မြောင်းထဲမှ ဟမ်းစတားများ

ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ ဒန်ဂျင်အမြုတေ ခန်းမဆောင်တွင်။

ဒန်ဂျင်အမြုတေ ခန်းမဆောင်မှ မီးခိုးရောင် မာနာစွမ်းအင်များ စိမ့်ထွက်လာပြီး ကင်းစောင့်နေသော အစောင့်အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေကြသည်။

အမည်မသိပစ္စည်းများ ပါသော ပုံးနှစ်ပုံးကို ဆွဲလာသော ဂနိုမ်းတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။

"အစာစားအချိန်။ အစာစားအချိန်။" ဂနိုမ်းက ပုံးများကို အစောင့်များရှေ့သို့ ဆွဲလာရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘုရားရေ၊ မင်းဘာလို့ ဒီလောက်နောက်ကျမှ လာတာလဲ။ ငါတို့ ဗိုက်ဆာနေပြီ။"

"နောက်တစ်သုတ်က နောက်ကျနေတယ်။ နောက်တစ်သုတ်က ဘာလို့မရောက်သေးတာလဲ။"

အစောင့်များ ညည်းညူရင်း စုဝေးကာ စတင်စားသောက်ကြသည်။

မီးခိုးရောင် မာနာစွမ်းအင် ကြီးထွားလာသည်ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိခဲ့။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" အော့ခ်တစ်ဦး ဒန်ဂျင်အမြုတေ ခန်းမဆောင်ကို မိန်းမောတွေဝေစွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "အတွင်းထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် မီးရှို့နေတာလား"

"ကျွန်တော်မသိဘူး။"

အခြားအစောင့်များ စပ်စုနေကြသည်။ သူတို့ ဒန်ဂျင်အမြုတေ ခန်းမဆောင်သို့ လျှောက်သွားပြီး ပင်မတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကြသည်။

နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက်တစ်ခု ဒန်ဂျင်အမြုတေရှေ့တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ နေရာရွှေ့ပြောင်းဝင်ပေါက်၏ အောက်ခြေတွင် ကြီးမားသော မှော်အက္ခရာ မာနာပုံစံကွက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မြန်မြန်၊ ဒန်ဂျင်အရှင်ကို အကြောင်းကြားလိုက်။" အစောင့်တစ်ဦး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မီးခိုးရောင် မာနာစွမ်းအင်သည် လူတိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီ…

…

ဟမ်းစတားသုံးကောင် လမ်းမများပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေကြသည်။ ဝတုတ်အိုတာကု ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ နှာသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ရှေ့တည့်တည့်ပဲ။ အနံ့က အရမ်းနီးနေပြီ။"

ဘော့စ်အကြီးနှင့် ဒုတိယဘော့စ်တို့ ဝတုတ်အိုတာကု နောက်သို့ အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြသည်။ ဟမ်းစတားသုံးကောင် ကဖေးတစ်ခု၏ ဝင်ပေါက်သို့ ပြေးသွားကြသည်။

"အာ…"

ဝတုတ်အိုတာကု တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်မိသွားပုံ ရသည်။

"မင်းဗိုက်ဆာနေလား။" ဘော့စ်အကြီး ဝတုတ်အိုတာကု၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ဟီလီယမ်အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါတကယ်ပဲ နည်းနည်းတော့ ဗိုက်ဆာနေတယ်… မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါက အရှင်ရှားလော့ခ်ရဲ့ အနံ့။ သူဒီနေရာကနေ မကြာသေးခင်ကမှ ဖြတ်သွားခဲ့တာ။" ဝတုတ်အိုတာကုက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒုတိယဘော့စ် ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏နှာခေါင်းကို တံခါးဆီသို့ တိုးကပ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

တံခါးပွင့်လာပြီး အစားအစာသေတ္တာတစ်လုံး အပြင်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။ "ဝင်ပေါက်မှာရပ်ပြီး ငါ့လုပ်ငန်းကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။ ဘေးကိုသွားပြီး စားကြ။" ရွှံ့ဗွက်မွန်းစတားတစ်ကောင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဟမ်းစတားသုံးကောင် အစားအစာကို ချက်ချင်းလုယူပြီး ရွှံ့ဗွက်မွန်းစတားကို ဦးညွှတ်အရိုအသေ ပြုလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့ဘေးသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

