အခန်း (၁၀၀)

ဝမ်ရှို့ယင်သည် အဖိုးရန် စိတ်ဆိုးသည်ဖြစ်စေ၊ မဆိုးသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ပေ။ ဒါပေမယ့် လိုက်နာသင့်သော စည်းမျဉ်းများနှင့်ပတ်သက်၍ သူမသည် ထိုမူကို လိုက်နာရန် သေချာသည်။

အဖိုး၏ စကားရဲ့ အဓိပ္ပါယ်မှာ နောင်တွင် ဒုတိယမိသားစုကို ကူညီပေးရန် တတိယမိသားစုကို တောင်းဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး!

ဝမ်ရှို့ယင်သည် ထိုနေရာတွင် မိသားစုနှစ်စုနှင့်အတူ နေထိုင်စဉ်အတွင်း အလွန်ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် အရှက်တရားများစွာကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ့ဘဝက အရမ်းသနားစရာကောင်းသည်။ သူတို့သည် သူမ၏ဒဏ်ရာများထဲသို့ ဆားနဲ့ ပွတ်တိုက်နေကြပြီး ကိတ်မုန့်ပေါ်တွင် မည်သည့်ရေခဲတုံးမျိုးမှ မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ရှို့ယင်သည် အနာဂတ်တွင် သုံးစွဲရန်ငွေများလွန်းလျှင်တောင် သူတောင်းစားတို့အား ပေးကမ်းချင်သည်ဟု တွေးနေမိသည်။ ကောင်းသောအကျင့်ကိုကျင့်ခြင်းသည် အိမ်နှစ်လုံးကို အထောက်အကူမပြုပေ။

သူမ၏ အတွေးများကို ကျောက်တုံးထဲတွင် ထားခဲ့သည်။

အဖိုးက ဝမ်ရှို့ယင်ကို အဓိပ္ပါယ်ရှိသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ခဲ့သော်လည်း စကားလုံးတွေကို ရန်တယုံ အားပြောခဲ့သည်။ "တယုံ၊ မင်း အကိုနှစ်ယောက် ကိုယ့်မိန်းမကိုယ် မထိန်းနိုင်တာ ငါမြင်ရတယ်။ မင်းက မင်းအစ်ကိုနှစ်ယောက်လိုပဲလား"

ဒါကို ရန်တယုံအား ပြောခဲ့ပေမဲ့ စကားလုံးတွေရဲ့ အဓိပ္ပါယ်က အရမ်းသိသာထင်ရှားပြီး ဒါက ဝမ်ရှို့ယင် ကို ရည်ရွယ်ပြီးပြောနေတာ ထင်ရှားသည်။

စားပွဲတစ်ခုလုံးက လူကြီးတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။ အဖိုးရန်ရဲ့ စကားနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပါယ်ကို ဘယ်သူကမကြားဘဲနေမှာလဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ နှင့် ရန်ယန်သည် ရန်တယုံဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ရှို့ယင်သည် အစာစားခြင်းကို အလွန်စိတ်မ၀င်စားသော်လည်း သူမသည် အသားကိုလည်း စားပြီး တမင်ဝါးနေသည့် အသံကို ကျယ်လောင်စွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သူ့အဖေအရင်းနဲ့ သူ့ဇနီး ကြားမှာ ရန်တယုံက ​​ခက်ခဲတဲ့အခြေအနေမှာရှိနေဆဲပင်။

ဒါပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အမှားအမှန်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သေးသည်။

အဖိုးက နည်းနည်းတော့ ရန်လိုပေမယ့် ရန်တယုံက ပုံမှန်အတိုင်းပြောနေတုန်းပင်။ "အဖေ၊ ထမင်းစားတာက ပိုကောင်းမယ်။ အဖေ ကျွန်တော်တို့ စားပွဲမှာ ထိုင်နေပြီမို့ မိသားစု နှစ်စုအကြောင်း တခြား ဘာမှမပြောနဲ့။ ဒီစကား နှစ်ခွန်း ထပ်ပြောရင်ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်ရင် စကားလျှော့ပြောသင့်တယ်"

"ဟမ့်!"

