အခန်း (၁၀၄)

မကြာသေးမီက ချန်ချိုင်ယွင်သည် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်အဖြစ်မှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့က ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ဒုတိယမိသားစု၏ အခက်အခဲများက ချန်ချိုင်ယွင်နှင့် သူမသမီး၏ စိတ်ကိုကျဆင်းသွားစေသည်။

လစဉ်အကြွေး ယွမ် ၈၀ အတွက် ရွာရှိလူတိုင်းက သူတို့ အခြေအနေကို လှောင်ပြောင်ကြသည်။ ချန်ချိုင်ယွင် လည်း မတူတဲ့လူဖြစ်လာပုံရသည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောချင်တော့ဘူး။

တစ်ခါတစ်ရံ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်တို့ ခြံဝင်းအတွင်း ဖြတ်သွားသောအခါတွင် ဒုတိယမိသားစုနှင့် ကြုံတွေ့ရတတ်သည်။ ချန်ချိုင်ယွင်နှင့် သူ့သမီးတို့သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မကြည့်ရဲကြပေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိရှိပုံရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ချိုင်ယွင်သည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်မိသားစုက အခြားသူများနှင့် မယှဉ်နိုင်ဘူးဟု ဇီဇာကြောင်တဲ့ မိန်းမဖြစ်လာပြီး သူမသည် အလွန်မောက်မာဝံ့ခြင်းမရှိတော့ပေ။

ဒုတိယမိသားစုသည် ထိုသို့သောရလဒ်ကိုရရှိခဲ့သောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်လည်း အတော်လေး ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင် တတိယမိသားစုသည် မကြာသေးမီက အဓိကဖြစ်ရပ်တစ်ခုတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။

ရန်တယုံသည် ရွာတွင် အိမ်တစ်လုံးကို တရားဝင် စတင်ဆောက်နေပြီဖြစ်သည်။

အခု ဒီဘက်ခေတ်မှာ ရွာမှာ အိမ်က စျေးသိပ်မကြီးဘူး။ အိမ်များထက် လယ်ကွင်းများက ပိုများသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

ရွာရှိလူတိုင်းက လယ်နှင့် သီးနှံများ ရှိကြပြီး မြေယာများပင် ရှိကြသော်လည်း အိမ်ခြေများ ကျဲပါးကြသည်။ အခြေခံအားဖြင့်တော့ လူတွေက နေစရာနေရာရှိသည်။

ရန်တယုံသည် ရွာတွင် လစ်လပ်နေသော မြေကွက်တစ်ကွက်ကို တွေ့ရှိကာ ရွာသူကြီးနှင့် ဆက်သွယ်ပြီးနောက်တွင် နေအိမ်ကို ဆောက်လုပ်ရန် သူ့ရွာမှ ညီအစ်ကိုအချို့ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ထုတ်လုပ်မှုနယ်ပယ်တွင် အလုပ် လုပ်ကြသည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏အလုပ်ပြီးသောအခါ သူတို့သည် ရန်တယုံ၏ မိသားစုအိမ်ကို တစ်နာရီ သို့မဟုတ် နှစ်နာရီကြာ ဆောက်လုပ်ရန် သွားကူညီကြသည်။

အချိန်မကြာသော်လည်း လူအများ၏ အကူအညီဖြင့် တိုးတက်မှုမှာ ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရန်တယုံသည် လူတိုင်း၏ အချိန်နှင့် ကြင်နာမှုကို အမှတ်ရနေသည်။ အိမ်ဆောက်ပြီးတာနဲ့ လူတိုင်းကို အချိန်မီ ပိုက်ဆံ ပေးချေခဲ့သည်။ လာကူညီတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကတော့ အဲဒါကို ကိုယ်ပိုင်အလုပ်လို့ မှတ်ယူကြသည်။ နေ့တိုင်း ဆင့်အနည်းငယ် ပိုရှာတာပေါ့။

