အခန်း (၂၃)

ထိုအသံက အိပ်မက်ထဲမှမဟုတ်၊ သူ၏သွေးကြောများထဲမှ တိုက်ရိုက် ပဲ့တင်ထပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မြင့်စိုး လန့်နိုးလာသည်။ ညသန်းခေါင်ယံ၏ အေးစက်သောတိတ်ဆိတ်ခြင်းက အခန်းကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် ပတ္တမြားလည်ဆွဲက သွေးတစ်စက်လို နီရဲနေပြီး သက်ရှိတစ်ကောင်လို နွေးထွေးစွာ သွေးခုန်နေသည်။

သူ အိပ်ရာမှထကာ မျက်နှာသစ်ရန် ရေအိုးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသော သူ၏ရုပ်သွင်ကို ကြည့်ရင်း အသက်ရှူမှားသွားသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ရွှေဝါရောင်မှ မြွေတစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ စိမ်းလဲ့သောအရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ၏လက်မောင်းပေါ်တွင် မည်းနက်သော သွေးကြောကွန်ယက်များက သက်ရှိမြွေတစ်ကောင်လို တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေသည်။

"ငါ့ကိုယ်ငါ... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"

ထိုအခိုက်၊ တံခါးခေါက်သံကြောင့် သူ၏ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော ပုံရိပ်သည် ရေလှိုင်းများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"မောင်မြင့်စိုး... နိုးပြီလား။ မနက်အစည်းအဝေးအတွက် အားလုံးစောင့်နေကြပြီ။"

"ဟုတ်ကဲ့... လာခဲ့ပါပြီ ရွာသူကြီး။" သူက အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ထူးဆန်းသောသွေးကြောများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များက အေးစက်တုန်ယင်နေဆဲ။

မနက်စာစားပွဲတွင် လေထုက တင်းမာနေသည်။ ရွာသားများက သူ့ကို စူးစမ်းသော၊ ကြောက်ရွံ့သော၊ လေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ခိုးကြည့်နေကြသည်။

"ညက ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ရဲ့လား။" ရွာသူကြီးက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... အိပ်ပျော်ပါတယ်။" သူက လိမ်ညာလိုက်သည်။

"မြွေအိပ်မက်တွေ... မမက်ဘူးလား။" ရွာသူကြီး၏ တည့်တိုးမေးခွန်းက သူ့ရင်ကို ဆောင့်တက်သွားစေသည်။ "ကျိန်စာကို ချေဖျက်တုန်းက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အားလုံးသိချင်နေကြတယ်။ မင်းမြင်ခဲ့တာတွေ၊ ကြားခဲ့တာတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြပေးပါ။"

မြင့်စိုးက ရေတစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ သူစကားစရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ကျောင်းတော်ဟောင်းထဲမှ ပုံရိပ်များက သူ့စိတ်ထဲသို့ ရေစီးကြောင်းတစ်ခုလို ဒလဟော ဝင်ရောက်လာသည်။

"ကျွန်တော် မြွေမင်းသမီးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့..."

သူ၏အမြင်အာရုံက ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားသည်။ သူသည် ယခုအချိန်တွင် မရှိတော့။ ရာစုနှစ်တစ်ခုကျော်မှ အတိတ်သို့ သူရောက်သွားသည်။ ရွာဦးကျောင်းတော်က အသစ်စက်စက်၊ ရွာသားများက ပိုးထည်များဝတ်ဆင်လျက်။ ရွှေရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မင်းသမီးတစ်ပါးသည် ကျောင်းတော်ထဲသို့ ခန့်ညားစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

"အရှင်မင်းသမီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့မြေကို ကြွရောက်တော်မူသည်ကို ဂုဏ်ယူစွာ ကြိုဆိုပါတယ်။"

မြင့်စိုး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ ပုံရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွာသူကြီး၏ စိုးရိမ်သောမျက်နှာကို ပြန်မြင်ရသည်။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ မြင့်စိုး။"

"ကျိန်စာ... အဆိပ်ခုနစ်မျိုးနဲ့ ပျက်ပြယ်သွားပါပြီ။" သူက အားယူပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်တစ်စက်က အလိုလို စီးကျလာသည်။

"ဘာလို့ စိတ်ထိခိုက်နေရတာလဲ။"

"မြွေမင်းသမီးက... ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ဝိညာဉ်ကို အသုံးချခဲ့တယ်။ သူမကိုတိုက်ဖျက်ဖို့ နောက်ဆုံးမှာ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ကူညီခဲ့တယ်။"

"မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေ... အရောင်ပြောင်းနေတယ်။" ရွာသူကြီးက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုသည်။ "ကျိန်စာက ပျက်ပြယ်သွားပေမယ့်... သူ့ရဲ့တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက မင်းဆီမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။"

