲ သူတို့က လှည့်ပြီး ပြေးကြတယ်။ ကျန်းလေ့က သတိပေးစကားပြောတဲ့အချိန်ကနေ သူတို့ရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်စတင်တဲ့အထိ သုံးစက္ကန့်ထက်မပိုဘူး။ သူတို့အရင်က ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်- အန္တရာယ်နဲ့ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ဘယ်သူမှ တုံ့ဆိုင်းမနေသင့်ဘူး၊ ကယ်တင်နိုင်သလောက် ကယ်တင်လိုက်ရုံပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီတစ္ဆေက ဖြေရှင်းမရနိုင်တဲ့တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံးအားဖြင့် တစ္ဆေနိုင်သမားတွေက သာမန်လူတွေထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကောင်းပေမယ့် သိပ်တော့မများဘူး။

ထိတ်လန့်တကြားပြေးလွှားနေတဲ့ခြေသံတွေက အမှောင်စင်္ကြံတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။

တစ္ဆေဆရာလေးဦးက လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးကြတယ်၊ အမှောင်ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြတ်ပြီး အပြေးအလွှားသွားနေကြတယ်၊ သူတို့နောက်က အမှောင်ထုထဲမှာ ပျော်ဝင်နေတဲ့ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကနေ အမြန်ဆုံးအကွာအဝေးတစ်ခုရဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြတယ်။

ကျန်းလေ့ကလည်း မျက်နှာဖြူဖျော့ပြီး လှည့်ကာ ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။

သူက ဌာနချုပ်ကနေ ဒီတစ္ဆေအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်အများကြီး သိထားပြီးသား။ သူနားလည်လို့ပဲ သူက တခြားသူတွေနဲ့အတူ ဒီတစ္ဆေကို ဖမ်းဆီးဖို့ မကြိုးစားခဲ့တာ။

ဒီအရာက လုံးဝအကျဉ်းချလို့မရဘူး။

မင်းတစ်ခါအောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင် မင်းကိုစောင့်ကြိုနေတာက တစ္ဆေရဲ့ဒုတိယလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှု၊ တတိယလှိုင်း၊ သူ့ပစ်မှတ် အသတ်ခံရတဲ့အထိပဲ။

သူတို့က သူတို့အသက်ကိုလုပြီး ပြေးနေကြတယ်၊ နောက်ကနေ ကြောက်ရွံ့မှုက လွှမ်းမိုးနေတယ်။ လူတိုင်းရဲ့နှလုံးသားက တဒုန်းဒုန်းခုန်နေပြီး တစ္ဆေသာ သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ရင် ရုန်းကန်ဖို့အခွင့်အရေးမရှိဘဲ သေခြင်းက စောင့်ကြိုနေတယ်ဆိုတာကို သူတို့အားလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိကြတယ်။ မင်းထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့တစ္ဆေတွေက ဒီအဆင့်က သဘာဝလွန်သတ္တဝါတစ်ကောင်နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် အရေးမပါဘူး။

"တောက်စ်၊ ငါတို့ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ကံဆိုးရတာလဲ၊ တစ္ဆေက ရှေ့တည့်တည့်မှာ ငါတို့ကို စောင့်နေတာလား။ ဒီတစ်ခါ သူဘယ်သူ့ကို တိုက်ခိုက်မှာလဲ။ ငါ့ကိုလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝမ်ကျန်းလို့ခေါ်တဲ့အဲ့ဒီကောင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားနှစ်ယောက်လား။" ကျန်းလေ့က အပြေးအလွှားသွားရင်း ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ တုန်လှုပ်နေတယ်။ သူအသက်ပြင်းပြင်းရှူနေပေမယ့် သူစဉ်းစားတာကိုတော့ လက်မလျှော့ခဲ့ဘူး။

ဒါက သူသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ရာမှာရခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့အတွေ့အကြုံပဲ- အခြေအနေဘယ်လောက်ပဲကြောက်စရာကောင်းနေပါစေ ကိုယ့်ရဲ့အသိစိတ်ကို ဘယ်တော့မှ မဆုံးရှုံးစေနဲ့။

