အခန်း (၁၁၀)

"ဒီမှာ...ကျွန်မ နောက်ကျသွားတယ်၊ အဖေနဲ့အမေတို့ ထမင်းစားဖို့စောင့်နေလားမသိဘူး"

ရန်ဟုန်ရင်သည် ချန်ဇီချင်း၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း ပျော်ရွှင်စွာ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ တံခါးဝမှာ စောင့်နေတဲ့ သူ့မောင်လေးကို သူမမြင်လိုက်ရတော့ သူမမျက်နှာပေါ်မှာ လေးလေးနက်နက် အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည် "အားချင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"မေမေက မမကို ကြိုဖို့ ထွက်လာခေါ်ခိုင်းလို့"

ရန်ဟုန်ရင်တို့ မိသားစု၏ အငယ်ဆုံးမောင်ဖြစ်သူ ရန်ဟုန်ချင်က ရန်ဟုန်ရင် ဘေးမှလူကို စိုက်ကြည့်ရင်း နာခံမှုရှိစွာပြောခဲ့သည်။

ဒီလူက မြို့စာကြည့်တိုက်မှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်လို့ သူ ကြားထားတယ်။ ရန်ဟုန်ချင်သည် ဤလူကို ကြည့်ပြီး အလွန်သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရသည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်များက စိထားကာ ကျေးလက်နေကလေးများ၏ 'ရိုးစင်းပြီး ဟန်ဆောင်မှုကင်းသော' အပြုံးကို ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။

သူက လက်ထပ်တော့မယ့်သူ။ ချန်ဇီချင်းက အသက်ကြီးပေမယ့် အခြေခံလူမှုဆက်ဆံရေးနဲ့ ကိုက်ညီနေသေးသည်။

သူကလည်း ပြုံးပြပြီး ကလေးကိုနှုတ်ဆက်ခဲ့သည် "မင်းက ဟုန်ရင်ရဲ့ မောင်လေး မလား။ ငါ မင်းကို လက်ဆောင်တစ်ခု ယူလာခဲ့တယ်"

"တကယ်လား" ရန်ဟုန်ချင်ရဲ့ အသံက အံ့အားသင့်စွာ ထွက်လာသည်။

"တကယ်။ အဲ့တာက အရမ်းကောင်းတဲ့ အရုပ်နော် "

ရန်ဟုန်ရင်က ပြုံးပြီး ဖြေလိုက်ပြီး ရန်ဟုန်ချင်ရဲ့ ခေါင်းကို ထိဖို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ "လာ၊ အိမ်ထဲ ဝင်ရအောင် မောင်လေးကို အရုပ်ပေးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယောက်ဖ"

ရန်ဟုန်ချင်က သူ့မှာ လက်ဆောင်ရှိတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ဝမ်းသာလွန်းလို့ သူ့ကိုယောက်ဖလို့တောင် ခေါ်လိုက်သည်။

မောင်နှမနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ရန်ဟုန်ရင်နှင့် ရန်ဟုန်ချင်တို့သည် ချန်ဇီချင်းကို ရန် မိသားစု၏ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ တတိယမိသားစု၏ အခန်းတံခါးဝကို ဖြတ်သွားကာ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်တို့ကို တိုက်ရိုက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့သုံးယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ဖရဲသီးစေ့များကို စားကာ ကောင်းမွန်သောရှိုးကို ကြည့်နေသည်။

ရန်ဟုန်ရင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို အများအားဖြင့် သဘောမကျပေ။ ယခုမူ လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင် သူမမှာလည်း မျက်နှာကောင်းမရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် ချန်ဇီချင်းကိုပင် မိတ်ဆက်ပေးခြင်းမရှိဘဲ သူ့ကို အိမ်ကြီးဆီ တိုက်ရိုက်ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဒုတိယမိသားစု၏ အိမ်တံခါးဝတွင် ရန်လျန်ဟွာသည် ရန်ဟုန်ရင်၏ လက်တွဲဖော်အား ခေါ်ဆောင်လာတာကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ရန်ဟုန်ရင်သည် ရန်လျန်ဟွာကို ချန်ဇီချင်းနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘဲ သူ့ကို အကြီးဆုံး မိသားစုဆီ ဆွဲခေါ်သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

