အခန်း (၁၀၆)

နေ့လည်ခင်းတွင် အလုပ်မသွားမီ ဝမ်ရှို့ယင်က ပထမမိသားစု၏ တံခါးကိုခေါက်ရန် အစပြုခဲ့သည်။

ရန်ချန်ယွီ တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ဝမ်ရှို့ယင်က သူတို့အိမ်တံခါးကို လာဖို့ အစပြုခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တတိယမိသားစုသည် ပထမမိသားစုနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးလိုသည်ဟု သူမ ထင်လိုက်သောကြောင့် သူမနှုတ်ခမ်းကို ပင့်တင်ခဲ့သည်။ "တတိယယောက်မ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့ ငါ့ကိုရှာတာလား"

"ဟုတ်တယ် နင့်ကိုလာရှာတာ။ ငါက ဘာလို့နင့်ကိုလာရှာတာလဲ"

ဝမ်ရှို့ယင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ အလွန်ဆိုးရွားသည်။ စူးရှသော အသံဖြင့် ပြောကာ မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်ခဲ့သည်။ "ဒါက ဒုတိယလပဲ၊ လူကြီး နှစ်ယောက် အခု ငါ့အိမ်မှာ နေနေတယ်။ နင် ညကျရင် လူကြီးနှစ်ယောက်အတွက် ထမင်းချက်ထား၊ ငါသူတို့ကိုနင့်အိမ် လာပို့ပေးမယ်"

ရန်ချန်ယွီက ဝမ်ရှို့ယင် တံခါးဆီလာပြီး ဒီလိုမျိုးကိစ္စတွေကို သီးသန့်ပြောလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။

ရန်ချန်ယွီက သူမရဲ့ တောင့်တင်းသွားတဲ့ အပြုံးကို ထိန်းထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တတိယ ယောက်မ၊ နင့်မိသားစုက သူတို့ကို ပြုစုတာ တစ်လ ရှိသွားပေမယ့်၊ နောက်လမှာ ငါတို့ မိသားစုပြုစုရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလေ။ငါဒုတိယယောက်မနဲ့ ဒါကို ထပ်ဆွေးနွေးဖို့ ကျန်သေးတယ်"

"နင့်မှာ အသိတရားရှိတယ်ဆိုရင် လူကြီးနှစ်ယောက်ကိုခေါ်သင့်တယ်"

ဝမ်ရှို့ယင် ခပ်တည်တည်ပြောလိုက်သည်။ "ဒုတိယမိသားစု ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးရောက်နေလဲဆိုတာ နင်မသိဘူးလား! သူတို့သုံးယောက်အတွက် စားစရာတောင် အာမခံချက်မပေးနိုင်တာ။ လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ဒုတိယမိသားစုက ကျွေးလိမ့်မယ်လို့ နင်ဘယ်လိုပြောရဲလဲ"

"တတိယ ယောက်မ နင့်ကို ကြည့်ရတာ ဒီနေ့ ရန်လာဖြစ်နေသလိုပဲ"

ရန်ချန်ယွီ၏ အသံသည် ပြတ်သားပြီး သူမ ကြမ်းတမ်းစွာပြောခဲ့သည်။ "ဒုတိယမိသားစုက ကောင်းကောင်းမစားနိုင်ရင် ငါတို့မိသားစုက ကောင်းကောင်းစားနိုင်မယ်လို့ နင်ထင်လို့လား။ အရင်က ဒုတိယမိသားစုရဲ့ အရှုံးသမားက ပိုက်ဆံအကုန်လုံးကို ငါတို့မိသားစုဆီက လှည့်စားသွားတာ လေ ဟုတ်တယ်မလား။ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကြည့်စမ်းပါဦး။ မိသားစုနှစ်စုက ဆင်းရဲတယ်၊ လူကြီးနှစ်ယောက်က ဒုတိယမိသားစုကို ယွမ် ၈၀ ပေးတယ်။ လူကြီးနှစ်ယောက်က ငါတို့ ပထမမိသားစုကို ပိုက်ဆံပေးဖူးလို့လား"

