အပိုင်း (၂၀)

"မင်း... အဲ့ဒါကို ဘယ်ကရလာတာလဲ!"

မြွေမင်းသမီး၏ လှပသောမျက်နှာဖုံးသည် လုံးဝ ကွဲအက်ကြွေကျသွားပြီး အောက်မှ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိသော အာဃာတတရားက ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက သေလုဆဲဆဲ မီးခဲများကဲ့သို့ တောက်လောင်လာပြီး သူမ ထရပ်လိုက်သောအခါ သူမအောက်မှ ကျောက်သားပလ္လင်သည် တကျွီကျွီမြည်သံပေးကာ အက်ကွဲသွားသည်။

"ရွာသားတွေက ကျွန်တော့်ကို ပေးအပ်ခဲ့တာ။" မြင့်စိုး၏ အသံက တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ့လက်ထဲမှ လည်ဆွဲတော်က သူ့အရေပြားကို လောင်ကျွမ်းမတတ် ပူလောင်နေသော်လည်း သူ၏ လက်သီးဆုပ်မှာ ပို၍သာ တင်းကြပ်လာသည်။ "ဒါဟာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အဆိပ်ခုနစ်မျိုးထဲက တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။"

"သစ္စာဖောက်တွေ... သစ္စာဖောက်တွေ!" မြွေမင်းသမီး၏ အသံက တုန်လှုပ်နေသော်လည်း ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောင်းတော်၏ နံရံများမှ ကျောက်တုံးများ ပြုတ်ကျလာပြီး လေထုကိုယ်တိုင်က တုန်ခါသွားသည်။ "မင်းကို လှည့်စားပြီး သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်ကြတာပဲ!"

"ကျွန်တော့်အဖေအကြောင်း ပြောပြစမ်းပါ။ သူ ဘာလို့ ကျရှုံးခဲ့ရတာလဲ။" မြင့်စိုးက အရှုံးမပေးဘဲ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

မြွေမင်းသမီး၏ နှုတ်ခမ်းများက ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားသည်။ "မင်းအဖေလား?" သူမက ခေါင်းကိုမော့ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "သူက အဆိပ်ငါးမျိုးကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ နဂါးမောက်မြွေဆိပ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီမြွေကပဲ သူ့ကို အရင်သတ်ပစ်လိုက်တာ။ သူက မင်းလိုမဟုတ်ဘူး... အားနည်းလွန်းတယ်။ သာမန်လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ သွေးနဲ့... ငါ့အဆိပ်ကို သူဘယ်လို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။"

ထိုအခိုက်တွင်၊ အရိပ်ထဲမှ ခြေသံတစ်စုံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောင်းတော်၏ အဝင်ဝတွင် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော အဖွားအိုတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ ဒေါ်ထွေးဖြူ။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်မရှိ။ မျက်လုံးများက နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာဖြင့် ညှိုးငယ်နေသော်လည်း ယနေ့တွင် အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည့် သံမဏိဆုံးဖြတ်ချက်က တောက်ပနေသည်။

"မင်းသမီး... ဒီကလေးကို နှိပ်စက်နေတာတွေ ရပ်တန်းက ရပ်လိုက်ပါတော့။"

မြွေမင်းသမီး၏ မီးတောက်နေသော မျက်လုံးများက သူမထံသို့ လှည့်လာသည်။ "ဒေါ်ထွေးဖြူ... ငါ့ရဲ့ သစ္စာခံကျေးကျွန်တွေထဲက တစ်ယောက်ပါလား။ မင်းက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ရဲတယ်ပေါ့။"

မြင့်စိုး အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ဒေါ်ထွေးဖြူ၏ လက်မောင်းတွင် သက်ရှိလက်ကောက်တစ်ခုအလား မည်းနက်တောက်ပြောင်နေသော မြွေတစ်ကောင် ရစ်ပတ်နေသည်။ နဂါးမောက်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေရဲ့ သွေးနဲ့ ခင်ဗျားကျိန်စာကို ကျွေးမွေးခဲ့ရတာ လုံလောက်ပါပြီ။ ဒီည ဒီအရာအားလုံး အဆုံးသတ်ရမယ်။" ဒေါ်ထွေးဖြူက မြွေကို မြင့်စိုးဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒီကျိန်စာကို ချိုးဖျက်ဖို့ အခွင့်အရေးဆိုတာ မျိုးဆက်တစ်ခုမှာ တစ်ခါပဲ ရောက်လာတတ်တယ်။"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် မြွေ၏ခေါင်းကို ကိုင်ကာ သူမ၏ လက်မောင်းရင်းသို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။ မြွေက အလိုအလျောက် အစွယ်စိုက်ကာ ကိုက်ချလိုက်သည်။

