အခန်း (၉၉)

ခဏကြာတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ပခုံးပေါ်ပြန်လှဲလိုက်ပြီး ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်။ "ရန်ယန်၊ ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံရှာဖို့ ပိုကြိုးစားမှရမယ်။ နောက်ကျရင် ကျွန်မ မြို့ကနေ ရွာကို နေ့တိုင်းစီးနိုင်အောင် စက်ဘီးဝယ်ချင်တယ်၊ အဲ့ခါကျရင် မြို့ကိုသွားတိုင်း လမ်းလျှောက်စရာမလိုတော့ဘူး။ လမ်းလျှောက်ရတာ အရမ်းပင်ပန်းတယ်"

ဒီဘက်ခေတ်မှာ စက်ဘီးတွေက ကျေးလက်ကို ပြန့်နှံ့သွားပေမယ့် ကုမ္ပဏီတွေကပဲ စက်ဘီးတွေစီးနိုင်ပြီး သာမန်လယ်သမားတွေက စက်ဘီးလုံးဝမတတ်နိုင်ဘူး။

ကွန်မြူနတီ၏ စက်ဘီးများကို ရပ်ကွက်ဝန်ထမ်းများမှလည်း အသုံးပြုကြပြီး တရားဝင်စီးပွားရေးအတွက်သာ အသုံးပြုကြကာ ပုဂ္ဂလိကအတွက် မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမယ့်လည်း မြို့တွင်းနေထိုင်သူများသည် အခြေခံအားဖြင့် စက်ဘီးများကို အလိုအလျောက် ဝယ်ယူနိုင်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်တို့ မြို့သို့သွားတိုင်း မြို့ခံအများအပြားက စက်ဘီးနှင့် ဆိုက်ကားစီးကြသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဒါတောင်မှ အချို့သော ကေဒါမြင့် မိသားစုတွေမှာ ကိုယ်ပိုင်ကားတွေ ရှိကြသည်။

မြို့တော်၏ လူနေမှုအဆင့်အတန်းနှင့် ဘဝအရည်အချင်းသည် မြို့တွင်းထက် ပိုမိုမြင့်မားပြီး ရွာရှိလူနေမှုအဆင့်အတန်းထက် သေချာပေါက် မြင့်မားသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီဘက်ခေတ်က လူတွေအတွက်တော့ ကျေးလက်က ထွက်သွားဖို့က တော်တော်ခက်သည်။

လောလောဆယ်တော့ သူမက ကျေးလက်ကနေ ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားသေးဘူး။ ပြီးတော့ ကျေးလက်ကနေ ထွက်သွားဖို့ မလိုဘူးလို့တောင် တွေးနေသေးသည်။ နောက်တစ်ခုက ကျေးလက်ဒေသတွေက နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိုတန်ဖိုးရှိလာလိမ့်မည်။

သူမ ပိုအဆင်ပြေစွာ နေထိုင်ချင်သည်။

ရွာမှာ၊ မြို့နဲ့ မြို့တော်မှာ အိမ်တွေရှိမယ်... အိမ်တွေ အများကြီးနဲ့ နောက်ပြီး စက်ဘီးစီးရင် ပိုကောင်းမယ်!

စက်ဘီးလိုချင်ကြောင်း သူမပြောတာကို ရန်ယန် ကြားတဲ့အခါ လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ သူမနှင့် သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကိုယ် ပိုက်ဆံရှာပြီး မင်းအတွက် စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်ပေးမယ်"

"ကျွန်မ အတွက်တင် မဟုတ်ဘူး ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက်ပါ!"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ စက်ဘီးမစီးချင်ဘူး၊ ရှင့်စက်ဘီးနောက်မှာ ထိုင်ချင်တာ၊ ရှင်ပဲစက်ဘီးနင်း ကျွန်မက လိုက်စီးမယ် "