ရလဒ်အနေနဲ့ ရန်လျန်ဟွာက ရန်ဟုန်ရင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ "ညီမ ဟုန်ရင် နောက်ကျတယ်နော်။ နင် ဘယ်သွားတာလဲ"

"မြို့ကနေ ပြန်လာတာ"

ရန်ဟုန်ရင်သည် ရန်လျန်ဟွာ၏ အသံကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ပေးခဲ့သော်လည်း ရန်လျန်ဟွာအား အပိုစကား မပြောဘဲ ချန်ဇီချင်းကို သူမတို့ အိမ်ဆီ ဆက်ဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။

"ညီမ ဟုန်ရင်..."

ရလဒ်အနေဖြင့် ရန်လျန်ဟွာသည် ဤအခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချက်ချင်းထ၍ သူတို့ဘက်သို့ အလျင်အမြန်ပြေးကာ သူတို့ သုံးယောက်ကို မဝံ့မရဲ တားခဲ့သည်။ "ညီမ ဟုန်ရင်၊ ဒါက နင့်ရဲ့လက်တွဲဖော်အသစ်လား။ နင် ငါ့ကို ဘာလို့ မိတ်ဆက်မပေးတာလဲ "

ရန်လျန်ဟွာက ဉာဏ်မမီသူဖြစ်သည်။ ရန်ဟုန်ရင်နဲ့ စကားပြောဖို့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကို သူမ မတွေးခဲ့မိဘူး။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးခွန်းတစ်ခုသာ မေးနိုင်သည်...

ဤစာကြောင်းကိုမေးသောအခါ ရန်လျန်ဟွာ၏ မျက်လုံးများသည် ရန်ဟုန်ရင် ဘက်တွင်ရှိသော ချန်ဇီချင်းဆီကို ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

သူမ မျက်လုံးတွေကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ခဲ့သည်။ ရန်ဟုန်ရင်က ရန်လျန်ဟွာရဲ့ စိတ်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဘယ်လိုလုပ် မမြင်နိုင်မှာလဲ။

ရန်ဟုန်ရင်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပြောင်းသွားသော်လည်း မကျေနပ်သဖြင့် ချန်ဇီချင်း၏ အဝတ်အစားများကို ပိုမိုတင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ "သူက နင့်ရဲ့ မတ်။ ဇီချင်း သူက ကျွန်မရဲ့ဒုတိယဦးလေးမိသားစုရဲ့သမီး။ အရင်က ကျွန်မပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ဒုတိယဦးလေးရဲ့ မိသားစုက မတော်တဆဖြစ်ပြီးတော့ အကြွေးတွေ အများကြီးကြွေးနေတဲ့အတွက် အစ်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကလည်း နှောင့်နှေးသွားခဲ့တယ်။ ဒါနဲ့ သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ရှင့်နားမှာသင့်တော်တဲ့သူရှိလားလို့ ကျွန်မ မေးကြည့်ချင်တယ်"

ရန်ဟုန်ရင်သည် နွေးထွေးယဉ်ကျေးသော စကားလုံးများကို ပြောသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဒုတိယမိသားစုသည် အကြွေးကြီးကြီးမားမား အကြွေးတင်နေသည့်အတွက် ရန်လျန်ဟွာတွင် ခန်းဝင်ပစ္စည်း တစ်စုံတစ်ရာမရှိသဖြင့် ဒါက ယောက်ျား၏ မိသားစုကိုပင် ဆွဲချစေမည့် စကားလုံးများဖြစ်သည်။

