သာမန်လူ (၂)

ဖျက်ဆီးတတ်သော မိုးကြိုးသံများ မရပ်တန့်သေးပေ။

မျက်စိကျိန်းစရာကောင်းသော လျှပ်စီးကြောင်းသည် ကောင်းကင်ယံတစ်လျှောက် လျှပ်တစ်ပြယ် ပြန်လည်ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ညဘက်အော်ဟစ်နေသော နေကိုစားသည့်အစီအရင် မှ ပျံသန်းနေသောလှေအပြင်ဘက်တွင် ပုံဖော်ထားသည့် ကြီးမားသော ကောင်းကင်ခွေးသဏ္ဍာန်ကို ခြစ်ခနဲမြည်သံနှင့် ထိုးဖောက်သွားသည်။

"အူးးး"

ဧရာမ ကောင်းကင်ခွေးသဏ္ဍာန်ကြီးသည် နာကျင်စွာ အူဟစ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ပိုမို ပွင့်လင်းမြင်သာလာသည်။

"ဘုန်း…ဘုန်း..ဘုန်း…"

မိုးကြိုးသံများက အမှောင်ထုကို ဆုတ်ဖြဲသွားပြီး ကြီးမားသော ကောင်းကင်ခွေးသဏ္ဍာန်ကို သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ထိမှန်သွားသည်။

ကောင်းကင်ခွေးသဏ္ဍာန်သည် ငိုကြွေးသံများကြားမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မိုးကြိုး ထပ်မံရွေ့လျားလာသည်။

ညသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြန်သည်။ ထက်ရှသော လျှပ်စီးသည် ညဘက်အော်ဟစ်နေသော နေကိုစားသည့်အစီအရင်၏ အတားအဆီးကို ထက်ရှသော ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်သွားသည်။ ကောင်းကင်တွင် ပြင်းထန်သော ကြောင်လိမ်ကြောင်ကောက် လမ်းကြောင်းများကို ဖန်တီးကာ အပြင်ဘက်တွင် အစီအရင်ကို ထိန်းသိမ်းနေသော နတ်ဘုရားမွေးဖွားဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူ သုံးဆယ့်ခြောက်ဦးကို ဖြတ်ကျော်တိုက်ခိုက်သွားသည်။

ညသည် မှေးမှိန်သွားပြီး ကောင်းကင် ပြန်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်းသိကြသည်မှာ ထိုနတ်ဘုရားမွေးဖွားဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူ သုံးဆယ့်ခြောက်ဦးစလုံးက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟူ၍ပင်။

တစ်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် နတ်ဘုရားမွေးဖွားဂိုဏ်းမှ ရန်သူများအားလုံး လုံးဝ ကျဆုံးသွားခဲ့သည်။

ပျံသန်းနေသောလှေပေါ်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ဤမြင်ကွင်းကို လုံးဝထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေကြပြီး ခဏတာမျှ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဒါ ဘယ်လို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ မိုးကြိုးပညာမျိုးလဲ။

ပြာများ တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေပြီး လေထဲမှာ အရိပ်အယောင်မကျန်အောင် လွင့်ပါးသွားသည်။

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် နေဝင်ချိန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်မြုပ်နေပြီး ၎င်း၏ မှေးမှိန်သော ရွှေရောင်အလင်းက လှိုင်းမထဘဲ ပျံသန်းနေသောလှေပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ ဝေးကွာသော တောင်တန်းများသည် မှုန်မှိုင်းစွာ ထင်ရှားနေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ငှက်များသည် ပြန်လည်ပျံသန်းလာကြကာ ငြိမ်းချမ်းလှသော်လည်း စိတ်ထိခိုက်ဖွယ် လှပနေသည်။

မှေးမှိန်သော လျှပ်စီးများ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော အဘိုးအိုတု တူကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

သူသည် ကုန်းပတ်အစွန်းကို မှီထားပြီး သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များကို ညင်သာစွာ ခတ်လိုက်သည်။

လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် လင်းယွဲ့ထံသို့ ကျရောက်လာပြီး သူ့ကို ပိတ်ထားသည့် သွေးနီရောင်အပ် ကိုးချောင်းကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

"အဘိုး..."

