သာမန်လူ

နာရီဝက်ခန့်အလို ပျံသန်းနေသောလှေ၏ အခန်းအကျယ်ကြီးတစ်ခုအတွင်းတွင်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝိုင်အိုးခွံများ ပြန့်ကျဲနေပြီး အဘိုးအိုတုသည် ၎င်းတို့ကြားတွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူ၏ဝတ်စုံသည် ဝိုင်များနှင့် စိုရွှဲနေသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ အရက်ကို ဆက်လက်သောက်သုံးနေသည်။

"လူးအာ... ယွဲ့အာ ပြန်တိုက်ခိုက်နေပြီ... ငါ တကယ်ပဲ ဒီလောက် အသုံးမကျတာလား..."

သူ၏ မှုန်ဝါးဝါး မျက်လုံးများသည် တောက်ပနေသော လုံပုလဲမှ ထွက်သော အလင်းကို မော့ကြည့်နေသည်။ ထိုအလင်းထဲတွင် သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေသော သမီးကို ပြန်လည်မြင်ရသကဲ့သို့ပင်။

သူမ မွေးဖွားလာသည့်အချိန်မှစ၍ တီတီတာတာ စကားပြောတတ်စအချိန်၊ ခြေလှမ်းမမှန်ဘဲ စတင်လမ်းလျှောက်ခဲ့ပုံ၊ မိုးကြိုးပညာကို ပထမဆုံး သင်ယူခဲ့စဉ်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သိချင်စိတ်များ၊ ပထမဆုံး ပျံသန်းခဲ့စဉ်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ၊ နိစ္စထာဝရညမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ပျက်စီးလွယ်မှုနှင့် တောင့်တမှုများ၊ သူမ ကိုယ်ဝန်နှင့်ပတ်သက်၍ မမေးမြန်းရန် သူ့ကို တောင်းပန်ခဲ့စဉ်က နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ...

"ငါသိတယ် ယွဲ့အာ ငါ့ကို လှည့်စားနေတာ သေချာတယ်။ သူပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးက ဒီလောက်မရိုးရှင်းနိုင်ဘူး..."

အလင်းထဲမှ မှုန်ဝါးသော အပြုံးနှင့် အသံက သူ့ကို အနည်းငယ် စွဲလမ်းစေခဲ့ပြီး သူက တီးတိုးရေရွတ်သည်။

"ချင်တုမှာ အဲဒီနှစ်တွေတုန်းက ငါ ယွဲ့အာကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်နေခဲ့တာ။ သူ့မျက်လုံးတွေက မင်းမျက်လုံးတွေနဲ့ တူလွန်းတယ်။ သူ့နှာခေါင်းနဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေလည်း တူတယ်။ သူ့မျက်ခုံးမွှေးတွေပဲ ကွဲပြားတယ်။ ပိုပြီး အရောင်ဖျော့တယ်။ သူ့နဖူးကတော့ ပြည့်ပြည့်လေး..."

"ယွဲ့အာ ဘယ်လိုသိသွားလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ သူက မင်းလိုပဲ ထူးခြားတဲ့ မွေးရာပါနတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေ ပိုင်ဆိုင်နေနိုင်တယ်။ ယွဲ့အာက ငါ့ကို သူ့အဘိုးဆိုတာ အစကတည်းက သိနေခဲ့တယ်လို့ အမြဲခံစားရတယ်"

"ယွဲ့အာ ငါ့ကို အရက် ပထမဆုံးအကြိမ် ယူလာတုန်းက ငါ့ကို သူက ပညာရှိတစ်ယောက်လို့ မှတ်မိပြီး ငါ့ဆီကနေ ကျေးဇူးပြုခံချင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှမတောင်းခဲ့ဘူး..."

"ကံမကောင်းစွာပဲ ငါ သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ မဝံ့ရဲခဲ့ဘူး၊ မျက်နှာလည်း မလှခဲ့ဘူး..."

"ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ မင်းပြောသလိုပဲ ဆယ့်ရှစ်နှစ်လောက်မှာ သူ့စိတ်နေစိတ်ထား ပြောင်းသွားတာ မှန်တယ်။ တကယ်ပဲ ပထမဆုံးအကြိမ် မိခင်ဖြစ်ရတာက မင်းကို ဒီလောက် ထိုးထွင်းဉာဏ်ကောင်းစေတာ..."

