အခန်း (၉၇)

"ဒီလောက်ဈေးကြီးတယ်..."

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်သွားပြီး ရှော့ခ်ရသွားခဲ့သည်။ "ဒီအိတ်ထဲမှာ ကြက်ခြေထောက် နှစ်ချောင်းပဲ ပါတာ။ ညီမလေးရဲ့ ကြက်ခြေထောက်က အရမ်းစျေးကြီးတာပဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ က ကြက်ခြေထောက်ကို စားပြီးတာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "အသီးအရွက်ဈေးမှာ ကြက်ခြေထောက်ဝယ်ရတာက ပိုစျေးသက်သာပါတယ်။ ဒါဆို ကြက်ခြေထောက်ဝယ်ဖို့ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သွားမယ်ဆိုရင် ပမာဏက နှစ်ဆပေးရမှာနော် ဟုတ်တယ်မလား။ ကျွန်မမှာ ကြက်ခြေထောက်လည်းရှိတယ် အဲ့တာကို အိတ်နဲ့လည်းထုပ်ထားပေးသေးတယ်။ ဒါက စျေးမကြီးပါဘူး။ ဒါက နှစ်ဝက်ကျော်လောက် သိမ်းထားလို့ရတယ်၊ ၁ယွမ်အတွက် ဆင့် ၅၀ တန် သုံးထုပ်ရတယ်လို့ ပြောပါရစေ။ ကုန်ကျစရိတ်ကသက်သာတယ်မလား"

"အဲ့ဒါကလည်း ဈေးကြီးတာပဲ......"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသမီးက ကြက်ခြေထောက်ကို ကိုက်ရင်း မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက ကြက်ခြေထောက်တွေကို အမြဲစိုက်ကြည့်နေပြီး သူမရဲ့နှလုံးသားကတော့ ချီတုံချတုံဖြစ်နေတုန်းပဲ။

ပေါက်ဈေးနဲ့ ယှဉ်ရင်.... ဈေးကြီးတဲ့အရာတွေက စျေးကြီးပေမယ့် သူမလည်း အဲ့တာကိုဝယ်ဖို့ တတ်နိုင်ပါတယ်! နည်းနည်းစဉ်းစားပြီးတဲ့အခါ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက "ဘေးက ကြက်ခြေထောက်နဲ့ အတောင်ပံတွေကို ဘယ်လောက်ရောင်းလဲ" လို့မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က တစ်ခုချင်းစီဖြေပေးခဲ့သည်။ "ကြက်ခြေထောက်က နှစ်ချောင်းအတွက် တစ်ယွမ်၊ တစ်ထုပ်ကို ၈၀ ဆင့်၊ ကြက်တောင်ပံ နှစ်ထုပ်အတွက် ၁.၆ ယွမ်၊ တစ်ထုပ်ကို ၉၀ ဆင့်၊ ဒီဈေးနဲ့တော့ အလျှော့အတင်းမရှိပါဘူး။ အရသာကို အာမခံနိုင်တယ်! တစ်ခါဝယ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အရသာမှတ်မိအောင် ထပ်စမ်းကြည့်လို့ရတယ်။"

"ညီမလေး ရောင်းတဲ့ပစ္စည်းက အရမ်းဈေးကြီးတာပဲ..."

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးရဲ့ ပါးစပ်က အလွန် လောဘကြီးသော်လည်း ထပ်ပြီး ဈေးကြီးနေသည်။

"ဒါက အသားတွေပဲ အကုန်ဈေးကြီးတာပေါ့။ အသားစိမ်းဈေးမှာ ဘယ်လောက်ကျလဲ ကြည့်ဖို့ ဈေးသွားကြည့်ပါလား။ ကျွန်မက ဒါကိုချက်ပြုတ်ထားပြီးသား။ ကိုယ်တိုင်စားရတာလည်း အရသာရှိတယ်၊ ပေးလို့လည်းကောင်းတယ်" လို့လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ.. ဒါဆို ငါစမ်းကြည့်မယ်"