လင်းယွဲ့သည် အံကြိတ်ရင်း ထရန်ရုန်းကန်လိုက်သည်။

သူသည် သူ့အနှစ်သာရသွေး၏ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး သတိရှိနေရန်ပင် ခက်ခဲကာ လှုပ်ရှားရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲသည်။ သို့သော် ကံကောင်းစွာပင် သူ၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်စွမ်းမှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားပြီး ခွန်အားအနည်းငယ် ပြန်ရလာခဲ့သည်။

သူသည် ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် အဘိုးအိုတု တူ၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီးနောက် အားအင်ချိနဲ့စွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုတု တူသည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း အပြုံးအနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို လှန်ကာ တာအိုအဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်း အသံလုံသော အတားအဆီးတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"အဘိုး..."

လင်းယွဲ့သည် မည်သည့်စကားမျှ အပိုမပြောဘဲ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် သူ၏နဖူးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါက်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုတု တူ လှုပ်ရှားသည်ကို သူမြင်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ရလဒ်က ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ကြောင်း သူသိခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို တားဆီး၍မရသလို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ ဤမြင်ကွင်းကို ဖြစ်ပျက်သည်ကိုသာ သူ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

"ဟားဟား... ဒါဆို မင်း တကယ်သိခဲ့တာပေါ့"

အဘိုးအိုတု တူက ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မင်းကို အသိအမှတ်မပြုခဲ့ဘူး။ မင်း ငါ့ကို အပြစ်မတင်ဘူးလား"

လင်းယွဲ့သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ်မြှောက်ကာ "ကျွန်တော် အဘိုးကို ရင်ထဲကနေ အဘိုးလို့ သဘောထားရရင် လုံလောက်ပါပြီ။ အဘိုးလည်း ဘာမှမသိဘဲ ကျွန်တော့်အတွက် အပြစ်ခံဖို့ သဘောတူခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား"

"မတူဘူး မတူဘူး"

အဘိုးအိုတု တူက ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် ထပ်မမေးတော့ဘဲ "အဘိုး ခဏလောက် ထပ်ပြီး ခံနိုင်သေးလား" ဟု မေးမိသည်။

အဘိုးအိုတု တူက ညင်သာစွာ ခေါင်းခါပြီး "ခါးသီးသောခွဲခွာခြင်း အဆိပ်က ငါ့စိတ်ဝိညာဉ်ထဲ ရောက်နေပြီ။ ငါ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာလောက်ပဲ အများဆုံး ခံနိုင်တော့မှာ။ စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ အဲဒီတုန်းက သေခဲ့ရမှာ။ မင်း ကြီးပြင်းလာတာကို မြင်ရတာတင် လုံလောက်ပြီ"

"လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ... "

လင်းယွဲ့သည် မကျေမချမ်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆယ့်လေးယောက်မြောက်မင်းသား ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ဟန်တို့က လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာအတွင်းမှာ ကျွန်တော့်အတွက် လေးသင်္ကေတကောင်းကင်အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ပေးနိုင်မယ့် ရတနာတစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်မလား"

"လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာအတွင်းမှာ လေးသင်္ကေတကောင်းကင်အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်နိုင်ဖို့လား" အဘိုးအိုတု တူက တိတ်ဆိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောကမှာ အဲဒီလို ရတနာမျိုး မရှိဘူး။ မျှော်လင့်မနေနဲ့။ ရှိခဲ့ရင်တောင် ငါ့ကို ကယ်ဖို့အတွက် မင်းကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား"

လင်းယွဲ့သည် နှုတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး နောင်တရနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ နောက်ထပ် လအနည်းငယ်လောက် ထပ်ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် လေးသင်္ကေတကောင်းကင်အတားအဆီးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ချိုးဖျက်ပြီး အဘိုးအိုတု တူကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာနိုင်မှာပဲ။

သို့သော် ဆယ့်နှစ်ယောက်မြောက်မင်းသားစေလွှတ်လိုက်သည့် သတ်ဖြတ်သူများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့်အတွက် ပိုပြီး ဆက်စောင့်နေလို့မရတော့ပေ။

"ကလေးလေး ဒါ မင်းအမှားမဟုတ်ပါဘူး"

အဘိုးအိုတု တူက လင်းယွဲ့၏ ခေါင်းကို ချစ်ခင်စွာ ပုတ်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု ငါ့ကို ပြောပြလို့ ရပြီလား။ မင်းသား ကျန်က မင်းကို ပြောခဲ့တဲ့ စတုတ္ထမြောက်နည်းလမ်းက ဘာလဲဆိုတာ အတိအကျ ပြောပြပါဦး"