မြင့်စိုးက ဝန်ခံလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘူး။ တစ်ခါတစ်ရံ အတိတ်က ပုံရိပ်တွေကို မြင်နေရတယ်။ ရွှေရောင်တောက်ပနေတဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ခု... မင်းသမီးတစ်ပါး...။"

ရွာသူကြီး၏ မျက်နှာသည် သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားသည်။ "သေချာသွားပြီ။ မြွေမင်းသမီးရဲ့ အဆိပ်စွမ်းအင်တွေက မင်းရဲ့သွေးသားထဲမှာ အိမ်အသစ်ရှာတွေ့သွားပြီ။ မင်းက ကျိန်စာကို ချေဖျက်ခဲ့ပေမယ့်... မင်းကိုယ်တိုင်က သက်ရှိအဆိပ်အိုး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။"

"ဒါဆို... ကျွန်တော်လည်း သူ့လိုပဲ လူတွေကို အန္တရာယ်ပေးမိတော့မှာလား။"

"အဲ့ဒီလိုဖြစ်မလာခင် မင်းမှာ ခုနစ်ရက်ပဲ အချိန်ရှိတယ်။" ရွာသူကြီး၏ အသံက တည်ငြိမ်သော်လည်း အလေးအနက်ဆိုသည်။ "ဒီစွမ်းအားတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ သင်ယူရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့... အဲ့ဒီအဆိပ်တွေကပဲ မင်းကို ဝါးမျိုသွားလိမ့်မယ်။"

"ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ရမှာလဲ။"

"သူတို့ရဲ့ မူလဘူတကို သွားရမယ်။ ရေရွှေပြည်ကို သွားပြီး အဆိပ်ခုနစ်မျိုးကို ထိန်းချုပ်တဲ့ ရှေးဟောင်းကျမ်းဂန်ကို ရှာဖွေရမယ်။ အဲ့ဒါက မြွေမင်းသမီးရဲ့ ဇာတိတိုင်းပြည်ပဲ။"

မြင့်စိုး၏ စိတ်ထဲတွင် ရွှေရောင်နန်းတော်များ၏ ပုံရိပ်က ပြန်ပေါ်လာသည်။ "ကျွန်တော် သွားမယ်။ ဒီတာဝန်ကို ကျွန်တော်ပဲ ယူရမယ်။"

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် မြင့်စိုး ခရီးထွက်ရန် ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။ ရွာသူကြီးက သူ့လက်မောင်းတွင် မြွေအရေခွံခြောက်တစ်ခုကို ပတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ရေရွှေပြည်သားတွေရဲ့ အမှတ်အသားပဲ။ ငါတို့ဘိုးဘေးတွေ အဲ့ဒီကနေ ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြတာ။" သူက တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "အပြင်ကအန္တရာယ်ထက် မင်းကိုယ်ထဲက အန္တရာယ်ကို ပိုသတိထားပါ။ စိတ်ထဲမှာ အမှောင်ဖုံးလွှမ်းလာရင် ခုနစ်ခါ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး မိုးကောင်ကင်ကို ကြည့်။"

တောနက်ထဲသို့ တစ်နာရီခန့် လျှောက်လာပြီးနောက် သူ၏အာရုံများက ထူးကဲစွာ ထက်မြက်လာသည်။ ချုံပုတ်များကြားမှ တိရစ္ဆာန်များ၏ ခြေရာများကို ထင်ရှားစွာ မြင်လာသည်။ သူ့ရှေ့တွင် မြွေစိမ်းတစ်ကောင်က လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

"အဆိပ်ထိန်းသူ... ရှေ့ဆက်သွားပါ။ ရေရွှေပြည်က သင့်ကို မျှော်လင့်နေတယ်။" မြွေက သူ၏စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စကားပြောလာသည်။ သူ အံ့ဩမနေတော့။ "ဘယ်လမ်းက အမြန်ဆုံးလဲ။" သူက စိတ်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။ "သုန်းကြီးတောင်ကို ကျော်ဖြတ်ပါ။ အစိမ်းရောင်ရေကန်ကြီးကို တွေ့တဲ့အခါ... လမ်းပြမယ့်သူ ရောက်လာလိမ့်မယ်။"

သူ ခရီးဆက်လာစဉ် ရုတ်တရက် သူ့အမြင်အာရုံများက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ သူသည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေခြင်းမဟုတ်တော့။ ရွှေရောင်တောက်ပသော ခန်းမကြီးတစ်ခု၏ အလယ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူ့ပတ်လည်တွင် ထူးခြားသော ဝတ်စုံများဖြင့် လူများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"သူ ပြန်ရောက်လာပြီ။" "မြွေမင်းသမီးရဲ့ အမွေဆက်ခံသူ။"

မြင်ကွင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ သစ်ပင်အောက်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ အသက်ကို ခုနစ်ကြိမ်ရှူလိုက်ရာ ထိုထူးဆန်းသော ခံစားမှုများ ငြိမ်သက်သွားသည်။