နေ့ခင်းဘက်တိုင်း ဝမ်ရှို့ယင်သည် ရန်တယုံ၏ အစားအသောက်ကို အိမ်တွင် အဆင်သင့်ပြင်ထားပြီးသည့်နောက် ပထမဆုံး လာပို့မည်ဖြစ်သည်။

နေ့လည် စောစောမှာ ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့ဆီ ပြန်ရောက်မည်။ ထမင်းအိုးကြီးတစ်လုံးနဲ့ လူ ၁၀ ယောက်စာအတွက် နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ရတာကြောင့်ပါ။

သူမ နည်းနည်းပင်ပန်းသွားသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့မိသားစုရဲ့ အိမ်သစ်အတွက်ပဲလို့တွေးလိုက်ရင် သူမကိုယ်သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပါစေ သူမရဲ့ နှလုံးသားက ချိုမြိန်ပြီး ပေါ့ပါးသွားပါလိမ့်မည်။

နေ့လည်စာစားချိန်တွင် တတိယမိသားစုတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်သည် အဖွား ရန်၊ အဘိုး ရန်တို့နှင့်အတူ နေ့လည်စာစားခဲ့သည်။

ဝမ်ရှို့ယင်သည် ရန်တယုံရှိသည့် အိမ်သစ်မှာစားရန် သွားခဲ့ပြီး စားသောက်ပြီးပါက ထိုနေရာတွင် ကူညီပေးကာ ကောင်းကင်ကြီး လုံးဝမှောင်မိုက်သွားပြီးနောက် မှ ရန်တယုံနှင့် အတူ ပြန်လာခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာပဲ နွေရာသီရောက်လုနီးပါးဖြစ်ပြီး နေ့အလင်းရောင်က ရှည်လျားလှသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်တို့၏ လုပ်ငန်းသည်လည်း ပို ပိုပြီး ချောမွေ့လာခဲ့သည်။

ရန်ယန်သည် လျိုကျန်းနှင့် အလောင်းအစားပြုလုပ်ရန် သဘောတူပြီးနောက် လျိုကျန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ယုံကြည်မှုကို စိတ်ပျက်အောင်လုပ်ခဲ့ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ကုန်ပစ္စည်းအားလုံးကို ရောင်းချပြီးသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်တို့ကို ပေးသင့်သောငွေကိုလည်း ပေးခဲ့သည်။

လျိုကျန်း ကိုယ်တိုင်က ဘယ်လောက် ဝင်ငွေရရှိခဲ့သည်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်က ဂရုမစိုက်ပေ။

လျိုကျန်းကလည်း သူတို့ရဲ့ပစ္စည်းတွေက အရမ်းရောင်းကောင်းပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေ ပေးနိုင်သရွေ့ သူတို့နဲ့ ရေရှည်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ချင်တယ်လို့လည်း ပြောခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သဘာဝအတိုင်း အလွန်ဆန္ဒရှိသောကြောင့် လျိုကျန်းကို တစ်ပတ်လျှင် နှစ်ကြိမ် ရောင်းချခွင့်ပေးကာ တစ်ပတ်လျှင်တစ်ကြိမ် ကုန်ပစ္စည်းလာယူဖို့ လျိုကျန်းနှင့် သဘောတူခဲ့သည်။

ဤနည်းအားဖြင့် သူမနှင့် ရန်ယန်တို့သည် ပေးပို့ခြင်း၏ အားထုတ်မှုကို သက်သာစေရုံသာမက ထိုင်ပြီး ငွေရှာရုံမှတပါး ဘာမှလုပ်စရာမလိုတော့ပေ။

မကြာသေးမီက ဘဝ၏ အရှိန်အဟုန်သည် အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အမှန်တကယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးသော လူကြီးနှစ်ဦးကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ လူကြီးနှစ်ယောက်နဲ့ အတူစားကြရသည်။ ရှေးလူကြီးနှစ်ယောက်က လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်ကို 'မင်းတို့ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ရလဲ။ ဒုတိယမိသားစုကို ကူညီပေးလို့ရမလား။ ဒါမှမဟုတ် လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက်ပေးလို့ရမလား' စသဖြင့် မေးခွန်းတွေကို ဘေးချင်းကပ်မေးလိမ့်မည်။

