အခန်း(၂၄)

အရုဏ်တက်၏ ပထမဆုံးရောင်ခြည်က မိုးကောင်ကင်ကို သွေးရောင်ဆိုးသည့်အခါ၊ မောင်မြင့်စိုးသည် သုန်းကြီးတောင်၏ ခြေရင်းတွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ ထိုတောင်ကြီးသည် သာမန်တောင်တစ်လုံးမဟုတ်။ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာဦးမှ ဧရာမ သတ္တဝါတစ်ကောင်၏ ကျောရိုးကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကို ထိုးထောက်ထားသည်။ နီညိုရောင်ကျောက်ဆောင်များက သွေးခြောက်များကဲ့သို့ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး လေထဲတွင် ရှေးဟောင်းကျောက်တုံးများ၏ အေးစက်သောရနံ့နှင့် သံချေးနံ့တို့ ရောယှက်နေသည်။

"အဆိပ်စွမ်းအင်တစ်ခုအတွက်... ငါ့ကို ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက်တောင် လိုချင်ကြတာလဲ။" သူက လက်မောင်းပေါ်မှ မြွေအရေခွံကို ပွတ်သပ်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်မိသည်။ တစ်ညလုံး အိပ်စက်ခြင်းမရှိ၍ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း၊ သူ၏အတွင်းမှ အဆိပ်များ၏ ဗရမ်းဗတာလှုပ်ရှားမှုက ငြိမ်သက်တည်ငြိမ်သော မြစ်တစ်စင်းလို စီးဆင်းနေသည်ကို ခံစားရသည်။ ထိုတည်ငြိမ်မှုကပင် သူ့ကို ရှေ့ဆက်ရန် ခွန်အားပေးနေသည်။

သုန်းကြီးတောင်၏ မတ်စောက်သော ကျောက်ဆောင်ကြီးများက သူ့ကို စိန်ခေါ်နေသည်။ ရေတံခွန်ငယ်လေးတစ်ခု စီးကျနေသော လမ်းကြောင်းကို သူလိုက်သွားရာ၊ လူတစ်ကိုယ်စာသာ ဝင်သာသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် ကျောက်ကြားလမ်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဒီလမ်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ကျောက်ကြားလမ်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အပြင်လောကနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်သွားသလို ခံစားရသည်။ ဝဲယာရှိ မြင့်မားသောကျောက်နံရံများပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ပုံရိပ်များက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိသော သမိုင်းတစ်စောင်ကို ဖွင့်ပြနေသည်။ မြွေအသွင်ရှိသော နတ်ဘုရားမတစ်ပါးက လူသားများကို အဆိပ်လက်ဆောင်ပေးနေပုံ၊ ထိုအဆိပ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံ၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအဆိပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူ “အဆိပ်ထိန်းသူ” တစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာပုံများကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

လမ်းဆုံးတွင် ကျောက်တုံးနှစ်တုံးကြား၌ စိုက်ထူထားသော ကြေးဓားတစ်ချောင်း။ ဓားသွားပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းအက္ခရာများဖြင့် ရေးထွင်းထားသည်မှာ- "ရှေ့ဆက်ရန်မှာ ရေရွှေပြည်၏ တရားစီရင်မှုကို ခံယူရန်သာ။"

ထိုအခိုက်၊ ကျောက်နံရံများမှ ကျောက်တုံးများ ကြိတ်ချေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နံရံများထဲမှ သက်ရှိကျောက်မြွေများက တွန့်လိမ်ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက ကျောက်မျက်ရတနာများကဲ့သို့ အရောင်တောက်နေပြီး မြင့်စိုးကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။

"အဆိပ်ထိန်းသူ... သင့်ကို စစ်ကြောမည့်သူများ ရောက်လာကြပြီ။"

ကျောက်နံရံများထဲမှပင်၊ အမျိုးသားငါးဦးသည် အရိပ်များကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက တောနက်ထဲမှ မြက်ခင်းပြင်လို စိမ်းလန်းနေသည်။

"သင်ဘယ်သူလဲ။ ဤမြေကို ဘာကြောင့် ခြေချသနည်း။" ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဟန်တူသူက မေးသည်။

"ကျွန်တော့်နာမည် မြင့်စိုးပါ။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်စွမ်းအင်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ရေရွှေပြည်က ကျမ်းဂန်ကို လာရှာတာပါ။"

"မည်သည့်အဆိပ်များလဲ။"

