အပိုင်း (၁၅)

သင်္ချိုင်းဂူမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော မြင့်စိုး၏ ခြေလှမ်းများမှာ အချိန်ဆွဲမနေတော့။ နေဝင်ရီတရောအချိန်၏ အနီရောင်အလင်းရောင်က သစ်ပင်များကြားမှ စိမ့်ထွက်ကျဆင်းနေပြီး၊ သူ့လက်ထဲမှ ဖခင်၏ ဂူမှရရှိခဲ့သော ကျိန်စာဖြေရန် ပစ္စည်းများ – ရွှေချည်ထိုးထားသော စာအုပ်ဟောင်းကြီးတစ်အုပ်၊ ငွေရောင်ဓားတစ်လက်၊ လူခေါင်းရိုးလက်ကိုင်ပါသော ဓားရှည်တစ်လက်၊ နှင့် ရွှေဖလားသေးသေးတစ်လုံး – တို့က သူ့ဖခင်၏ ကြိုးပမ်းမှုများ၏ အမှတ်အသားများအဖြစ် တလက်လက်တောက်ပနေသည်။ သို့သော် ထိုကြိုးပမ်းမှုများကား အဆုံးသတ်တွင် မအောင်မြင်ခဲ့။

"ငါ အဖေလိုတော့ မဖြစ်စေရဘူး။" ဟု သူ တီးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ထိုစကားများက သူ့အတွက် ကတိသစ္စာတစ်ခု၊ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေသကဲ့သို့။

အိမ်၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခုက မှားယွင်းနေသလိုမျိုး သူ ခံစားမိလိုက်သည်။ ဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ရွာသားအချို့ စုဖွဲ့ထိုင်နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့ကား မည်သူမျှ အနီးသို့ ကပ်ရဲပုံမရ။ သူ့ကို မြင်သောအခါ လူအချို့က မျက်နှာလွှဲသွားကြသည်။ ထိုအကြည့်များထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု၊ စိုးရိမ်မှု နှင့် တစ်စုံတစ်ရာကို လျှို့ဝှက်ထားသည့် အသိစိတ်တို့ ရောယှက်နေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ..." မောင်မြင့်စိုး တီးတိုးမေးလိုက်သည်။

အဘွားအိုတစ်ယောက်က သူ့ကို မှတ်မိသွားဟန်ရှိသည်။ ထိုအဘွားက လက်ညှိုးထိုးပြီး "အဲဒီမှာ..." ဟု လျှို့ဝှက်သလိုဟန်နှင့် တစ်နေရာကို ညွှန်ပြသည်။

အိမ်အမိုးပေါ်ကို သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ... သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဖျဉ်းကနဲ အေးစက်သွားသည်။

အိမ်အမိုးပေါ်တွင် မြွေကြီးတစ်ကောင်...

သို့သော် သာမန်မြွေ မဟုတ်ချေ။ ခန့်မှန်းခြေအရ ပေသုံးဆယ်ခန့်ရှိမည့် အဆိပ်ပြင်းမြွေကြီး။ ထိုမြွေကြီး၏ အကြေးခွံများက နေရောင်အောက်တွင် အစိမ်းရင့်ရောင်၊ ညနေရောင်နီတွင် အညိုရောင်၊ အိမ်အမိုး၏ အမှောင်ရိပ်တွင် အနက်ရောင်စသဖြင့် အရောင်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေသည်။ မြွေကြီးက သံကြိုးကြီးတစ်ခုလို တင်းပြောင်နေပြီး ခေါင်းကို အိမ်မိုးစွန်းတွင် မော့ထားသည်။ ထိုမြွေကြီး၏ မျက်လုံးများက အနီရောင် မီးခဲများပမာ တောက်နေသည်။ အဆိုးဆုံးမှာ... ထိုမြွေကြီး၏ ပါးစပ်ထဲမှ လူလက်တစ်ဖက် ထွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါ... ဘာကြီးလဲ..." မြင့်စိုး လန့်သွားသည်။ သူ့တွင် လက်နက်ဟူ၍ ဓားတစ်လက်သာ ရှိသည်။ ယခုလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်းပင်။

မြွေကြီးက ခေါင်းကို သူ့ဘက် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်သည်။ သူ့ကို တည့်တည့်ကြီး စိုက်ကြည့်နေသော အနီရောင်မျက်လုံးများက လူ့မျက်လုံးများကဲ့သို့... ဥာဏ်ပညာ၊ အသိတရားတို့နှင့် ပြည့်နှက်နေသလိုပင်။

"မြွေကြီး... မင်း ဘယ်ကလာသလဲ..." ဟု မြင့်စိုး မေးလိုက်သည်။

မြွေကြီးသည် ခန်းဆီးစ လှုပ်သွားသကဲ့သို့ တွန့်သွားပြီး ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သောအခါ… ယခုနက မြင်ခဲ့ရသော လူလက်တစ်ဖက် ပျောက်သွားပြီး အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

"မင်း... ပြန်လာပြီလား..."

ထိုအသံကို မြင့်စိုး မှတ်မိသည်။ ရွာသားအဘိုးအို၏ အသံ။

"ခင်ဗျား... ဘာဖြစ်နေတာလဲ..." ဟု မြင့်စိုး မေးလိုက်သည်။

"မြွေမင်းသမီးက သူ့စွမ်းအားကို စုစည်းနေပြီ... နောက်ဆုံးအခမ်းအနားအတွက်..."

မြွေကြီး၏ ပါးစပ်က အသံထွက်လာသည်။

"မင်းက ရွေးချယ်ခံရသူ... သူ့အတွက် အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာ..."

"ကျွန်တော် ဘာကို ရွေးချယ်ခံရတာလဲ..." မောင်မြင့်စိုး၏ ရင်ခုန်သံ မြန်လာသည်။

"မင်းအဖေတုန်းက ကျရှုံးခဲ့တယ်... မင်းကော ကျရှုံးမလား..." မြွေကြီးဆီမှ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ရယ်မောသံလို တရွှီရွှီ မြည်လာသည်။

"မြွေမင်းသမီး ဘယ်မှာလဲ... ငါသူနဲ့ တိုက်ရိုက် စကားပြောချင်တယ်..." မြင့်စိုး အားယူပြီး ပြောလိုက်သည်။

မြွေ၏ မျက်လုံးများက ထင်ထင်ရှားရှား တောက်ပလာသည်။

"အချိန်တန်ရင် သူ့ကိုယ်တိုင် လာလိမ့်မယ်..."

မြွေကြီးသည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ လျှပ်တစ်ပြက် လှိမ့်ဆင်းသွားပြီး သစ်ပင်များကြားထဲသို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အရေခွံ၏ အရောင်များ ခဏခဏ ပြောင်းလဲနေခြင်းကြောင့် သူ ပျောက်ကွယ်သွားသော ခရီးလမ်းကို မြင့်စိုး မမြင်လိုက်ရပေ။

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ရွာသားများက အသံတိုးတိုးနှင့် တီးတိုးစကားပြောနေကြသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသလို မြင့်စိုး ခံစားရသည်။ ရွာသားများ၏ အကြည့်များက ဤရွာဟောင်းကို သူရောက်လာခါစကနှင့် မတူဘဲ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ သတိထားမိသည်။

အိမ်ထဲ ဝင်လိုက်ပြီး တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို စားပွဲပေါ် ပုံလိုက်ပြီး သူတီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"အဖေက တော်တော်လေး အားကျစရာ ကောင်းတာပဲ..."