ဒီလိုစကားမျိုးက ဒီလူတွေဟာ နံရံကို ဆောင့်ကန်ပြီး တူညီတဲ့မေးခွန်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ မေးနေတဲ့သူတွေ ဘယ်လောက်များ အရေထူလိုက်မလဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ငြင်းလိုက်သည်။ လူကြီးနှစ်ယောက် ရှက်ရွံ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဒါပေမယ့် လူကြီးနှစ်ယောက်က အဲ့တာကို တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ မေးနေသေးသည်။ အကျိုးအမြတ်မရရင် ရပ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ရသည်။

ယခုလကုန်တွင် တတိယ မိသားစုနှင့် လူကြီး နှစ်ဦး အစားစားတာ တစ်လပြည့်တဲ့နေ့ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လူကြီးနှစ်ဦး နေ့တိုင်း အခြားအိမ်သို့ နေ့လယ်စာစားမည့်နေ့များကို ရေတွက်ခဲ့ပြီး အဲ့တာက အချိန်ကျလာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်...

ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လူကြီးနှစ်ဦးအား သူမ သတိပေးလိုက်သည်။ “အဖိုး၊ အဖွား၊ ရွာသူကြီးနဲ့ သဘောတူထားတဲ့အချက်အရ ပထမအိမ် ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယအိမ်မှာ ထမင်းသွားရမယ့်နေ့က သဘက်ခါပဲ။ကြည့်ပါဦး မနက်ဖြန်ကျရင် အဲဒီအိမ်နှစ်အိမ်ကို မပြောသင့်ဘူးလား။ သဘက်ခါကျရင် ပထမအိမ်မှာ စားမှာလား၊ ဒုတိယအိမ်မှာ သွားစားမှာလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လူကြီးနှစ်ယောက်ထံမှ အလွန်ရုပ်ဆိုးသောအကြည့်ကို ရရှိရန်အတွက် ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။

အဖွားရန်သည် ထိုနေရာမှာတင် မျက်ဖြူလှန်ခဲ့ပြီး အဘိုးရန်၏ မျက်နှာကလည်း ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားသည်....

သူတို့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ခံစားချက်တွေကို ကြည့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့က သူတို့ကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ သူတို့ကိုလမ်းညွှန်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေသည်။ "အဖိုးနဲ့ အဖွား၊ အဖိုးတို့ ပထမမိသားစုဘက်မှာ တစ်လလောက်စားဖို့ ကျွန်မ အကြံပေးတယ်။ ဒုတိယမိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို အဖိုးတို့လည်း သိတာပဲ။ ဒုတိယမိသားစုက နေ့တိုင်း အသီးအရွက်တွေစားနေတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒီမှာက ငါးကြီးတွေနဲ့ အသားတွေ စားနေခဲ့တာဆိုတော့ လူကြီးနှစ်ယောက်က ဒုတိယအိမ်ဘက်ကိုသွားပြီး သက်သတ်လွတ်စားရင် အရသာကို ထိန်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ပထမမိသားစုရဲ့အိမ်မှာ တစ်လလောက်စားဖို့သွားလိုက်။ ပထမမိသားစုရဲ့အိမ်က ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ စားစရာလောက်မကောင်းပေမယ့် ဒုတိယမိသားစုရဲ့အစားအစာလောက်တော့မဆိုးပါဘူး။ ဒါကြောင့်မို့ အဖိုးတို့နှစ်ယောက် အလွယ်တကူ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်လုပ်ကြပေါ့။ အဖိုးတို့ ကျွန်မမှာ အမှတ်ရှိနေတယ်လို့ ထင်ရင် မနက်ဖြန် မိသားစုနဲ့ သွားပြောလိုက်။ သဘက်ခါ နေ့လယ်စာစားဖို့ သူတို့အိမ်ကိုမသွားရင် အဖိုးတို့နှစ်ယောက်အတွက် ထမင်းချက်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး"