"လူကြီးနှစ်ယောက်က ငါတို့ တတိယမိသားစုကို ပိုက်ဆံမပေးဖူးဘူးလေ"

ဝမ်ရှို့ယင်က သူမလက်ကို ပိုက်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ နင် ဒုတိယမိသားစုနဲ့ စကားပြောချင်ရင် သွားပြောလိုက်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဒီည လူကြီးနှစ်ယောက်အတွက် ဟင်းချက်မှာ မဟုတ်လို့ နင်တို့နှစ်ယောက် ဒီနေ့လည်မှာ ဒီည လူကြီးနှစ်ယောက်အတွက် ချက်ပြုတ်ဖို့ ဆွေးနွေးကြတာ ပိုကောင်းမယ်။ ဒီကိစ္စကို နောက်တစ်ရက် နှောင့်နှေးရင်တော့ ငါ မနက်ဖြန် ရွာသူကြီးဆီသွားပြီး ဖြေရှင်းမယ်! ဘယ်သူက ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်တာလဲ၊ မနက်ဖြန် ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ ရွာသူကြီးဆီ ငါ သွားလိုက်မယ်"

ဝမ်ရှို့ယင်က တရားမျှတသော ညည်းညူသံဖြင့် လှည့်လိုက်ပြီးနောက် ရန်ချန်ယွီက ပြောခဲ့သည်။ "အခု ငါတို့မိသားစုထဲမှာ နင်တို့ တတိယမိသားစုက အချမ်းသာဆုံးပဲ၊ အိမ်အသစ်ဆောက်ပြီး လူကြီး နှစ်ယောက်စာအတွက် ငါးနဲ့အသား ရှိတာက ဘာမှားလို့လဲ။ ဒီကိစ္စက ရွာသူကြီးဆီရောက်သွားရင်တောင် နင့်ရဲ့တတိယမိသားစု အပေးအယူကောင်းရနိုင်မယ်လို့ ငါမထင်ဘူး။ မြို့တော်ဝန်က တတိယမိသားစုက သမာသမတ်မကျဘူးလို့တောင် ပြောချင်ပြောလာဦးမှာ။ သူတို့က ချမ်းသာပေမယ့် လူကြီးနှစ်ယောက်အတွက် ထမင်းလေးတောင်ကျွေးဖို့ ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး"

ဝမ်ရှို့ယင်က ရယ်စရာကောင်းသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ရန်ချန်ယွီ နဲ့ စကားပြောဖို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဟာသပဲ၊ လူကြီးနှစ်ယောက်က ငါ့အိမ်မှာ စားနေကြတာလေ။ ငါတို့က ငါးနဲ့ အသားတွေ ကျွေးထားတယ်၊ ​​ငါတို့ မိသားစုက နင်တို့ရဲ့ ပထမမိသားစုနဲ့ ဒုတိယမိသားစုအတွက် ပေးရမယ်လို့ လူကြီးနှစ်ယောက်က ပြောချင်နေသေးကြတာ။ လူကြီးနှစ်ယောက်က နင်တို့ဘက်ကို အရမ်းဘက်လိုက်တယ်ဆိုရင် ငါ သူတို့ကို ဘုရားလို ကိုးကွယ်ဖို့ လိုသေးလို့လား။ ရွာလူကြီးကို ငါပြောပြမယ် ဆိုရင်တောင် ရွာသူကြီးက ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးလိမ့်မယ်၊ ငါမကြောက်ဘူး!"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ရှို့ယင်သည် ချောမွေ့ပြီး အထိန်းအကွပ်မဲ့ကာ စကားပြောနိုင်သူဟု ယူဆနိုင်သည်။ ရန်ချန်ယွီက သူမကို တနည်းတဖုံနဲ့ မရိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ဒေါသထွက်ပြီး ခြေဆောင့်ရုံပဲ။

