အပိုင်း (၁၈)

မြင့်စိုးတစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညှင်းများထမတတ် အေးစက်တုန်ယင်လာသည်။ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် အိမ်နံရံကို တဒုန်းဒုန်းထုမိသည့်အခါ သူ့လက်ဆစ်များပင် ပေါက်ပြဲသွားမတတ် နာကျင်သွားသည်။ အိမ်ဘေးက သက်တမ်းရင့် ရေတွင်းပျက်ကြီးထဲမှ စိတ်ခြောက်ခြားဖွယ် ကလေးငိုသံက လေနှင့်အတူ ပျံ့လွင့်လာသည်။ အသံက နီးလိုက်ဝေးလိုက်၊ အကူအညီတောင်းနေသလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသလို။

သူ့အဆုတ်ထဲသို့ လေကို အငမ်းမရ ရှူသွင်းရင်း အိမ်ဝင်းထဲမှ ဖုန်ထူသောလမ်းပေါ်သို့ ပြေးထွက်လိုက်သည်။ အသက်ရှုသံက သူ့နားထဲတွင် ပလွေမှုတ်သံကဲ့သို့ စူးရှနေသည်။

"အဖွားအို... သူပြောတာတွေက တကယ်... တကယ်ဖြစ်နေပြီ... ငါ့မှာ အချိန်မရှိတော့ဘူး..."

ကြောက်စိတ်ဖြင့် ထုံကျင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် သူ့မျက်နှာကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်၊ သူ့လည်ပင်းမှ ပူလောင်သော ဝေဒနာက အရေပြားကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြန်သည်။ လက်ဖြင့် စမ်းလိုက်သည့်အခါ ချောမွေ့နေရမည့်နေရာတွင် စက္ကူတစ်ရွက်လို ကြမ်းရှရှအရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အနီးရှိ မှန်တစ်ချပ်ထဲသို့ သူငယ်ထိပ်မွှေးထောင်မတတ် ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ့လည်တိုင်တွင် ပြာမှုန်များဖြင့် ဖိနှိပ်ထားသည့်အလား မီးခိုးရောင် လက်ဗွေရာများက ထင်ရှားစွာ ပေါ်နေသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လို..."

လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်ကြည့်တော့ ပြာမှုန်တွေလို ခပ်လွယ်လွယ် ပျောက်ကွယ်မသွား။ ရေဖြင့် ဆေးကြောကြည့်သော်လည်း ထိုလက်ဗွေရာများက အရေပြားအတွင်းပိုင်းထဲထိ စွဲမြဲနေသော အမှတ်အသားတစ်ခုလို၊ ဖျက်မရသော တက်တူးတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

သူ့နှုတ်ဖျားမှ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ကျလာသည်က "ငါ့ကို... မှတ်သားလိုက်ပြီ..."

ဆုံးဖြတ်ချက်က သူ့စိတ်ထဲတွင် လျှပ်စီးတစ်ခုလို ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နောက်ပြန်ဆုတ်ချိန်မရှိတော့။ ဖခင်၏အိမ်မှ တိတ်တဆိတ်ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး အဖွားအို၏အိမ်သို့ ပြန်သွားရန် သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖခင်၏ လက်စွဲတော် ထုံးသုတ်လိမ်းထားသည့် ဓားမြှောင်ကိုလည်း ခါးကြားတွင် ခိုင်မြဲစွာ ထိုးသွင်းယူဆောင်လာခဲ့သည်။

အဖွားအို၏ တဲအိမ်လေးဆီ ရောက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်က ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ မနက်ခင်း၏ ရွှေဝါရောင်နေခြည်က အိမ်ငယ်လေးပေါ် နွေးထွေးစွာ ဖြာကျနေသော်လည်း အိမ်ထဲမှ မည်သည့်သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရ။ သော့မခတ်ထားသော တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ပတ္တာမှ တကျွီကျွီ မြည်သံရှည်က တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ဆုတ်ဖြဲသွားသည်။

အိမ်ထဲတွင် အဖွားအို ရှိမနေခဲ့။ သို့သော် ညက သူမြင်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းပိဋကတ်လိပ်များသည် သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ပြန့်ကျဲနေဆဲ။

"အဖွား... ရှိလားခင်ဗျာ..." မြင့်စိုး၏ အသံက တိုးလွန်း၍ သူ့ကိုယ်သူပင် မကြားရချင်။ " ကျွန်တော် မြင့်စိုးပါ..."