"မင်း... ဒီနဂါးမောက်မြွေဆိပ်ကို လိုအပ်နေတယ် မဟုတ်လား။" သူမက သွေးများစို့တက်လာသော အကိုက်ရာကို ကြည့်ရင်း မြင့်စိုးအား ပြောသည်။ သူမ၏ အသံက တည်ငြိမ်နေဆဲ။ "ငါတို့ ရွာသားတွေအားလုံး ဒီကျိန်စာကနေ လွတ်မြောက်ချင်ကြပြီ။"

ဒေါ်ထွေးဖြူ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို ဖြူဖျော့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်လာသည်။ မည်းနက်သော သွေးကြောကွန်ယက်တစ်ခုက အကိုက်ရာမှ သူမ၏ လည်ပင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့တက်လာသည်။

"အသုံးမကျတဲ့ မိန်းမကြီး! ထွက်သွားစမ်း!" မြွေမင်းသမီးက အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ။

"အဆိပ်ခုနစ်မျိုး... တစ်ခုချင်းစီက သူ့အခန်းကဏ္ဍနဲ့သူ... ဒါပေမဲ့ ကျိန်စာကို ချေဖျက်ဖို့... အဆိပ်ကို အဆိပ်နဲ့ တန်ပြန်နိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလိုတယ်။" ဒေါ်ထွေးဖြူက တုန်ယင်စွာပြောရင်း မြင့်စိုးကို သိုင်းဖက်ကာ သူ၏လက်ထဲသို့ ဖန်ပုလင်းငယ်လေးတစ်ခုကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်၊ မြွေက ဒေါ်ထွေးဖြူ၏ လက်မောင်းမှ လျှပ်စီးလက်သလို လွှတ်ထွက်လာပြီး မြင့်စိုး၏ လက်မောင်းကို ဆောင့်ကာ ကိုက်ချလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ဟားဟားဟား!" မြွေမင်းသမီးက ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျိန်စာကို ချေဖျက်မယ့်သူက အဆိပ်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမရှိတော့ စမ်းသပ်ရမှာပေါ့။"

"ဒေါ်ထွေးဖြူ—!" မြင့်စိုး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း အဖွားအို၏ မျက်လုံးများက မှိတ်ကျသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား လဲကျသွားသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ခဲတုံးကြီးတစ်ခုလို လေးလံလာပြီး အမြင်အာရုံများက ဝေဝါးလာသည်။

မြင့်စိုး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ဆေးမြစ်များ၏ ခါးသက်သောရနံ့နှင့် စိုစွတ်သောမြေကြီးနံ့ကို ရလိုက်သည်။ ရွာသားများက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဆန်စေးနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အရွက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အေးစက်သည့်အလွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ပေးထားသည်။ သူ ရောက်နေသည့်နေရာမှာ ရွာဦးကျောင်းတန်ဆောင်းရှေ့။

"မင်း သတိမလစ်ခင်မှာ အဆိပ်အားလုံးကို ပုလင်းထဲ စုစည်းနိုင်ခဲ့တယ်။" ရွာသူကြီး၏ အသံက သူ့ဘေးနားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဒေါ်ထွေးဖြူရဲ့ အသက်စွန့်မှု အလဟဿ မဖြစ်စေရဘူး။"

"ဘာလို့... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အစကတည်းက အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့ကြတာလဲ။"

