အခန်း (၂၁)

လေထုက လေးလံအေးစက်လာပြီး ကျောင်းတော်၏ ကျောက်သားနံရံများမှ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွဲကပ်နေသော အမုန်းတရားများက နိုးထလာသလိုပင်။ မြွေမင်းသမီးသည် ပလ္လင်ပေါ်မှ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလာသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးခိုးရောင်အငွေ့အသက်များက မြွေများသဖွယ် လူးလွန့်ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။

"ထွက်သွားကြ... အခုချက်ချင်း။" သူမ၏ အသံက ချိုမြိန်နေသော်လည်း အောက်ခြေတွင် သေခြင်းတရား၏ အေးစက်မှုက ကိန်းအောင်းနေသည်။ "သင်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေလိုပဲ နောင်တနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို မရွေးချယ်ချင်ရင်ပေါ့။"

မြင့်စိုးက ရွာသားများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရွာသူကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအစား သံမဏိဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ တွေ့ရသည်။ သူက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သောအခါ ရွာသားလူငယ်များက ကျောင်းတော်၏ ထောင့်လေးထောင့်တွင် မီးအိမ်များကို စတင်ထွန်းညှိလိုက်ကြသည်။ အလင်းရောင်က အရိပ်များကို ရှည်လျားထူးဆန်းအောင် ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ကျိန်စာက ခင်ဗျားကို ချည်နှောင်ထားသလိုပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ နှိပ်စက်ခဲ့ပြီးပြီ။" မြင့်စိုးက ပြောရင်း အဆိပ်ပုလင်းခုနစ်လုံးကို ပလ္လင်ရှေ့တွင် တစ်လုံးချင်းစီ ဂရုတစိုက် ချလိုက်သည်။

"မင်း... ဘာလုပ်မလို့လဲ။" မြွေမင်းသမီး၏ အသံတွင် သံသယနှင့်အတူ ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု စတင်ပါဝင်လာသည်။

"အဆိပ်တိုင်းမှာ သူ့ရဲ့နေရာ၊ သူ့ရဲ့စွမ်းအင် ရှိတယ်။" ရွာသူကြီးက တိုးညှင်းသော်လည်း ပြတ်သားသော အသံဖြင့် လမ်းညွှန်သည်။ "ငါပြောတဲ့အတိုင်း လိုက်ချ...။"

မြင့်စိုးက အရှေ့ဘက်အစွန်းတွင် ငန်းဆိပ်ပုလင်းကို ပထမဆုံး ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် တောင်ဘက်တွင် ငန်းမော်ဆိပ်၊ အနောက်ဘက်တွင် ပတောက်ဆိပ်၊ မြောက်ဘက်တွင် အမြှောင့်မြွေဆိပ်။ သူ ပုလင်းတစ်လုံးချလိုက်တိုင်း လေထုက ပို၍ တင်းမာလာသည်။

"ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ! ရပ်လိုက်စမ်း!" မြွေမင်းသမီး၏ လူသားပုံစံက စတင်ယိုင်နဲ့လာပြီး သူမ၏ အသားအရေအောက်တွင် အကြေးခွံများ အရိပ်ထင်လာသည်။

မြင့်စိုးက ဆက်လက်၍ ငန်းပျံဆိပ်ကို အရှေ့မြောက်ထောင့်၊ လင်းဒေါင်းမြွေဆိပ်ကို အရှေ့တောင်ထောင့်တွင် နေရာချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံး၊ အစွမ်းအထက်ဆုံးဖြစ်သော နဂါးမောက်မြွေဆိပ်ပုလင်းကို ပလ္လင်၏ အလယ်ဗဟိုချက်တည့်တည့်တွင် ချလိုက်သည့်အခါ...

"မင်းတို့ ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ!!!"