လေထုက အေးစက်စွာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ။ အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို သူလှည့်ပတ်ရှာဖွေသည်။ အိပ်ခန်းကျဉ်းလေးထဲထိ ဝင်ကြည့်သော်လည်း အရိပ်အယောင်မျှမတွေ့။ မနက်စာ ချက်ပြုတ်ထားဟန်ရှိသော်လည်း ဟင်းအိုးများက အေးစက်တောင့်ခဲနေပြီ။ အဖွားအို ရွာထဲသို့ ထွက်သွားသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်မည်။

စားပွဲပေါ်က စာရွက်လိပ်များကို သူစိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ ရှေးဟောင်းပါဠိအက္ခရာများနှင့် နားမလည်နိုင်သော သင်္ကေတများက သူ့ကို မူးဝေသွားစေသည်။ သို့သော် ပုံကြမ်းများအရ မြွေနဂါးနှင့်ဆိုင်သော ပူဇော်ပသမှုများ၊ သွေးဖြင့်ပြုလုပ်ရသော ယဇ်ပူဇော်နည်းများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် လက်ရေးမူဖြစ်ကြောင်း သူတွက်ဆမိသည်။

ထိုစဉ် စာအုပ်တစ်အုပ်ကြားမှ ခေါက်ထားသော စာရွက်လေးတစ်ရွက် လျှောကျလာသည်။ ထိုစာရွက်ပေါ်မှ လက်ရေးက အဖွားအို၏လက်ရေးမှန်း သူချက်ချင်းသိလိုက်သည်။ ဗမာနှင့် အင်္ဂလိပ်အက္ခရာများ ရောယှက်နေသည့် စာက သူ့ရင်ကို ထိတ်လန့်စေသည်။

"သားငယ်... ဒီစာကို မင်းဖတ်နေချိန်မှာ အဖွားဟာ မြွေမင်းသမီးရဲ့ အခိုင်းအစေအဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားခဲ့လောက်ပြီ။ အဖွားက ဒီရွာမှာ အသက်အရှည်ဆုံးမိန်းမ၊ မင်းသမီးရဲ့ သွေးသားနဲ့ အနီးကပ်ဆုံးတည်ရှိခဲ့သူပဲ။

အမှန်တရားကို အဖွားပြောပြမယ်။ ကျိန်စာသင့်ခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့မျိုးဆက်အဆက်ဆက်ကို အဖွားမြင်တွေ့စောင့်ရှောက်ခဲ့ရတယ်။ မင်းအဖေ ဒီကိုရောက်လာတော့ အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်။ အဖွားကူညီခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အဖွားကူညီခဲ့တဲ့ပုံစံက သူထင်သလိုမဟုတ်ခဲ့ဘူး။

မင်းသမီးရဲ့အလိုတော်က အဖွားရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်ထဲ စိမ့်ဝင်နေပြီ သားရယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုကယ်တင်ဖို့ အဖွားမှာ အခွင့်အရေးရှိပါသေးတယ်။ တကယ့်ကျိန်စာဖြေနည်းက အဖွားပြောခဲ့သလို မဟုတ်ဘူး။ မြွေခုနစ်ကောင်ရဲ့အဆိပ်ကို ပေါင်းပြီး သွေးထဲထည့်တာက မှားတယ်။ အဲ့ဒါက သူ့ကိုပိုပြီး အားကောင်းစေတဲ့နည်းပဲ။ တကယ်တမ်းမှာတော့ မြွေငယ်ခုနစ်ကောင်ရဲ့ ဦးခေါင်းက အဆိပ်အိတ်တွေနဲ့အတူ သေနတ္တရတောင် ခုနစ်လုံးကို ရှာဖွေပြီး သွေးစုပ်ခံခဲ့ရတဲ့ မင်းသမီးရဲ့ မပုပ်မသိုးတဲ့ ရုပ်ကလာပ်ကို ဖော်ထုတ်ဖျက်ဆီးရမှာ။

ဒါကြောင့် အဖွားက မင်းကို ရှေးဟောင်းပလ္လင်ရှိတဲ့တောနက်ထဲ သွားစေချင်တာ။ အဲ့ဒီမှာ မင်းသမီးရဲ့ရုပ်ကလာပ်ကို သင်္ဂြိုဟ်ထားတယ်။ လမ်းပြမြေပုံကို ဒီစာအောက်မှာ ဆွဲပေးထားတယ်။

အဖွားကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ မင်းသမီးရဲ့ကျိန်စာကို အဖွားက နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက လက်ခံပြီး ရွာကိုစောင့်ရှောက်သူအဖြစ် နေခဲ့တာ။ အခုတော့ အဖွားရဲ့အချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီ..."