"သူက ငါ့ကို ပစ်မှတ်အဖြစ် ရွေးချယ်သင့်တယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ ငါက တစ္ဆေနဲ့အနီးဆုံးမှာ ရှိခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ခုနက သူ့ကို ထိခဲ့တာလည်း ငါပဲ..." ကျန်းလေ့ရဲ့မျက်နှာက ချွေးစေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ သူလမ်းပျောက်နေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူဘယ်မှာရှိနေတယ်ဆိုတာကိုတောင် သူ မသိတော့ဘူး။

အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံက ကြီးမားတယ်၊ စင်္ကြံတွေက ကျယ်ဝန်းတယ်။ အမြင်အာရုံနဲ့ဆိုရင် လမ်းကြောင်းတွေကို လွယ်လွယ်ကူကူခွဲခြားနိုင်ပေမယ့် ဒီအမှောင်ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ အလွန်ကျယ်ဝန်းခြင်းက အတားအဆီးတစ်ခုဖြစ်လာတယ်။

"ဘန်း!"

ကျန်းလေ့က နံရံထောင့်တစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိပုံရတယ်၊ သူ့ခေါင်းက မူးဝေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားတယ်။

"ဒါက ငါတို့အရင်က ဖြတ်ခဲ့တဲ့လမ်းဆုံပဲ။" သူနှာခေါင်းကနေ သွေးတွေစီးကျလာတာကို ခံစားမိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူအဲ့ဒါကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လမ်းဆုံကနေတစ်ဆင့် သူ့တည်နေရာကို အကြမ်းဖျင်းဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူအမြန်ရုန်းကန်ပြီး ထရပ်လိုက်တဲ့အခါ သူရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်က ထူးဆန်းစွာတိတ်ဆိတ်နေတာကို တွေ့ရှိလိုက်ရတယ်။

သူအရင်က တခြားသူတွေထွက်ပြေးနေတဲ့ခြေသံတွေကို ကြားနိုင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ တိတ်ဆိတ်နေပြီ။

"ငါတို့ လမ်းခွဲသွားကြပြီလား။" ကျန်းလေ့က သွားကြိတ်လိုက်တယ်။ သူအခု အများကြီးစိတ်မပူနိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်း ညာဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။

ဘေးနှစ်ဖက်စလုံးမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးထွက်ပေါက်တွေရှိတယ်။ သူက ညာဘက်က ဘေးကင်းလုံခြုံရေးထွက်ပေါက်ကို ဦးတည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်၊ အဲ့ဒါက သူ့ကို ဒုတိယထပ်က ယန်ကျန့်နဲ့ တွေ့ဆုံစေနိုင်သင့်တယ်။

သူသာ ဒီအထပ်ကနေ ထွက်သွားသရွေ့ သူဘေးကင်းသင့်တယ်လို့ ကျန်းလေ့ခံစားမိတယ်။

တစ္ဆေသာ ဒီအထပ်မှာရှိနေပြီး တတိယထပ်ကို သွားချင်တယ်ဆိုရင် အချိန်အနည်းငယ်လိုအပ်လိမ့်မယ်။

တစ္ဆေက ဖြေရှင်းမရနိုင်ပေမယ့် သူ့ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုတွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်ရာမှာ သိပ်ထိရောက်မှုမရှိဘူး။

ကျန်းလေ့က သူသာ ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေရဲ့ပထမဆုံးပစ်မှတ်အဖြစ် မရွေးချယ်ခံရသရွေ့ သူက အောက်ထပ်က ယန်ကျန့်နဲ့ တွေ့ဆုံပြီး ဒီသေစေနိုင်တဲ့အကျပ်အတည်းကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ယုံကြည်မှုရှိတယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။

"နေဦး၊ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ။"

ခဏပြေးပြီးတဲ့နောက် သူပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။

သူက တစ္ဆေရဲ့လက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းထိတွေ့ခဲ့ပြီး တစ္ဆေက သူ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတာနီးပါးသေချာနေလျက်နဲ့ သူဘာလို့ အခုထိ တိုက်ခိုက်မခံရသေးတာလဲ။

သူတိုက်ခိုက်မခံရရုံသာမက တခြားသူတွေလည်း ဘယ်သူမှ တိုက်ခိုက်မခံရသေးဘူးထင်တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ တစ္ဆေက ပစ်မှတ်တစ်ခုရွေးချယ်တဲ့အခါ အနီးအနားကလူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ကံဆိုးစွာ ရွေးချယ်ခံရမှာပဲ။