သူမ၏ လူသားရုပ်သွင်သည် စက္ကူတစ်ရွက်လို စုတ်ပြဲသွားပြီး ထိုနေရာတွင် ဧရာမ မြွေနဂါးကြီးတစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းက ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ အသံသည် ကျောက်တောင်များ ပြိုကျသံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။

ရွာသူကြီးက ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို မြင့်စိုးထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။ "အချိန်တန်ပြီ... မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်ခံနိုင်ရည်ကို သုံးရမယ်။ မင်းရဲ့လက်မောင်းက ဒဏ်ရာကိုဖောက်ပြီး မင်းရဲ့သွေးစွမ်းအင်နဲ့ အဆိပ်တွေကို နိုးထစေလိုက်!"

မြင့်စိုးသည် သူ၏လက်မောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မြွေကိုက်ရာများက ပြာညိုရောင်သန်းနေပြီး သွေးကြောများက သေမင်း၏မြေပုံတစ်ခုလို မည်းနက်နေသည်။ သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူသွင်းပြီး ဓားသွားဖြင့် သူ၏လက်မောင်းကို ဖိလိုက်သည်။ နာကျင်မှုအစား အေးစက်သော စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပျံ့နှံ့သွားပြီး အနာမှ ထွက်ကျလာသော သွေးများမှာ သာမန်အနီရောင်မဟုတ်ဘဲ ခရမ်းရောင်သန်းနေသော အနက်ရောင်သွေးများ ဖြစ်နေသည်။

"သွန်းချလိုက်တော့!"

မြင့်စိုးသည် သူ၏သွေးစက်များကို ပုလင်းတစ်လုံးချင်းစီပေါ်သို့ သွန်းချလိုက်သည်။ သွေးစက်များက အဆိပ်ရည်များနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပုလင်းများအတွင်းမှ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး အရောင်များ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ငန်းဆိပ်က မီးခိုးရောင်၊ ငန်းမော်ဆိပ်က ခရမ်းရောင်၊ ပတောက်ဆိပ်က တောက်ပသော ငွေရောင်။

"ရပ်ကြစမ်း!!! ငါက မင်းတို့ကို မေတ္တာထားခဲ့တာကို!!!" မြွေနဂါးကြီးက အော်ဟစ်ကာ မြင့်စိုးဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သို့သော် ပုလင်းခုနစ်လုံးကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသော လျှပ်စီးကြောင်းများက မမြင်ရသော နံရံတစ်ခုအဖြစ် သူမကို တားဆီးထားသည်။

မြင့်စိုးက ကျန်ရှိသော ပုလင်းများပေါ်သို့ သွေးကို ဆက်လက်သွန်းချသည်။ အဆိပ်များအားလုံး အရောင်ပြောင်းသွားပြီး နောက်ဆုံး မောက်ကြော့မြွေဆိပ်ပုလင်းပေါ်သို့ သူ၏သွေးစက် ကျရောက်သွားသည့်အခါ ထိုပုလင်းသည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲတောက်သွားပြီး ပုလင်းကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။

ထိုအခါ ပုလင်းခုနစ်လုံးသည် အလင်းတန်းများ တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်လွှတ်ကာ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ပုံစံ အစီအစဉ်ဖြင့် တစ်လုံးနှင့်တစ်လုံး ချိတ်ဆက်သွားကြသည်။

"အား!!!" မြွေနဂါးကြီးက နာကျင်စွာ ညည်းညူရင်း သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်လိုက်သည်။ ထိုအလင်းက သူမကို လောင်ကျွမ်းနေပုံရသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ကျိန်စာက ဒီညမှာ အဆုံးသတ်ပြီ။" မြင့်စိုးက ဆိုသည်။ "ဒီမြေကို စွန့်ခွာပြီး ထွက်သွားပါ။"

"မင်းတို့... မင်းတို့ ဘာမှနားမလည်ဘူး!" သူမက ညည်းတွားသည်။ "မင်းတို့ ဘိုးဘေးတွေက ငါ့ကို လူသားအသွင်ပြောင်းလဲစေခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့အချစ်ကို လိမ်ညာယူငင်ပြီး ငါ့ရဲ့စွမ်းအား... ငါ့ရဲ့အဆိပ်ကို ခိုးယူခဲ့ကြတယ်!"

