အပိုင်း (၂၅)

ရေရွှေပြည်၏ လမ်းများပေါ်သို့ မောင်မြင့်စိုး ခြေချလိုက်သည်နှင့် လေထုက ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လမ်းဘေးပန်းခြံများထဲမှ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ထိုအကြည့်များတွင် သာမန်သိလိုစိတ်မဟုတ်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်မျှော်ခဲ့သော၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသော ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား အံ့ဩခြင်း၊ မယုံသင်ကာဖြစ်ခြင်း၊ နှင့် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

"သူတို့... ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဒီလို ကြည့်နေကြတာလဲ။" သူက ရေရွှေပြည်သားခေါင်းဆောင်အား တီးတိုးမေးလိုက်သည်။

"သင့်ပခုံးပေါ်က အမြှေးက သင့်ကို အသိအမှတ်ပြုတယ်။ ဒါပေမဲ့ သင့်ရဲ့သွေးထဲက အငွေ့အသက်က မြွေမင်းသမီးရဲ့ အငွေ့အသက်ပဲ။" ခေါင်းဆောင်က ပြန်ဖြေသည်။ "သူတို့က အမွေဆက်ခံသူကို ကြောက်ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ အရှင်မက သင့်ကို စောင့်နေပါတယ်။"

ဧရာမ ရွှေတံခါးကြီးများက အသံမမြည်ဘဲ အတွင်းသို့ ပွင့်သွားသောအခါ နန်းတော်၏ ခန်းဆောင်ကြီးက သူ့ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။ ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးသည် ရွှေရောင်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး ခြေချလိုက်တိုင်း မြေပြင်ပေါ်မှ ရွှေသားခြေရာကွက်များက အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်သည်။ မျက်နှာကျက်အထိ ထိုးတက်နေသော တိုင်ကြီးများမှာ အချင်းချင်း ရစ်ခွေနေသော မြွေနဂါးများ၏ ပုံစံဖြင့် ထုဆစ်ထားပြီး သူတို့၏ ကျောက်မျက်ရတနာမျက်လုံးများက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ခန်းမ၏အဆုံး၊ ရွှေပလ္လင်မြင့်ပေါ်တွင် အသက်အရွယ်အလွန်ကြီးရင့်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အနက်ရောင်အရေးအကြောင်းများက ရှေးဟောင်းမြေပုံတစ်ခုလို ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများကမူ မီးခဲများကဲ့သို့ နီရဲတောက်လောင်နေသည်။ သူမ၏ရှေ့တွင် လေထုကပင် တုန်ခါနေသလို ထင်ရသည်။

"အဆိပ်ထိန်းသူအသစ်..." သူမ၏ အသံက ကျောက်တုံးများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပွတ်တိုက်သံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ "နောက်ဆုံးတော့... မင်း ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။"

မြင့်စိုးသည် ဒူးထောက်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်နာမည် မောင်မြင့်စိုးပါ။ ကျိန်စာကို ချေဖျက်ခဲ့ပေမယ့် အဆိပ်တွေက ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။"

"ကျိန်စာ..." အမျိုးသမီးအိုက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက ကျိန်စာမဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါက အိမ်ကိုလွမ်းတဲ့ ဝိညာဉ်ရဲ့ အော်ဟစ်သံပဲ။ ငါ့ရဲ့မြေးမ... ခင်မြင့်စုရဲ့ အော်ဟစ်သံပေါ့။"

"ခင်မြင့်စု... မြွေမင်းသမီး... ခင်ဗျားရဲ့ မြေးမ...?"

"ဟုတ်တယ်။ မင်းကရော... ငါ့ရဲ့ မြစ်တော်ပဲ။" ရွှေပလ္လင်ပေါ်မှ ဘုရင်မက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ဘိုးဘေးတွေက ဒီပလ္လင်ရဲ့ အရှင်သခင်တွေ... ရေရွှေပြည်ရဲ့ မူလအဆိပ်ထိန်းသူတွေပဲ။"

မြင့်စိုး၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လန်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်တော့်... အဖေနဲ့အမေက..."

"သူတို့က ဒီမြို့တော်မှာ မွေးဖွားခဲ့တယ်။" ဘုရင်မ၏ မျက်လုံးများက အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက အာဏာလုပွဲတစ်ခုမှာ မင်းရဲ့ဘိုးဘေးက ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ ခင်မြင့်စုက ရေရွှေပြည်ကို စွန့်ခွာပြီး လူ့ပြည်ကို ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမှာ သူမရဲ့အချစ်ကို လိမ်ညာခံရပြီး သူမရဲ့စွမ်းအားကို ခိုးယူခံခဲ့ရတဲ့အခါ သူမရဲ့အမုန်းတရားက ကျိန်စာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာပဲ။"

မြင့်စိုးသည် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ဘဝဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးကို နားလည်သွားသည်။ သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်မဟုတ်။ ပြည်ပြေးမင်းမျိုးမင်းနွယ်တစ်ဦး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော အမွေကို ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာသူ ဖြစ်နေသည်။