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက နောက်ဆုံး သူမဆန္ဒကို မခုခံနိုင်တော့ပေ။ ကြက်ခြေထောက်ကိုစားပြီးနောက် သူမသည် ကြက်တောင်ပံ၊ ကြက်ပေါင်၊ ကြက်ခြေထောက်အချို့ကို ပြတ်ပြတ်သားသားကောက်ယူခဲ့ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့က နာနတ်သီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တစ်ထုပ်ကို ပေးခဲ့သည်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက တော်တော်ပျော်သွားသည်။

သူမသည် ဤဆိုင်တွင် ထူးဆန်းပြီး ထူးခြားဆန်းပြားသော အစားအစာများစွာကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ ယွမ် ၂၀ ကျော်သုံးစွဲခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူမက မြို့တွင်းနေထိုင်သူဖြစ်ပြီး လစာများကြီးမြင့်ကာ ငွေကြေးသုံးစွဲရန် ဆန္ဒရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဒီတော့ဒါက သိပ်တော့မများဘူး။

ဝယ်ပြီးနောက် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက လင်းရှောင်ယွဲ့ ၏ဆိုင်ရှိ ကြက်ခြေထောက်ထုပ်ကိုဖွင့်ကာ ဝါးစားလိုက်သည်...

"အင်း အရသာရှိလိုက်တာ~"

"ညီမလေး၊ ဒါကို ဘယ်လို လုပ်ထားလဲ၊ အစ်မကို သင်ပေးလို့ရမလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မရဲ့ ဟင်းချက်နည်းမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မမှာ ကုန်ပစ္စည်းရင်းမြစ်ပဲရှိတာ။ အဲဒါကိုကောင်းတယ်လို့ထင်ရင် အစ်မ နောက်ထပ်လာဝယ်ပေါ့"

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက ကြက်ခြေထောက်ကို ကိုက်ပြီး ခေါင်းခါခဲ့သည်။ " မဝယ်ပါဘူး။ အရသာရှိပေမယ့် ဈေးက အရမ်းဈေးကြီးတုန်းပဲ"

စျေးနှုန်းကို သူမ မကြိုက်သော်လည်း အသားကိုစားလိုက်သောအခါတွင် သူမမျက်နှာပေါ်မှ ကျေနပ်မှုကို လင်းရှောင်ယွဲ့ မြင်နိုင်သေးသည်။

လူတွေက အသားစားရတာကို ကြိုက်ကြတယ်။ ပြီးတော့သူတို့က မြို့ခံတွေလေ။ သူတို့ လုပ်အားခက မြို့ခံတွေထက် အများကြီး မြင့်ပေမယ့် နေထိုင်မှုစရိတ်က မြို့နယ်မှာ နေထိုင်သူတွေထက် မများဘူး။

ဒါကြောင့် ဒီပစ္စည်းတွေက ဈေးကြီးတယ်ဆိုရင်တောင် ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံသုံးချင်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိသေးသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမ၏ အရသာရှိသော အမူအရာဖြင့် ဈေးဆိုင်ရှေ့တွင် အမျိုးမျိုးသော ဝယ်သူများကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

နောက်ကျ သူမ မစားနိုင်တော့တာကြောင့် ရန်ယန်ကို စားခွင့်ပေးလိုက်သည်။

ရန်ယန်က သူမစကားကို နားထောင်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ စားသောက်လိုက်သည်။

ဒီနေ့ သူတို့ပစ္စည်းတွေ အများကြီး မယူလာဘူး။ အဲဒီထဲက သုံးပုံတစ်ပုံကို ဒီနေ့မနက်မှာ ရောင်းရသည်။ သူတို့ နေ့လည်စာ အပြည့်မစားရဘူး။

ဒါပေမယ့်လည်း ဒီပစ္စည်းတွေက ရောင်းကောင်းနေသေးတယ်ဆိုရင် ဒါက ရေကို အရင်စမ်းသပ်ထားတာကြောင့်ပါ။

နာနတ်သီးမုန့်၊ တရုတ်ဇီးယို ကဲ့သို့သော ထိုမုန့်များသည် လူအများဝယ်လိုသော အရာမဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝယ်သူများအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။