"အဲ့ဒါတွေက အတိတ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့သင့်ပြီ။"

အလင်းတန်းများက နေလုံးတစ်ထောင်၏ အလင်းကဲ့သို့ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး မြွေမင်းသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပလာကာ အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ငါမရှိရင်... မင်းတို့အားလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်...!"

ရုတ်တရက် လျှပ်စီးလက်သလို အခန်းတစ်ခုလုံး ဖြူလွှသော အလင်းဖြင့် ပြည့်သွားသည်။ အလင်းရောင်များ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ပလ္လင်ရှေ့တွင် မြွေနဂါးကြီးမရှိတော့။ ထိုအစား ကြည်လင်သော မျက်နှာနှင့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." သူမက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏အသံက ပြောင်းလဲသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော ယောက်ျားတစ်ဦး၏ အသံဖြစ်လာသည်။ "...ငါ့သား... မင်း... အောင်မြင်ခဲ့ပြီ။"

မြင့်စိုး တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုအသံက သူ၏ဖခင်အသံ။ "အဖေ...?"

"ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး... ငါက သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ကို ခဏပဲ ထိန်းထားနိုင်မှာ။ သူမ လွတ်မသွားခင် မင်းတို့အားလုံး အမြန်ဆုံးထွက်သွားကြတော့!" ထိုရုပ်သွင်က ပြောလိုက်စဉ်မှာပင် မျက်နှာက ပြန်လည်မဲ့ရွဲ့သွားပြီး မြွေမင်းသမီး၏ စူးရှသောအသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ငါ့ကို ဒီလို ဒုက္ခပေးခဲ့တာကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး!!!"

"သွားမယ်! အခုချက်ချင်း!" ရွာသူကြီးက အော်ဟစ်တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ရွာသားများ အခန်းထဲမှ အလျင်အမြန်ပြေးထွက်ကြသည်။ မြင့်စိုးသည် ပုလင်းခုနစ်လုံးကို ပြန်သိမ်းယူရင်း နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပလ္လင်ပေါ်မှ အမျိုးသမီးငယ်က သူ့ဖခင်၏ မျက်လုံးများဖြင့် မျက်ရည်များကြားမှ သူ့ကို ပြုံးပြနေသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောင်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူတို့အားလုံး တောင်ကုန်းပေါ်သို့ အသက်လုကာ ပြေးတက်ကြသည်။ နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောင်းတော်ဟောင်းတစ်ခုလုံးကို အလင်းတန်းများက အကာအရံတစ်ခုအဖြစ် ဝန်းရံသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက်... ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုက ကမ္ဘာမြေကြီးကို တုန်ခါစေပြီး ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးကို မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော မီးတောက်များက ဝါးမျိုသွားသည်။ မီးတောက်များက ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း အပြာရောင်၊ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်းချမ်းသော မီးခိုးငွေ့များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တောင်ကုန်းပေါ်တွင် မောင်မြင့်စိုးသည် သူ့လက်ကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ မြွေကိုက်ရာ အမာရွတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားပြီး ရင်ထဲတွင် အားအင်သစ်များ စီးဝင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအခါ သူ့ရှေ့တွင် ဒေါ်ထွေးဖြူ၏ ဝိညာဉ်က အရိပ်ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ထင်ရှားလာသည်။

"ရွာကို ပြန်ကြရအောင်... ငါတို့အားလုံး... လွတ်မြောက်ခဲ့ကြပြီ။" သူမက နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြရင်း မိုးသောက်ယံ၏ လေထုထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မြင့်စိုးသည် ကျိန်စာ၏ဝန်ကို ထမ်းပိုးခဲ့သူ၊ အဆိပ်၏စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်သူ၊ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏လူများအတွက် လွတ်မြောက်ခြင်းအရုဏ်ဦးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် တောင်ကုန်းပေါ်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေလေတော့သည်။