"မဟုတ်ဘူး။ အခုက စားဖို့အချိန် မဟုတ်သေးဘူး။ အရှင်ရှားလော့ခ်ကို ဆက်ရှာကြစို့။" ဘော့စ်အကြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဝတုတ်အိုတာကု အစားအစာ သေတ္တာတစ်ဝက်ကို လေပွေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ စားသောက်ပြီးသွားသည်။ ထို့နောက် သူပါးစပ်အပြည့်ဖြင့် နှာရှုံ့ကာ လားရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒီဘက်ကို။"

…

ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ ဒန်ဂျင်အရှင်ခန်းမဆောင်တွင်။

ကြီးမားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ဒန်ဂျင်အရှင်ခန်းမဆောင်သည် အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းပြီး အန္တရာယ်ကင်းမဲ့ပုံ ပေါက်သော်လည်း မီးခိုးရောင် မာနာစွမ်းအင်တစ်ခု ခန်းမဆောင်ကို မသိမသာ ဖြည့်တင်းနေသည်။

မာနာစွမ်းအင်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော တီးတိုးသံများကို သယ်ဆောင်လာပြီး ၎င်းမှာ ဒန်ဂျင်အမြုတေ ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒန်ဂျင်အရှင်ခန်းမဆောင်တွင် စုဝေးနေသော ဒန်ဂျင်အရှင်များ၏ တစ်ဝက်ခန့် လဲကျသွားခဲ့သည်။

ဒန်ဂျင်အရှင် ကြက်သွန်ခေါင်းပင်လျှင် လဲကျသွားခဲ့သည်။

သားရဲကောင်နှင့်တူသော အော့ခ်တစ်ဦးသာ မီးခိုးရောင် မာနာစွမ်းအင်၏ လွှမ်းခြုံမှုအောက်တွင် ရပ်တည်နေသည်။

အော့ခ်သည် ဒန်ဂျင်အရှင်အားလုံး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်ကို သေချာအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ မျက်လုံးနီရဲ တောက်ပနေသော အော့ခ်များနှင့် ဝံပုလွေလူသားအနည်းငယ် အပြင်ဘက်တွင် သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"တချို့ပျောက်နေတယ်။"

အော့ခ်တစ်ဦးက "စာရင်းအရ ဧည့်သည်နှစ်ယောက် ပျောက်နေတယ်။ အလက်ဇန္ဒရီယားနဲ့ ရှားလော့ခ်ပါ။"ဟု ဆိုသည်။

"ရပါတယ်။ ဒီအထက်တန်းစား နတ်ဆိုးနှစ်ယောက်က ကောင်းကင်ဘုံရှင် ရှေ့မှောက်မှာ အရေးမပါ,ပါဘူး။ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ ဒန်ဂျင်အမြုတေကို အမြန်ဆုံး လွှဲပြောင်းလိုက်ပါ။ ဒါက ကောင်းကင်ဘုံရှင် ဆင်းသက်မယ့်နေရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။" သားရဲကောင်၏အသွင်အပြင်နှင့် အော့ခ်က သူတို့ကို အော်ဟစ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"

…

မှောင်မိုက်သော ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် မီးရှူးတိုင် လောင်ကျွမ်းသောအနံ့ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။

ဤသည်မှာ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့၏ စွန့်ပစ်ထားသော မြောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ရှားလော့ခ် မြောင်းထဲတွင် တိတ်တဆိတ် လျှောက်လှမ်းနေသည်။

ဟမ်းစတားတစ်ကောင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားလာသော အသံများသာ ရှားလော့ခ်ဆီသို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှားလော့ခ် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဟမ်းစတားငယ်လေးကို သစ်သီးတစ်လုံး ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ညှိုးကို ဆန့်တန်းကာ သူ၏အမွေးဖွားသော ခေါင်းငယ်လေးကို နှိပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။ ဟမ်းစတား "ဇီ၊ ဇီ၊ ဇီ" ဟူသော အသံများပြုလုပ်ပြီးနောက် သစ်သီးနှင့်အတူ ပြေးထွက်သွားသည်။