သူလိုချင်သလောက်ပေးတယ်၊ များများဝယ်ရင် များများပေးတယ်။

နှပ်ထားတဲ့အသားတွေက ရောင်းကောင်းသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဤအသက်အရွယ်ရှိလူများ၏ အသားစားလိုစိတ်က အလွန်ထူးခြားကြောင်း နားလည်သည်။ အခြေခံအားဖြင့်တော့ သူတို့မျက်လုံးတွေက အသားကို စိုက်ကြည့်နေကြတာ။

ဒါကြောင့် မုန့်တွေကရောင်းရခက်သည်။

အသီးလည်းရောင်းကောင်းသည်။

ပန်းသီး၊ သစ်တော်သီး၊ ငှက်ပျောသီးနှင့် စတော်ဘယ်ရီသီးများကို အခြေခံအားဖြင့် သာမန်ဈေးဖြင့် ရောင်းချခဲ့သည်။

တစ်မနက်တည်းမှာ သူတို့ဆိုင်က ယွမ် ၁၇၀ ကျော် ရခဲ့သည်။

အဓိက အကြောင်းအရင်းကတော့ အဲဒီအသီးအနှံတွေက ရောင်းအားကောင်းလို့ပဲ။ ပန်းသီးအနည်းငယ်မျှက ကီလိုဂရမ်များစွာ အလေးချိန်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

အခြေခံအားဖြင့် သစ်သီးဝယ်သူများက ၇ ယွမ်မှ ၈ ယွမ်အထိ သုံးစွဲကြသည်။

ထို့အပြင် စတော်ဘယ်ရီသီးများကို မြင့်မားသောစျေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချခဲ့ပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် စတော်ဘယ်ရီသီးလှိုင်းများစွာကို ရောင်းချကာ ယွမ်ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ တိုက်ရိုက်ရရှိခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် ဒီငွေက ရဖို့ပိုလွယ်သည်။

ဤငွေရှာနည်းက သုံးပတ်ကို နှစ်ကြိမ်ပဲ။ ဒါက ရန်ယန်ရဲ့ လုပ်ငန်းကြီးများနှင့် သိပ်မကွာခြားပေ။

နေ့စဥ်လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ရောင်းချနေစဉ်တွင် ဝမ်ထျဲရှန်က ၎င်းတို့ကုန်ပစ္စည်းများကို စွန့်ပစ်သည့်မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူ ခေါင်းယမ်းကာ သက်ပြင်း မချဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ "ဒါက တကယ်ထူးဆန်းတာပဲ..."

ဒီလိုလမ်းကြားမျိုးမှာ အစားအသောက်တွေက အရမ်းရောင်းကောင်းတယ်။

ဝမ်ထျဲရှန်က သူ့ကိုယ်သူ စီးပွားရေးလုပ်နိုင်စွမ်းရှိ၊ မရှိ မတွေးတောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မွန်းတည့်ချိန်၌ ဆိုင်ကိုရှင်းနေသော လင်းရှောင်ယွဲ့ က ဆိုင်ဆောက်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် အထည်တစ်စကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ယခုအခါ ရန်ယန်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ပိုက်ဆံရေတွက်နေသည်။

အရင်က ရေတွက်ခဲ့ပေမယ့် အခုက ၁၇၀ ကျော်သွားပြီ။ အခု သူမ ဘာမှမလုပ်ချင်ဘဲ ထပ်ရေတွက်ချင်နေတုန်းပဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ကို ငွေ ၄.၈ ယွမ် ပေးလိုက်သည်။ "ဒါကို ရှင်ညီ ထျဲရှန်ကို ပေးလိုက်။ ကျွန်မတို့ သူ့ဆီက ပစ္စည်းတွေ အများကြီးသုံးထားတယ်လေ"

ရန်ယန်က ၄.၈ယွမ် ကို ယူပြီး ဝမ်ထျဲရှန်ကို ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ထျဲရှန် ဝမ်းသာမျက်ရည်ကျခဲ့သည်။ "အစ်ကိုနဲ့ မရီးက ကျွန်တော့် အပေါ် သိပ်ကြင်နာတာပဲ!"