အဖိုးရန်က အရမ်းကိုမပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အသံထုတ်ခဲ့သည်။ "မင်းတို့စားကြ၊ မင်းကြောင့် ငါစားချင်စိတ် မရှိတော့ဘူး"

"အဖေ၊ ထမင်းက ဈေးကြီးတယ်။ မစားချင်ဘူးဆိုရင်တောင် ဒီစားပွဲပေါ်က အဖေ့ရဲ့ ထမင်းပန်းကန်ကိုတော့ ကုန်အောင်စားရမှာပဲ"

ဝမ်ရှို့ယင်သည် အဖိုးကြီးနှင့် စကားပြောရာတွင် လုံးဝ မယဉ်ကျေးခဲ့ပေ။ "ဒီည ဒီဟာကိုကုန်အောင်မစားရင် မနက်ဖြန်မနက် ဒီထမင်းကို ကြော်ပြီး အဖေ့ကို ဆက်စားခိုင်းမှာပဲ။ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ အစားအသောက်ကောင်းတွေ စားနေရင်တောင် အစားအစာကို ဖြုန်းတီးလို့ရတယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။ ဘုရားက စောင့်ကြည့်နေတယ်၊ ​​အစာကို ဖြုန်းတီးတာက ရှက်စရာပဲ"

အဖိုးရန်သည် ဝမ်ရှို့ယင်၏ စကားကြောင့် အလွန်ရှက်သွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။ "နင်တို့တွေ လူကြီးသူမတွေကို ဒီလိုမျိုး စကားပြောလို့ရနေပြီပေါ့ ဟုတ်လား။ နင်တို့မိသားစုဆီက ထမင်းတစ်လုတ်လောက် စားလိုက်ရုံနဲ့ နင်တို့ကမျက်နှာ ပြနေပြီ!"

"လာပါ အဖေရယ်၊ အဖေ တကယ်ပြောစရာလိုသေးလို့လား"

ရန်တယုံက အခြေအနေကို ဖြေလျှော့ဖို့ အလျင်စလိုပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ တတိယမိသားစုက တော်တော်ကောင်းပါတယ်။ အဖေ လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့မိသားစုကို မဖျက်ဆီးမိစေနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ အဖေ့ကို စားစရာနဲ့ သောက်စရာတွေ ပေးနိုင်တယ်။ ရှို့ယင်နဲ့ ကျွန်တော် လုပ်လိုက်မယ်။ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့၊ မြန်မြန်စား!"

"မစားဘူး!"

ရန်တယုံ ကလည်း အဖိုးကြီးရန် ကို မဖက်ထားတာကြောင့် ဆဖိုးကြီးရန် ဒေါသထွက်လာပြီး မစားဘူးလို့ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်မှ တူကိုပင် မယူခဲ့။ ဒေါသတကြီး ထရပ်ပြီး မိသားစုလေးယောက်အတွက် စကားတစ်ခွန်းပြောခဲ့သည်။ "နင်တို့ တတိယမိသားစုက လိုက်လျောညီထွေ ရှိကြပါတယ်၊ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ကို သည်းမခံနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ နင်တို့ တတိယမိသားစုရဲ့ အစားအစာကို ငါမစားဘူး!"

"အဖေ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ရန်တယုံက ကူကယ်ရာမဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဘာမှ မပြောဘဲ အဖိုးကြီးက ဒေါသတကြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူတကယ်ပဲ ထမင်းတစ်ဝက်လောက်ချန်ထားခဲ့တယ်။

ရန်တယုံလည်း သူ့ကို ဆွဲထားဖို့ မထခဲ့ဘူး။ အဖိုးကြီးထွက်သွားချိန်မှာတော့ "အဖေ" လို့သာ အော်လိုက်သည်။ အဖိုးကြီး ရန် ထွက်သွားပြီးနောက် တတိယမိသားစု၏ ညစာစားပွဲက လိုက်လျောညီထွေဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ရှို့ယင်က ရန်တယုံ ကို အသားတုံးတစ်တုံး ပေးလိုက်သည်။ "ရှင်လည်းစား၊ စကားပြောမနေနဲ့တော့ ကျွန်မ အဖိုးကြီးရဲ့ ထမင်းပန်းကန်ထဲကို ကြက်ဥကြော်ထည့်ပေးလိုက်မယ်။ ရှင်က အခန်းကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်။ စားချင်လား မစားချင်ဘူးလားဆိုတာ သူ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်"

