အခန်း (၁၀၅)

ငါး၊ အသား၊ ဥပါသော ထမင်းသည် အမှန်ပင် စားရန်နည်းသော ဟင်းတစ်နပ်ဖြစ်ကြောင်း အဖွားရန်က သူ့ကိုယ်သူ တွေးနေမိသည်။ အဆိုးမြင်ဒေါသကြောင့် ထမင်းတစ်နပ်တော့ လျှော့မစားနိုင်ဘူး...

အဖိုးရန်က ပိုခေါင်းမာသည်။

သူတစ်ယောက်တည်းထိုင်ပြီး မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် စူအောင့်နေသည်..

ထို့နောက် ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ နာခံစွာ စားလိုက်သေးသည်။

သူအဲ့တာကို မကူညီနိုင်ဘူး။

လူမိုက်များသာ ထိုကဲ့သို့ အရသာရှိသော ဟင်းကို ငြင်းကြလိမ့်မည်။

ဟိုလူကြီးနှစ်ယောက် ဒီမှာ ထမင်းစားပြီးပြီ။ ထမင်းစားပြီးနောက် ဝမ်ရှို့ယင်နှင့် ရန်တယုံတို့လည်း ပြန်ရောက်ခါနီးနေပြီပင်။ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်က ဝမ်ရှို့ယင်ကို ပန်းကန်ဆေးရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်နှင့် ထမင်းစားပွဲ၌ လူကြီးနှစ်ယောက် ပြောခဲ့သည့်စကားများကိုလည်း ဝမ်ရှို့ယင် အား ပြောပြခဲ့သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ဝမ်ရှို့ယင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ နှင့် ရန်ယန်တို့၏ ကောင်းမွန်သော အလုပ်အတွက် ချီးကျူးခဲ့သည်။

ဝမ်ရှို့ယင် လည်းပြောခဲ့သည်။ "ငါ ဒီကိစ္စကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်ကတည်းက တွေးနေပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ နင်တို့နှစ်ယောက်က ငါ့ကို ကူညီပြီး လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါကကောင်းတယ်။ ဒီနည်းနဲ့ ငါတို့အဆင်မပြေဖြစ်ပြီးရှက်စရာ မလိုတော့ဘူး"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝမ်ရှို့ယင်က ​​လင်းရှောင်ယွဲ့ ရဲ့ဘက်မှာ လုံး၀ ရှိနေပြီ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြောတာကို ဝမ်ရှို့ယင် ခံစားရတာက အရမ်းကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။ သူမ ပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်သင့်တယ်!

ဒါက ဝမ်ရှို့ယင် အတွက်သာမက ရန်ယန် အတွက်လည်း မှန်သည်။

ယခုဆိုလျှင် တတိယမိသားစုတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့ သည် ကြီးမားသောအရာအားလုံးကို စာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းတွင် ဆုံးဖြတ်ပေးသူဖြစ်လာသည်။

ဒီလိုတာဝန်ယူရတာကိုလည်း သူမ နှစ်သက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် တတိယမိသားစုသည် လူကြီးနှစ်ဦးအတွက် ထမင်းပမာဏကို အတူတူမချက်ပြုတ်တော့ပေ။

ဒါပေမယ့် လူကြီးနှစ်ယောက်က တတိယမိသားစုရဲ့အိမ်ကို ထမင်းစားဖို့ အရှက်မဲ့စွာ လာနေကြတုန်းပဲ...

ဒီနေ့မှာတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အိမ်မှာရှိနေကြသည်။

နေ့လည်စာအတွက် ဝမ်ရှို့ယင်သည် ခေါက်ဆွဲ ၄ ပန်းကန်ကို မိသားစုတစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် တစ်ပန်းကန်စီ ချက်ပြုတ်ပေးထားသည်။

ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးစီကို ကြာစွယ်တစ်ခု၊ ဝက်သားအမြှောင်းများ၊ အစိမ်းရောင်ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့နှင့် အသီးအရွက်အချဉ်တည်ခါးတဲ့ဟာ အချို့တို့ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ အရမ်းလှသည်။