ရန်ယန် ရယ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ ဒါဆိုကိုယ် စက်ဘီးတစ်စီး စောစောဝယ်လိုက်မယ် နောက်ကျရင် မင်းနဲ့အတူ စက်ဘီးစီးမယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ အဲ့တာကိုထပ်စဥ်းစားလိုက်ပြန်သည်။ "ဒါပေမယ့် သိပ်အစောကြီးလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မတို့ ထွက်သွားပြီးမှ။ အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင် စက်ဘီးဝယ်ပြီး အဲဒီအိမ်ထဲမှာ ထည့်ထားရင် မိသားစုနှစ်စုက တခြားလူတွေ အဲ့တာကိုပျက်စီးအောင်လုပ်မှာ ကျွန်မကြောက်တယ်"

ထိုမိသားစုနှစ်စုသည် မကြာသေးမီကပင် စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ လက်တုံ့ပြန်တဲ့ အစီအမံတွေကို တကယ်လုပ်လာရင်ကော။ အဲဒါလည်းဖြစ်နိုင် ပါတယ်။

လင်းရှောင်ယွဲ့လည်း တွေးမိသည်။

ရန်ယန်က သူမရဲ့စကားကို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နားထောင်သည်။ "ကောင်းပြီ။ အတိုချုပ်ပြောရရင်၊ ပိုက်ဆံရှာမယ်။ အဲ့တာကို ဘယ်လိုသုံးမလဲ။ ရှင်က နည်းလမ်းတွေစဉ်းစား၊ ကျွန်မကြောက်တာက..... အပိုဝင်ငွေရရင် ရှင့်မှာ သုံးစွဲဖို့ နည်းလမ်းတစ်ထောင်ရှိရမယ်"

"မင်းပိုက်ဆံအကုန်သုံးချင်တယ်ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ရင် မြန်မြန်လုပ်ရမယ်!"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "ပိုက်ဆံသုံးရတာ ဘယ်လောက်လွယ်လဲ၊ ပိုကြီးတဲ့ဟာတွေကို ဝယ်ကြမယ်"

ရန်ယန် - "ဟုတ်​တယ်​ ဟုတ်​တယ်​...ကိုယ်ကြိုးစားပါ့မယ်​"

လင်းရှောင်ယွဲ့ က သူ့ကို ပြုံးပြီးဆက်ပွေ့ဖက်ခဲ့သည်။ "ကျွန်မကို ပြောပြ။ ရှင့်လို လူကောင်းတစ်ယောက်ကို ကျွန်မ ဘယ်လိုများတွေ့နိုင်မလဲ။ ကျွန်မဘဝရဲ့ အပျော်ရွှင်ဆုံးအရာက နိုးထလာပြီး ရန်ယန်ကို လက်ထပ်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို အရမ်းချစ်ပေမယ့်လည်းပေါ့"

လှိုင်းပုတ်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန် ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။

ရန်ယန် အလိုအလျောက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့ ပြုံးနေသော နှုတ်ခမ်းများက လှပသော အပြုံးကို ပုံဖော်ထားသည်။ ရေလျှံတော့မလို ညင်ညင်သာသာလေး။

သူ့ဘဝတွင် အပျော်ရွှင်ဆုံးအရာမှာ နတ်သမီးတစ်ပါးကို ဇနီးအဖြစ်လက်ထပ်ရခြင်းဖြစ်သည်။

သူမသည် အနာဂတ်မှ လာသည်ဖြစ်စေ ကောင်းကင်ဘုံမှ လာသည်ဖြစ်စေ သူမသည် သူ့ အဖိုးတန်ဆုံးလက်ဆောင်ဖြစ်သည်။

ရန်ယန် ရဲ့ကမ္ဘာမှာ သူမထက်ဘယ်သူကမှ ပိုတန်ဖိုးမရှိဘူး၊ သူမနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး။

ညနေပိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဟိုမှာ မိသားစုနှစ်စုလည်း ကွဲသွားကြောင်း လင်းရှောင်ယွဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် မိသားစုနှစ်စုသည် ကွဲကွာနေရုံသာမက၊ ဤမိသားစုသုံးစုတွင် လူကြီးများကို ခွဲဝေပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် ရွာလူကြီးက စိုးရိမ်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝမ်ရှို့ယင်ကို စားစရိတ် ယွမ် ၄၀ နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမြန်မေးလိုက်သည်။ ရွာလူကြီးက ယွမ် ၄၀ ကို ခေါင်းက ပယ်ဖျက်ခဲ့ကြောင်းဝမ်ရှို့ယင်ဆီမှကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူမ ကျေနပ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤနည်းဖြင့် သူတို့မိသားစုသည် ငွေမဆုံးရှုံးခဲ့ကြပေ။

ဝမ်ရှို့ယင် သိက္ခာရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ သူမအပေါ် အကောင်းမြင်လာခဲ့သည်။

စရိတ်စကကိစ္စပြီးသွားတော့ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ရှို့ယင်သည် ရွာလူကြီးမှ စားရိတ်စက ပယ်ဖျက်ကြောင်းပြောသောအခါ ရန်တယုံက စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။

တတိယမိသားစုက ဘာမှမဆုံးရှုံးဘူး။

လူကြီးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းမှာ နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့မိသားစုအတွက် ကြီးကြီးမားမားမဟုတ်သည့်အပြင် ဖြည့်ဆည်းပေးရမည့် တာဝန်လည်းဖြစ်သည်။

ညနေပိုင်းတွင် လူကြီး နှစ်ဦးသည် ဝမ်ရှို့ယင်၏ မိသားစုလေးယောက်နှင့် ညစာအတူစားကြသည်။

ရန်တယုံက လူကြီးနှစ်ယောက်ကို သွားခေါ်တဲ့အခါ အဘိုးရန်ကိုသာ ခေါ်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ အဖွားရန်က အရမ်းဝမ်းနည်းနေလို့ အိပ်ရာထဲမှာ ညည်းနေသေးတယ်လို့ သူက ပြောပြခဲ့သည်။ သူမ မထနိုင်ဘူး။

သူမ မထနိုင်ရင်တောင်...

ဝမ်ရှို့ယင်က အဖွားရန်ကို ကျွေးမွေးရန် မသွားခဲ့ပေ။ နေ့လည်ခင်းတုန်းက လုပ်ခဲ့တဲ့အတိုင်း အစားအသောက်တွေ ခွဲဝေပြီး အဖွားရန်ရဲ့အခန်းကို ရန်တယုံအား ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။

ဘေးအခန်းတွင် ဒုတိယမိသားစုနှင့် ပထမမိသားစုသည် ယခုအချိန်အထိ မီးဖိုချောင်တစ်ခုတည်းကို အသုံးပြုဆဲဖြစ်သောကြောင့် ထင်းခန်းကို မခွဲရသေးသည့်အပြင် ပထမမိသားစု၏ မီးဖိုကိုလည်း မဆောက်ရသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ညနေဘက် ချက်ပြုတ်စားသောက်ကြရင်း ဘေးအိမ်က မီးဖိုမှာ ဆူဆူညံညံ စကားများကြသည်။

တတိယမိသားစုရဲ့ နံဘေးက အသံတွေကို နံရံကနေဖြတ်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားနိုင်ခဲ့သည်။

ဝမ်ရှို့ယင်၏ မိသားစုအဖွဲ့ဝင်လေးဦးသည် ဤအခြေအနေကို ကျင့်သားရကြပြီး နားထောင်ရင်း ငြိမ်သက်စွာစားသောက်ကြသည်။

ဒါပေမယ့် အဖိုးရန်က အရမ်းကြောက်စရာကောင်းသည်။ သူသည် စားပွဲပေါ်မှ တုတ်ကိုပင် ရိုက်ချခဲ့ပြီး သူ့ ထမင်းကိုတောင် မစားခဲ့ပေ။