မြင့်စိုး၏ နှလုံးသားက အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဖွားအိုက သူ့ကို လှည့်စားခဲ့သည်မဟုတ်၊ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် နောက်ဆုံးကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ခြင်းသာ။

စာ၏အောက်ခြေတွင် လက်ဖြင့်ရေးဆွဲထားသော မြေပုံကြမ်းတစ်ခု။ ရွာလယ်မှ အရှေ့ဘက်သို့ နှစ်မိုင်ခန့်အကွာ၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းပျက်ကြီးတစ်ခုအနီးရှိ တောင်ကုန်းပေါ်မှ တောအုပ်ဆီသို့ ညွှန်ပြထားသည်။

ဖခင်၏ဓားကို သွေးပျက်မတတ် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မြင့်စိုး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားသည်။ "ဒါ ဘယ်လို ကြမ္မာဆိုးကြီးလဲ..."

အဖွားအို၊ သူ့ဖခင်၊ ပြီးတော့ သူ... အားလုံးက ထိုသွေးစုပ်မြွေမင်းသမီး၏ ကွန်ယက်ထဲတွင် ရစ်ပတ်ငြိတွယ်နေခဲ့ကြသည်။

အဖွားပြထားသော မြေပုံအတိုင်း လိုက်ရန် သူဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ စာရွက်ကို ခါးပိုက်ထဲခေါက်ထည့်ပြီး ထုံးဓားကို လက်ဖြင့်တင်းတင်းဆုပ်ကာ တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်စဉ်၊ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ရွာသားတစ်စုက သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ညီလေး... မင်း ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ..." ရွာသားတစ်ယောက်က တုန်ယင်သောအသံဖြင့် မေးသည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုစစ်စစ်ကို သူမြင်ရသည်။ သူ့အပေါ် အာဃာတထားသည့်ပုံမပေါ်၊ မြွေမင်းသမီး၏ လက်ပါးစေများလိုလည်း မဟုတ်။ သူတို့က သူ့အတွက် အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေကြသည်။

"အရှေ့ဘက်က တောအုပ်ထဲကို... ပလ္လင်တော်ရှိတဲ့နေရာကို သွားရမယ်" သူက ပြတ်သားစွာပြောလိုက်သည်။

ရွာသားများ၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားကြသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဆိုလျှင် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ တုန်လှုပ်စွာ ခေါင်းခါယမ်းနေသည်။

"အဲ့ဒီကို သွားလို့မဖြစ်ဘူး ညီလေး... အဲ့ဒီနေရာက... မင်းရှာနေတာ ဒါလား..."

ရွာသူကြီးဖြစ်ဟန်တူသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ့လက်ထဲမှ အရာတစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ရွှေရောင်နှင့် ပတ္တမြားရောင်တို့ ရောယှက်ကာ တဖျပ်ဖျပ်တောက်ပနေသော လည်ဆွဲတစ်ခု။ ဆွဲကြိုးပေါ်တွင် ရွှေဖြင့်ထုလုပ်ထားသော မြွေအကောင်ငယ်လေးများက ပတ္တမြားနီတစ်လုံးကို ရစ်ခွေကာ ကိုင်ထားသည်။

"ဒါ... ဘာကြီးလဲ..."

"မင်းသမီးရဲ့ လည်ဆွဲတော်... မင်းအဖေဆီက ငါတို့သိမ်းထားခဲ့တာ။ အခု ဒါက မင်းအမွေပဲ..."

ထိုစဉ် မြင့်စိုး၏ဦးခေါင်းထဲ၌ ချိုမြိန်ပြီး အေးစက်သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"သူတို့က ငါ့ရဲ့ရုပ်ကလာပ်ကို ဖုံးကွယ်ထားတာ... သူတို့က ငါ့ကို ကိုးကွယ်ယောင်ဟန်ဆောင်နေတာ မင်းအဖေလိုပဲ ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ချင်နေကြတာ..."