ရန်ယန်ရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်က မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သူ စကားမပြောခဲ့ပေ။

ဒါက သူ့ကိုယ်ပိုင် တည်ငြိမ်အေးဆေးတဲ့ ဇာတ်ကောင်ပါ။

သူ့ကိုယ်သူ တစ်ချိန်လုံး ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။ တခါတရံမှာ သူ့သဘောသဘာဝအချို့ကို ထုတ်ဖော်ပြတတ်သေးသည်။

ဘေးနားက လင်းရှောင်ယွဲ့ က ရွှင်မြူးစွာ ရယ်မောရင်းပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေး ထျဲရှန်၊ စျေးဆိုင်ဖွင့်ဖို့ တစ်ပတ်ကို ဘယ်နှစ်ခါ ထွက်လာတတ်လဲ"

ဝမ်ထျဲရှန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြန်ဖြေပေးခဲ့သည်။ "မရီး၊ ကျွန်တော် မြို့က ဈေးဆိုင်ကို လာခဲတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့အစ်ကိုရန်က အနီးနားက ရွာတွေကို သွားတာ၊ အခြေခံအားဖြင့်တော့ မြို့ရဲ့ ဈေးဆိုင်တွေကို သွားတယ်။ ဒီနေ့ အစ်ကိုရန်က မရီးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တာဆိုတော့၊ မရီးနဲ့အတူ ခုမှမြို့ကို ရောက်တာ"

လင်းရှောင်ယွဲ့က အဓိပ္ပါယ်မဲ့တဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ခဲ့သည်။ " စျေးဆိုင်ဖွင့်ဖို့ တစ်ပတ်ကို ဘယ်နှစ်ခါ ထွက်လာတာလဲလို့ မေးနေတာ၊ ဘယ်မှာ ဆိုင်ဖွင့်လဲဆိုတာ မေးနေတာမဟုတ်ဘူး "

"အိုး-အိုး..."

ဝမ်ထျဲရှန်က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ အစ်ကို ရန် အလုပ်မလုပ်တဲ့အချိန် ကျွန်တော် စျေးဆိုင်တစ်ခုဖွင့်လေ့ရှိတယ်။ အစ်ကို ရန်က ကျွန်တော့်ကို စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ တောင်းဆိုတဲ့အခါ စျေးဆိုင်မဖွင့်ဘူး။ အစ်ကို ရန်က ပိုက်ဆံပိုရှာတယ်"

"ဒါဆို မောင်လေးမှာ နေ့တိုင်း ပစ္စည်းရှိလား " လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝမ်ထျဲရှန်ကို မေးလိုက်သည်။

"ရှိတယ်၊ ကျွန်တော့်မှာ ကုန်ပစ္စည်းရင်းမြစ်ရှိတယ်! အခြေခံအားဖြင့် ကျွန်တော် နေ့ခင်းမှာ ပစ္စည်းတွေဝယ်ပြီး နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ပြန်ရောင်းတယ်"

ဝမ်ထျဲရှန် သူမကိုပြန်မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ မရီးက စျေးဆိုင်ဖွင့်ရတာကို ကြိုက်လား။ နောင်မှာ ဆိုင်ဖွင့်ချင်လား။ စျေးမှာဆိုင်ဖွင့်ဖို့မြို့ကိုသွားလည်း ကျွန်တော့်ကိုမရီးနဲ့ခေါ်သွားပေး"

"ကျွန်မ ဆိုင်ဖွင့်ရတာ အရမ်းကြိုက်တယ်!"

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများက ပျော်နေပြီး ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ဒါပေမယ့် ကျွန်မမှာ ပစ္စည်းတွေ အမြဲမရနိုင်ဘူး။ ပစ္စည်းတွေရှိရင်ကျွန်မနဲ့ ရန်ယန် ရှင့်ကို ခေါ်သွားပေးပါ့မယ်။ ဟေး ဒါဆို ဒီနည်းက ပိုကောင်းတယ် မဟုတ်လား"

ဝမ်ထျဲရှန် မေးလိုက်သည်။ "မရီး ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မရီးမှာ အကြံဉာဏ်သစ်တွေ ရှိသေးလို်လား"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝမ်ထျဲရှန် ကိုမေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ပစ္စည်းတွေက ရောင်းကောင်းမယ်လ်ို့ ထင်လား"

ဝမ်ထျဲရှန်က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။ "ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး မရီး။ မရီးရဲ့ ပစ္စည်းတွေက ကောင်းသလားမပြောနဲ့။ မျက်လုံး အစုံက ဒီဘက်ကိုပဲ ကြည့်နေကြတာ။ မရီးရဲ့ ​​ပစ္စည်းတွေက မနက်ခင်းမှာတင် ကုန်သွားပြီ!"

