အပိုင်း (၁၆)

ခေါင်မိုးပေါ်မှ မြွေကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသော ညမှာပင်၊ မြင့်စိုးသည် ရွာသူအဘွားအိုတစ်ယောက်၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုအဘွားအိုက ရွာ၏ သမိုင်းကြောင်းကို အကုန်အစင် သိရှိနားလည်သူဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားသိထားသည်။

အဘွားအို၏အိမ်က ရွာစွန်တွင် တည်ရှိသည်။ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးမဟုတ်သော်လည်း၊ သစ်သားအိမ်ကလေးမှာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းထားဟန် ရှိသည်။ တံခါးဝတွင် မြွေအရုပ်များ၊ မြွေပုံများအား သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အမှတ်အသားများက အိမ်ကို ကာကွယ်နေသည့် ကျီင်္းကောင်များနည်းတူ တည်ရှိနေသည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ... မင်းလာမယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာ..."

အဘွားအိုက တံခါးကို ဖွင့်၍ နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမွှေးတိုင်များ၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့က လေထုထဲတွင် လွှမ်းခြုံနေသည်။ အဘွားအိုက ပက်လက်ကုလားထိုင်တစ်လုံးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ရိုးသားမှုနှင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ မျက်လုံးများကမူ နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကျွန်တော် သိချင်တာတွေ ရှိလို့ပါ..." ဟု မြင့်စိုး စကားစလိုက်သည်။

"မြွေမင်းသမီးအကြောင်း သိချင်တာ မဟုတ်လား..." အဘွားအိုက ခပ်တည်တည်နှင့်ပင် ပြန်မေးလိုက်သည်။

မြင့်စိုး မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ကျိန်စာက ဘာလဲ... မိန်းမတွေကို စားတဲ့ မင်းသမီးက ဘယ်သူလဲ..."

အဘွားအိုသည် အသက်အရွယ်ကြီးသော်လည်း သွက်လက်စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး၊ စင်ပေါ်မှ ရှေးဟောင်းစာရွက်လိပ်တစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထိုစာလိပ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ချလိုက်သောအခါ၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်က ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို မြင့်စိုး မြင်လိုက်ရသည်။

"နားထောင်ပါ... ငွေစက္ကူမရှိသေးခင်က အစောပိုင်းနှစ်တွေတုန်းက အဖြစ်အပျက်တွေ..." အဘွားအိုက စကားစလိုက်သည်။ သူမပြသော ပန်းချီကားမှာ ပုဂံခေတ်က မင်းသမီးတစ်ပါး၏ ပုံဖြစ်သည်။ မင်းသမီးက ရွှေအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူမဘေးတွင် ရွှေဖလားတစ်လုံး ရှိနေသည်။

"အဲဒီနှစ်တွေတုန်းက မြန်မာပြည်မှာ မြွေနဂါးကို ကိုးကွယ်ကြတယ်... အထူးသဖြင့် ရွာဟောင်းကြီးက နဂါးပူဇော်ပွဲကို နှစ်တိုင်းလုပ်ကြတယ်..." အဘွားအိုက ရှင်းပြသည်။

"မင်းသမီးတစ်ပါးကို ငွေကြေးကြွယ်ဝတဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ဖို့ အစီအစဉ်လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းသမီးက မလိုလားဘူး။ သူ့ဖခင်က အတင်းအကျပ် ပေးစားမှာ..."

"မင်းသမီးက နဂါးဘုရားကို နှစ်ရက်လုံးလုံး ဆုတောင်းခဲ့တယ်... ဘုရားက သူ့ကို လွတ်မြောက်စေမယ့် နည်းလမ်းကို ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် စရိုက်မြင့်မြတ်တဲ့ မင်းသမီးလေးက အဲဒီအစီအစဉ်ကို မလုပ်ရက်ခဲ့ဘူး..."

"တစ်ရက်မှာ မင်းသမီးက လက်ထပ်ခါနီးညတစ်ည ပျောက်ဆုံးသွားတယ်... နောက်တော့ ရှာတွေ့တဲ့အခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သွေးတွေ ခမ်းခြောက်နေပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အခြေအနေမှာ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ မင်းသမီးမှာ သွေးတွေမရှိတော့ဘူး..."

"သွေးမရှိတော့တာကို ဘယ်လိုသိလဲ..." မောင်မြင့်စိုး မေးလိုက်သည်။

"မင်းသမီးရဲ့ နောက်ဆုံးစကားက... 'သူက ငါ့သွေးကို စုပ်ပြီးပြီ...' ဆိုတဲ့ စကားပဲ..."

အဘွားအိုက လက်ထဲက တုတ်ချောင်းဖြင့် ပန်းချီကားထဲမှ စီးပွားရေးသမားပုံကို ထိုးပြလိုက်သည်။

"သူက မင်းတို့ အဖေ့ရဲ့ အဖေ့ရဲ့ အဖေ့အဖေ..."

မောင်မြင့်စိုး၏ ခေါင်းထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ပြီးတော့..."

"မင်းသမီးက သေတဲ့အချိန်မှာ မြွေမင်းသမီးဘုရားကို ဆုတောင်းခဲ့တယ်... သေသွားပြီး ဝိဉာဉ်အဖြစ်နဲ့ ကြေးစားစီးပွားရေးသမားရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တွေကို တစ်ယောက်ချင်း သတ်ပစ်ဖို့... ကတိတောင်းခဲ့တယ်..."