"ဒီမှာလာခဲ့... မိုးချုပ်တော့မယ်။"

ခြုံပုတ်များကြားမှ မိန်းမငယ်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မြက်ခင်းပြင်လို စိမ်းလန်းနေပြီး ဆံနွယ်များက ရွှေရောင်နှင့် အနက်ရောင် ရောယှက်နေသည်။ "ကျွန်မတို့ရွာကို လိုက်ခဲ့ပါ။ ရေရွှေပြည်သွားမယ့်လမ်းကို ကျွန်မတို့ သိတယ်။"

မြင့်စိုး၏ လက်မောင်းမှ မြွေအရေခွံက ရေခဲတုံးတစ်ခုလို အေးစက်လာသည်။ ဒါဟာ သတိပေးချက်တစ်ခု။

"ခင်ဗျားတို့ရွာနာမည်က..."

"ရာရှည်ရွာပါ။ ကျွန်မနာမည် မေသဇင်။"

မြင့်စိုး သံသယဝင်နေသော်လည်း လမ်းပြလိုအပ်နေသောကြောင့် သူမနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ ရေတံခွန်ငယ်တစ်ခုအနီးရှိ တဲတစ်လုံးဆီသို့ သူတို့ရောက်သွားသည်။

"ကြိုဆိုပါတယ် ဧည့်သည်..." တဲထဲမှ အဘိုးအိုတစ်ဦးက ပြုံးပြသည်။ "အဆိပ်ထိန်းသူတစ်ယောက် ရောက်လာမယ်လို့ တောစောင့်နတ်တွေက သတင်းပေးထားတယ်။"

မြင့်စိုး တဲထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ သူတို့နှင့်အတူ ညစာစားနေစဉ် မေသဇင်၏ မျက်နှာက တစ်ခဏအတွင်း မြွေတစ်ကောင်၏ မျက်နှာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ လျှပ်တပြက် မြင်လိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော် မြွေမင်းသမီးရဲ့ အဆိပ်ခုနစ်မျိုးလုံးကို ဆက်ခံခဲ့တာ။" မြင့်စိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မေသဇင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လောဘကြီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "အဆိပ်ခုနစ်မျိုး... ငါတို့လည်း အဲ့ဒါကို လိုချင်နေတာ။"

သူမက ရေတံခွန်ဆီသို့ သူ့ကို ခေါ်သွားသည်။ "ဒီရေမှာ ချိုးလိုက်ရင် ခင်ဗျားရဲ့စွမ်းအင်တွေ ပိုတည်ငြိမ်သွားလိမ့်မယ်။"

မြင့်စိုး ငြင်းဆန်လိုက်စဉ် တဲထဲမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မေသဇင်၏ ချိုမြသောမျက်နှာက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက နီရဲတောက်လာသည်။ "အဲ့ဒီအဆိပ်တွေကို ငါ့ကိုပေး!" ဟု အော်ဟစ်ကာ သူမက မြင့်စိုးကို ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

မြင့်စိုးက လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အဆိပ်စွမ်းအင်များက အလိုအလျောက် နိုးထလာပြီး သူ၏လက်ချောင်းများမှ အစိမ်းရောင်မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မေသဇင်က ထိုမီးခိုးငွေ့ကို ထိမိသည်နှင့် နာကျင်စွာအော်ဟစ်ကာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။

ထိုစဉ် တဲထဲမှ သုံးယောက်သားသည် လူသားရုပ်မဟုတ်တော့ဘဲ ရေခွေးတစ်ပိုင်း မြွေတစ်ပိုင်း သတ္တဝါများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့ကို ဝိုင်းတိုက်ခိုက်ကြသည်။

ဓားက အရာမထင်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအားကသာ သူတို့ကို ဟန့်တားနိုင်မှန်း သူသိလိုက်သည်။

"ငါက အဆိပ်ထိန်းသူ!" သူ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း လက်ကိုရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ဖဝါးမှ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုသတ္တဝါများကို လွင့်စဉ်သွားစေသည်။

"မင်း ရေရွှေပြည်ကို ဘယ်တော့မှ ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး!" သူတို့က တောနက်ထဲသို့ ပြေးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားရင်း ကျိန်ဆဲသွားသည်။ "အဲ့ဒီအဆိပ်တွေကပဲ မင်းကို အရင်သတ်လိမ့်မယ်!"

မြင့်စိုးတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် တောင်ကုန်းထိပ်သို့ တက်လာပြီး အရှေ့ဘက်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အဝေးဆီတွင် သုန်းကြီးတောင်၏ ပုံရိပ်နှင့် ထိုနောက်ကွယ်မှ ရေရွှေပြည်ရှိရာ အရပ်ကို သူ မြင်နေရသည်။ သူ့ရဲ့ခရီးက အခုမှ တကယ်စတင်ခြင်းဖြစ်သည်။