လင်းရှောင်ယွဲ့က လက်ခုပ်တီးပြီး ဝမ်ထျဲရှန်ကိုပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေကို နောင်ရောင်းဖို့ ရှင့်ကိုပေးမယ်။ အရင်းအမြစ်အတွက် ကျွန်မပေးချေပြီး လက်ကားဈေးပေးမယ်။"

ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်ဖို့ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အမှန်ကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ချက်ချင်း လိုက်သွားပြီး ဝမ်ထျဲရှန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တဲ့ ဆက်ဆံရေးနဲ့ အတူတူပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ဝမ်ရှန်းနဲ့ ကျိုးကျန့်ဝေတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ကြီးမားတဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေပဲ။ သိတယ်မလား... မင်း လုပ်ငန်းသေးသေးလေး လုပ်ချင်လား"

"ကျွန်တော် အဲ့ဒါက......."

ဝမ်ထျဲရှန် ချက်ချင်း အကြံမပြုရဲဘူး။ " အစ်ကို ရန်နဲ့ မရီးတို့ နှစ်ယောက် ဒီနေ့ အရမ်းရောင်းကောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အကြောင်းပြချက်က ကုန်ပစ္စည်းကြောင့် မဟုတ်ဘူး၊ အကြောင်းပြချက်က အစ်ကိုနှစ်ယောက်ရောင်းနိုင်တာကြောင့်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ရောင်းနိုင်မှာမဟုတ်လောက်ဘူး .....ဟုတ်တယ်မလား"

ဝမ်ထျဲရှန်က ဤလုပ်ငန်းကို မလုပ်ဆောင်ဝံ့ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ သတ္တိက များပဲများတာ။

အစပိုင်းမှာတော့ လမ်းကြားထဲမှာ အစားအသောက်ရောင်းတာကို အကောင်းမြင်စိတ်မရှိခဲ့ဘူး။

ရန်ယန်တို့ ဇနီးမောင်နှံက အရမ်းရောင်းကောင်းကြသည်။ ဝမ်ထျဲရှန်ရဲ့ မတော်တဆမှုက မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကိုသူ့ဘာသာ ဖြေဆိုရဲခြင်းမရှိပေ။

"အင်း ဒါဆို ကျွန်မ ရှင်နဲ့ မဆွေးနွေးတော့ဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့တွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုစိတ်မရှိဘူးလို့ မြင်တာကြောင့် သူမ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ရလဒ်ကတော့ ခေါင်းစဉ်က လွဲသွားခဲ့သည်..

ရုတ်​တရက်​ ​ဘေးနားက ​နောက်​ထပ်​ အသံတစ်​ခု ထွက်​လာသည်​...

"ညီမလေး၊ ငါ မင်းနဲ့ အလုပ်လုပ်လို့ရမလား" ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့အသံပင်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၊ ရန်ယန်၊ ဝမ်ထျဲရှန်၊ ဤလူသုံးယောက်က ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာထိုင်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ကြည့်ဖို့ ခေါင်းမော့လိုက်ကြသည်။

ထိုလူက သူ့ဆိုင်ကို ရှင်းရှင်း လင်းလင်း ရှင်းထုတ်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ သုံးယောက်အုပ်စုဆီ လျှောက်သွားကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ ဘေးတွင် အလွန်လေးနက်စွာ ထိုင်လိုက်သည်။

ရန်ယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကိုကြည့်နေသည်။ သူက လက်ဆန့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ ပုခုံးတွေကို ကိုင်လိုက်သည်။ "နေရာလဲရအောင်"

"အိုး"

