အပိုင်း (၁၉)

မြင့်စိုး ပလ္လင်ဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးများက ကျောက်ဆစ်ရုပ်များ၏ အသေးစိတ်လက်ရာများပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။ ပလ္လင်၏ ဘေးတစ်ဖက်စီမှ ထိုးထွက်နေသော ကျောက်သားလက်ရုပ်နှစ်ခုက အဖုံးကျောက်ပြားကြီးကို ထမ်းထားသလို ထုဆစ်ထားသည်။ အချိန်၏ တိုက်စားမှုကြောင့် အနည်းငယ် ပဲ့ကျိုးနေသော်လည်း အစွယ်ငေါငေါနှင့် မြွေခေါင်းပုံများ ထွင်းထုထားသော လက်ရာများက ရှေးဟောင်းအနုပညာ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို သက်သေခံနေသည်။

"အဖေ... အဖေ ဒီနေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ဒီပလ္လင်ကို ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်..." မြင့်စိုး၏ အသံက စိုစွတ်နေသော လေထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပလ္လင်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသော စာလုံးများကို သူ အနီးကပ် လေ့လာလိုက်သည်။ ရှေးဟောင်းပါဠိ၊ ပုဂံခေတ်သုံး မွန်အက္ခရာများက ပဟေဠိတစ်ခုလို သူ့ကို စိန်ခေါ်နေသည်။ ပလ္လင်၏ အနားတစ်ဖက်စီတွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းစီ... ၎င်းသည် စကားဝှက်တစ်ခုလား၊ သို့မဟုတ် သတိပေးချက်တစ်ခုလား။

တရှဲရှဲမြည်သံတစ်ခုက သူ့နောက်ကျောဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ လျှပ်စီးလက်သလို လှည့်ကြည့်ရင်း ဓားကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် မြင်ကွင်းထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိ။ သစ်ပင်ရိပ်များကြားတွင် လေထုက အေးစက်စွာ ငြိမ်သက်သွားပြန်သည်။

ပလ္လင်၏ကျောက်အဖုံးကို သူ ပင့်တင်ကြည့်ရန် အားကုန်သုံး၍ ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ကျောက်ပြားက တစ်လက်မမျှပင် မရွေ့။ မည်မျှပင် လေးလံသည်ဖြစ်စေ၊ အတွင်းပိုင်းမှ မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက ကျောက်ပြားကို မြေကြီးထဲသို့ ဆွဲချထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ထိုအခိုက်၊ လေထဲမှ အသံတစ်ခုက သူ့နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ချိုမြိန်သော်လည်း အဆိပ်သင့်နေသော အသံ။

"ဒီမြေမှာ မင်းဘာလာလုပ်နေတာလဲ... လူသား..."

မြွေမင်းသမီး၏ အသံ။

မြင့်စိုး ရင်ဘတ်ကိုကော့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျိန်စာကို အဆုံးသတ်ဖို့ လာတာ။"

သူ့မျက်လုံးရှေ့တွင် မီးခိုးရောင်အငွေ့အသက်များက လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲကာ စုစည်းလာသည်။ မနေ့ညက သူမြင်ခဲ့ရသော ဧရာမမြွေကြီး၏ ပုံရိပ်ကနေ လှပသော်လည်း အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ပြည့်နေသော လူအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်များက မီးခိုးငွေ့များလို လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး မျက်လုံးများကမူ မြွေတစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ စိမ်းလဲ့တောက်ပြောင်နေသည်။

"မင်း ဒီပလ္လင်ကို ဖွင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကျောက်တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ဆိုရင်... အထူးတလည် စွမ်းအားရှိတဲ့ အရည်တစ်မျိုး လိုအပ်တယ်" ဟု မြွေမင်းသမီးက ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံက ပိုးသားလို နူးညံ့သော်လည်း အေးစက်လှသည်။

"ဘယ်လို အရည်မျိုးလဲ။"

"သွေး..." သူမက ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးက သူ့သွေးကြောထဲက သွေးများကို ခဲသွားစေသည်။ "...ဒါပေမဲ့ သာမန်သွေးတော့ မဟုတ်ဘူး။"

မင်းသမီးသည် ပလ္လင်ရှိရာဆီသို့ မြွေတစ်ကောင်လို လျှောတိုက်လာပြီး သူမ၏ ရှည်သွယ်သော လက်ချောင်းများက ကျောက်အဖုံးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။ "မင်းရဲ့သွေးကြောထဲမှာ ငါ့ရဲ့အဆိပ်တွေ စီးဆင်းနေပြီ။ မင်းလည်ပင်းပေါ်က အမှတ်အသားထက် ပိုရှင်းတဲ့ သက်သေမရှိတော့ဘူး။"

မြင့်စိုး သူ့လည်ပင်းကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မီးခိုးရောင်လက်ဗွေရာများက ယခုအခါ ပိုမိုနက်မှောင်ပြီး အသားထဲထိ စိမ့်ဝင်နေသလို ပူလောင်နေသည်။ သူ့ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီမြည်သံများက ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။

"ငါ... ငါ့ကိုယ်ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

"မင်းရဲ့သွေးတွေက ငါ့သွေးနဲ့ ပေါင်းစပ်ဖို့ နီးကပ်လာပြီ။ ငါ့ကျိန်စာက သူ့ရဲ့အကြွေးတွေကို ပြန်တောင်းနေတာ..." မြွေမင်းသမီး၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ "မင်းတို့ ဘိုးဘေးတွေက ငါ့ရဲ့အသက်သွေးကို သောက်သုံးခဲ့တယ်။ အခု ငါက မင်းတို့ရဲ့ မျိုးဆက်သွေးကို ပြန်လည်သောက်သုံးရမယ့် အလှည့်ပဲ။"

"ကျွန်တော် ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး! ကျွန်တော့်အဖေတောင် အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့အခါ သူ့အမှားကို ပြန်ပြင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်!"