လင်းယွဲ့က ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းက ပြောခဲ့တာတွေ အများစုက မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် လေးသင်္ကေတကောင်းကင်အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ခါးသီးသောခွဲခွာခြင်းအဆိပ်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ မင်းသားမျိုးရိုးသွေးထဲကို ထည့်သွင်းပြီး မင်းသားမျိုးရိုးသွေးရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်တာနဲ့ ခါးသီးသောခွဲခွာခြင်းကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်မှာပါ"

"ဒါဆို တန်ဖိုးက အဘိုးကြီးကို လှည့်စားခဲ့တာပေါ့"

အဘိုးအိုတု တူက ပြုံးရင်း ခေါင်းခါပြီး မေးသည်။

"တကယ်ပေးရမယ့် တန်ဖိုးက ဘာလဲ"

လင်းယွဲ့က တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး မင်းသားမျိုးရိုးသွေးရဲ့ အလားအလာရဲ့ ရာခိုင်နှုန်း ရှစ်

ဆယ်ကနေ ကိုးဆယ်လောက်ပဲ ဆုံးရှုံးရမှာပါ"

"ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ဘူးလား"

အဘိုးအိုတု တူက သူ့ခေါင်းကို မထိတထိ ပုတ်ရင်း အကူအညီမဲ့သလို စိတ်

လှုပ်ရှားသလို လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းရဲ့အဘိုးဆိုရင်တောင် ငါတို့သိတာ တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဆွေမျိုးတော်စပ်ကြောင်းလည်း အသိအမှတ်မပြုခဲ့ဘူး။ ငါ့လို အိုမင်းတဲ့လူရူးတစ်ယောက်အတွက် မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ပေးဆပ်ရတာလဲ"

လင်းယွဲ့က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးပါ။ ဆူဇီချူးက သေသွားပြီလေ။ အဘိုးပါ သေသွားတာကို ကျွန်တော် မလိုချင်ဘူး"

သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းထပ်ခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော် မင်းသားတိုက်ပွဲတွေမှာ တကယ်ကို မပါချင်ဘူး။ ကျွန်တော် ဗိုလ်ချုပ်ဟန်ကို ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီးတာနဲ့ သူ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော် ဘုရင်ဖြစ်မယ့် အလားအလာကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီး မင်းသားရဲ့အလားအလာ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကနေ နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ ကျန်တော့ရင် တခြားမင်းသားတွေက ကျွန်တော့်ကို ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ် မမြင်တော့ဘူး။ ဒါဆို ငြိမ်းချမ်းတဲ့ဘဝကို နေထိုင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးများတယ်။ အဘိုးလည်း နားလည်တယ် မဟုတ်လား"

အဘိုးအိုတု တူက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်သာ ဒီလိုဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့"

သူ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ငါသိတယ်။ ငါသေပြီးရင် မင်းကို ဘယ်သူမှ တားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဆယ့်နှစ်

ယောက်မြောက်မင်းသားကို လက်စားချေဖို့ သေချာပေါက် သွားမှာပဲ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား"

လင်းယွဲ့က ဘာမှမပြောဘဲ သူ့စကားကို လက်ခံကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

"မင်းကို တားလို့မရရင် နောက်ထပ် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပေးပါ့မယ်"

အဘိုးအိုတု တူက သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါအရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ။ မင်းက ထိုးထွင်းဉာဏ်ရှိတယ်၊ အရာရာကို သေချာနားလည်တယ်၊ ဘယ်မှာ ရပ်ရမယ်ဆိုတာ သိတယ်။ ငါ အရမ်းစိတ်ချရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်းခံစားချက်ပြင်းပြီး လက်စားချေစိတ် ပြင်းထန်တယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ အားသာချက်လည်းဖြစ်သလို အားနည်းချက်လည်းဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းက ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ ရှုပ်ထွေးလွန်းတဲ့ တိုက်ပွဲတွေနဲ့ မသင့်တော်ဘူး။ လိုအပ်ရင် ခံနိုင်ရည်ရှိ... ဒီစကားတွေကို မှတ်ထားပါ။"

လင်းယွဲ့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"