လူကြီးနှစ်ယောက်အတွက် ထမင်းဟင်းချက်ဖို့ကိစ္စမှာ ရန်ချန်ယွီက ဒီကိစ္စကို သူ့မိသားစုနဲ့ ဆွေးနွေးနေရဆဲပင်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့မိသားစုဟာ ခက်ခဲတဲ့ ပြဿနာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ဒီလပြီးရင် လူကြီးနှစ်ဦးကို နောက်လတွင် ဒုတိယမိသားစုဆီ ပို့ဆောင်ရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမိသားစုသည် ယခုအခါ ဤမျှဆင်းရဲသော အခြေအနေတွင်ရှိနေသည့်အတွက် လူကြီးနှစ်ဦးကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

အမလေး....

ရန်ချန်ယွီသည် အခုချိန်၌ ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းမသိတော့ပေ။

ဒါပေမယ့် လူကြီးနှစ်ယောက်ကို မခေါ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။

“တတိယယောက်မ အခုပြောသွားတာကို ကြားပြီးပြီမလား။ ကျွန်မဘာမှ ထပ်ပြောစရာမရှိဘူး။ ညဘက် လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်တာက အဆင်​ပြေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ညဘက်ထမင်းစားချိန်ကနေ နောက်လအထိ ကျွန်မတို့မိသားစု ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စားရလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့ တောရိုင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ ပေါင်မုန့် စားမယ်! အရင်ဆုံး လူကြီးနှစ်ယောက်ရဲ့ အာသီသကို မကောင်းအောင်ထားမယ် ပြီးရင် နောက်လမှာ ဒုတိယရဲ့ အိမ်ကို ပို့မယ်။ မဟုတ်ရင် လူကြီး နှစ်ယောက်က ကျွန်မတို့မိသားစုကို အားကိုးမှာ ကြောက်တယ်"

ရန်ချန်ယွီက ဒီလိုပြောတဲ့အခါ ရန်တကျွင်း၊ ရန်ဟုန်ရင် နဲ့ သူတို့ရဲ့သားငယ်တို့ ရှိနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ...... သူတို့ ငြင်းဆိုခြင်း၊ ကန့်ကွက်ခြင်း မထွက်လာခဲ့ပေ။

သားငယ်ကသာ ပါးစပ်ကိုဖွင့်ဟပြီး “ဒါဆို နောက်လမှာ သားတို့ကောင်းကောင်းစားလို့ရမှာလား” လို့မေးလိုက်သည်။

ရန်ချန်ယွီက သူမသားငယ်ရဲ့ခေါင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ "သား၊ ခဏတော့သည်းခံ။ လူကြီးနှစ်ယောက် မရှိတော့ရင် နောက်လမှာ အမေက ကြက်ဥနဲ့ အသားတွေ ဝယ်ကျွေးမယ်!"

သားငယ်က စကားနာခံစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ "

ရန်ချန်ယွီက အဲ့အကြောင်းစဥ်းစားခဲ့သည်။ "ကြက်ဥသုံးလုံးကျန်သေးတယ်၊ ကျွန်မ သူ့အတွက် အခုအဲ့တာတွေ ပြုတ်လိုက်မယ်၊ ရှင်တို့ သုံးယောက် တစ်ယောက်တစ်လုံးစား၊ တစ်လအတွင်း သူတို့ဆိုးသွားမှာကို ကျွန်မ ကြောက်တယ်"

သားငယ်က ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ကောင်းတယ်ကွ၊ စားဖို့ ကြက်ဥ ရှိပြီ"

ကလေးက ဘယ်လောက်ပျော်နေလိုက်သလဲ။

အဖွားရန်နဲ့ အဖိုးရန်တို့က ဒုတိယနဲ့ ပထမကိုဘက်လိုက်နေတဲ့ သူတို့နှလုံးသားတွေက အပူကပ်နေတဲ့သူကဲ့သို့ သူတို့ကို ရှောင်လွှဲသွားကြလိမ့်မည်ဆိုတာကို နားမလည်နိုင်ကြပေ။

နောင်တွင် လူကြီးနှစ်ဦးသည် ပထမမိသားစုနှင့် ဒုတိယမိသားစုတို့နှင့်အတူ သွားသည့်အခါတွင် လူကြီးနှစ်ဦးသာ ဒုက္ခရောက်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

........