ရန်တယုံ သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ့ပန်းကန်လုံးနှင့် ဆက်စားနေလိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့ယင် မကူညီနိုင်ဘဲ စကားတစ်ခွန်းထပ်ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့မိသားစုအကြောင်း ရဲ့ကောင်းမွန်တဲ့ဟာတွေအကြောင်းကို အဲဒီဘက်ကလူတွေကို ရှင် မပြောပြသင့်ဘူး။ ဒုတိယမိသားစုကိုဆို ပြောမနေနဲ့တော့ အဖေနဲ့အမေကိုတောင် ပြောလို့မရဘူး။ သူတို့က ကျွန်မတို့ကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေတာ။ ကျွန်မတို့နည်းနည်းကောင်းလာတဲ့အခါ သူတို့က ချက်ချင်းလာပြီး ပိုက်ဆံတောင်းတယ်။ ယွမ် ၄၀ ကိစ္စကို ရှင်မေ့သွားပြီလား"

ရန်တယုံက အသားတစ်ဖဲ့ကို စားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် နာခံမှုရှိသော မြေးတစ်ယောက်လို စကားရပ်လိုက်သည်။ ဝမ်ရှို့ယင် ပြောသမျှကို သူ နားထောင်သည်။

စားပွဲမှာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကလည်း ဝမ်ရှို့ယင်ကို ကူညီခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေက ပေါက်ကြားသွားလို့ မရဘူး။ ကျွန်မတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်ဆိုရင် ခပ်လျိုလျိုနဲ့ဖုံးကွယ်ထား။ အိမ်မှာပဲ ပျော်အောင်နေ။"

ရန်တယုံက ခေါင်းညိတ်ပြီး စကားမပြောဘဲ ဆက်စားလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ သူ စကားသိပ်မပြောဖြစ်ဘူး။

ထမင်းစားပြီးနောက် ဝမ်ရှို့ယင်သည် အဖိုးကြီးစားလို့မပြီးသေးသော ထမင်းပန်းကန်ထဲသို့ ကြက်ဥတစ်လုံးထည့်ကာ ကြက်ဥထမင်းကြော်အဖြစ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ကြက်သားပန်းကန်လုံး သေးသေးလေးပဲ ကျန်တော့တာမို့ ဝမ်ရှို့ယင်က အဖိုးကြီး ရန်ကို ကြက်ဥထမင်းကြော်နဲ့ ကြက်သားကို ပို့ဖို့ ရန်တယုံကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်ပျော့သော ရန်တယုံက နောက်ပိုင်းတွင် အဖိုးကြီး ရန်နှင့် အဖွားရန်တို့ကြောင့် ဦးနှောင်းကျင်းခံရပြီး တတိယမိသားစုအတွက် ကောင်းမွန်မည်မဟုတ်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ က ရန်ယန်ကို ဒီထမင်းဟင်းကို ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။

ရန်ယန်သည် မိသားစုရှိ လူကြီးနှစ်ယောက်အတွက် ခံစားချက်မရှိသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့က ထိုကဲ့သို့ပြောသောကြောင့် သူမ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ခဲ့သည်။

ထမင်းနဲ့ ကြက်သားကို ပို့လိုက်တော့ ရန်ယန်က အခန်းထဲမှာ ထမင်းတစ်ပန်းကန်တည်းကို စားနေတဲ့ လူကြီး နှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်သည်...