ချန်ဇီချင်းက ကွာရှင်းပြတ်စဲထားပြီးသား။ အဓိပ္ပါယ်ကို သဘာဝကျကျ သိသည်။

ရန်ဟုန်ရင် ဒီလိုပြောတာကို ပထမဆုံးအကြိမ်ကြားလိုက်တဲ့အခါ ချန်ဇီချင်းက ​​ရန်လျန်ဟွာရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရလို့ ရွံရှာသွားသည်။ ဒါပေမယ့် ဧည့်သည်အနေနဲ့ ချန်ဇီချင်းက ရန်လျန်ဟွာ ကို "မင်္ဂလာပါ အစ်မ " လို့ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

"နေကောင်းလား မတ်လေး "

ထိုအချိန်တွင် ရန်လျန်ဟွာ၏ အပြုံးက တင်းမာနေသည်။ ရန်ဟုန်ရင်က သူမ မိသားစု၏ အကြွေးများကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ သူမ ရှက်သွားသည်။

ရန်ဟုန်ရင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ ဂုဏ်ယူစရာပင်။ "ဒါဆို ငါတို့ စကားမ​ပြော​​တော့ဘူး။ ​အဖေနဲ့​ အမေ ငါတို့ကို အိမ်​မှာ​စောင့်​​နေ​သေးတယ်​ ငါတို့သွားသင့်​ပြီ​"

"အိုး..." ရန်လျန်ဟွာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ရန်ဟုန်ရင်သည် ချန်ဇီချင်းကိုသူမ၏မောင်လေး ရန်ဟုန်ချင်နှင့်အတူ သူမအိမ်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ရန်လျန်ဟွာသည် သူတို့သုံးယောက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုမှပင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ အိမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤနေရာရှိ မြင်ကွင်းအားလုံးကို တတိယမိသားစု၏ တံခါးဝတွင် ထိုင်နေသော လင်းရှောင်ယွဲ့က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

"ဟားဟား..."

လင်းရှောင်ယွဲ့ မရယ်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ရယ်မောရင်းနဲ့ ရန်ယန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သေးသည် "သူမကို ငတုံးလို့ထင်လား။ တခြားသူရဲ့အဖော်ကို လုယက်ချင်နေရင်တောင် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်းနဲ့ အလျင်စလိုလုပ်စရာမှ မလိုတာ။ သူ့မျက်နှာမှာ 'အငယ်အနှောင်း ' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မရေးထားသလောက်ပဲ "

ရန်ယန်က "အငယ်အနှောင်းဆိုတာက ဘာလဲ" ဟု ထပ်မေးခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ သူ့ကိုပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။ "အငယ်အနှောင်းဆိုတာက အတွဲတွေကြားထဲမှာ ဝင်လာတဲ့ တတိယလူပေါ့။ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တဲ့သူဖြစ်ပြီး ဘယ်လိုပဲဖြစ်နေပါစေ သူက အရှက်မရှိဆုံးသူပဲပေါ့"

"နင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ စျေးပေါတဲ့ဟာမ "

ရန်လျန်ဟွာသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ၏ စကားကို လုံးလုံးကြားလိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ " မိုက်ရိုင်းတဲ့ စကားတွေ ရပ်လိုက်။ ငါ့မှာ ဒီလို စိတ်တွေ မရှိဘူး။ နင်အဲဒီလို စကားတွေကို ရွာထဲကို ဖြန့်ရဲဖြန့်ကြည့်လိုက် နင့်ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ်။ ဟမ့် “

သောင်းကျန်းပြီး အော်ဟစ်ကာ ရန်လျန်ဟွာက ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သူမအိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ချန်ချိုင်ယွင်က အခုလေးတင် ခြံထဲမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရန်ဟုန်ရင် က သူ့သမီးကို တခြားသူတွေရှေ့မှာ အရှက်ခွဲခဲ့တာကို မြင်လိုက်ရတော့ ချန်ချိုင်ယွင်လည်း ဒေါသထွက်သွားသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဒုတိယမိသားစုသည် ယခုအခါ အကြွေးတင်နေသည်။ ချန်ချိုင်ယွင်၏ ရွာရှိ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း အလွန်ဆိုးရွားခဲ့သည်။ သူ့သမီးကို ခေါင်းစဥ်စဥ်းစားဖို့ ကြိုးစားဖို့ စိတ်ကူးလည်း ပျောက်သွားသည်။