ညစာအတွက် ဝမ်ရှို့ယင်သည် လူကြီးနှစ်ယောက်အတွက် ထမင်းချက်မနေတော့ပေ။

ညစာစားချိန်ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝမ်ရှို့ယင်၏ အခန်းတံခါးဝတွင်ရပ်ကာ အခန်းထဲက ထွက်လာပြီး အိမ်မကြီးဆီ ပြေးသွားကာ လူကြီးနှစ်ယောက်အား ထမင်းစားဖို့ ခေါ်ရန်ထွက်လာသည့် ရန်ဟုန်ရင်ကိုကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤနည်းဖြင့် လူကြီးနှစ်ဦးကို ပထမမိသားစုမှ ခေါ်ထားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ဝမ်ရှို့ယင်ကို အတော်လေး သဘောကျသွားသည်။ ဒီကိစ္စကို သူမ အမြန်ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူ့ယောက္ခမ ဝမ်ရှို့ယင်က ​​တကယ်တော့ လွယ်လွယ်နဲ့ အနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။

အရင်က အမှားလုပ်မိလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ရန်ယန်သည် ထမင်းမစားမီ အိမ်အမြန်ပြေးကာ ပထမအိမ်၏ ဦးတည်ရာသို့ လင်းရှောင်ယွဲ့ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လက်လှမ်းပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ ၏ ပုခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ လန့်သွားခဲ့သည်။

"ဟေး ရှင်အသံမပေးဘာမပေးဘဲနဲ့......"

လင်းရှောင်ယွဲ့ သူ့ ရင်ဘတ်က်ုရိုက်လိုက်သည်။ "ကျွန်မကိုလာခြောက်နေတယ်"

ရန်ယန်က လက်ခုပ်တီးပြီး သူမခေါင်းကို ထိလိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ ခပ်ပါးပါးလေး ပြုံးပြလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေက ဟိုဘက်ကိုကြည့်နေလို့လေ။ မင်းဘာတွေတွေးနေတာလဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒုတိယမိသားစုက လူကြီး နှစ်ယောက်ကိုထမင်းစားခေါ်ဖို့ ပထမမိသားစုဆီ သွားနေတာကို ကြည့်နေတာ။ တော်တော်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းမယ်လို့ထင်တယ်"

ရန်ယန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောခဲ့သည်။ "စဉ်းစားကြည့်နော် ။ ကျွန်မယောက္ခမကြီးက တော်တော် သြဇာရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို မြန်မြန်ပြီးသွားတာ။ ယောက္ခမ မရှိရင် ယောက္ခထီးရဲ့ စိတ်နဲ့ဆို ကျွန်မတို့မိသားစုက လူကြီးတွေကို တစ်သက်လုံး ကျွေးမွေးထားရမှာ။ သူတို့အတွက် ထမင်း ကျွေးရမယ်ဆိုရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အကြောင်းက လူကြီးနှစ်ယောက်က မိသားစုနှစ်စုအကြောင်း နေ့တိုင်းပြောနေကြလို့ အဲ့တာက တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတယ်"

ရန်ယန် - "အင်း"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းကို လှည့်ပြီး သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင့်ကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးပြီလား"

ရန်ယန်က သူမကိုပြန်ပြောခဲ့သည်။ “ဇူလိုင်လ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် လျှောက်လွှာတင်ထားပြီးပြီ၊ ဒါပေမယ့် တင်ရမယ့် ဓာတ်ပုံတွေလည်း ကျန်သေးတယ်။ အဲ့တော့ မနက်ဖြန် ကိုယ်နှစ်ယောက်လုံး မြို့ကိုသွားကြမယ် "

ဒီလမှာတော့ ဒီနှစ်ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် စာရင်းသွင်းဖို့ ရွာသူကြီးဆီ သွားနိုင်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ယခုအခါ ငါးဆားနယ်ဘဝကို အသုံးချပြီး ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို စွဲလမ်းခြင်းမရှိပဲ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် အမှန်တကယ် မပါဝင်ချင်ခဲ့ပေ။

ဒါပေမယ့် မနေ့ညက ရန်ယန်က ရုတ်တရက် ပြောလာခဲ့သည်...