ရန်တယုံ အဖွားရန်ဆီ ပို့လိုက်တဲ့ ထမင်းပဲ။

လူကြီး နှစ်ယောက်က ရန်ယန်ကို မြင်သောအခါ ရှက်ရွံ့သွားကြသည်။ ရန်ယန်က ဘာမှမပြောဘဲ ထမင်းကြော်နဲ့ ကြက်သားကို စားပွဲပေါ်တင်ပေးလိုက်သည်။

အဖွားရန်က ရုတ်တရက် "ရန်ယန်..." ဟု အော်လိုက်သောအခါ ရန်ယန် ထွက်သွားတော့မည်။ ရန်ယန်သည် သူ့လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို မလှည့်ဘဲ မတ်တပ်ရပ်ကာ အဖွားရန် စကားပြန်ပြောလာမှာကို စောင့်နေသည်။

အဖွား ရန်က ဖြည်းညှင်းစွာပြောခဲ့သည်။ "အခု မင်းက ငါတို့ ရန် မိသားစုမှာ အလားအလာ အရှိဆုံး ကလေးပဲ၊ မင်းအဖေက အသုံးမကျဘူး၊ မင်း ငါတို့ရဲ့ ရန် မိသားစုဟောင်းကို ထိန်းထားရမယ်နော် .. နောက်ပိုင်းမှာ မင်း ဦးလေးနှစ်ယောက်....."

"ပါးစပ်ပိတ်ထား"

ဤစကားနှစ်လုံးနဲ့ ရန်ယန်က အဖွားရန်ကို ပါးစပ်ပိတ်သွားစေသည်။

ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပြောလိုက်ပေမယ့် ဒီစကားနှစ်ခွန်းက အစွမ်းထက်လွန်းလို့ အဖွားက ခဏတာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ တကယ်တော့ သူမ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့တာ။

ထို့နောက် ရန်ယန်က ပေါ့ပါးတဲ့လေသံနဲ့ စကားပြောနေသေးသည်။ "ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက ဝမ် မိသားစုကို ချဉ်းကပ်ပြီး မိဘတွေကိုကျွန်တော့်ကို ရောင်းခိုင်းခဲ့တဲ့ လူကြီးနှစ်ယောက်က ခင်များတို့ပဲလေ၊ လူကြီး နှစ်ယောက်အတွက် ကျွန်တော့်မှာ ခံစားချက်မရှိဘူး၊ ခင်များတို့ကို ထောက်ပံ့ရမဲ့သူက ကျွန်တော့်အဖေ၊ ခင်များတို့မှာ တောင်းဆိုစရာမျက်နှာရှိမရှိကို ကျွန်တော် မသိဘူး။ ခင်များတို့တွေ အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ မျက်နှာပြောင်တိုက်လာတတ်ကြတာလား"

"မင်း......"

အဖွားရန်နှင့် အဖိုးရန်တို့သည် ရန်ယန်က သူတို့ကို ဤကဲ့သို့ ပြောလာမည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ရန်ယန်၏ စကားကြောင့် နှစ်ယောက်သား ရင်တထိတ်ထိတ်နှင့် စကားမပြောဖြစ်ကြပေ။

"အဲဒီ ပုပ်သိုးနေတဲ့ မိသားစုနှစ်စုကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ရုံတင်မကဘူး။ သူတို့ကို နာကျင်စရာ မလိုဘဲ အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုဘဲ ရိုက်နှက်ပစ်လို့ရတယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် သိထားတယ်"

ရန်ယန်၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပွင့်ဟသွားသည်။ "အငြိမ်းစားယူပြီးရင် ခင်များတို့နှစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရမယ့် တာဝန်က ကျွန်တော့် အဖေတစ်ယောက်တည်းမှာပဲ ရှိတာ။ ခင်များတို့နဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ကျွန်တော် ရတဲ့ငွေက လူအိုကြီးနှစ်ယောက်ကို ထောက်ပံ့ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ မိသားစု နှစ်စုရဲ့ သက်သာရာရဖို့အတွက် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့် အမေနဲ့ မိဘတွေ ရတဲ့ ပိုက်ဆံက ခင်များတို့နှစ်ယောက်ကို ထောက်ပံ့ဖို့ လုံလောက်ပြီ။ ကျွန်တော့်တို့ တတိယမိသားစုကို လူအိုကြီးနှစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ ရွှေ့နေတာကိုရပ်တန့်ပစ်ဖို့ ကျွန်တော် အကြံပေးလိုက်မယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့မိသားစုကို နာကျည်းအောင်လုပ်မိရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက ခင်များနဲ့ လုံးဝကို ခွဲပစ်ရလိမ့်မယ်။ ဒါပဲ"