စကားတွေ အများကြီးပြောပြီးနောက် ရန်ယန်က သူမ အစားလျှော့စားပြီး သူမပန်းကန်ထဲ အသားသုံးတုံးပဲထည့်မှာကို စိုးရိမ်ပြီး စကားလုံးတွေကို ပဲ့တင်ထပ်ကာပြောခဲ့သည်။ "သူတို့က လူကြီးတွေပဲ၊ မင်း အများကြီးသတိပေးစရာမလိုဘူး၊ သူတို့စိတ်တိုင်းကျ လုပ်လို့ရတယ်"

ဝမ်ရှို့ယင်နှင့် ရန်တယုံတို့က ဤနေရာတွင် မရှိပေ။ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်သည် လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ဘာမျက်နှာသာမှမပေးဘဲ နေခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ လူကြီးနှစ်ယောက်က ဒေါသတွေထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်ချင်ကြပေမယ့် မကူညီနိုင်ကြဘူး။

အဖွားရန်ကလည်း ဆိုးရွားတဲ့အမူအရာနဲ့ ဆိုးရွားတဲ့အသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလဲ။ နင်တို့ မိသားစုက အခုအရမ်းချမ်းသာနေပြီလေ။ နင်တို့မိသားစုမှာ ငါတို့ အစားအစာနည်းနည်းပဲစားတာကို နင်တို့က ဖြုန်းတီးတယ်လို့ ခံစားရတုန်းပဲပေါ့လေ ဟုတ်လား"

"အဲဒါက ဖြုန်းတီးတာလို့ မပြောပါဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ရွာသူကြီးနဲ့ အရင် သဘောတူထားတဲ့ စည်းကမ်းပဲလေ။ ရွာလူကြီးက သက်သေပဲ။ ဒီကိစ္စက ရွာသူကြီးဆီ ရောက်သွားရင်တောင်မှ ကျွန်မတို့က တရားမျှတတယ်။ အဖိုးနဲ့ အဖွားက မပျော်ဘူးဘူးဆိုရင် ကျွန်မတို့လည်း မကူညီနိုင်ဘူး၊ မိသားစုကွဲနေတော့ ကျွန်မတို့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်လေ"

"ဒီတတိယမိသားစုအတွက်၊ နင်တို့ငယ်ရွယ်တဲ့ စုံတွဲနှစ်ယောက်အတွက်ပဲလား"

အဖိုးရန်က ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး စားပွဲပေါ် လက်ဖဝါးနဲ့ရိုက်ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ကာပြောခဲ့သည်။ "ငါ့သားနဲ့သူ့မိန်းမ ဒီမှာမရှိတာကို နင်တို့လူငယ်နှစ်ယောက်က ငါတို့လူကြီး နှစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ဖယ်ထုတ်ပစ်ရတာလဲ။ နင်တို့ နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ပညာမတတ်ဘူးလား"

လူကြီးနှစ်ဦးက လိမ်လည်ပြီး ၎င်းတို့၏ တတိယမိသားစုတွင် နေ့လယ်စာစားရန် အိမ်မှာနေလိုကြောင်းကို လင်းရှောင်ယွဲ့ သိသည်။

တကယ်တော့ တတိယမိသားစုက သူတို့ကို ထမင်းစားဖို့ ခေါ်ပေးနိုင်ပါတယ်။

လူကြီးနှစ်ယောက်က ကြင်နာတယ်ဆိုရင် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူတို့ကို လေးစားပြီး ချစ်သွားလိမ့်မယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီလူကြီးနှစ်ယောက်က အရမ်းစိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းတယ်။

ထမင်းစားတိုင်း ပထမမိသားစုနှင့် ဒုတိယမိသားစုကို ဂရုစိုက်ရန် တတိယမိသားစုအား သတိပေးခဲ့သည်။