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူကကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတွင် ပါဝင်လိုကြောင်း ခံစားသိရှိနိုင်တာကြောင့် သူမနှင့်သူ ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး သူ့ကို ယနေ့တွင် စာရင်းသွင်းခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ယခုပင် ရန်ယန်သည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် စာရင်းသွင်းရန် ရွာလူကြီးထံ သွားခဲ့သည်။

မှတ်ပုံတင်ခြင်းပြီးဆုံးခြင်းအကြောင်းပြောနေချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာနေသည်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့ မြင်လိုက်ရပြီး အဲ့တာက အလွန်ပျော်ရွှင်စေသော အရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သလိုပင်။

သူပျော်တာက ကောင်းပါတယ်!

လင်းရှောင်ယွဲ့ သည် သူ့ ပျော်ရွှင်ခြင်းကို တားဆီးမည်မဟုတ်ပေ။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲက မခက်ခဲတဲ့အတွက် စာမေးပွဲအောင်ဖို့ လိုက်ပို့ရမည်။

ဒါပေမယ့် အနာဂတ်မှာ ကောလိပ်တက်မှာလား၊ လင်းရှောင်ယွဲ့ ဒါကို စဉ်းစားဖို့ လိုနေသေးသည်။

အရင်ဘဝတွင် သူမ ပညာသင်ကြားမှုကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူမသည် သင်ယူမှုကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းခြင်းမရှိပေ။ ငါးဆားနယ်အဖြစ်နေရင်း ဘဝမှာ ငွေကောင်းကောင်းရှာချင်ခဲ့သည်။

ရန်ယန် တစ်ယောက်တည်းသာ လုပ်နိုင်ရင် သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ကောလိပ်တက်ခွင့်ပေးလိုက်မှာ။

သူမက အိမ်မှာငွေရှာမယ်၊ အပြင်ထွက်ပြီး ပိုက်ဆံသုံးမယ်၊ သူမ ပြုစုပျိုးထောင်ရမယ့် ကလေးရှိလာမယ်...

ကျစ်!

ကလေးအကြောင်းပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန် သူမကို ဒီလိုမလုပ်ခဲ့တာ အတော်ကြာပြီဆိုတာကို တွေးနေခဲ့သည်။

ညတိုင်း အတူတူ အိပ်ယာထဲမှာ အရသာကင်းမဲ့ ကာ အိပ်စက်နေခဲ့သည်။ အိပ်တယ် နိုးလာတယ်၊ အိပ်တယ် နိုးလာတယ် ...

ငါးဆားနယ်ဘဝက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မကောင်းတော့သလိုပင်။

ဒါပေမယ့်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အမျိုးသမီး၏ ထိန်းထားရမယ့်အရာကြောင့် ချုပ်နှောင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ သူမ အဲ့တာကိုပြောလို့မရဘူး!

အမျိုးသားတွေက အမျိုးသမီးတွေထက် ပိုကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်တယ်ဆိုတာ သူမ မယုံကြည်ဘူး...

"ရှောင်ယွဲ့၊ ဒီည ကြက်ဥမွှေကြော် စားချင်လား ဒါမှမဟုတ် ကြက်ဥပြုတ်စားချင်လား "

အခန်းထဲက ဝမ်ရှို့ယင်၏ အသံက လင်းရှောင်ယွဲ့ အတွေးများကို အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းလှည့်ပြီး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "အမေ၊ ကြက်ဥမွှေကြော် စားချင်တယ်။ ကြက်ဥကို ဝက်ဆီနဲ့ မွှေလိုက်၊ အဲ့တာက အနံ့ကောင်းတယ်။ စကားမစပ် ကျွန်မလည်း ဝက်ဆီနဲ့ ထမင်းစားချင်တယ်!"