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ရန်ယန်သည် အိမ်မကြီးမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကာ သူ့ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသောကျောပြင်ဘက်ကို လူကြီးနှစ်ဦးဆီ ချန်သွားခဲ့သည်။

လူကြီး နှစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ပညာရှိမှုကို ပြန်ရလာတဲ့ ရန်ယန်ဟာ ​​ဒီလို စရိုက်မျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ယခင်က တတိယမိသားစု၏ ရန်ယန်သည် သူ၏ ကြံ့ခိုင်မှု ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာကာ မရူးတော့ကြောင်း အခြားသူများထံမှ ကြားသိရသည်။

ရန်ယန်သည် သူ၏ ကြံ့ခိုင်မှုကို ပြန်လည်ရရှိရုံသာမက ပို၍စိတ်အားထက်သန်လာသည်ကို ယခု လူကြီးနှစ်ယောက် သိသွားခဲ့သည်!

လူကြီးနှစ်ယောက်သည် ရန်ယန်၏ ကျောဘက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စကားမပြောဘဲ နေလိုက်ကြသည်.....

ရန်မိသားစုတွင်၊ အချို့သောအရာများသည် ပြောင်းပြန်လှန်၍မရပေ။

ဥပမာအားဖြင့် တတိယမိသားစုက ပထမမိသားစုနှင့် ဒုတိယမိသားစုကြောင့် ဆိုးရွားသောအခြေအနေပေါ်ပေါက်လာခြင်းကိုပေါ့။

လူကြီး နှစ်ဦးသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

......

ညဘက်တွင် ရန်ယန်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ ဆေးကြောသန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲကိုဝင်ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားသည်။

စောနေသေးသောကြောင့် ရေနံဆီမီးခွက်သည် တဖျပ်ဖျပ်လင်းနေသည်။ အစောကြီးရှိသေးတာဆိုတော့ နှစ်ယောက်လုံး မအိပ်ချင်ကြဘူး။

ကုတင်ပေါ်တွင် ခြောက်ကပ်စွာ လှဲလျောင်းရင်း သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရန်ယန်က စာအုပ်ဖတ်ချင်စိတ်ကို မမြှင့်တင်ရဲပေ။

သူမ ကြိုက်တဲ့ ကိုယ်ခွဲက စာအုပ်ဖတ်ရတာ မကြိုက်ဘူးဆိုတာ သူသိသည်။

သူမ နှစ်သက်တဲ့ ကိုယ်ခွဲကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ စာအုပ်ဖတ်ရတာကို နှစ်သက်သလို ပြုမူလို့မရပါဘူး။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန် ရင်ခွင်ထဲတွင် မှိန်းခနဲ အိပ်ပျော်သွားသည်။ မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်း ရန်ယန်၏ကိုယ်သင်းနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ခေါင်းထဲတွင် အကောင့်တစ်ခုကို တွက်ချက်နေသည်..

'ဒီည စာကြည့်ခန်းထဲဝင်ရင် ဘာဝယ်ရမလဲ'

ပန်းသီးများသည် အထူးကောင်းမွန်ပြီး အချို့ကို ထပ်ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သည်။

ဝမ်ရှန်းသည် ယခင်က သစ်သီးခြင်းတောင်းဖြင့် စျေးထဲတွင် ပန်းသီးလမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ထားသောကြောင့် ပန်းသီးရောင်းရန် ဆိုင်တစ်ခုကို တည်ထောင်လိုက်သောအခါတွင် မြို့တွင်းရှိ လူအများအပြားက ၎င်းတို့ကို မျက်စိမှိတ်ကြည့်ကာ ငါးခြောက်ကီလိုဂရမ်ဝယ်ကြသည်။

ဆိုင်မှာရောင်းတဲ့ဈေးက အသီးတောင်းထဲက ပန်းသီးဈေးထက် သဘာဝအတိုင်း နိမ့်နေတာပေမယ့် ပန်းသီးအရည်အသွေး အတူတူပဲ။

ဒါကြောင့် ပိုဈေးကြီးပေမယ့် မြို့တွင်းက ချမ်းသာတဲ့သူတွေက ဝယ်ချင်နေကြတုန်းပဲ...