သူမက ရန်လျန်ဟွာကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ။ ငါတို့ မိသားစုအခြေအနေအရ ငါတို့အကြွေးတွေ ဆပ်လို့မပြီး မချင်း နင်လက်ထပ်လို့မရဘူး။ နင်လက်ထပ်ချင်ရင်တောင် ငါတို့မိသားစု ခန်းဝင်ပစ္စည်းနည်းနည်းမှ ရမှာမဟုတ်ဘူး။ လူကောင်းတွေ နင့်ကို လိုချင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမယ့် မိန်းကလေးတိုင်း အိမ်ထောင်ပြုရမယ်။ သမီးက အသက်ပြည့်နေပြီ" ရန်လျန်ဟွာသည် သူမမျက်နှာပေါ်တွင် နီမြန်းသောအမူအရာဖြင့် ထမင်းစား စားပွဲ၌ ထိုင်နေခဲ့သည်။

"နင်အသက်ကြီးလာရင်တောင် ငါတို့မကူညီနိုင်ဘူး။ ခန်းဝင်ပစ္စည်းမပါဘဲ ဘယ်လိုလက်ထပ်မလဲ၊ ခန်းဝင်ပစ္စည်းမလိုချင်တဲ့ မိသားစုတွေရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီလူတွေက ဆင်းရဲတယ်။ နင်အဲဒီမိသားစုမှာ လက်ထပ်ချင်လို့လား"

ချန်ချိုင်ယွင်သည် ရန်လျန်ဟွာ၏ ဒေါသကို ကျင့်သားရမနေပေ။ ထို့နောက် သူမ ရန်လျန်ဟွာကို ပြောလိုက်သည်။ "အခု မိသားစုက ဒီလိုအခြေအနေရောက်နေပြီ။ အိမ်မှာပဲနေပြီး ပိုက်ဆံဆပ်ရမှာ။ ငွေရှင်းသွားတဲ့အခါ နင့်ကို လက်ထပ်ပေးဖို့ မိသားစုကောင်းရှာဖို့အတွက် ခန်းဝင်ခန်းတစ်ခုကို စုထားမှာပါ"

"အား"

ရန်လျန်ဟွာ ဒေါသတကြီးအော်ပြီး ခြေထောက်ဆောင့်လိုက်သည်။ "ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ၊ ဒီကောင် ရန်ဟုန်ဝမ်! သူဘာလို့ ငရဲကို မသွားရတာလဲ"

ရန်လျန်ဟွာက ရန်ဟုန်ဝမ်ကို ဒီလို ဆဲဆိုခဲ့ရင်တောင် ချန်ချိုင်ယွင်က သူ့အကြောင်း ဘာမှ မပြောဘဲ ချန်ချိုင်ယွင်က ရန်ဟုန်ဝမ်ကို နောက်ကနေ အကြိမ်တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ် ဆဲဆိုပြီး ဒီလိုသားမျိုးမွေးမိခဲ့တာကို သူ့ကိုယ်သူ မုန်းတီးခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့်....

ရန်လျန်ဟွာသည် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သူမက ရန်ဟုန်ရင်ထက် ပိုလှပြီး နေရာတိုင်းတွင် သာလွန်သည်ဟု ထင်ထားသောကြောင့် ရန်ဟုန်ရင်၏ လက်တွဲဖော်ကို ခိုးရန် စိတ်ကူးရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ရန်ဟုန်ရင်ကို ကြည့်နိုင်တဲ့သူက သူမကို ပိုကြည့်ကောင်းတယ်ဆိုတာ သိနိုင်ရမည်။

ထို့ကြောင့် အိမ်ထောင်ဖက်တွေ့ခြင်းမှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ရန်လျန်ဟွာမှာ နောက်ထပ်အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိသည်။