မိသားစု လေးယောက် ထိုင်စားကြတဲ့အခါ လူကြီး နှစ်ယောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စားပွဲဝိုင်းမှာ ဝင်ထိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့မျက်လုံးတွေက ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ရန်တယုံကို ရံဖန်ရံခါ စိုက်ကြည့်နေသည်။

လူကြီးနှစ်ယောက်၏ သားအရင်းဖြစ်တဲ့ ရန်တယုံသည် အဘိုးကြီးနှစ်ယောက်ရဲ့ အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်နေခြင်းကို မခံနိုင်ပေ။

ရန်တယုံက သူ့ရဲ့တူတွေကို မလှုပ်နိုင်တာကြောင့် ဝမ်ရှို့ယင်ကို ပြောဖို့လုပ်ခဲ့သည်။ "မင်း ကိုယ်တို့မိဘတွေကို ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် ဘာလို့ မပေးတာလဲ၊ ခေါက်ဆွဲတွေက ဈေးမကြီးပါဘူး...."

ဝမ်ရှို့ယင်က သူမတူများကို ချလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ မျက်ခုံးပင့်ခဲ့သည်။ “ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် ပေးလို့တော့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရိုးရိုးခေါက်ဆွဲပဲ လုပ်လို့ ရတယ်။ ဒီခေါက်ဆွဲထဲက ကောင်းမွန်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက ကျွန်မတို့ မိသားစု အတွက်ပဲလောက်တာ၊ အကုန်လုံး ထုတ်သုံးလိုက်လို့ကုန်သွားပြီ"

"ခြင်းတောင်းထဲမှာ ကြက်ဥတွေ ရှိသေးတယ်..."

ရန်တယုံက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ဒါက စားလို့ကောင်းတာမဟုတ်ဘူး၊ အမေနဲ့အဖေကို ကြက်ဥတစ်လုံးစီပေးလိုက်ပါ ဟုတ်ပြီလား"

ဝမ်ရှို့ယင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ စိတ်ဆိုးနေပေမယ့် အပေါ်ယံမှာတော့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြုံးပြပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မက မိသားစုလေးယောက်စာအတွက် တစ်ပန်းကန်စီပဲ ပြင်ထားတာ။ ဒါနဲ့ တယုံ၊ အဖေနဲ့အမေနဲ့ ကျွေးဖို့ ရှင့်ဟာကိုခွဲပေးလိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။"

"ဟမ်..."

ရန်တယုံ ရှက်သွားသည်။ " ဒီလိုလုပ်စရာ မလိုဘူး ရှို့ယင်။ ပြီးတော့ သူတို့က ငါ့ကို ကျွေး မွေးထားတဲ့ မိဘတွေ"

"ဟုတ်တယ်လေ၊ သူတို့တွေက ရှင့်အဖေနဲ့အမေဆိုတာ ကျွန်မသိတာပေါ့။ ပြီးတော့ ရှင့်ကို မွေးပေးတဲ့ကျေးဇူးကိုလည်း ကျွန်မသိတယ်။"

ဝမ်ရှို့ယင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့်လေ ရှောင်ယန် ရှေ့မှာ ကြက်ဥပေါင်းတစ်ပန်းကန် ပေးတုန်းက ကျွန်မတို့ အတူတူစားခဲ့တဲ့အချိန်က အကြောင်းကို ရှင် မေ့သွားပြီလား။ အဲဒီ့ထမင်းစားချိန်တုန်းက တစ်မိသားစုလုံးက ကျွန်မတို့ဆီက ထမင်းဖိုးတောင်းဖို့ ဒေါသူပုန်ထပြီးအော်ခဲ့ကြတယ်။ အဲ့တာက ကြက်ဥတစ်လုံးလေးပါပဲ။ ကြည့်လိုက်လေ၊ အဲ့တုန်းက လူကြီး​နှစ်ယောက် ကျွန်မတို့ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံခဲ့ကြလဲ"

"ရှို့ယင်၊ အဲ့တာက အတိတ်တုန်းကလေ..."