"သူအရင်က အထီးကျန်ဆန်ခဲ့ပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က တကယ်ကို အရမ်းကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... ငါ သူမကို ကယ်တင်ဖို့ နောက်ကျသွားပြီ။ အရင်လိုပဲ အင်အားမဲ့ပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘာမှပြောင်းလဲမပေးနိုင်တဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ..."

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး အရက်ကို ဆက်တိုက်ငှဲ့ချနေသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်မှသာ သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုအားလုံးကို မေ့နိုင်မည်ဟု ထင်နေသကဲ့သို့ပင်။

အင်း...

လူတစ်ယောက်သည် အရက်၌ နှစ်သိမ့်မှုကို ရှာဖွေနိုင်သော်လည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကိုသာ တွေ့ရှိရနိုင်သည်။

"တခါတလေ ငါတွေးမိတယ်။ ငါ ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မဝင်ခဲ့ဘူးဆိုရင်။ ကျင်းကျိုးမှာ ရိုးရှင်းတဲ့ဘဝလေးနဲ့ နေခဲ့မယ်ဆိုရင် သာမန်လူတစ်ယောက်လို နေခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီအရာတွေ ဘာတစ်ခုမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မင်းအမေ ငါနဲ့ မတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုရင် လူးအာ မင်း နံနက်ခင်းလမ်းမကို သွားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ နိစ္စထာဝရညကို စူးစမ်းဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ဘူးဆိုရင် အဲဒါဆို မင်း မသေခဲ့လောက်ဘူး..."

သူ၏မျက်လုံးများ ရေဝဲနေပြီး တောက်ပနေသော လုံပုလဲ၏ အလင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ မှေးမှိန်သော မြင်ယောင်မှုက မှုန်ဝါးနေ၏။

"နောက်ဆုံးတော့ ဒါ ငါ အသုံးမကျလို့ပဲ။ ဒီဘဝမှာ ဘာတစ်ခုမှ ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခဲ့တာ မရှိဘူး..."

ရုတ်တရက် အဘိုးအိုတုက ဝုန်းခနဲ ထထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မှုန်ဝါးဝါးမူးယစ်နေသော မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ကြည်လင်လာပြီး လျှပ်စီးများ လင်းလက်နေသည့် တာအိုအဆောင်တစ်ခုကို ပုံဖော်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထို တာအိုအဆောင်တွင် မည်သည့်အချိန်မဆို ကြေမွသွားနိုင်သည့်အလား အက်ကွဲကြောင်းများစွာ ရှိနေသည်။

ဆာဟာရ ခြောက်ဒြပ် အသက်အဆောင်။

ဤထူးခြားသည့် တာအိုအဆောင်သည် လင်းယွဲ့၏ အသက်နှင့် အတွင်းကျကျ ဆက်စပ်

နေသည်။ ၎င်းသည် ထိုသို့သော အခြေအနေကို ပြသနေခြင်းက တစ်ခုတည်းကို ဆိုလိုခြင်းပင်။

လင်းယွဲ့သည် သေလုမြောပါး အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ယွဲ့အာက အခု မင်းသားမဟုတ်ဘူးလား"

အဘိုးအိုတုသည် စိတ်ပူပန်စွာ တီးတိုးရေရွတ်ပြီးနောက် အခန်းထွက်ပေါက်ရှိ ပိတ်လှောင်ထားသည့် အစီအရင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားသည်။

"ယွဲ့အာ... တောင်းပန်ပါတယ်..."

လျှပ်စီးတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု လွင့်ပျံသွားသည်။

"နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ကံကြမ္မာကို မပြောင်းလဲနိုင်ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ယွဲ့အာရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးပါရစေ..."

...

ညသည် လျှပ်စီးဖြင့် ကွဲအက်သွားသည့်အချိန်တွင် လင်းယွဲ့သည် လုံးဝမှင်တက်သွားသည်။

သူသည် အဘိုးအိုတုနှင့် တစ်နှစ်ကျော်သာ သိခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးက ကောင်းမွန်သော်လည်း သူတို့၏ ချစ်ခင်တွယ်တာမှုမှာ ထိုမျှနက်ရှိုင်းခြင်းမရှိသေးပေ။

သို့သော်...