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့စကားကို နာခံစွာ နားထောင်ပြီး ရန်ယန်နဲ့ နေရာလဲလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ရန်ယန်နဲ့ ဘေးချင်းကပ်ထိုင်နေသောလူ ဖြစ်လာသည်။

ထိုလူက အနည်းငယ်ရှက်သွားသော်လည်း သူထိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ စီးပွားရေးအကြောင်း ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ည်ီမလေး မင်းနဲ့ ငါ ပူးပေါင်းနိုင်မယ်လို့ ထင်လား။ မင်းပစ္စည်းတွေ ပေး ပြီးတော့ ငါ ရောင်းမယ်... ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ ပိုက်ဆံက သိပ်မရှိဘူး။ မင်းရဲ့လက်ကားဈေးက နိမ့်မယ်လို့တော့ထင်တယ်"

"ခင်များက ဘယ်သူလဲ" ရန်ယန် သူ့ကို မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို့နာမည်က လျိုကျန်းပါ၊ အစ်ကိုက မြို့ပြင်က လျိုရွာမှာ နေတယ်"

ထိုလူက ရန်ယန်ကို နာခံစွာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါဆို ခင်များက မြို့သား မဟုတ်ဘူးပေါ့"

"မဟုတ်ဘူး။"

ရန်ယန်က လျိုကျန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တို့က မြို့ကို ခရီးထွက်ရတာ ပိုအခက်အခဲရှိတယ်၊ ကုန်ပစ္စည်းတွေက အမြဲတမ်း မရတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့နဲ့ တွဲလုပ်ရတာ တည်ငြိမ်မှာမဟုတ်ဘူး။ စောနက ကျွန်တော်တို့တွေ ကျွန်တော့်ညီနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ ပြောတာ။ သူက ကျွန်တော့်ညီမလို့ ကျွန်တော့် အခြေအနေကို ပိုနားလည်တယ်။ ခင်များသာဆိုရင်..."

လျိုကျန်း....

ဒီနာမည်ကို ရင်းနှီးနေတယ်

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမရဲ့ခေါင်းထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ရှာဖွေမှုတစ်ခုပြုလုပ်ခဲ့ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဒီဇာတ်ကောင်ရဲ့တည်ရှိမှုကို သူမတွေ့ရှိခဲ့သည်။

"အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်တယ်!"

ရန်ယန်ရဲ့ ငြင်းဆန်သည့်စကားများ ထွက်မလာခင်လေးတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ကို ချက်ချင်းတားလိုက်ပြီး လျိုကျန်းကို ကတိပေးလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ စီးပွားရေးလုပ်လို့ ရမယ်ထင်တယ်”

ရန်ယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို သိပ်သေချာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ပြန်ဖြေပေးခဲ့သည်။ "တကယ်ပြောတာ။ သူနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ကြည့်ပါလား၊ ကျွန်မစကားကို နားထောင်"

ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားကိုသာ နားထောင်ခဲ့သည်။ သူက လျိုကျန်းဆီကို ခေါင်းလှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရတယ်။ ပြီးရင် ဒီလုပ်ငန်းကို ဘယ်လို လုပ်မလဲ ဆိုတာ ဆွေးနွေးရအောင် "

"​ဟေး ​ဆွေး​နွေးမယ်..."

လျိုကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "မင်းမှာ ကုန်ပစ္စည်းဘယ်လောက်ရှိလဲ၊ မင်းရောင်းတဲ့ပစ္စည်းက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါကြည့်လိုက်တော့ အရမ်းကြည့်လို့ကောင်းတယ်။ ငါပြောချင်တာက မင်းငါ့ကို လတ်ဆတ်တဲ့အစားအစာ အရင်ပေးလို့ရမလား။ ကုန်ပစ္စည်းရဲ့ အရည်အသွေးကို အတည်ပြုချင်လို့ပါ..."

တကယ်တော့ သူက စားချင်ရုံပဲ။

အိတ်ကပ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံအများကြီးမရှိဘူး။

အခု ဒီဈေးနဲ့ မဝယ်ရဲတော့ဘူး။

ဒါပေမယ့် ဤအရာများကို ရောင်းချခဲ့တဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို လောဘကြီးစေသည်...