ရန်တယုံက ဝမ်ရှို့ယင်ကို ကြင်နာစွာပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့မိသားစု အခုအသက်ရှင်နေပြီပဲ။ ဒါက အရမ်းကောင်းပါတယ်။"

ဝမ်ရှို့ယင်က ရန်တယုံကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ မျက်လုံးတွေက စူးရှလွန်းသဖြင့် ရန်တယုံ သူမကို မကြည့်ရဲပေ။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ရှို့ယင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အောက်ထပ်ကို ဆင်းဦးမယ်"

ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် သူမထပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမ တိုက်ရိုက်ငြင်းဆိုခြင်းမဟုတ်သလို အမှတ်တရဟောင်းအချို့ကိုလည်း ယူဆောင်လာခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ရန်တယုံသည် ပုံသေသဘောတူသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။ "အဖေ၊ အမေ၊ ခဏစောင့်နော်။ ရှို့ယင်က အဖေတို့အတွက် အောက်ထပ်ကို ဆင်းသွားပြီ။ အိုးထဲမှာ ရေတွေဆူနေပြီးသား၊ ​​ခဏနေရင်စားလို့ရပြီ။ အဲ့တာက လုပ်ရတာမြန်ပါတယ်"

ရန်တယုံနှင့် အနီးနားတွင် လူကြီးနှစ်ယောက်က အစာမစားရမှာအတွက် စိတ်မပူခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် လူကြီး နှစ်ယောက်သည် စားပွဲတွင် ငြိမ်သက်စွာထိုင်ကြပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ နှင့် ရန်ယန် တို့သည် သူတို့နှစ်ဦးကို မည်သို့သောမျက်လုံးမျိုးဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူတို့ ထိုင်နေကြသည်။

"အမေ၊ အဖိုး အဖွားတို့က ထမင်းစားရမယ့်အကြောင်းကို ပထမမိသားစုနဲ့ စကားပြောရမှာ ရှက်လွန်းနေတယ် ထင်ပါရဲ့။ ဒါမှမဟုတ်ရင် နေ့လည်ခင်းမှာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် ပထမမိသားစုနဲ့ စကားပြောဖို့ သွားလိုက်မယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့က အောက်ကိုဆင်းသွားတဲ့ ဝမ်ရှို့ယင် အား တမင်တကာ ပြောခဲ့သည်။

ဝမ်ရှို့ယင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ နဲ့ အတူ ဆော့ကစားရတာကို နှစ်သက်ပြီး အိုးထဲမှာ စားစရာတွေ ထည့်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေတာစဥ် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ နှစ်ယောက်လုံး ဒီအကြောင်း သွားပြောလိုက်ကြ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ အမျိုးသမီးတွေက အရေထူတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီစကားပြောဖို့ အမြဲတမ်း ပိုလွယ်တာပေါ့"

"အခု ရန်မိသားစုမှာ နင်တို့ တတိယမိသားစုက အချမ်းသာဆုံးပဲ။ အိမ်အသစ်ဆောက်နေချိန်မှာ နင်တို့က ငါးကြီးနဲ့ အသားစားကြတယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ကျွေးမယ့်အစား နင့်ရဲ့တတိယ မိသားစုက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ဒုတိယအိမ်ဆီ ပို့တယ်။ ပြီးတော့ ပထမမိသားစုမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ ငါတို့ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ် မှာ နင်တို့ ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ မမေ့လိုက်နဲ့။ "အဖွားရန်က အော်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က တုတ်ကောက် တစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ခဲ့သည်။

ရန်တယုံသည် ခေါင်းကို အမြန်မြှုပ်ပြီး ခေါက်ဆွဲကို စားရင်း ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ပါးစပ်အပြည့်စားသောက်နေသည်။ အကြောင်းအရာကို ရှောင်ရန် သူ့ပါးစပ်ကို အပြည့်ထည့်လိုက်သည်။

ဒီဘက်ကတော့ လူအိုကြီးတွေ တစ်ဖက်က သူ့မိသားစု။ အလယ်မှာ အညှပ်ခံရပြီး အခက်ခဲဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေသည်။

ရန်တယုံကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မသိပါဘူး။ ထားလိုက်ပါ! ငါဘာမှဂရုမစိုက်ဘူး။

တစ်ဖက်ကို စော်ကားဖို့ ငါ မတတ်နိုင်ဘူး..

