အခန်း (၂၂)

အရုဏ်တက်၏ ပထမဆုံးအလင်းတန်းများက တောင်ကုန်းကို ထိုးဖောက်လာသည့်အခါ မြင့်စိုးနှင့် ရွာသားများ၏ ခြေသံများက ပြာမှုန်များကြားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ မနေ့ညက ကမ္ဘာမြေကို တုန်ခါစေခဲ့သော မီးတောက်များ၏ အရှိန်အဝါအစား ယခုအခါတွင် အေးစက်နေသော မီးခိုးကြွင်းများ၏ ခါးသက်သောရနံ့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"ဒီလမ်းကို ပြန်လျှောက်ရတာ... ထူးဆန်းလိုက်တာ။" မြင့်စိုး၏ အသံက နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ "လွတ်မြောက်သွားတယ်လို့ ခံစားရပေမယ့်... ရင်ထဲမှာ ဟာနေသလိုပဲ။"

ရွာသူကြီးက သူ၏ပခုံးကို နွေးထွေးစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ "ကျိန်စာဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ထက် ပိုရှည်တယ်။ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ စည်းလုံးခြင်းမရှိရင် အနိုင်ယူလို့မရဘူး။" သူက မီးလောင်ထားသော တောအုပ်ကို ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ "ငါတို့ မသိခဲ့တာက မြွေမင်းသမီးက မင်းအဖေရဲ့ဝိညာဉ်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကို အသုံးချခဲ့တာပဲ။"

မြင့်စိုးသည် သူ၏လက်မောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်ပန်းတွင် အမာရွတ်များ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း အတွင်းအရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေသော အေးစက်သည့်နာကျင်မှုကို သူခံစားနေရဆဲ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက အမြစ်တွယ်ကျန်ရစ်ခဲ့သလိုပင်။

"မင်းလုပ်ခဲ့တာက ငါတို့အားလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့တာပါ။" ရွာသူကြီးက ဆိုသည်။ "မင်းဟာ ငါတို့ရဲ့ သူရဲကောင်းပဲ။"

"ကျွန်တော့်အဖေ လုပ်သင့်တာကို ကျွန်တော်အဆုံးသတ်ပေးခဲ့ရုံပါ။" မြင့်စိုးက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု၊ ဂုဏ်ယူမှု၊ နှင့် ဆုံးရှုံးမှုတို့က ရောထွေးနေသည်။

ရွာထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေသော မြေကြီးပေါ်တွင် အစိမ်းနုရောင် အပင်ငယ်များနှင့် ရောင်စုံပန်းပွင့်များက မယုံနိုင်စရာ ကော်ဇောတစ်ချပ်လို ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်တွင် နှင်းမှုန်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသော ပန်းဝတ်မှုန်များက နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။"

"ကျိန်စာကျေသွားတဲ့ သက်သေပဲ သားကြီး။" ရွာသားတစ်ဦးက မျက်ရည်များကြားမှ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမြေကြီးက နှစ်တစ်ရာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာတာ။"

ရွာထဲမှ လူများ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်မှ ကျိန်စာ၏ အနီရောင်အမှတ်အသားများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖိစီးထားသော အလေးချိန်တစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်သကဲ့သို့ သူတို့၏ မျက်နှာများက ပိုမိုနုပျိုလန်းဆန်းနေကြသည်။

"အားလုံး လွတ်မြောက်ကုန်ပြီ! ကျိန်စာ မရှိတော့ဘူး!" ရွာသူကြီးက အသံကုန်အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရွာတစ်ရွာလုံး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြွေးကြော်သံများဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ မြင့်စိုးကို ပန်းများဖြင့် ကြိုဆိုကြ၊ ပခုံးပေါ်ထမ်းတင်ကြနှင့် သူတို့၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ပြသကြသည်။ မြင့်စိုးသည် သူတို့နှင့်အတူ ပြုံးရယ်နေသော်လည်း သူ၏ဝိညာဉ်က ထိုပျော်ရွှင်မှုတွင် အပြည့်အဝ မပါဝင်နိုင်ဘဲ အပြင်မှရပ်ကြည့်နေသူတစ်ဦးလို ခံစားနေရသည်။