သူတို့၏စိတ်နှလုံးသည် ဟိုဘက်ရှိမိသားစုနှစ်စုအပေါ် ဘက်လိုက်ထားသောကြောင့် သူတို့မှာ တတိယမိသားစု၏ အစားအစာကို များများစားရန် အကြောင်းမရှိပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်တို့သည် အိမ်တွင် နေ့လည်စာသာ စားလေ့ရှိပြီး လူကြီးနှစ်ယောက်က သူတို့ရှေ့တွင် ထိုကဲ့သို့ စကားဆက်ပြောနိုင်သည်။ ထို့ထက်ပို၍ နေ့လည်ခင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးရှိမနေသောအခါ၊ လူကြီးနှစ်ယောက်က ဝမ်ရှို့ယင်နှင့် ရန်တယုံကို ဘယ်လိုပြောကြမလဲ။

တံတောင်ဆစ်ကိုလှန်ပြီး အခြားသူများ၏အိမ်သို့ စိတ်နှလုံးဘက်လိုက်သော အသက်ကြီးသူများမှာ ၎င်းတို့နှင့် မရင်းနှီးသော မျက်လုံးဖြူဝံပုလွေများဖြစ်သည်။ ထမင်းအနည်းငယ်ကို ပေးရတာက အလဟသပဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးအား နှင်ထုတ်ရန် အမိန့်ပေးနိုင်သည်မှာ သဘာဝအတိုင်းပင်။ "ကျွန်မက အဖိုးတို့မိသားစု ဝယ်ထားတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မမိဘတွေ ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်တာမျိုးတွေ လုပ်နိုင်တယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို အများကြီး မသင်ပေးဘူးဆိုတာ တကယ်ကို ပြနေတာလေ။ ကျွန်မကို ပညာမတတ်တဲ့ မိန်းကလေးလို့ မှတ်ယူလို့ရတယ်။ ယောက္ခထီးနဲ့ ယောက္ခမ မပြောရဲတဲ့ အရာကို ကျွန်မပြောပြမယ်။ မနက်ဖြန် နေ့လည်စာအတွက် မနက်ဖြန် ပထမမိသားစုနဲ့ စကားပြောတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲဒီ့နေ့ကျရင် ကျွန်မတို့ မိသားစု အဖိုးတို့တွေအတွက် အစားအသောက်မလုပ်ပေးတော့ဘူး။ အိမ်ကြီးမိသားစုလည်း မလုပ်ရင် အဖိုးနဲ့အဖွားတို့ စားစရာမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မက သတိပေးထားပြီးသားမို့ အဖိုးတို့တွေ စားစရာမရှိရင် ကျွန်မတို့ တတိယမိသားစုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"

"နင် အခု ငါ့သားနဲ့သူ့မိန်းမ မရှိတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ငါတို့လူအိုကြီး အနိုင်ကျင့်ဖို့ လုပ်နေတာလား"

အဖွား ရန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ "ဒီလိုလူကို ဘယ်လိုများရွေးခဲ့မိတာလဲ၊ နင်က ပညာမတတ်ဘူးဆိုတာ ငါမသိခဲ့ဘူး!"

"ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်လေ ကျွန်မက ပညာမတတ်တဲ့မိန်းကလေးလို့"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝန်ခံခဲ့သည်။ "ဒီစားပွဲကိုကြည့်လိုက်၊ ငါး၊ အသားနဲ့ဥတွေရှိတယ်၊ အဖိုး အဖွားတွေမှာ စားစရာနည်းနည်းလေးမှမရှိဘူး။ အစား ကောင်းကောင်းမစားဘဲ ကျွန်မနဲ့ ရန်ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုတာ သေချာလား။ ယောက္ခထီးနဲ့ ယောက္ခမတို့ ဒီမှာမရှိဘူး၊ အဖိုးတို့မိသားစုက အဖိုးကို လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးနော်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ဒီစကားတွေပြောပြီးတဲ့အခါ ရန်ယန်က ရင်အုပ်မကွာ ကြားဖြတ်ဝင်နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်။ "မစားချင်ဘူးဆိုရင် ကိုယ့်အိမ်ကိုပြန်သွား။ တတိယမိသားစုရဲ့ စားပွဲက သူများတွေ ပြဿနာလာရှာတာကို ခွင့်မပြုဘူး"