"ဖြစ်နိုင်တာက ငါထိခဲ့တာက တစ္ဆေမဟုတ်ဘူးလား။ တစ္ဆေနိုင်ပညာရှင်တွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ဖြစ်နိုင်သလား။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီအထပ်မှာ ငါတို့အနည်းငယ်ပဲရှိတာ... ဘယ်သူမှ အပြင်ထွက်မယ့်အစား အပေါ်ထပ်ကို ပြေးလောက်အောင် မတုံးဘူး။ ဒါက တစ္ဆေပဲဖြစ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေက ငါတို့ကို ချက်ချင်းမတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး... တောက်စ်၊ ငါဆုံးဖြတ်ချက်မှားသွားပြီ။"

ရုတ်တရက် ကျန်းလေ့က ဘာလွဲချော်နေလဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားပြီး စိတ်ပျက်စွာနဲ့ သွားကြိတ်လိုက်တယ်။

သူတစ္ဆေနဲ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့လေးယောက်က တစ္ဆေရဲ့သတ်ဖြတ်ဖို့အခြေအနေတွေကို မပြည့်မီခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့ဘာမှမဖြစ်ခဲ့တာ။

တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် သူတို့လေးယောက်က အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာ သီးခြားဖြစ်မနေခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒါလည်း မမှန်ပြန်ဘူး။

လူလေးယောက်၊ တစ်ယောက်ချင်းစီက တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်- အများဆုံးဆိုရင် ဒါက တစ္ဆေလေးကောင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဌာနချုပ်က သတင်းအချက်အလက်အရ တစ္ဆေက အနည်းဆုံး ငါးကောင်ကို ဖိနှိပ်နိုင်ပြီး အရေအတွက်က တိုးလာမှာပဲ၊ လျော့သွားမှာမဟုတ်ဘူး။

ငါးက လေးထက် သေချာပေါက်ပိုများတယ်၊ သူငယ်တန်းကလေးတွေတောင် မမှားနိုင်တဲ့ပြဿနာတစ်ခုပဲ။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ဘက်က ပေါင်းလိုက်ရင် လေးကောင်မဟုတ်ဘူး၊ ခြောက်ကောင်။" ကျန်းလေ့က သူ့ရဲ့အထူးအခြေအနေကို သတိရလိုက်တယ်။

သူက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ရင်း တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို တစ်ခါစားသုံးခဲ့ဖူးတယ်။

တစ္ဆေတွေက မျိုချခံလိုက်ရပေမယ့် သူတို့က မသေဆုံး ဒါမှမဟုတ် ပျောက်ကွယ်သွားတာမဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေနိုင်ခြေများတယ်၊ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့နောက်ထပ်တစ္ဆေတစ်ကောင်က ဖိနှိပ်ထားရုံသက်သက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့အခြေအနေမှာတောင် အဲ့ဒီတစ္ဆေနှစ်ကောင်က ရေတွက်လို့ရသေးတယ်။

ဒါကြောင့် ကျန်းလေ့တစ်ယောက်တည်းက တစ္ဆေသုံးကောင်ကို ထိန်းသိမ်းထားတယ်လို့ ပြောတာက မှန်ကန်တယ်။

ရလဒ်ကတော့- ခြောက် နဲ့ ငါး။

သူတို့က လွန်ခဲ့တဲ့ခဏလေးက အားနည်းတဲ့အနေအထားမှာ လုံးဝမရှိခဲ့ဘူး၊ သူတို့သာ တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ တည့်တည့်တိုးကြုံတွေ့ခဲ့ရင်တောင် အသတ်ခံရမှာမဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နောင်တရဖို့ နောက်ကျသွားပြီ။

အုပ်စုက သူတို့ရဲ့ထိတ်လန့်မှုနဲ့ ထွက်ပြေးမှုမှာ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့ပြီ။

"တောက်စ်။" ကျန်းလေ့က ဒီအချိန်မှာ နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပါးရိုက်ချင်စိတ်ပေါက်သွားတယ်။