ရွာလယ်လမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လာစဉ် သက်တမ်းရင့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေသော အဖွားအိုတစ်ဦးကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအဖွားအို၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို စောင့်မျှော်နေသကဲ့သို့။

"မောင်မြင့်စိုး... ဒီကို ခဏလာဦးကွယ်။"

မြင့်စိုးသည် သူ၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ "ကျိန်စာက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့အမှတ်အသားက မင်းဆီမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။" အဖွားအိုက ဆိုသည်။ "မင်းရဲ့သွေးထဲမှာ မြွေဆိပ်ခုနစ်မျိုးရဲ့ စွမ်းအားတွေ လည်ပတ်နေတုန်းပဲ။ မင်းက ကျိန်စာကို ချေဖျက်ခဲ့သူဖြစ်သလို၊ အဆိပ်ရဲ့ သခင်အသစ်လည်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။"

"ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... အဖွား။"

"အဆိပ်ဆိုတာ ဖျက်ဆီးဖို့ပဲမဟုတ်ဘူး။ ကုသဖို့လည်း သုံးနိုင်တယ်။ အသက်ကို နှုတ်ယူနိုင်သလို၊ အသက်ကိုလည်း ပေးနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီစွမ်းအားကို ဘယ်လိုသုံးမလဲဆိုတာ မင်းရဲ့နှလုံးသားကပဲ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။"

မြင့်စိုးက "ဒေါ်ထွေးဖြူ... သူ အသက်စွန့်သွားခဲ့တယ်။ အဖွားက သူ့ကိုသိလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဖွားအိုက နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သူက သူ့ရဲ့တာဝန်ကို ကျေပွန်သွားခဲ့ပါပြီ။" ထို့နောက် သူမ၏ ရုပ်သွင်သည် လေထဲတွင် မှုန်ဝါးပျောက်ကွယ်သွားပြီး သစ်ပင်အောက်တွင် သင်းပျံ့သော ပန်းရနံ့တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ညနက်သန်းခေါင်ယံတွင် ရွာတစ်ရွာလုံး ပျော်ပွဲစံအပြီး အိပ်စက်ငြိမ်သက်သွားသည်။ မြင့်စိုးတစ်ယောက်တည်း သူ၏အခန်းထဲတွင် နိုးကြားနေသည်။ သူသည် ရေခွက်ထဲမှ သူ၏မျက်နှာရိပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါ သူ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော မျက်လုံးများသည် သာမန်မျက်လုံးများမဟုတ်တော့ဘဲ ရွှေဝါရောင်တောက်နေသော မြွေတစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်ကို ထိတ်လန့်စွာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ လန့်ဖျပ်ကာ နောက်ဆုတ်လိုက်စဉ် သူ၏လက်ထဲသို့ အေးစက်သောအရာတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအရာမှာ မြွေမင်းသမီး၏ ပတ္တမြားလည်ဆွဲ။ ထိုလည်ဆွဲသည် သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် သွေးခုန်နေသကဲ့သို့ အနီရောင်အလင်းဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသည်။

"ဒါ... တကယ်ပဲ ပြီးဆုံးသွားပြီလား။" မြင့်စိုး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်၊ သူ၏ဦးခေါင်းထဲမှ... သူ၏ဝိညာဉ်၏ အတွင်းအကျဆုံးနေရာမှ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ မြွေမင်းသမီး၏အသံ၊ သူ့ဖခင်၏အသံ၊ နှင့် သူစိမ်းတစ်ယောက်၏အသံတို့ ရောယှက်နေသည်။

"ပြီးဆုံးခြင်းတိုင်းဟာ... အစပြုခြင်းတစ်ခုပဲ..."