အပိုင်း (၁၇)

အဘွားအို၏ တဲအိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သော မြင့်စိုး၏ ခြေလှမ်းများမှာ အမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်ကာ ရွာစွန်မှ ထွက်ခွာလာပြီး သစ်တောကို ဦးတည်လျက်ရှိသည်။ ထိုသစ်တောထဲတွင် ကျိန်စာ၏ မူလအစ ရှိသည်ဆိုသော အသိက သူ့ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအဖြစ် တစိုးတ၀ါး ခံစားနေရသည်။ သို့သော် ညအချိန်၏ မှောင်ရိပ်အောက်တွင် သစ်တောထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။ အမှောင်ထုက ဝါးမြိုမည့်အလား၊ မမြင်ရသော အန္တရာယ်များက ဖုံးအုပ်လျက်ရှိသည်။

"ဒီည အိမ်မှာပဲ အိပ်စက်အနားယူပြီး မနက်မှ သွားရှာတော့မယ်..." ဟု မြင့်စိုး ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က ပင်ပန်းနေသော်လည်း စိတ်ကမူ လုံးဝမငြိမ်သက်နိုင်။

အဖေ့အိမ်ဟောင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နာရီက မနက် ၂ နာရီ ထိုးနေပြီ။ လည်ပင်းမှ ဒဏ်ရာက တချက်ချင်း တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေသလို ခံစားနေရပြီး၊ ထိုနာကျင်မှုက ကျိန်စာ၏ သက်ရောက်မှုဖြစ်သည်ကို သူသိနေသည်။ ကျိန်စာကို ဖြေရှင်းရန် အစီအစဉ်များသည် သူ့ခေါင်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးစွာ ချာချာလည်နေသော်လည်း၊ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ အိပ်စက်ခြင်းကို အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်နေသည်။

"အရုဏ်တက်သည်အထိ အိပ်စက်အနားယူလိုက်ရရင် ကောင်းမလား... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲဟာ... အဖေရဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာကို လက်ခံပြီး ရှေ့က မိသားစုတွေလို ကျိန်စာကို အရှုံးပေးလိုက်ရင်ကော..." ဟု သူ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ ထိုအတွေးက သူ့ကို စိတ်ဓာတ်ကျစေသော်လည်း၊ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သော ကံကြမ္မာကို ကြိုတင်လက်ခံလိုက်ခြင်းက ပိုမိုလွယ်ကူသည်ဟု ထင်မိသည်။

အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်ပြီး သူ မျက်လုံးကို စုံမှိတ်လိုက်သည်။ အိပ်ယာက အေးစက်နေပြီး စစ်မှန်သော အိပ်စက်ခြင်းက ရောက်မလာပေ။ လည်ပင်းမှ ဒဏ်ရာကို ဖိထားသော လက်မှတဆင့် စီးကျလာသော အေးစက်သော ခံစားမှုတစ်ခုကို သူ့အတွေးများက သတိပြုမိလိုက်သည်။ သွေးနွေးနွေး၏ အေးစက်မှု။

ကျိန်စာ... မြွေမင်းသမီး…

ဖေဖေနဲ့ မေမေလိုပဲ သူလည်း ရွာဟောင်းကြီးထဲက ကယ်တင်မရတဲ့ နောက်ထပ် လူတစ်ဦး ဖြစ်လာရဦးမည်လား… ဟု မြင့်စိုး တွေးနေမိသည်။ သူ့စိတ်အစဉ်သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ရောယှက်နေသော နာကျင်မှုတစ်ခုလို ပင်ပန်းနေသည်။

"နိုးပြီလား..."

အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံက မြင့်စိုး နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်လာသည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့အိပ်ယာနံဘေးတွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ပုံသဏ္ဍာန်က မရေမရာ၊ မှေးမှိန်နေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါ မအိပ်သေးဘူး..." သူ ပြောလိုက်သည်။ ပြီးမှ သိလိုက်ရသည်မှာ ထိုအရာက အိပ်မက်ထဲတွင် ဖြစ်နေမှန်း။ သူ့ကိုယ်သူ အိပ်မက်မက်နေမှန်း သိနေသော အိပ်မက်တစ်ခု။

အမျိုးသမီးက အလွန်လှပသည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက ဝတ်ဆင်ခဲ့ကြသော ရှေးခေတ် မြန်မာ့ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်က အမည်းရောင် နက်မှောင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ စူးရှနေပြီး အနီရောင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် သွေးအပြည့်နှင့် ဖန်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"မင်း... အဖေနဲ့ တူတယ်..." ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ပြောသည်။ သူမ၏ အသံက ကြားနေကျ မြန်မာစကားပြောပုံမျိုးမဟုတ်။ ပြောမပြတတ်သော်လည်း ခေတ်ဟောင်းဆန်နေသော လေယူလေသိတစ်ခုက လွှမ်းခြုံနေသည်။