သူက သူတို့ရဲ့ရှင်သန်နိုင်ခြေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖြုန်းတီးခဲ့ပြီး လူတိုင်းကို၊ သူ့ကိုယ်သူအပါအဝင်၊ သေချာပေါက်သေဆုံးမယ့်လမ်းကြောင်းပေါ်ကို တွန်းပို့ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ နောင်တရတာက အခုအသုံးမဝင်တော့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ဒီလူတွေကို နောက်တစ်ကြိမ်အတူတကွ မစုစည်းနိုင်တော့ဘူး။ သူလုပ်နိုင်တာက ယန်ကျန့်ကို ရှာဖွေပြီး သူနဲ့ပူးပေါင်းကာ တစ္ဆေရဲ့တစ်ဦးချင်းပစ်မှတ်ထားသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ရှောင်ရှားဖို့ပဲ။

ဒါက သူ့အတွက်သာမက တခြားသူတွေအတွက်ပါပဲ။

ကျန်းလေ့သာသေသွားခဲ့ရင်...

တစ္ဆေက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့အဆင့်အထိ ကြီးထွားသွားပြီး ရင်ဆိုင်ဖို့ ပိုပြီးခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်။

ပြေး!

သွားကြိတ်ပြီး တခြားဘာမှမစိုးရိမ်နိုင်တော့ဘဲ ကျန်းလေ့က လှေကားထစ်ဘက်ကို အပြေးအလွှားသွားတော့တယ်။

သူ့ပတ်လည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတာဘာမှ မဖြစ်ပွားခဲ့ဘူး။

သူကံကောင်းတယ်၊ တစ္ဆေက သူ့ကို ပစ်မှတ်မထားခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူတစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ဘူး။

အမှောင်၊ နိမိတ်မကောင်းတဲ့အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံအတွင်းမှာ ကျန်းလေ့နဲ့ ဝမ်ကျန်းတို့ကို အစပိုင်းက အတူလိုက်ပါခဲ့တဲ့သူတစ်ဦးက အခု လမ်းပျောက်နေတယ်။

အမှန်အတိုင်းပြောရရင် "လမ်းပျောက်တယ်" ဆိုတာက သိပ်မတိကျဘူး၊ သူက သူ့ရဲ့ယေဘုယျတည်နေရာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်။ သူက အိပ်ဆောင်အဆောက်အအုံရဲ့ လသာဆောင်ပေါ်မှာ ရှိသင့်တယ်။ သူသာ ဘယ်ဘက် ဒါမှမဟုတ် ညာဘက်ကို ဆက်သွားခဲ့ရင် သူက လှေကားကိုတွေ့ပြီး ထွက်သွားနိုင်မှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ သူ့ကို ကြောက်လန့်စေတာက သူတစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေတယ်ဆိုတဲ့အသိပဲ။

ပတ်ဝန်းကျင်တိတ်ဆိတ်မှုက ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိစီးနေပြီး အသံတစ်စက်မှမရှိဘူး။ သူက ဘေးဘက်ကို အော်ခေါ်ကြည့်တယ်၊ "ကျန်းလေ့၊ ဝမ်ကျန်း" လို့ ခေါ်ပေမယ့် ဘယ်သူမှမတုံ့ပြန်ဘူး။

ရှင်းလင်းပါတယ်၊ သူက နောက်ကျကျန်နေခဲ့ပြီ။

တစ္ဆေက ဒီအထပ်မှာရှိနေပြီး ဒီအခြေအနေမှာ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေတာက သေစေနိုင်တယ်။

သူက ကလဲ့စားချေလိုတဲ့ဝိညာဉ်ရဲ့ပထမဆုံးပစ်မှတ် မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်။ သူသာ မြန်မြန်လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ရင် သူက ဒုတိယထပ်ကိုရောက်ပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးယန်ကျန့်နဲ့ တွေ့ဆုံနိုင်သင့်တယ်၊ သူတို့အရင်က စီစဉ်ထားခဲ့သလိုပေါ့။

သူအသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်ရှိနေသေးတယ်။

ဒီအတွေးနဲ့ ဝိညာဉ်ခြယ်လှယ်သူက လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူလှည့်လိုက်တဲ့အခိုက်အတန့်မှာ သူက အမှောင်ထုထဲမှာ သူ့နောက်ကနေ တစ်ယောက်ယောက် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသလို စူးစူးရှရှခံစားလိုက်ရတယ်။ အေးစက်ပြီး တောင့်တင်းတဲ့လက်တစ်စုံက သူ့လက်မောင်းတွေကို ဖမ်းဆွဲပြီး သူ့ရှေ့ဆက်သွားခြင်းကို တားဆီးလိုက်တယ်။

"ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..." သူက ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူ့နှလုံးသားက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။

"ငါ့ကိုလွှတ်၊ အခုလွှတ်။"

စူးရှတဲ့နာကျင်မှုတစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။ အေးစက်ပြီး တောင့်တင်းတဲ့လက်တွေက သူ့နံဘေးတွေကို အတင်းအကျပ်ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး သူ့အရေပြားကိုဆွဲဖြဲ၊ သူ့အရိုးတွေကိုကြိတ်ချေကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ စမ်းတဝါးဝါးရှာဖွေနေတယ်၊ သူ့အတွင်းကတစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ခြေရာတွေကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ပင်။

သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရုန်းကန်ရင်း ရူးသွပ်စွာအော်ဟစ်ပြီး လွတ်မြောက်ဖို့ကြိုးစားတယ်။

ဒါပေမဲ့ အချည်းနှီးပဲ။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့မခြားဘူး၊ သူ့အတွင်းကတစ္ဆေက လုံးဝဖိနှိပ်ခံထားရပြီး တိတ်ဆိတ်နေကာ သူ့ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်က ကာကွယ်မှုမဲ့လောက်အောင် ပျက်စီးလွယ်နေတယ်။

ခဏအကြာမှာ...

တစ္ဆေဆရာက သွေးအန်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ ရုန်းကန်ဖို့အားမရှိတော့ဘူး။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ တစ်စုံတစ်ခုက အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေတဲ့လက်တွေကနေ သူ့ဆီကနေ အတင်းအကျပ်ဖယ်ရှားခြင်းခံလိုက်ရတယ်။

လေးလံတဲ့ခြေသံတွေက အမှောင်ထုထဲမှာ ဆက်လက်ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။

တစ္ဆေက ညာဘက်ကလှေကားထစ်ဘက်ကို ဦးတည်သွားတယ်။

ထိုအချိန်တွင် တစ္ဆေက ခြောက်ကောင်ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ။

တစ်ကောင်က များများစားစားမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ရနိုင်ပေမယ့် ဒါက ဘယ်သူ့ကိုမဆို စိတ်ပျက်အားငယ်စေဖို့ လုံလောက်တယ်။

တစ္ဆေရှိခဲ့တဲ့နေရာမှာ ပျက်စီးနေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုက လသာဆောင်ကနေ ချိတ်ဆွဲထားပြီး သွေးတွေစီးကျနေကာ အမှောင်ထုထဲမှာ စီးဆင်းရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ဧရိယာတစ်ကွက်ကို အနီရောင်ဆိုးနေတယ်။ နောက်ထပ်သွေးတွေက စတုတ္ထထပ်ရဲ့နံရံတွေကနေ တစက်စက်ကျနေတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ သူရဲ့ပါးစပ်က သွေးတွေနဲ့ မှိန်ဖျော့စွာ ပွက်ပွက်ဆူနေတုန်းပဲ။

အသက်ရဲ့အကြွင်းအကျန်တွေက အမှောင်ထုအလယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းသတ်သွားတယ်။

"တစ်ယောက်ယောက်သေသွားပြီလား။"

ဒုတိယထပ်လှေကားထစ်မှာ ယန်ကျန့်က လသာဆောင်စင်္ကြံကနေ တစက်စက်ကျနေတဲ့လတ်ဆတ်တဲ့သွေးတွေကို မျက်မြင်တွေ့ရှိလိုက်တယ်။ သူ၏အမူအရာသည် အထူးသဖြင့် လေးနက်နေသည်၊ အကြောင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမခန္ဓာကိုယ်မှမဟုတ်ဘဲ ဒုတိယတစ္ဆေဆရာ၏သွေးဖြစ်ရမည်။

ဒါက နောက်တစ်ယောက်က သီးခြားဖြစ်သွားပြီး တစ္ဆေရဲ့အသတ်ခံလိုက်ရတယ်ဆိုတဲ့သဘောပဲ။

တစ္ဆေက အစကတည်းက ခြောက်ကောင်ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ သူသာ တခြားသူတွေနဲ့ မကြာခင်မတွေ့ဆုံခဲ့ရင်၊ ပြီးတော့ တစ္ဆေက သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ရင် သူတို့အားလုံး သွားပြီပဲ။