"အခု မင်း ပြန်ရောက်လာပြီ။ အဆိပ်စွမ်းအင်တွေလည်း ပြန်ရောက်လာပြီ။" ဘုရင်မက ဆက်ပြောသည်။ "ပျက်စီးနေတဲ့ ရေရွှေပြည်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ မင်းကို လိုအပ်နေတယ်။"

"ဒါပေမဲ့... ဒီအဆိပ်တွေကို ကျွန်တော် ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ရမလဲ။"

ဘုရင်မက ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးက မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် သတိပေးခြင်းတို့ ရောယှက်နေသည်။ သူမက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နန်းဆောင်အလယ်မှ ရွှေကြမ်းခင်းသည် အသံမမြည်ဘဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး အောက်တွင် အရောင်ခုနစ်မျိုးဖြင့် တောက်ပနေသော စွမ်းအင်တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"အဆိပ်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာ စာအုပ်ထဲမှာ မရှိဘူး။ သူတို့ရဲ့ ပင်မအရင်းအမြစ်ထဲကို မင်းကိုယ်တိုင် ခုန်ဆင်းပြီး ပေါင်းစည်းရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီတွင်းနက်ထဲမှာ ရေရွှေပြည်ရဲ့ နှလုံးသား... အဆိပ်ခုနစ်မျိုးရဲ့ ပင်မစွမ်းအင်တွေ ရှိတယ်။"

"အဲ့ဒီထဲမှာ ဘာရှိမလဲ။"

"မင်းရဲ့ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ နဲ့ အနာဂတ်။"

မြင့်စိုးသည် တွင်းနက်၏ အစွန်းသို့ လျှောက်သွားသည်။ အောက်ဘက်တွင် အရောင်ခုနစ်မျိုးဖြင့် လည်ပတ်နေသော စွမ်းအင်ဝဲဂယက်ကြီးကို မြင်နေရသည်။ "ကျွန်တော် အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ။"

သူသည် တွင်းနက်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အလင်းများထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားပြီး သူသည် အရာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် အချိန်နှင့် ကာလကို ကျော်လွန်သွားသည်။ သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ-

● သူ၏ဘိုးဘေးက အဆိပ်ခုနစ်မျိုးကို ပထမဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပုံ။

● ရေရွှေပြည် တည်ထောင်ခဲ့ပုံ။

● သူ၏ အဘွားတော် ခင်မြင့်စု (မြွေမင်းသမီး) က အာဏာလုပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ပြီး အမုန်းတရားဖြင့် ထွက်ပြေးသွားပုံ။

● သူမက ကျိန်စာကို ဖန်တီးခဲ့သည့် နာကျင်ခံစားမှု။

● သူ၏မိဘများက သူ့ကိုကာကွယ်ရန် ရေရွှေပြည်မှ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည့် ဝမ်းနည်းဖွယ်မြင်ကွင်း။

သူသည် သမိုင်းကို သင်ယူနေခြင်းမဟုတ်၊ သူကိုယ်တိုင် ထိုသမိုင်းဖြစ်လာသည်။ အဆိပ်ခုနစ်မျိုး၏ ပင်မစွမ်းအင်များသည် သူ၏ဝိညာဉ်နှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားသည်။

"ငါ... နားလည်သွားပြီ။" သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငါဟာ ကျိန်စာကို ချေဖျက်သူမဟုတ်ဘူး။ ငါဟာ ကျိန်စာရဲ့ အစပြုသူရဲ့ သွေးသားပဲ။ ငါဟာ... အဆိပ်ထိန်းသူပဲ။"

ထိုအခိုက်၊ တွင်းနက်ထဲမှ အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုက သူ့ကို ပြန်လည်ဆွဲတင်ကာ နန်းဆောင်ထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ သူ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည့်အခါ သူသည် ယခင်က မောင်မြင့်စိုး မဟုတ်တော့ပေ။

သူ၏သာမန်အဝတ်အစားများအစား ငွေရောင်နှင့် အနက်ရောင် ရောယှက်နေသော အဆိပ်ထိန်းသူ၏ ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏လက်မောင်းတွင် မြွေနဂါးခုနစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်များက အပြာရောင်အလင်းဖြင့် တက်တူးများကဲ့သို့ ထင်ရှားနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများကမူ အရောင်ခုနစ်မျိုးဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောင်းလဲနေသည်။

"ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာပါပြီ။" သူ၏အသံက ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခုအခါ သူ၏အသံတွင် သူ၏ဘိုးဘေးများ၊ အတိတ်က အဆိပ်ထိန်းသူများအားလုံး၏ တိုးညှင်းသော ပဲ့တင်သံများ ရောယှက်ပါဝင်နေသည်။

ဘုရင်မကြီးသည် ရွှေပလ္လင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ရေရွှေပြည်၏ အဆိပ်ထိန်းသူသစ်... သင့်ကို ကြိုဆိုပါတယ်။"

သူမက ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ လှပသော ရေရွှေပြည်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မည်းနက်သော အရိပ်တစ်ခုကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ "အခု... ငါတို့ရဲ့ ကမ္ဘာကို ပျက်စီးခြင်းကနေ ကယ်တင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"