"အဖိုး၊ အဖွားတို့ အိမ်သစ်ဆောက်ပြီးရင် ကျွန်မတို့မိသားစု ထွက်သွားတော့မှာပါ"

လူကြီးနှစ်ယောက်က သူတို့ကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့အကြောင်းပြောလာရင်တောင် လင်းရှောင်ယွဲ့ က မကြောက်တော့ဘူး။ သူမ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ “အဖေက အဖွားတို့ရဲ့သားနော်။ သူ့အတွက် အဖွားတို့အိမ်မှာနေတာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး၊ ရွာကလူတိုင်း ဒီလိုပဲ။ အဖေက ရှင့်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ရွာလူကြီးက ချမှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းနဲ့အညီ လုပ်နေတာ မိသားစုတိုင်း တစ်လလောက်ကျွေးထားရမယ်။ အဖွားတို့နှစ်ယောက် ဒီလမှာ ကျွန်မတို့မိသားစုနဲ့ အတူစားတယ်။ ကျွန်မတို့မိသားစုက အဖွားတို့ကို အစားအသောက်ကောင်းကောင်း ကျွေးတယ်၊ အဖေ့ကို အိမ်ငှားခပေးခိုင်းချင်ရင် အိမ်လခကို ပေးဆောင်ရမှာ အမှန်ဘဲ။ ဒါပေမယ့် ပေးဆောင်ပြီးရင်တော့ အဖေ့ကို အဖွားတို့ရဲ့သားအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဖွားတို့ကို တစ်လလောက် ထောက်ပံ့စရာမလိုတော့ဘူး"

အပြင်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ပါးစပ်မှ ဤစကားမျိုးသည် အနည်းငယ်ကြမ်းတမ်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တော့ သူမက ဤစကားကို ပြောရန် အသင့်တော်ဆုံးလူဖြစ်သည်။

လက်ရှိလူအားလုံးတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အခြေအနေနှင့် အခြေအနေကသာ ထိုစကားကို တိုက်ရိုက်ပြောနိုင်ခွင့်ရှိသည်။

လူကြီး နှစ်ယောက်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို စိတ်ဆိုးစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့က လင်းရှောင်ယွဲ့ ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ် ချင်နေကြသည်။

အဖိုးရန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တိုက်ရိုက် လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆဲဆိုကြိမ်းမောင် ပြောခဲ့သည်။ "ငါ့သားရဲ့ မိန်းမက နင့်ကို လူဆိုးမဖြစ်အောင် သင်ပေးခဲ့တာ၊ နင်ကကြီးပြင်းလာရုံတင်မကဘူး အသိဥာဏ်လည်း နိမ့်ပါးတယ်။ နင်က တခြားသူတွေကို လမ်းလွဲသွားအောင် လုပ်နေတာပဲ၊ ငါ ပထမ မိသားစုစကားကို နားထောင်ခဲ့သင့်တာ။ အကျင့်စာရိတ္တကောင်းတဲ့သူကို ရှာပြီး နင့်ကို နှင်ထုတ်ခဲ့သင့်တာ!"

"အဖိုး၊ ကိုယ့်ပါးစပ်ကို ကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်နော်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ က ဇလုံထဲက ခေါက်ဆွဲကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းမာကျောတဲ့အပြုံးနဲ့ပြောလိုက်သည်။ "အဖိုးတို့မိသားစုက လူကုန်ကူးမှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာ။ ရဲခေါ်ရင်တောင် ကျွန်မက သားကောင်ဖြစ်နေလို့ ရဲတွေက ကျွန်မဘက်မှာ ရှိမှာ။ အဲဒါမှ မဟုတ်ရင်တော့လား ရန်ယန်လို ခင်ပွန်းကောင်းနဲ့ လက်ထပ်ပြီး ဒီမိသားစုမှာ ဇနီးမယားအဖြစ် စိတ်ပါလက်ပါ မနေခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မ ရဲကို ခေါ်ခဲ့လိုက်မှာ"

"ဘုန်း!