ဝက်ဆီနဲ့ ထမင်းအကြောင်းပြောရင် လင်းရှောင်ယွဲ့က ပါးစပ်ဟပြီး ယားလာသည်...

သူမ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ဝမ်ရှို့ယင် အနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။ "အမေ ထမင်းရောနည်း သင်ပေးပါလား၊ ဒါက အရမ်းရိုးရှင်းမယ်လို့ထင်တယ်"

"ရိုးရှင်းတယ်! အရမ်းရိုးရှင်းတာပေါ့! သမီးလည်း ချက်ပြုတ်တတ်အောင် သင်ထားသင့်တယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်က မချက်ပြုတ်တတ်ပေမယ့် သူမရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကတော့ ကျက်သရေရှိနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား"

ဝမ်ရှို့ယင်က အဲဒီလိုပြောပေမယ့် သူ့လက်တွေက မြန်ပြီး ထမင်းကို ခပ်မြန်မြန် ခပ်လိုက်ပြီး ရန်ယန်ကိုအော်လိုက်သည်။ "ရှောင်ယန်၊ ဒီမှာ လာလေ့လာ။ မင်းမိန်းမ ဘာစားချင်လဲဆိုတာ မင်းကြည့်ထားမှရမယ်! မင်းမိန်းမက ကိုးရိုးကားရားနိုင်တယ်။ သူမ မသင်ယူနိုင်ဘူး မင်းက သူ့အတွက် လုပ်ပေးလို့ရသေးတယ်!"

ရန်ယန်သည် နာခံမှုဖြင့် လာပြီး လေ့လာဖို့ ဝမ်ရှို့ယင် အနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။

မကြာသေးမီက ရန်ယန်နှင့် ဝမ်ရှို့ယင်တို့က ဆက်ဆံရေးက ပိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။

ဒါက ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ရန်တယုံရဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပိုကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံပုံနဲ့ တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်သည်။

အခြားသူများက လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပြီး ရိုးသားနေသမျှ ရန်ယန်သည်လည်း အခြားသူများကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံလိမ့်မည်။

ဝမ်ရှို့ယင်သည် ထမင်းချက်ရန်အတွက် ဝက်ဆီတုံးကြီးတစ်တုံးကို ထည့်ကာ ပဲငံပြာရည်နှင့် ငရုတ်ကောင်းမှုန့် အနည်းငယ်ကို လောင်းထည့်ပြီး ထမင်းဖြူပန်းကန်တစ်လုံးနဲ့ ပဲငံပြာရည်နှင့် ဝက်ဆီနှံ့သွားစေရန် ယောင်းမဖြင့် အမြန်မွှေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရှို့ယင်သည် ရောနှောထားသော ဝက်ဆီထဲ ပုဇွန်လက်တစ်ဆုပ်စာ ထည့်ကာ ဆက်မွှေလိုက်သည်... ထို့နောက် သူမ ပုဇွန်နှင့် ဝက်ဆီကို ခပ်ယူလိုက်သည်။

ဝက်ဆီက အလွန်ရိုးရှင်းသည်။ ဒါပေမယ့် အရသာလည်း အရမ်းကောင်းသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝမ်ရှို့ယင်၏ ဝက်ဆီနှင့် အလွန်ပျော်နေပြီး အဆီပမာဏများနေသော်လည်း သူမသည် ၎င်းကို ကောင်းကောင်းစားနေဆဲဖြစ်သည်။

ထမင်းပန်းကန်တစ်လုံး ရောစပ်ပြီး မကြာခင်မှာပဲဝမ်ရှို့ယင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပေးခဲ့ပြီး ရန်ယန်ကိုမေးလိုက်သည်။ " ရှောင်ယန်ကော တစ်ပန်းကန် လိုချင်လား"

ရန်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။"အမ်း ကျွန်တော့်ဘာသာ လုပ်လိုက်မယ်"