ရန်ဟုန်ရင်မပါဘဲ သူ့ကို လိုက်ချင်သည်။

ဒီအတွေးကို ရန်လျန်ဟွာက သူမရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ ဝှက်ထားခဲ့သည်။ သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူး။

ရန်အိမ်ရှိ မိသားစုသုံးစုစလုံး စတင်စားသောက်နေပြီဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်တို့သည် တတိယမိသားစု၏ စားပွဲတွင် တစ်ဦးတည်းသော လူများဖြစ်သည်။ ဝမ်ရှို့ယင်က ထမင်းဟင်းချက်ပြီး အိမ်သစ်မှာ ရှိနေတဲ့ ရန်တယုံကို ပို့ပေးခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါတယ် သူမ ရန်တယုံနဲ့ အဲ့ဒီမှာအတူတူစားခဲ့သည်။

ဟင်းမှာ အသားဟင်း နှစ်မျိုးနှင့် အသီးအရွက် နှစ်မျိုးဖြစ်သည်။ အသားဟင်းမှာ ကြက်ဥနှင့် အသားတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ အတွက် ပုစွန်နဲ့ ဝက်ဆီထမင်းပန်းကန်လုံးတစ်လုံးရောပေးခဲ့သည်။

ဝက်ဆီ ထမင်းတစ်ပန်းကန်နှင့် အသားဟင်းနှစ်မျိုးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဟင်းလျာ နှစ်မျိုးရှိသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ က အစားအသောက် ဂျီးများသည်။

သူမ ပါးစပ်ထဲ အသားကြီးကြီး တစ်တုံးကို စားပြီး မြိန်ရေရှက်ရေ စားလိုက်သည် ~

"အရမ်းအရသာရှိတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ က စားရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နောက်မှ ဝက်ဆီထမင်း နောက်ထပ် တစ်ပန်းကန် ထပ်ယူဦးမယ်။ ရှင် ကျွန်မအတွက် ထပ်ပြီး ရောပေးနော် "

တကယ်တော့ ဒီဝက်ဆီထမင်းက အရမ်းရိုးရှင်းတာကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမကိုယ်တိုင် လုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်မိသည်။

ဒါပေမယ့် သူမ ပျင်းရိပြီး ရန်ယန်ကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ခဲ့သည်။

ရန်ယန်က သူမကိုပြုစုရတာကို ပျော်ရွှင်သည်။ "မင်းအရင်စားလိုက်ဦး၊ ပြီးရင် မင်းအတွက် ကိုယ်ရောပေးမယ်"

"ကျွန်မရဲ့စားချင်စိတ်က ပိုကောင်းလာပုံရတယ်..."

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမပါးစပ်ထဲသို့ ထမင်းတစ်လုပ် ထည့်လိုက်ကာ ဝါးလိုက်ရင်း ပါးပြင်များက လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမသည် အလွန်ချစ်စဖွယ်ကောင်းစွာ စားသောက်နေသည်။ "ကျွန်မ မကြာသေးခင်ကမှ ကိုယ်အလေးချိန် အများကြီးတက်နေပြီလို့ ထင်တယ်၊ ရှင်ကော ခံစားမိလား"

ရန်ယန်သည် အသီးအရွက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာနှင့် နည်းစနစ်တကျ စားခဲ့သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြွတက်လာသည်။ "ဟုတ်တယ် မင်းပြောတာ မှန်တယ်"

ညတိုင်း သူမနဲ့ အတူတူအိပ်တယ်။ အစတုန်းက သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အရိုးတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်လို့ ခံစားရသည်။ ယခုတော့ သူသည် အသားအနည်းငယ်ကို ခံစားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ရန်ယန်၏ နှလုံးသားက ပိုကျေနပ်လာသည်။

ဒါပေမယ့် မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ဆီမှ နောက်ထပ်စာကြောင်းကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ဝသွားရင် ရှင်စိတ်ထဲရှိလား"