ရန်ယန်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လင်းရှောင်ယွဲ့ အတွက် မတ်မတ်ရပ်ရန် ရည်မှန်းထားသော်လည်း စကားများပြောသောအခါတွင် စကားလုံးများက ခြိမ်းခြောက်နေပုံရစေရန် နောက်ဆုံးမှတ်စုကို ထည့်ဖို့ မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။

အဲ့တာက သိသာပါတယ်...

သူ့အသံနှင့် ပြောသောစကားများသည် သူ့သဘောသဘာဝနှင့် မတူပေ။ အဲဒီကိုယ်ခွဲ ဖော်ပြတာနဲ့ ပိုတူသည်။

ထိုအချိန်​တွင်​ ရန်​ယန်​လည်း တဖြည်းဖြည်း နားလည်​လာသည်​....

သူ ထိုကိုယ်ခွဲနှင့် ပိုတူလာသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီ ပင်ကိုယ်စရိုက်တွေက သူ့အထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာပြီး သူ့ရဲ့ တွေးခေါ်ပုံနဲ့ အမူအရာက အဲဒီကိုယ်ခွဲနဲ့ ပိုတူလာတယ်လို့ ပြောသင့်သည်။

ပေါင်းစပ်သွားတာဖြစ်နိုင်သည်။

ရန်ယန် ကိုယ်တိုင်က သူ့ကိုယ်သူ ဒီစရိုက်နဲ့ ပိုပိုပြီး ရင်းနှီးလာတယ်လို့ ခံစားမိလာပြီး မကြာခင်မှာ လင်းရှောင်ယွဲ့ တကယ် နှစ်သက်တဲ့သူ ဖြစ်လာတော့မှာ။

ဒီလိုကိစ္စမျိုးအတွက် ရန်ယန်ကတော့ တော်တော်ပျော်နေသေးသည်။

အကြောင်းအရာကို ပြန်ပြောင်းကြည့်တော့ ထမင်းစားပွဲရဲ့ အငွေ့အသက်က တင်းမာနေဆဲပင်။

လူကြီးနှစ်ယောက်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မကြိုက်တဲ့အခါ သူတို့က အသက်ကြီးတဲ့အဆင့်ကို ချိုးနှိမ်နိုင်ပေမယ့် ရန်ယန်က ခြိမ်းခြောက်လာတဲ့အခါ လူကြီးနှစ်ယောက်က ရန်ယန်နဲ့ ရန်ဖြစ်ရဲတဲ့ သတ္တိမရှိကြဘူး။

ရန်ယန်က ငယ်ရွယ်သန်စွမ်းပြီး အရပ်ရှည်သည်။ လက်နဲ့ပဲ သူက လူအိုကြီး နှစ်ယောက်ကို သေသွားအောင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ရန်ယန်က လူအိုကြီးနှစ်ယောက်အပေါ် ခံစားချက်နဲ့ လေးစားမှု မရှိဘူး...

လူအိုကြီး နှစ်ယောက်က သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်ခဲ့ရင် ရန်ယန်က ပင်မအိမ်ဆီ သူတို့ကို ပြန်လှည့်အောင်လုပ်နိုင်မယ်ဆိုတာ သေချာသည်။

ထို့ကြောင့် ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ထောက်ခံမှုအချို့ပြပြီးနောက်တွင် လူအိုကြီး နှစ်ယောက်က ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်...

အဆုံးတွင် အဖွားရန်သည် ပန်းကန်လုံးအား ပြန်ကောက်ယူကာ အဖိုးရန်ကို ကြက်သားတစ်တုံး ထည့်ပေးပြီး “ဆက်မပြောနဲ့တော့၊ ထမင်းစားရအောင်” ဟု မျက်နှာလေးလေးကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။