"မင်းက မြွေမင်းသမီးလား..." ဟု မောင်မြင့်စိုး မေးလိုက်သည်။

"မြွေမင်းသမီးတဲ့လား... ငါ့ကို အဲဒီလို ခေါ်ကြတာပေါ့... ငါ့နာမည် အစစ်တောင် မှတ်မိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး..." သူမက ညှိုးငယ်စွာ ပြုံးရယ်ရင်း ဖန်ခွက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက မင်းအဖေလိုပဲ... ငါ့ကို တွေ့ချင်တဲ့ဆန္ဒ ရှိတယ်... ဒါပေမယ့် မင်းအဖေက ကတိမတည်ခဲ့ဘူး... သူက ပထမတော့ ငါ့ကို ကူညီမယ်ဆိုပြီး ပန်ကြားခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် မင်းအမေကို ကယ်ဖို့ သူက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်... သူက ကျိန်စာကို ရင်ဆိုင်ရဲတဲ့ ရဲရင့်မှု မရှိခဲ့ဘူး..."

မောင်မြင့်စိုး ထိုင်ရာက အသာထရပ်လိုက်သည်။ သူ့အိပ်မက်ထဲမှ အခြေအနေက ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလာသည်။

"ကျွန်တော့်အဖေက... ရဲရင့်တဲ့သူပါ... သူက အမေ့ကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်လေ..."

မင်းသမီးက ဖန်ခွက်ထဲမှ အရည်ကို လေထဲရမ်းလိုက်သောအခါ အနီရောင် သွေးများက မြင့်စိုး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လာစင်သည်။ သူ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း လှုပ်ရှားဖို့ ကြိုးစားကြည့်သောအခါ အိပ်မက်ထဲတွင် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။ သူ့ကိုယ်သူ ကစားစရာအရုပ်တစ်ရုပ်လို ခံစားရသည်။

"ကြည့်စမ်း... မင်းတို့ သားအဖနှစ်ယောက်စလုံး ခံရမယ့် ကံကြမ္မာကို..." မင်းသမီးက မောင်မြင့်စိုးကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ရုတ်တရက် သူတို့သည် အနက်ရောင် ခန်းတစ်ခုထဲသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ထိုခန်းထဲတွင် လူများ လဲလျောင်းနေကြသည်။ သူ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ဖခင်အပါအဝင် ကျိန်စာသင့် သားစဉ်မြေးဆက်များ၊ ရွာသားများ ဖြစ်နေကြသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက တုန်ယင်လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ အသက်မဲ့ ဗလာကြီးများ ဖြစ်နေကြသည်။

"ဒါက... ဘာတွေလဲ..." မြင့်စိုး အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ သွေးစုပ်သွားတဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တွေ... သူတို့အားလုံးက ငါ့ရဲ့ ကျိန်စာအချည်အနှောင်ကို ခံနေရတယ်..."

သူ့အဖေရှိရာဆီသို့ ဦးတည်ပြီး မြင့်စိုး ပြေးသွားဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း သူ့ခြေထောက်များက လှုပ်ရှား၍ မရ။ ဖခင်၏ မျက်နှာက သူ့ကို မှတ်မိဟန်ရှိပြီး မျက်လုံးများနေရာတွင် ဝမ်းနည်းမှု အပြည့်နှင့် ငေးကြည့်နေသည်။

"သူတို့က မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးတွေကို ငါ့ကို ပေးဖို့ စောင့်နေကြတာ..." မင်းသမီးက ရှင်းပြသည်။

"မင်းအဖေက ငါ့ကို ကူညီမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ သူ့မိန်းမကို ရွေးပြီး ငါ့ကို သစ္စာဖောက်သွားတယ်... ဒါကြောင့် သူ့အပေါ် ငါ့ရဲ့ အမျက်က ပိုပြင်းထန်ခဲ့တယ်... ငါက သူနဲ့ သူ့မိန်းမကို အပြစ်ဒဏ်ပေးခဲ့တယ်..."

"အခုတော့ သူရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား... မင်းက နောက်ဆုံးမျိုးဆက်ပဲ..."

မြင့်စိုး ဒူးထောက်ပြီး မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံးလိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နာကျင်မှုက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

"မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ... ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ..."

"ရိုးရှင်းပါတယ်... မင်းရဲ့ သွေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ... မင်းရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေကို ငါ့ဆီ လှူဒါန်းလိုက်ပါ... ဒါမှမဟုတ်..."