ရန်ယန်က တိုက်ရိုက်ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဝတာက ကြည့်ကောင်းပါတယ်၊ ကိုယ် မင်းကို အမြဲဝစေ ချင်တာ"

"အဲဒါက ကျွန်မကိုယ်ထဲက အသားတွေပြည့်နေလို့ပါ။ နောက်ပိုင်း ကျွန်မ ပိုဝလာရင် ရှင် ကျွန်မကို ကြိုက်တော့မှာမဟုတ်ဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့က အဲဒီလို စကားတွေ ပြောနေပေမယ့် ပန်းကန်ထဲမှာ အသားထည့်စားတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်က ရပ်တန့်မသွားဘူး။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ပန်းကန်လုံးထဲတွင် အသားများစွာ ရှိနေပြီး၊ သူမ၏ အမိုက်စား ညှပ်နည်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိနိုင်သည်။

ရန်ယန်က ပြုံးပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ ရဲ့ ခေါင်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ ရဲ့ ဖောင်းကားနေတဲ့ ပါးပြင်တွေကို ဖျစ်လိုက်ကာ သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွေက အလိုအလျောက် မြှင့်တက်သွားသည်။ "မင်း ပိုပိုပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းလာလိမ့်မယ်"

ငါ သူမကို တကယ်စားချင်တယ်...

သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတွေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်..

တုံ့ပြန်ပြီးနောက် ရန်ယန်က ခေါင်းကို ဆတ်ဆတ်ခါယမ်းကာ သူ့ခေါင်းထဲတွင် အာရုံပျံ့လွင့်နေသော အတွေးများကို ရှင်းပစ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့အား မျက်ခုံးပင့်ပြကာ ချစ်စရာ လှိုင်းလုံးကြီးများဖြင့်ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။ "ဒါဆို ရှင့်ရဲ့ ချစ်စရာလေးကို ချစ်စရာလေးတစ်ယောက် မွေးပေးခိုင်းစေချင်လား"

သူမ ရုတ်​တရက်​ ​မေးလိုက်​သည်​.....

ရန်ယန် ကြက်သေသေသွားသည်။ သူ့မျက်ခုံးမွှေးတွေက အံ့သြစရာအသွင်အပြင်ကို မပြဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ "ရလား"

"ဘာလဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် "မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်လာရန်" သူမ၏အစပျိုးမှုအတွက် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ သူမသည် ထမင်းတစ်လုတ်ကို အမြနစားပြီး ပါးနှစ်ဖက်ကို ဖောင်းကားနေအောင်ထည့်ပြီး ဝါးစားရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

အရသာရှိသော ဝက်ဆီထမင်းသည် ပါးစပ်ထဲတွင် ပြည့်သွားသည်။ အရသာရှိသော အစားအစာကို မြည်းစမ်းရင်း ကျေနပ်မှုက သူမ ရှက်ရွံ့မှုကို ပြေပျောက်စေသည်။

"မင်း......ကိုယ့်ကို ကလေးမွေးပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောရင်း ရန်ယန်ရဲ့ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

"ဖွီး..."

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤကဲ့သို့ ကျေးတောသားဆန်သောအရာကိုကြားလိုက်ရသောအခါတွင် ထမင်းတွေပါးစပ်ထဲက ထွက်သွားတာကို မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒါက သူမကို ပိုလို့တောင် အရှက်ရစေသည်။

"ကျွန်မ တမင်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး......"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ကမန်းကတန်းထကာ အဝတ်စုတ်ယူရန် ပြေးသွားခဲ့သည်။ ရန်ယန် ယသည် သူမအနောက်မှ လျင်မြန်စွာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ့ကိုယ်သူ ငြိမ်သက်စေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူလည်း တွေးတောနေသည်။ 'ငါ​ မေး​လိုက်တဲ့ဟာကြောင့်​ သူ​မ ကြောက်​သွား​တာလား'