"အဖေ၊ ဟိုဘက်က ဆူညံသံတွေကို ဂရုမစိုက်နဲ့၊ ဒီနှစ်ရက်လောက်မှာ မီးဖိုချောင် ခွဲပြီးသွားရင်သူတို့ဆူညံကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ရန်တယုံသည် အဖိုးရန်အတွက် ကြက်သားတစ်တုံးကို ကောက်ယူခဲ့သည်။

ဒီနေ့ လူကြီးနှစ်ယောက် အတူတူစားချင်တာကြောင့် ရန်တယုံက လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ကျွေးဖို့အတွက် ကြက်သားဝယ်ဖို့ မြို့ကိုသွားခဲ့သည့။

လူကြီးနှစ်ယောက်အတွက် ရန်တယုံသည် အတော်လေး သားသမီးတာဝန်ကျေပွန်ဆဲ ဖြစ်သည်။

"အဲ့တာက အဲ့ဒီမိန်းမနှစ်ယောက် စကားများရန်ဖြစ်တာကြောင့်မို့၊ သူတို့ရဲ့ ရန်ဖြစ်မှုကြောင့် အခု မိသားစု ကွဲကွာသွားရပြီ"

အဖိုးရန်က တော်တော်လေးမပျော်ရွှင်စွာပြောလိုက်သည်။ "အခု မိသားစုကွဲပြီးတော့လည်း ရန်ဖြစ်နေကြတုန်းပဲ၊ ကောင်းကင်ကို လှန်ပစ်တော့မယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ သားနှစ်ယောက်လုံးက ဒီမိန်းမနှစ်ယောက်ကို မထိန်းနိုင်ကြဘူး၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အမှိုက်တွေပဲ"

"အဖေ၊ စိတ်မဆိုးနဲ့။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်ကြတာ အဖေက ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေတာလဲ။ မြန်မြန်ထမင်းစား"

ရန်တယုံ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ "အမေက စိတ်ဆိုးနေပြီးသား၊ အဖေလည်း စိတ်ဆိုးနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး"

အဘိုး ရန်က သိပ်စိတ်မချမ်းသာပေမယ့် တူတွေကို ဆက်ကိုင်ဆဲပင်။

"အဖေ ကျွန်တော် သတင်းကောင်းလေး ပြောပြပါရစေ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု အိမ်သစ်ဆောက်တော့မယ်။ ရွာက ညီအစ်ကိုတချို့ကို အကူအညီတောင်းပြီး အနက်ဖြန်ကစပြီး အလုပ်ပြီးရင် အိမ်စဆောက်တော့မယ်။ ကျွန်တော် အဖေတို့နဲ့ ထမင်းအတူ မစားပေးနိုင်တော့ဘူး ပြီးတော့ ရှို့ယင်က ကျွန်တော့်ကိုထမင်းပို့ပေးမှာ "

အဖိုးကြီး စိတ်သက်သာရာရစေဖို့ ရန်တယုံက တတိယမိသားစုအတွက် သူတို့ဆောက်နေတဲ့ အိမ်သစ်အကြောင်း အဖိုးအိုကို ပြောပြခဲ့သည်။

ဒါ​ပေမယ့်​ သူဒီလို​ပြောပြီးတာနဲ့ ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို တပြိုင်တည်း ကြည့်​လိုက်​သည်​...

စားပွဲအောက်မှာ ဝမ်ရှို့ယင်က ရန်တယုံရဲ့ ခြေထောက်ကို တက်နင်းလိုက်သည်။ အဲ့တာက တော်တော်ကို ခဲယဉ်းလွန်းတယ်။

ဆိုလိုတာက..... ရန်တယုံ ပြောတာမှားပြီ သူ အဖိုးရန်ကို မပြောသင့်ဘူး။

ဒီကိစ္စကို အဖိုးရန်ကြားတော့ ပါးစပ်ထောင့်ကနေ ပြုံးသွားခဲ့သည်။ "မင်းရဲ့ တတိယမိသားစုက အခု တော်တော်ချမ်းသာနေပုံပဲ "