ရှားလော့ခ် မတ်တပ်ရပ်ကာ မြောင်းတစ်လျှောက် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

"အရှင်ရှားလော့ခ်က ဟမ်းစတားပြောတာကို နားလည်နိုင်လို့လား။" ဘရုက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"အကြောင်းရင်းတချို့ကြောင့် ငါနည်းနည်း သင်ယူခဲ့ဖူးတယ်။ လအနည်းငယ်အကြာတုန်းက သတ္တဝါတချို့က သူတို့အိမ်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တူးဖော်နေကြတာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြတယ်တဲ့" ရှားလော့ခ်က လျှောက်လှမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

မီးရှူးတိုင်လောင်ကျွမ်းသော အနံ့နောက်သို့ လိုက်ပါရင်း ရှားလော့ခ် လမ်းဆုံးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ရိုးရှင်းတဲ့ မာနာယန္တရားတစ်ခုပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က မြေအောက်မှာ တူးဖော်နေခဲ့ပုံ ရတယ်။ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့က အဲ့ဒါကို သတိမပြုမိဘူးလား။"

"ပေါ့ဆတဲ့ ဒန်ဂျင်အမြုတေ၊ အရည်အချင်း ညံ့ဖျင်းတယ်၊ ကျွန်တော်နဲ့ မတူဘူး။ ကျွန်တော်က အရှင်ရှားလော့ခ်အတွက် အချက်အလက်အားလုံးကို ရယူပေးခဲ့တာ" ဘရုက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြော၏။

"မင်းရဲ့အောင်မြင်မှုတွေအတွက် ဂုဏ်ယူနေတယ်ဆိုရင်တောင် အခုလောလောဆယ်တော့ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး" ရှားလော့ခ် လမ်းဆုံးကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏နောက်မှ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါတို့နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခံနေရတယ်။"

ဟမ်းစတားသုံးကောင်၏ အရိပ်များ မှောင်မိုက်သောမြောင်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားကြသည်။

ဝတုတ်အိုတာကု ရှေ့မှ ဦးဆောင်နေပြီး ဘော့စ်အကြီးနှင့် ဒုတိယဘော့စ်တို့ အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြသည်။

"အရှင်ရှားလော့ခ်က ဘာလို့ ဒီလိုနေရာမျိုးကို လာရတာလဲ။" ဘော့စ်အကြီးက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါမသိဘူး။" ဒုတိယဘော့စ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဝတုတ်အိုတာကု အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့်ဖြင့် နှာရှုံ့ကာ အနံ့ကို ရှာဖွေနေသည်။

ဟမ်းစတားသုံးကောင် မြောင်းတစ်လျှောက် သွားကြရာ လမ်းဆုံးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"အရှင်ရှားလော့ခ်ရဲ့အနံ့ ပျောက်သွားပြီ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒါက လမ်းဆုံးပဲ။"

"ငါတို့ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ငါဗိုက်ဆာနေပြီ။ ငါသူ့အနံ့ကို မရတော့ဘူး။"

ဟမ်းစတားသုံးကောင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့ လမ်းဆုံးနံရံများနောက်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြားလိုက်ရသည်။

လမ်းဆုံးနံရံများ သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင်၏ လက်တံများကဲ့သို့ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် ၎င်း ကွဲထွက်သွားပြီး အော့ခ်များနှင့် ဝံပုလွေလူသားအနည်းငယ် ထွက်လာကြသည်။

သူတို့က ပုံမှန်အော့ခ်များနှင့် ဝံပုလွေလူသားများနှင့်မတူ၊ ပိုမိုဆိုးဝါးပုံပေါက်ပြီး နက်ရှိုင်းသော ကြက်သွေးရောင်မျက်လုံးများ ရှိကြသည်။

"ဇီ— ။"

ဟမ်းစတားသုံးကောင် ကြောက်လန့်တကြား ပွေ့ဖက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်မှာ လှည့်ထွက်ပြေးရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ခေါင်းလှည့်လိုက်သောအခါ အခြားအော့ခ်များနှင့် ဝံပုလွေလူသား အုပ်စုတစ်စုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။