အဖိုးရန်က စားပွဲပေါ် လက်နဲ့ရိုက်ချကာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့လေသည်။ "အပေါစား မိန်းမ၊ နင့် ပါးစပ်ကိုပိတ်ထား။ နင်က ဒီမိသားစုကို ပြိုကွဲအောင် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့တဲ့ သူတစ်ယောက်။ အခု နင့်ကို လည်ပင်းညှစ်ဖို့ ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး!"

နောက်ထပ် "ဘုန်း" တဲ့အသံထွက်လာသည်...

ဒီတစ်ခါတော့ ရန်ယန် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်တာ။

ရန်ယန်၏ လက်ဖဝါးက ကောင်းမွန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်လေးလုံးက စင်တီမီတာအနည်းငယ်မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ ပြန် ပြုတ်ကျလာတဲ့အခါ ဟင်းရည်က စားပွဲတစ်ခုလုံး ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ မမှောက်သွားခဲ့ပေ...

ရန်ယန် ဒေါသထွက်နေသောကြောင့် စားပွဲရှိလူတိုင်း နှုတ်ဆိတ်နေကြပြီး ဘယ်သူမှ စကားမပြောရဲကြပေ။

အဖိုးရန်နဲ့ အဖွားရန်တောင်မှ ရန်ယန် သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ခုခုလုပ်မှာကို ကြောက်လို့ နှုတ်ခမ်းကို မဖွင့်ဟရဲဘူး...

ရန်ယန် မျက်နှာက အခိုးအငွေ့အလွှာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ သူ့မျက်လုံး အရောင်က အလွန်မှိုင်းညို့နေကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဆိုးရွားသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ရှောင်ယွဲ့ နဲ့ပတ်သတ်ပြီး ဆိုးရွားတဲ့စကားတစ်ခွန်းကို ကျွန်တော် ထပ်ကြားရမယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီလူက ဘယ်သူပဲဖြစ်နေပါစေ ကျွန်တော် သူတို့ကို ရိုက်ရလိမ့်မယ်!"

ဤစာကြောင်းကို အကြိမ်များစွာ ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ့လေသံက တုနှိုင်းမရလောက်အောင် ဆိုးရွားလှသည်။

ဤသည်မှာ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့ ပြောင်းပြန်ကြေးခွံဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းအား ကြေငြာရန်ဖြစ်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ အကြောင်း မကောင်းပြောဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။

ဘယ်သူ့ကိုမဆိုပဲ ဘယ်သူမှမရဘူး ဘယ်သူမှပြောလို့မရဘူး။

ရန်ယန် ဒေါသထွက်ပြီးနောက် တတိယအိမ်ရဲ့ အခန်းတစ်ခုလုံးက အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်...

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လေထုကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စေရန် အစပြုခဲ့သူမှာ လင်းရှောင်ယွဲ့ ဖြစ်သည်။ ရန်ယန်ကို သူမပန်းကန်ထဲက ကြက်ဥကို ပေးလိုက်သည်။ "စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ခေါက်ဆွဲစား။ ကြက်ဥတစ်လုံးနဲ့ ကျွန်မ ဆုချမယ်" လို့ပြောလိုက်သည်။

ရန်ယန်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အေးစက်သောလေထုကို မှုတ်ထုတ်ခြင်းကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လင်ရှောင်ယွဲ့ ပန်းကန်ထဲ ကြက်ဥကို ပြန်ညှပ်ပြီးထည့်ပေးလိုက်ကာ သူ့ရဲ့ကြက်ဥကိုလည်း ညှပ်ပြီး ထည့်ပေးခဲ့သည်။ "စား စား။ မင်းမှားနေတယ်လို့ခံစားနေရတာပဲ များများစား"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မှားယွင်းသည်ဟု မခံစားရပေ။ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ပန်းတွေကို ကိုက်ဖြတ်နေရတယ်လို့ပဲ သူမ ထင်ခဲ့တယ်...