ဝမ်ရှို့ယင် ကမန်းကတန်းပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ ကျွန်မတို့ တတိယမိသားစုမှာ အဲ့လောက် ပိုက်ဆံအများကြီး မရှိပါဘူး၊ ဒီအိမ်က တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အိမ်ဆောက်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ပိုက်ဆံချေးထားကြတာ။ အဖေအဲ့လို မထင်ဘူးလား။ နှစ်သစ်ကူးပြီးတော့ ကျွန်မတို့မိသားစုက ပိုပိုပြီး မရှင်းမလင်းဖြစ်လာတယ်။ အဲ့ မိန်းမနှစ်ယောက်နဲ့လည်း ရန်မဖြစ်ချင်တော့လို့ ထွက်သွားဖို့ စိတ်ကူးထားတာ"

ရန်တယုံက ကမန်းကတန်းဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် အဖေ၊ တကယ်ဆို အိမ်က မငြိမ်သက်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ လေးယောက် ပိုက်ဆံစုပြီး အိမ်ပြောင်းဖို့ စဉ်းစားနေတာ။ အချိန်တန်ရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက အဖေနဲ့အမေတိုကို မထောက်ပံ့ကြတော့ဘူးဆိုရင် အဖေတို့နှစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လာနေ"

စားပွဲအောက်မှာ ဝမ်ရှို့ယင်က ရန်တယုံရဲ့ ခြေထောက်ကို ထပ်ပြီး နင်းလိုက်သည်။ ရန်တယုံ ပြောတာကို သူမ အရမ်းမကျေနပ်ဘူး။

အဖိုးကြီးရှိနေခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင်တော့ ဝမ်ရှို့ယင် ရန်တယုံကို ကြိမ်းမောင်းနေပေလိမ့်မည်။

သားသမီးတာဝန်ကျေပွန်ချင်တယ်။ အဲ့တာကို ဝမ်ရှို့ယင် သိပေမယ့် သူ အဲ့တာကို ပြောလို့မရဘူးလေ။

ဒီစကားတွေကို ကြိုပြောရမှာလား။ အနာဂတ်မှာ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရင် ဘာလိုလုပ်မလဲ။

အိမ်နှစ်အိမ်က လွန်စွာ သစ္စာမဲ့လွန်းသည်။

ရန်တယုံက သူပြောတာမှားသွားမှန်းသိပြီး ထမင်းပန်းကန်ကို အမြန်ကောက်ကိုင်ပြီး စားလိုက်ကာ စကားပြန်မပြောတော့ပေ။

အဖိုးကြီးက ကြက်သားကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဝါးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အခု အိမ်ဆောက်ဖို့ မင်းမိသားစု ပိုက်ဆံဘယ်လောက်စုထားကြလဲ။ အနည်းဆုံး ၅၀၀တော့ ရှိရမယ်” ​​

ဝမ်ရှို့ယင် တုံ့ပြန်ကာ အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ဒါက ကျွန်မတို့ပိုက်ဆံတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရှောင်ယန် တို့က အိမ်ဆောက်ပြီး စောစောထွက်သွားဖို့ တစ်လလစာ ကြိုယူထားကြတာ။ ကလေးနှစ်ယောက်က အခု မြို့ထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေကြပြီ။ လစာက ကျွန်မတို့ ရွာကထက် ပိုများတယ်၊ပြီးတော့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိတယ်... ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ ဝင်ငွေက အရင်ကထက် နည်းနည်းပိုလာပေမယ့် အဲဒါက နည်းနည်းပါးပါးပါပဲ..."