မြင့်စိုးက အဆိပ်ခုနစ်မျိုး၏ အမည်များကို အစီအစဉ်တကျ ရွတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားငါးဦး၏ မျက်နှာများတွင် အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "သင်၏စကား မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြလော့။"

ခေါင်းဆောင်က ဖန်ပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ အတွင်းမှ မြစိမ်းရောင်အရည်ကို မြေကြီးပေါ် လောင်းချလိုက်သည်။ ထိုအရည်သည် ချက်ချင်းခဲသွားပြီး ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဤကျောက်စိမ်းပြားပေါ် တက်ရပ်လော့။"

မြင့်စိုး တက်ရပ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို မီးစဖြင့် တို့လိုက်သလို ပူလောင်သွားသည်။ သူ၏သွေးကြောထဲမှ အဆိပ်များက ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး သူ၏မျက်လုံးများက အရောင်တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်—အဝါ၊ အစိမ်း၊ မီးခိုး၊ ခရမ်း၊ ငွေ၊ အဖြူ၊ နောက်ဆုံး သွေးကဲ့သို့ နီရဲသောအရောင်။

ကမ္ဘာကြီးက သူ့အောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်။

"ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။"

"အဆိပ်တို့၏ ဝိညာဉ်ဘုံသို့... ကြိုဆိုပါတယ်။"

သူ့ရှေ့တွင် ရွှေရောင်တောက်ပနေသော ငန်းမြွေနဂါးတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ "ငါက ငန်းဆိပ်။ ပထမဆုံးသော ဝိညာဉ်။" ထို့နောက် မြစိမ်းရောင်၊ မီးခိုးရောင်၊ ခရမ်းရောင်—အဆိပ်ခုနစ်မျိုး၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဝိညာဉ်များက သူ့ကို ဝိုင်းရံလာကြသည်။

"မြွေမင်းသမီးဆိုတာ နာမည်မဟုတ်ဘူး၊ ရာထူးတစ်ခုပဲ။ အဆိပ်ထိန်းသူ... ရေရွှေပြည်ရဲ့ အုပ်ထိန်းသူ။" ပတောက်ဆိပ်ဝိညာဉ်က ရှင်းပြသည်။ "ကျိန်စာဆိုတာ အဆိပ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပျက်စီးခြင်းပဲ။ မင်းကတော့ အဆိပ်ကို အောင်မြင်စွာ ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။ မင်းဟာ အဆိပ်ထိန်းသူအသစ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

မြင့်စိုး နားလည်သွားသည်။ "ကျွန်တော့်ကို ကူညီကြပါ... ဒီစွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်တတ်ချင်ပါတယ်။"

"ရေရွှေပြည်ကိုရောက်မှ အလုံးစုံနားလည်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုအတွက်တော့... ငါတို့ရဲ့စွမ်းအင်တွေကို မင်းလက်ခံလိုက်ပါ။"

အဆိပ်ဝိညာဉ်ခုနစ်ပါးလုံးသည် အလင်းတန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားကြသည်။ ထိုအရာသည် ကျူးကျော်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပျောက်ဆုံးနေသော အစိတ်အပိုင်းများ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်းကဲ့သို့ နွေးထွေးသော ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ရေရွှေပြည်သားငါးဦးလုံးက သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်အရိုအသေပေးနေကြသည်။ "အဆိပ်ထိန်းသူအစစ်အမှန်ပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ လမ်းပြပါ့မယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီမတိုင်ခင် နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုတစ်ခု ကျန်သေးတယ်။" ခေါင်းဆောင်က တောင်ထိပ်အနီးရှိ ဂူတစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်။ "ဒီဂူထဲမှာ လိပ်ပြာအဆိပ်ခံငန်းတွေ ရှိတယ်။ သူတို့က ရေရွှေပြည်ရဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေပဲ။ သူတို့ထဲက တစ်ကောင်ရဲ့ အမြှေးပါးကို ယူလာပြနိုင်ရင် သင့်ကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ရေရွှေပြည်ကို ခေါ်ဆောင်သွားပါ့မယ်။"