သူ့နားထင်စပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ထိုအသံကို မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"မင်းသွားလို့မဖြစ်ဘူး ညီလေး... မင်းသမီးကို ဘယ်သူမှ ထိပါးခွင့်မရှိဘူး...!" ရွာသားတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် မြင့်စိုးက ခြံတံခါးပေါ်သို့ လွှားကနဲတက်လိုက်ပြီး ခြံစည်းရိုးပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ ရွာသားများ သူ့နောက်သို့ လိုက်မလာကြတော့။ သူ အသက်ကို အပြင်းအထန်ရှူရင်း အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ တောလမ်းအတိုင်း ပြေးထွက်သွားသည်။ ထိုအခါ ကြောင်နက်လေးတစ်ကောင်က သူ့ဘေးမှ လျှပ်ပြက်သလို ကျော်တက်သွားပြီး သူ့ရှေ့မှ လမ်းပြวิ่งနေသကဲ့သို့။

အချိန်က သိပ်မကျန်တော့။ သူခြေလှမ်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ ထိုပလ္လင်ကို သူရှာတွေ့ရမည်။

သူ့ရှေ့မှပြေးနေသော ကြောင်နက်လေးကို မျက်ခြေမပြတ်လိုက်ရင်း တောင်ကုန်းများ၊ ချိုင့်ဝှမ်းများကို နာရီပေါင်းများစွာ ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် တောင်စောင်းတစ်ခုတွင် ဘုန်းကြီးကျောင်းဟောင်းကြီးတစ်ခုကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ပုထိုးစေတီ၏ အမိုးအများစုမှာ ပြိုကျပျက်စီးနေသော်လည်း နံရံများကမူ ခံ့ညားစွာ တည်ရှိနေဆဲ။ ဤအဆောက်အအုံသည် ပုဂံခေတ်ဦးပိုင်းမှ လက်ရာတစ်ခုဖြစ်ရမည်။

ကြောင်လေးက ကျောင်းတော်၏ မုခ်ဦးအနီးတွင် ငြိမ်သက်စွာထိုင်ရင်း သူ့ကို စောင့်နေသည်။ သူ ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ကျောင်းဝင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်။ ကျောင်းတော်အတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပုံနေသော ဖုန်နံ့၊ အစိုဓာတ်နံ့နှင့် တိရစ္ဆာန်တို့၏ ကိုယ်နံ့တို့က သူ့ကို မွန်းကြပ်စေသည်။

"ငါ... ဘာကို ရှာရမှာလဲ..." သူ တီးတိုးရေရွတ်ရင်း ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် ရှေ့ဆက်လျှောက်သည်။

ပိန်းပိတ်နေသော အမှောင်ထုကြောင့် ရှေ့ကိုမမြင်ရ။ မီးခြစ်ဆံတစ်ချောင်းကို ညှိလိုက်သောအခါ တုန်ယင်နေသော အလင်းရောင်က သူ့ရှေ့တည့်တည့်ရှိ အဆောင်အတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အဆောင်၏ အတွင်းအကျဆုံးနေရာတွင် ဗုဒ္ဓဆင်းတုတော်တစ်ဆူရှိနေသည်။ သို့သော် ရုပ်ပွားတော်၏ ပလ္လင်တော်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။ အောက်ခြေတွင် အချင်းချင်း ရစ်ပတ်နေသော မြွေပုံများဖြင့် ထုဆစ်ထားသည်။ ထိုမြွေများ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ မင်းသမီးတစ်ပါး၏ ရုပ်ပုံလွှာကို ထွင်းထုထားသည်။

"ဒီမြွေတွေက... ကျိန်စာရဲ့ အမည်နာမတွေ..."

မြင့်စိုး ရှေ့တိုးပြီး ထိကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ ကြေးဝါဖြင့် ထုလုပ်ထားသော မြွေရုပ်လေးများကို တွေ့ရသည်။ မြွေခုနစ်ကောင်။ တစ်ကောင်ချင်းစီ၏ အောက်ခြေတွင် ရှေးဟောင်းအက္ခရာဖြင့် အမည်တစ်ခုစီ ရေးထွင်းထားသည်။

"ဒါ အဖေ့ရဲ့ သုတေသနလား... ဒါမှမဟုတ် အဆိပ်ရှိတဲ့ မြွေအမျိုးအစားတွေလား..."