မြင့်စိုး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်းသမီးက သူ့ရှေ့မှ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"...မင်းလည်း မင်းတို့ မိသားစုလိုပဲ ငါ့သွေးကို စုပ်ယူပါ... မင်းကို အင်အားတွေ ငါပေးမယ်... ထာဝရ အသက်ရှင်ခွင့် ပေးမယ်... ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာရမယ်... မင်းအဖေကလည်း အဲဒီလမ်းကို ရွေးခဲ့တာပဲ..."

မင်းသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။ သူမ၏ အရေပြားက အစိမ်းရောင် သန်းလာပြီး မျက်လုံးများမှာ အနီရောင် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ လူ့သွင်ပြင်မှ မြွေသွင်ပြင်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။

"မင်းအဖေရဲ့ ဝိဉာဉ်အပိုင်းအစတွေက ငါ့ထဲမှာ အခုထိ ရှိနေတယ်... ငါတို့ အတူတူ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ ဝိဉာဉ်မှာ ဘယ်တော့မှ နာကျင်ခံစားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

မြွေမင်းသမီးက သူမ၏ ညှပ်ပုံသဏ္ဍာန် လက်ချောင်းများကို မြင့်စိုးဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ ထိုလက်များက သူ့ကို ဆွဲခေါ်နေဟန်ရှိသည်။ သူ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သော်လည်း လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

"သို့မဟုတ်... မင်းက သေဖို့ ရွေးချယ်မလား... မင်းအဖေက ကွယ်လွန်သွားစဉ်မှာ သူ့ရဲ့ ဝိဉာဉ်အများစုက ငါ့ထဲရောက်လာတယ်... မင်းအမေကိုတော့ သွေးအားလုံး ငါစုပ်လိုက်တယ်... အခု မင်းအလှည့်..."

မြင့်စိုး အသက်ရှူရခက်လာသည်။ လေက တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်။ သူ့လည်ပင်းပတ်လည်တွင် ခေါင်းသေးသေးနှင့် မြွေသေးလေးများက ရစ်ပတ်လာကြသည်။ သူတို့၏ အဆိပ်အတောက်များက သူ့လည်ပင်းထဲသို့ ဆင်းသက်နေကြပြီ။...

"အမလေး..."

ထိတ်လန့်စွာဖြင့် သူနိုးလာသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများ ရွှဲနေပြီး လည်ပင်းမှ ဒဏ်ရာက ပူလောင်နေဆဲပင်။ အိပ်မက်ထဲမှ အဖြစ်အပျက်များက တကယ့်လက်တွေ့လို ခံစားနေရဆဲ။

မနက်ခင်း အလင်းရောင်က ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာနေပြီ။ သူ ယခုလောက်ထိ အိပ်မောကျသွားခဲ့လေသလား။ နာရီကို ချက်ချင်းကြည့်လိုက်သောအခါ ၈ နာရီထိုးနေပေပြီ။

"မနက်ခင်း လင်းပြီ... ငါ အချိန်ဆွဲလို့ မရတော့ဘူး..." သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မျက်နှာသစ်ပြီး ခန်းဆီးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် တစ်ခုခုဖြစ်နေခြင်းကို သူ ခံစားရသည်။ တံခါးဖွင့်ပြီး အပြင်ထွက်လိုက်ရာ အိမ်တစ်ခုလုံးမှ မှန်များ ကွဲနေပြီဖြစ်သည်။ သူ အလန့်တကြား ထွက်မကြည့်ခင်မှာပင် နံရံပေါ်တွင် သွေးနီရဲရဲနှင့် စာများ ရေးထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"သွေးနဲ့ပြန် ပေးဆပ်ပါ..."

ထိုစာလုံးများသည် ပုဂံခေတ်က ရှေးဟောင်းစာလုံးများနှင့် ခပ်ဆင်ဆင်ဟု ထင်သည်။ မြင့်စိုး အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ကယ်ပါအုံးဟု အော်လိုက်မိသော်လည်း သူ့အော်သံကို မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မကြားနိုင်ပေ။

နံရံတစ်ခုလုံးတွင် ရှေးစာလုံးများ ပေါ်နေကြသည်။ သူ တောက်လျှောက် ဖတ်ကြည့်ရာ ကျိန်စာစကားများ ဖြစ်နေကြသည်။ "ငါက သားစဉ်မြေးဆက်အားလုံးကို ချွင်းချက်မရှိ လက်စားချေမယ်... နှလုံးသားကို ပေးဆပ်ရင် ငါ့ကျိန်စာက ပြည့်စုံမယ်..."