မြင့်စိုး ဂူထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားသည်။ အတွင်းပိုင်းသည် စိမ်းပြာရောင်ကျောက်မျက်များဖြင့် တောက်ပနေသော နတ်ဘုံနန်းဆောင်တစ်ခုနှင့်တူသည်။ ဂူ၏အလယ်ဗဟိုတွင် မြွေကိုယ်ထည်၊ လိပ်ပြာတောင်ပံ၊ နှင့် ငန်းခေါင်းရှိသော ကြီးကျယ်ခန့်ညားသည့် သတ္တဝါများက သူ့ကို စောင့်နေကြသည်။

တစ်ကောင်က သူ့ကို အဆိပ်ငွေ့များဖြင့် တိုက်ခိုက်သည်။ သို့သော် မြင့်စိုးက ဓားကိုမသုံးဘဲ မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ သူ၏အတွင်းမှ အဆိပ်စွမ်းအင်များကို ခံစားလိုက်သည်။ သူက အမိန့်မပေး၊ တောင်းဆိုလိုက်သည်။ သူ၏သွေးသားထဲမှ အဝါရောင်နှင့် အစိမ်းရောင်စွမ်းအင်မျှင်တန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုငန်းကြီးကို ညင်သာစွာ ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

ငန်းကြီး ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျန်ငန်းများလည်း ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဟန်တူသော အကြီးဆုံးငန်းကြီးက သူ့ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာသည်။

"အဆိပ်ထိန်းသူ... ငါတို့ဘုရင်ရဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေက သင့်ကို အရိုအသေပြုပါတယ်။" ထိုအသံက သူ၏စိတ်ထဲတွင် တိုက်ရိုက်ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ကျွန်တော် ရေရွှေပြည်ကို သွားချင်ပါတယ်။"

ငန်းကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ၏တောင်ပံမှ တောက်ပနေသော အမြှေးပါးလွှာတစ်ခုကို ဆွဲဖြုတ်ကာ သူ့အား ပေးအပ်လိုက်သည်။ "ဒါဟာ အဆိပ်ထိန်းသူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းရဲ့ သက်သေပဲ။ ဒါကို ပခုံးမှာ ချည်နှောင်ထားလိုက်ပါ။ ရေရွှေပြည်ရဲ့ နန်းတော်တံခါးကို သင့်အတွက် ဖွင့်ပေးလိမ့်မယ်။"

မြင့်စိုး ဂူအပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာသောအခါ ရေရွှေပြည်သားများက သူ့ပခုံးပေါ်မှ တောက်ပနေသော အမြှေးကိုမြင်ပြီး ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးကြသည်။

ညနေဆည်းဆာတွင်၊ သူတို့အားလုံး သုန်းကြီးတောင်ထိပ်တွင် စက်ဝိုင်းပုံ ဝိုင်းထိုင်ကြသည်။ ခေါင်းဆောင်က ပြာမှုန့်တစ်မျိုးကို စက်ဝိုင်းပုံ ဖြူးလိုက်သည်။ "ဒီအမှုန့်နဲ့ သင့်ပခုံးပေါ်က အမြှေးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက သင့်ကို ရေရွှေပြည်ဆီ ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်။"

သူတို့ စတင်ရွတ်ဆိုသောအခါ ပြာမှုန့်စက်ဝိုင်းသည် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ လင်းလက်လာပြီး မြင့်စိုး၏ပခုံးပေါ်မှ အမြှေးကလည်း တောက်ပစွာ တုံ့ပြန်သည်။ အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုက သူတို့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် တောင်ထိပ်ပေါ်၌ မည်သူမျှမရှိတော့ပေ။

"ရောက်ပါပြီ... အဆိပ်ထိန်းသူ။"

မြင့်စိုး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ရှေ့တွင် ရွှေနှင့်ငွေဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော နန်းတော်များက မိုးကောင်ကင်ကို ထိုးဖောက်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြည်လင်သောမြစ်ချောင်းများ စီးဆင်းနေပြီး လေထုထဲတွင် နူးညံ့သော ခေါင်းလောင်းသံများနှင့်အတူ အဆိပ်ခုနစ်မျိုး၏ သင်းပျံ့သောရနံ့တို့က လွှမ်းခြုံနေသည်။

"ရေရွှေပြည်..." သူ အသက်ရှူမှားမတတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ အဆိပ်ထိန်းသူအသစ်... သင့်ရဲ့ နေရပ်ကို ပြန်လည်ကြိုဆိုပါတယ်။"

မြင့်စိုးသည် ရေရွှေပြည်၏ နန်းတော်ဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပထမဆုံးခြေလှမ်းကို စတင်လှမ်းလိုက်လေတော့သည်။