ဤမြွေရုပ်များသည် အလွန်အရေးကြီးမှန်း သူသိလိုက်သည်။ မြွေငယ်ခုနစ်ကောင်၏ အဆိပ်ဆိုသည်မှာ ဤမြွေများနှင့် သက်ဆိုင်နေရမည်။

ထိုစဉ် ကြောင်လေးက ရုတ်တရက် ခေါင်းထောင်ပြီး ကျောင်းအပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်ထွက်သွားသည်။ မြင့်စိုး ကြောက်စိတ်ဝင်လာသော်လည်း ကြောင်နောက်သို့ လိုက်သွားမိသည်။ ကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် ကြောင်လေးက မြက်ပင်များကြားမှ လမ်းကြောင်းလေးတစ်ခုကို ညွှန်ပြနေသည်။ ထိုလမ်းကြောင်းသည် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ အရှေ့ဘက်သို့ တည့်တည့်ဦးတည်နေသည်။

မြင့်စိုးလည်း ကြောင်လေးနောက်သို့ ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် လိုက်ပါသွားသည်။ ဤလမ်းသည် ရှေးဟောင်းပလ္လင်ဆီသို့ ဦးတည်နေလိမ့်မည်။

မကြာမီ၊ သူသည် တောင်စောင်းမတ်မတ်တစ်ခု၏ အဆုံး၊ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု၏ အစွန်းတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျောက်ဆစ်ပန်းပုများဖြင့် ထုလုပ်ထားသော ရှေးဟောင်းပလ္လင်ကြီးတစ်ခုကို အသက်ရှူမှားလောက်အောင် မြင်လိုက်ရသည်။ ပလ္လင်၏ တန်ဆာဆင်မှုများသည် ဘုန်းကြီးကျောင်းထဲမှ လက်ရာများနှင့် တစ်ထေရာတည်း တူညီနေသည်။

ပလ္လင်၏အပေါ်တွင် အနက်ရောင်ကျောက်တုံးပြားကြီးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ပလ္လင်၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင်မူ ကျောက်သားဖြင့်ထုထားသော လက်ပုံစံများက တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားဟန်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသည်။

"မြွေမင်းသမီးရဲ့... သင်္ချိုင်းဂူ..."

ချောက်ကမ်းပါးဘေးမှ သတိဖြင့် ဆင်းလိုက်သည်။ ပလ္လင်ဆီသို့ ခြေလှမ်းငါးဆယ်ခန့်သာ လိုတော့သည်။ လေထဲတွင် မြေစေးနံ့၊ ကျောက်နံ့နှင့်အတူ မြွေတို့၏ကိုယ်နံ့တို့က စူးရှစွာ ရောယှက်နေသည်။ တရှူးရှူးမြည်နေသော မြွေများ၏အသံကို သူ့နားထဲတွင် အတိုင်းသားကြားနေရသည်။

ပလ္လင်အနီးသို့ ရောက်သောအခါ သူ့ဖခင်၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှ စာတစ်ကြောင်းကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ "သားစဉ်မြေးဆက် သွေးချင်းလှဲလှယ်ရာမြေ"… အဖေ ဒီနေရာကို ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ ပြီးတော့... ဒီနေရာမှာပဲ ကျဆုံးခဲ့သည်။

ကျိန်စာက သူ့ဖခင်ကို ဝါးမျိုခဲ့ပြီးပြီ။ ယခု သူ့အလှည့်။ သူ့ရှေ့တွင် လမ်းနှစ်သွယ်သာရှိသည်။ ကျိန်စာကို လက်ခံပြီး အဆုံးမဲ့သော သက်တော်စောင့်တစ်ဦးအဖြစ် ရှင်သန်မည်လား။ သို့တည်းမဟုတ် ကျိန်စာကို အပြီးတိုင် ချေဖျက်ရင်း ဤနေရာတွင်ပင် သူ့အသက်ကို စတေးရမည်လား။

"အဖေ... အဖေ့ရဲ့အမှားကနေ သားရလိုက်တဲ့ သင်ခန်းစာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

မြင့်စိုး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရင်း တုန်ယင်နေသော လက်သုံးချောင်းဖြင့် အေးစက်နေသော ကျောက်သားပလ္လင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။