"မင်းသမီးဝိဉာဉ်က သွေးစုပ်သူ သားစဉ်မြေးဆက်တွေရဲ့ သွေးကို စုပ်ပြီး အပြစ်ဒဏ်ပေးမယ်လို့ ကျိန်ဆဲခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကြေးစားစီးပွားရေးသမားရဲ့ မိသားစုကလည်း အင်အားကြီးပြီး အငွေ့အသက်တွေကို တားဆီးနိုင်တဲ့ ဗေဒင်ပညာရှိတွေနဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့တယ်။"

"ရလဒ်ကတော့ မင်းသမီးဝိဉာဉ်ဟာ ရွာဟောင်းကြီးထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေခဲ့တယ်။ မင်းတို့မိသားစုက မြွေနဂါးဘုရားကို ကိုးကွယ်ပြီး အကာအကွယ်ယူခဲ့တယ်။ အချိန်ကြာလာတော့ အမှန်တရားကို မသိတော့ဘဲ ဒီထုံးတမ်းကို ဆက်လုပ်နေခဲ့တယ်။"

အဘွားအိုက နောက်ထပ်စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဖွင့်ပြလိုက်ပြီး မင်းသမီးအသွင်ပြောင်းသွားသည့် ပုံတစ်ပုံကို ပြလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း... ဒီသားစဉ်မြေးဆက်တိုင်းမှာ မြွေအမှတ်အသားက နောက်ကျောမှာ ပါတယ်... မင်းမှာရော ရှိလား..."

မောင်မြင့်စိုး တုန်လှုပ်သွားသည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူ့ကျောမှာ တကယ်ပင် အစက်တစ်စက် ရှိနေခဲ့တာကို သိလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအရာက သာမန် မွေးရာပါအမှတ်ဟုသာ သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"အချိန်သိပ်မရတော့ဘူး..." အဘွားအိုက ပြောလိုက်သည်။

"သန်းခေါင်ယံ မတိုင်ခင် ဆုံးဖြတ်ရမယ်..."

အပြင်ဘက်တွင် လေများ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ အိမ်ကို ဝိုင်းထားသော မြွေများ၏ တရွှီးရွှီး မြည်သံကို ကြားလာရသည်။

"ကျွန်တော်... ဘာလုပ်ရမလဲ..." မြင့်စိုး တီးတိုးမေးလိုက်သည်။

အဘွားအိုက ထိုင်ရာမှ ထလာပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"မင်းအဖေ လွဲခဲ့တဲ့နေရာမှာ မင်း မလွဲရဘူး... ကျိန်စာကို ရင်ဆိုင်ရမယ်... သွေးကျိန်စာကို မင်းသမီးဆီကနေ လွတ်မြောက်စေရမယ်..."

"ဒါဆို... ကျွန်တော် သေရမှာပေါ့..."

"နဂါးတွေအတွက် အသက်တစ်ခုကတော့ စတေးခံရမှာပဲ... လူမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ သေခြင်းမျိုး ရှိတယ်... ငါ့စကား နားထောင်... ပလ္လင်ရှိရာဆီသွားပြီး မင်းအဖေစုဆောင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဒီလိုလုပ်..."

အဘွားအိုက မြင့်စိုးကို နောက်ဆုံး အစီအစဉ်တစ်ခု ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူ့စကားများက တိုးလွန်းသောကြောင့် အကုန်လုံးကိုတော့ မြင့်စိုး သေချာမကြားရပေ။ တခု သေချာသည်ကား မြင့်စိုး၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာလိုစိတ် နှစ်ခုစလုံး ရောနှောနေခြင်းပင်။

"အဘွားကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." မြင့်စိုး ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်းလည်ပင်းက မြွေအစွယ်ရာကို သတိထားပါ... အဲဒါက မင်းသမီးရဲ့ အမှတ်အသားပဲ..." အဘွားအိုက နောက်ဆုံး သတိပေးလိုက်သည်။

မြင့်စိုး လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် ပွတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အပူရှိန်နှင့် ယားယံမှုကို ခံစားရသည်။ ဓားခုတ်ရာနှင့်တူသော အနာစက်ကို ဖိထားရင်း အဘွားအိုအိမ်မှ ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ညသန်းခေါင် မတိုင်မီ လမင်းအလင်းရောင်က ဝင်းလက်နေပြီး သူ့အရိပ်က ရွာလမ်းပေါ်တွင် ရှည်လျားစွာ ကျရောက်နေသည်။ သူ့အရိပ်မှာ သူ့အရိပ်တစ်ခုတည်း သီးသန့်တော့ မဟုတ်ချေ။ အနည်းငယ် ထူးဆန်းစွာပင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အရိပ်တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။

"မင်းသမီး..."

သူ တီးတိုးခေါ်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် လေက ဝုန်းကနဲ တိုက်ခတ်လာပြီး အရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရွာအပြင်ဘက်ရှိ သစ်တောဆီသို့ မြင့်စိုး ဦးတည်လိုက်သည်။ မိခင်နှင့် ဖခင်တို့ အသက်ပေးခဲ့ရသော ကျိန်စာကို သူ ရင်ဆိုင်ရပေဦးမည်။