"ဘယ်လိုစက်ရုံမျိုးလဲ၊ လစာကြိုတင်တောင်းလို့ရတာလား" အဖိုးရန်က ရန်ယန်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အလျင်စလိုပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "အဖိုး၊ အဲဒါ ပင်လယ်စာစက်ရုံပါ။ စည်းကမ်းအရတော့ လစာ ကြိုထုတ်လို့မရပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ရှောင်ယန်နဲ့ ကျွန်မက အရမ်းတော်တော့ ခေါင်းဆောင်တွေက ကျေနပ်ကြတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့မိသားစုက အိမ်ဆောက်မယ်ဆိုတာက အထူးအခြေ အနေဖြစ်လို့ ခေါင်းဆောင်တွေက သဘောတူခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ တစ်လစာ လစာကြိုထုတ်လာတဲ့အတွက် နောက်လမှာတော့ စားဝတ်နေရေးစရိတ်က တင်းကျပ်လာနိုင်တယ်"

"ဟုတ်တာပေါ့ ဟုတ်တာပေါ့ ဟုတ်တာပေါ့။ အဲ့ အချိန်ကျရင် ငါတို့ လျှော့စားမယ်..."

ရန်တယုံက ခေါင်းညိတ်သဘောတူပြီး အဖိုးကြီးကို ကြက်သားတစ်တုံးပေးကာပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ ဒီကြက်သားကို ဒီနေ့ အဖေ နဲ့အမေ့အတွက် အထူးဝယ်ထားတာဖြစ်လို့ များများစားသင့်တယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ချွေစာရတော့မှာ။ အဲ့ခါကျရင် အဖေနဲ့အမေတို့ ကောင်းကောင်းစားစရာ ဘာမှရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူး"

ရန်တယုံ၏ စကားကြောင့် ဝမ်ရှို့ယင် အနည်းငယ် ကျေနပ်သွားသည်။

လူကြီးနှစ်ယောက်ရှေ့မှာ သနားစရာကောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ရမည်။ သူတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် ဆင်းရဲအောင် လုပ်ရမယ်။

ဒီလူကြီးနှစ်ယောက်က ဘက်လိုက်လားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝမ်ရှို့ယင်က သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရပြီး ဒါက သူတို့ရဲ့ တတိယမိသားစုမှ မဟုတ်ပဲ တခြားမိသားစုရဲ့ ပြဿနာပဲ ဖြစ်သည်။

"ဘာစားရမလဲဆိုတာ ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါက အဖိုးကြီးပါ။ ငါ့ဗိုက်ပြည့်နေသရွေ့ ဘာမဆို စားနိုင်တယ်"

အဖိုးရန်က သူ့ပါးစပ်ထဲကို ထမင်းနှစ်လုတ်ထည့်ပြီး ဝါးရင်းပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့တတိယမိသားစုက ပိုပိုပြီးတော့ ကောင်းလာတယ်၊ အခုလူငယ်နှစ်ယောက်လည်း အဆင်ပြေလာပြီ။ နောင်အနာဂတ်မှာ မင်းတို့ညီအကိုနှစ်ယောက် တတ်နိုင်ရင် အဆုံးမသတ်ဘဲ ကူညီရိုင်းပင်းသင့်တယ်။ သူတို့ မိသားစု နှစ်စုကို ကြည့်ကြည့်လိုက်၊ သင့်တော်တဲ့ မိန်းမ မရှိဘူး”

ရန်တယုံက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ထမင်းစားဖို့ အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူအရမ်းဆိုးမနေသင့်ဘူး။ ဝမ်ရှို့ယင်က တိုက်ရိုက်ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ "အဖေ၊ ကျွန်မတို့က ကွဲကွာသွားကြပြီ။ ကျွန်မတို့မိသားစု အဲ့မိသားစုနှစ်စုကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဆင်းရဲတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငတ်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်မတို့မိသားစုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ကျွန်မတို့မိသားစုက အဖေနဲ့အမေ့ကိုပဲ ပံ့ပိုးပေးမှာ။ နောင်မှာလည်း အဖေ ဒီအကြောင်းကို မပြောပါနဲ့တော့"

"ဟမ့်"

အဖိုးရန်က မကျေမနပ်အသံထွက်လိုက်ပြီး မထင်မှတ်ပဲ ဒေါသဖြစ်သွားသည်......