"မြွေမင်းသမီးက မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေကနေတစ်ဆင့် ငါတို့ကို မြင်နိုင်တယ်၊ မင်းရဲ့နားတွေကနေတစ်ဆင့် ငါတို့ကို ကြားနိုင်တယ်။" ရွာသားတစ်ဦးက ရှင်းပြသည်။ "သူမရဲ့ကျိန်စာအမှတ်အသားက မင်းလည်ပင်းပေါ်မှာ ရှိနေသရွေ့ ငါတို့ရဲ့အစီအစဉ်ကို သူမသိသွားမှာစိုးလို့ပဲ။"

"ငါတို့မျိုးဆက်တိုင်း ဒီကျိန်စာကို ထမ်းပိုးခဲ့ကြရတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်က မင်းအဖေကို သူသတ်ခဲ့တယ်။ အခု ဒီကျိန်စာကို အပြီးတိုင် ချေဖျက်နိုင်မယ့်သူက မင်းတစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တယ်။ ဒေါ်ထွေးဖြူရဲ့အဆိပ်နဲ့ မင်းကိုကိုက်တဲ့အဆိပ်က မင်းကိုမသတ်ဘူး... အဲ့ဒါက မင်းရဲ့သွေးထဲက အဆိပ်ခံနိုင်ရည်ကို နှိုးဆွပေးလိုက်တာပဲ။"

မြင့်စိုး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ သံမဏိဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုက ပုံပေါ်လာသည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် ဖန်ပုလင်းငယ်လေး ခုနစ်လုံး။

"မင်းလည်ပင်းကို ကြည့်လိုက်ဦး။" ရွာသူကြီးက ညွှန်ပြသည်။

မြင့်စိုး၏ လည်ပင်းမှ မီးခိုးရောင်လက်ဗွေရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် မြွေအစွယ်ရာ အမှတ်အသားလေး ခုနစ်ခုက ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်နေသည်။

"မင်းက အဆိပ်ရဲ့ သခင် ဖြစ်သွားပြီ။ အခု... မြွေမင်းသမီးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

"ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်း ပြန်သွားရမယ်။"

"မင်းရဲ့အခြေအနေက..."

"ဒေါ်ထွေးဖြူ အသက်ပေးပြီးသွားပြီ!" မြင့်စိုးက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်ဆွဲနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။"

ညအမှောင်ထုထဲတွင် သူတို့ ခရီးပြန်နှင်ကြသည်။ ရွာသားလေးဦးက သူ့ကို ထမ်းစင်ဖြင့် ထမ်းထားပြီး လက်နက်ကိုင်လူငယ်များက ရှေ့မှ လမ်းပြသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးက သွေးခြည်ဥနေသော ဒဏ်ရာတစ်ခုလို ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်များဖြင့် လိမ်ယှက်နေပြီး အဝေးဆီမှ မိုးခြိမ်းသံများက ကမ္ဘာမြေကြီးကို တုန်ခါစေသည်။

"သတိထားကြ... ကျိန်စာတစ်ခု အဆုံးသတ်ခါနီးရင် ကောင်းကင်က အမျက်ထွက်တတ်တယ်။" ရွာသူကြီးက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျောင်းတော်ဟောင်းဆီ ပြန်ရောက်သောအခါ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ မြွေမင်းသမီးသည် အမျက်ဒေါသ၏ ပြယုဂ်တစ်ခုအဖြစ် ပလ္လင်ပေါ်တွင် စောင့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ငရဲမီးလို နီရဲတောက်လောင်နေပြီး ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးက သူမ၏ အမုန်းတရားဖြင့် မွန်းကြပ်နေသည်။

"မင်း ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါသိပြီးသားပဲ။" သူမ၏ အသံက ကျောက်တုံးများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပွတ်တိုက်သံကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းနေသည်။ "ဒါပေမဲ့ အဆိပ်ခုနစ်မျိုးနဲ့တောင် ငါ့ရဲ့ထာဝရကျိန်စာကို မင်း ချိုးဖျက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်က လိမ်ညာမှုရဲ့ သခင်မပဲ။" မြင့်စိုးက ထမ်းစင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ပုလင်းခုနစ်လုံးကို မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ပုလင်းများအတွင်းမှ အဆိပ်ရည်များက မတည်ငြိမ်သော ကောင်းကင်ရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ "ဒီည... ဒီကျိန်စာ အဆုံးသတ်ပြီ။"