အိတ်ထဲထည့်ထားရင် ရောင်းရလွယ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ သည် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ငွေရှာသည့် လုပ်ငန်းနှင့် ပြည့်နေသည်။ ပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲ သွားနေရတုန်းပဲ။

"ရှောင်ယွဲ့ ..."

သူမ အိပ်ပျော်ခါနီးမှာ ရန်ယန်က ရုတ်တရက် သူမကို ခေါ်လိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "အင်း..."

"​တောင်းပန်​ပါတယ်​ မင်း​အိပ်​​ပျော်​​နေမှန်း မသိလိုက်ဘူး ​.........ဒါဆို ပြန်​အိပ်​လိုက်​​တော့..."

ရန်ယန်က သူမကို လက်ဝါးနဲ့ ပုတ်ပေးပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဆူလိုက်သည်။ သူ သူမကို နှိုးမိသွားတယ်။

"အွန်း......"

လင်းရှောင်ယွဲ့ လည်း တကယ် အိပ်ပျော်တော့မှာမို့ သူကပြန်အိပ်ဖို့ ပြောခဲ့တာကြောင့် သူမလည်း ပြန်အိပ်ခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သက်စွာစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ရန်ယန် သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ အိပ်ပျော်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့လက်ထဲတွင် သူမ လုံးဝမလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တည်ငြိမ်နေပြီး အသက်ရှုသံမျှသာ ရှိသည်။

သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ရန်ယန် သည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ရန် စားပွဲအံဆွဲဘေးသို့ တိတ်တဆိတ် လှမ်းခဲ့သည်။

စာအုပ်ကို လက်တစ်ဖက်ထုတ်ပြီး သူမကို သူ၏ အခြား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ထားရင်း ရန်ယန်က စာအုပ်ကို ညင်သာစွာ လှန်လိုက်သည်။ သူမ မသိတဲ့အချိန်မှာ ရန်ယန်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို တိတ်တဆိတ်ဖတ်ခဲ့သည်။

သူက စာကျက်ရတာ စာလေ့လာရတာကို ဝါသနာပါသည်။

သူဖတ်နေတဲ့စာအုပ်က ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် စာပေနဲ့ ဘာသာစကားအကြောင်းပါ။ ရန်ယန်သည် ဆူညံသံလေးမပြဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေးဖတ်နေသည်။ သူမကို မနှိုးမိသွားစေဖို့ ကြိုးစားနေပြီး သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အနိမ့်ဆုံး ဖိသိပ်ထားဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ဘက်တွင်တော့ သူမသည် အိပ်မက်စာကြည့်ခန်းနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ရန်ယန်ကို အိပ်ရာပေါ်၌ မတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူမက ၎င်းကိုလည်း စိတ်မ၀င်စားခဲ့ပေ။

ရန်ယန် သုံးယောက် တစ်သားတည်းဖြစ်လာပြီးကတည်းက လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို စာကြည့်ခန်းမှာ မြင်ခဲ့ရင်တောင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်ရုံပဲ။

ရွေးချယ်ရန် သူမ၏ စွမ်းအား မရှိတော့ပေ။ ရန်ယန်က သူမ၏စာကြည့်ခန်းတွင် အဆင်တန်ဆာတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ Laptop ရှေ့မှာထိုင်ကာ Taobao ကိုဖွင့်ပြီး ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့သည်...

ဒါဝယ်မယ်၊ ဒါဝယ်မယ်၊ အကုန်ဝယ်မယ်.....

ဝယ်ယူပြီးသည့်နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမဖြတ်သန်းခဲ့သော မူရင်းစာအုပ်ကိုဖွင့်ကာ လေးလေးနက်နက်လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် လျိုကျန်းနှင့်ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို ရှာဖွေနေသည်။ လျိုကျန်းနှင့် ရန်ယန်၏ ဇာတ်ကောင်များနှင့် နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို သူမ သိချင်သည်။