သူ ဤလောကသို့ ပထမဆုံး ခြေချလာစဉ်က သူသည် မသိကျေးအင်း ရေပြင်ထဲသို့ မျောပါသွားသော လှေငယ်လေးတစ်စင်းပမာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဘယ်ကိုဦးတည်ရမှန်း ဘယ်မှာဆိုက်ကပ်ရမှန်း မသိခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်အထိ သူ၏ သွေးသားတော်စပ်သော ဆွေမျိုးဖြစ်သည့် အဘိုးအိုတုကို မတွေ့မချင်းပင်။

နိုင်ငံခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ယုံကြည်စိတ်ချရသူ တစ်ဦးတည်းရှိခြင်းက ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်တွင် ကျောက်ဆူးတစ်ခုကို ရှာတွေ့ရသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ဘဝလိုအပ်ချက်များမှာ မြင့်မားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှု၊ သက်တောင့်သက်သာရှိမှုနှင့် ကျေနပ်မှု၊ ထို့ပြင် သူ၏ သိချင်စိတ်ကို ပြည့်မီစေရန် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှားလီရောက်မလာခဲ့လျှင် သူသည် မင်းသားရာထူးအတွက် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝရှိမည်မဟုတ်ပေ။

တကယ်တော့ အခုလည်း အတူတူပင်။

အစီအစဉ် အောင်မြင်ခဲ့လျှင် မင်းသားမျိုးရိုး၏ အလားအလာ အများစုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရလျှင်တောင် ကြီးမားသော ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးဖြစ်သည့် အဘိုးအိုတုကို ကယ်တင်နိုင်ရုံသာမက မင်းသားရာထူးအတွက် ယှဉ်ပြိုင်မှုမုန်တိုင်းမှလည်း လွတ်မြောက်နိုင်မည်။

ဘာလို့များ မပျော်ရမှာလဲ။

သို့သော်...

သူ၏ အဘိုးအိုတုသည် သူ့အတွက် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သေးသည်။

"ဘုန်း"

ကျယ်ပြောလှသော၊ နက်ရှိုင်းသော ညတွင် မျက်စိစူးလောက်အောင် လျှပ်စီးလက်မှုတစ်ခုက အမှောင်ထုကို ဆုတ်ဖြဲသွားပြီး ညကို နေ့အဖြစ် တစ်ခဏတာမျှ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

ပြင်းအားကြီးမားလှသော လျှပ်စီးကြောင်းသည် ချက်ချင်း လင်းလက်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပျံသန်းနေသောလှေ၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ထက်ရှသော ထောင့်တစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။ မျက်စိကျိန်းစရာကောင်းသော အလင်းသည် နတ်ဘုရားမွေးဖွားဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ဦးကျော်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

လျှပ်စီးဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် နတ်ဆိုးချီများ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ပြာများ ကျလာသည်။

တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဤနတ်ဘုရားမွေးဖွားဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ဦးကျော်တို့ အသက်ဆုံးရှုံးသွားကြသည်။

သို့သော် လျှပ်စီး၏ ပစ်မှတ်မှာ သူတို့မဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားမွေးဖွားဂိုဏ်း၏ ဒုတိယမြောက်

သူတော်စင်သာဖြစ်ပြီး သူက ဖြတ်သန်းသွားရုံမျှသာဖြစ်သည်။

"ဟင်"

ဒုတိယမြောက်သူတော်စင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် သွေးရောင်အလင်းများ တဟုန်ထိုးထွက်ပေါ်လာပြီး နတ်ဆိုးရှင်းလင်းသော မိုးကြိုးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏ အပြင်းထန်ဆုံး ကာကွယ်ရေးနှင့် နတ်ဆိုးလျှို့ဝှက်နည်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

လျှပ်စီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမြန်နှုန်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ ၎င်းသည် ဒုတိယမြောက်သူတော်စင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လဲကျနေသော မဟာသူတော်စင်ဆီသို့လည်း လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု လွှတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ဒုတိယမြောက်သူတော်စင်သည် သူ့ရင်ဘတ်ရှိ လျှပ်စီးဖြင့် ထိုးဖောက်ခံထားရသော ကြီးမားသည့် အပေါက်ကို မှင်တက်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ သွေးရောင်အလင်းများ လုံးဝ ပျံ့လွင့်သွားကာ မကြာမီ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြာမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အကူအညီမဲ့နေသော မဟာသူတော်စင်လည်း လျှပ်စီးထိမှန်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဖုန်မှုန့်နှင့် ပြာများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။