မင်းသမီးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံက ချောက်ကမ်းပါးယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ "မင်းအဖေက အသုံးမကျခဲ့ဘူး။ သူက ငါ့ကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်လို့ ဟန်ဆောင်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက သူ့ကိုယ်သူပဲ ကယ်တင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအတွက်... မင်းအမေကို သူစတေးခဲ့ရတယ်လေ။"

မြင့်စိုး၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဒေါသသွေးဖြင့် နီရဲတက်လာသည်။ "ဘာ... ဘာပြောလိုက်တယ်။"

"မင်းအဖေက ငါ့ကျိန်စာကို ဖြေဖို့ အဆိပ်ပြင်းမြွေခုနစ်ကောင်ရဲ့ အဆိပ်ကို စုဆောင်းရမယ်ဆိုတာ သိခဲ့တယ်။ ငါးကောင်ရဲ့အဆိပ်ကို သူရှာတွေ့ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးနှစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သူ့မှာ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။" မြွေမင်းသမီး၏ အသံက လျှို့ဝှက်စွာ တိုးဝင်သွားသည်။ "အခု သူစောင့်နေတယ်။ သူ့သား... မင်း... ငါ့ကျိန်စာကို ဖြေမလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့အဖော်မွန်အဖြစ် ထာဝရရှင်သန်မလား... ရွေးချယ်ရမှာ မင်းအလှည့်ပဲ၊ မြင့်စိုး။"

မြင့်စိုး၏ အကြည့်က ပလ္လင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ထိုအခါမှ ကျောက်အဖုံးပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော အပေါက်ငယ် ခုနစ်ပေါက်ကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။ မြွေခေါင်းပုံသဏ္ဌာန် အပေါက်လေးများ။ ငါးပေါက်တွင် အညိုရောင်အစွန်းအထင်းများ စွဲကျန်နေပြီး ကျန်နှစ်ပေါက်မှာမူ သန့်ရှင်းနေသည်။

"ဒီအပေါက်တွေက... သော့လား။"

"ဟုတ်တယ်။ မြွေဆိပ်ခုနစ်မျိုးအတွက် နေရာခုနစ်နေရာ။ မင်းအဖေက ငါးမျိုးကို ဖြည့်နိုင်ခဲ့တယ်။ နှစ်မျိုးက လိုနေတုန်းပဲ။ အဲ့ဒီနှစ်မျိုးမပါဘဲ ဒီသင်္ချိုင်းဂူကို ဘယ်တော့မှ ဖွင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဘယ်နှစ်မျိုးက လိုနေတာလဲ။"

"အဖိုးတန်ဆုံး နှစ်မျိုးပေါ့... နဂါးမောက် နဲ့... ငါကိုယ်တိုင်... မြွေမင်းသမီးရဲ့ အဆိပ်။" မင်းသမီးက သူ့လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်သည်းများက စိမ်းပြာရောင်တောက်နေသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိပါသေးတယ်။ ငါ့ဘက်ကို ကူးပြောင်းလာခဲ့... ငါက မင်းအတွက် လိုအပ်နေတဲ့ မြွေမင်းသမီးရဲ့အဆိပ်ကို ပေးသနားမယ်။"

သူမ၏ မျက်နှာက ပို၍ပင် လှပလာသယောင်၊ သူမ၏ အသံက သူ့စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ ယခင်ကလို ကြောက်ရွံ့စိတ်များထက် ထူးဆန်းသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးလာသည်။

"ငါ့ကို ယုံကြည်ပါ။ ငါက မင်းကို ကူညီချင်ရုံသက်သက်ပါ။ မင်းကို အသက်ရှည်ပြီး စွမ်းအားကြီးစေချင်တယ်။ မင်းရဲ့ မိဘတွေလို ကြေကွဲစရာအဆုံးသတ်မျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။"

ထိုစဉ် မြင့်စိုး၏ ခါးကြားမှ အရာတစ်ခုက ရုတ်တရက် ပူလောင်လာသည်။ သူ အလန့်တကြား နှိုက်ယူလိုက်ရာ ရွာသားများပေးလိုက်သော ရွှေလည်ဆွဲ။ ထိုလည်ဆွဲပေါ်ရှိ ပတ္တမြားကျောက်နီသည် သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် တောက်ပသော အနီရောင်အလင်းဖြင့် တဝင်းဝင်း တောက်လောင်နေသည်။

"ဒါ... ဒါက မြွေမင်းသမီးရဲ့ အဆိပ်..." သူ မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

မြွေမင်းသမီး၏ လှပသောမျက်နှာထက်တွင် ဒေါသနှင့် မယုံကြည်နိုင်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက သူ့လက်ထဲမှ လည်ဆွဲကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါကို မင်း ဘယ်က ရလာတာလဲ!"