ဒါပေမယ့် သူက သူမကို လွန်စွာ ခုခံကာကွယ်ခဲ့ပြီး သူမ နှလုံးသားကို အမှန်တကယ် နွေးထွေးစေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ရဲ့ကြက်ဥကို အမှုမထားဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းထောင့်က တိမ်ဝင်သွားကာ ပြုံးလာခဲ့သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မစားလိုက်ပါ့မယ်"

ရန်ယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ "အင်း၊ သူတို့နဲ့ စကားမပြောနဲ့၊ ပြောစရာ မလိုဘူး"

သူပြောတဲ့ သူတို့ဆိုတာက လူအိုကြီး နှစ်ယောက်ကို သဘာဝကျကျဆိုလိုသည်။

ရန်ယန်သည် လူအိုကြီး နှစ်ယောက်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သည်။ ရန်တယုံ၏ အမြင်တွင် ရန်ယန်သည်လည်း သားသမီးတာဝန်မကျေပွန်သူဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ရန်တယုံသည် ရန်ယန်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ ရန်တယုံက သူ့မိသားစုထဲက အားလုံးက လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်ရင်တောင် သူ့ကိုယ်သူ နှလုံးသားထဲမှာပဲ ပြောနေနိုင်ပေမယ့် ဝတ်ကြီးဝတ်ပြုဖို့ ကျန်နေပါသေးသည်။

ထားလိုက်ပါတော့....

ရန်တယုံက နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။ ခေါက်ဆွဲစားဖို့ ခေါင်းငုံ့ထားပေမယ့် ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ထဲက ပစ္စည်းက တကယ်မရွေ့ခဲ့ဘူး။

ဝမ်ရှို့ယင်က လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ဘာပါဝင်ပစ္စည်းမှမပါတဲ့ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်နှစ်လုံးကို ပေးလိုက်တဲ့အခါ ရန်တယုံက လူကြီးနှစ်ယောက်ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်ခေါက်ဆွဲထဲက ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ပေးခဲ့သည်...

ဝမ်ရှို့ယင်က ဒါကို လျစ်လျူရှုပြီး သူမရဲ့ခေါက်ဆွဲကို စားပြီး ကြာစွယ်ကို ကိုက်လိုက်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ စကားပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွဲ့၊ ဒီနေ့လည် အိမ်ကြီးထဲကို သွားပြီး အမေ စကားသွားပြောလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်။ အမေ စိုးရိမ်လို့ သမီး ဒီကိစ္စမှာ မဝင်ပါနဲ့၊ အားလုံးက သမီးကို ဖယ်ထားကြလိမ့်မယ်။ တကယ်တော့ သမီးကြောင့်သာမဟုတ်ရင် အမေတို့ရဲ့ တတိယမိသားစုက အရင်ကထက် ပိုဆိုးလာမလားဆိုတာ အမေ မသိတော့ဘူး!"

လင်းရှောင်ယွဲ့ က ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီးပြောခဲ့သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ ယောက္ခမ၊ ကျွန်မတို့မိသားစုလေးကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ကျွန်မ ကြိုးစားနေပါတယ်။ ကျွန်မတို့က သူတော်စင်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုမိသားစုကြီးကြီးကို ဘယ်လို ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်မှာလဲ၊ ကျွန်မလည်း အဲ့မိသားစုနှစ်စုနဲ့ ဘာမှတော့မဆိုင်ပေမယ့် ကျွန်မနှလုံးသားက တတိယ မိသားစုနဲ့သက်ဆိုင်တာမို့ တတိယမိသားစုအတွက် အရာအားလုံးကို လုပ်ပေးမှာ "

ယောက္ခမနဲ့ချွေးမတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စကားတွေပြောနေကြတာကို ရန်တယုံ နားထောင်ရင်း မျက်နှာ နီရဲလာသည်။

ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်စားပြီးနောက် ရန်တယုံသည် လေနည်းနည်းခံရန် အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ အိမ်မှာ ကိစ္စတွေကို သူ ဂရုမစိုက်ချင်ဘူး...

မိန်းမနှစ်ယောက်က ဒါကို ထိန်းချင်ရင် စီမံခန့်ခွဲခွင့်ပေးလိုက်မယ်။