အခန်း (၁၁၃)

ဒီအချိန်မှာ လင်းရှောင်ယွဲ့ နေ့တစ်ဝက်လောက် စဥ်းစားပြီးတာနဲ့ အချိန်မီ ထပ်ပေါင်းပြောလိုက်သည်။ "ပင်လယ်စာ ပြုပြင်ရေး စက်ရုံမှာ နာမည်တူတဲ့ တရားဝင် အလုပ်သမား ရာထူးနဲ့ ရန်ယန် အတွက် တစ်လကို လစာ ၂၅၀၀ ပေးရမယ်။ ဒါကို သဘောတူနိုင်ရင် အခြေအနေတွေက အတူတူပဲ”

ရန်ယန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားကို အလွန်နားထောင်ပြီး သူမ စကားပြော ပြီးသောအခါတွင် သူက ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ဒါပဲ၊ သဘောတူလား မတူဘူးလား"

ပဉ္စမမြောက် သခင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်သည်။ “ဒါပဲလား”

ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ စကားကို အရမ်းနာခံတာလား။ တိုက်ဖို့ နေရာနည်းနည်းတောင် မပေးဘူးလား။

လင်းရှောင်ယွဲ့ က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်လုံး ပုံမှန်အလုပ်သမားတွေလိုမျိုး အလုပ်အထောက်အထားတွေလိုတယ်။ ကျွန်မက နာမည်တပ်တာ၊ လစာတော့ မရဘူး။ ရှင် ဒီလိုလုပ်လို့ရလိမ့်မယ် ဟုတ်တယ်လား ဆရာဝူ"

"လုပ်လို့ရတယ်"

ပဉ္စမမြောက် သခင်က ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ဒါပေမယ့် ၂၅၀၀ က.."

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမနှုတ်ခမ်းကို စိပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ပဉ္စမ သခင်၊ နောက်ထပ် ညှိနှိုင်းမှုက ကြည့်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ရှင်က အနည်းဆုံးတော့ ပစ်မှတ်ကြီးပဲဟာ။ ရှင် ဒီ ယွမ် ၅၀၀ နဲ့ ကပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးမလား"

ဝမ်လောင်ဝူကို လင်းရှောင်ယွဲ့က ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။

ယွမ် ၅၀၀ ကို မနှောင့်ယှက်မိဖို့ ပြောရင်း သူ့ကို ပစ်မှတ်ကြီးလို့ သူမက ပြောခဲ့သည်။

ဝမ်လောင်ဝူကဲ့သို့သော လမ်းပေါ်တွင် ကျော်ကြားသူတစ်ဦးသည် အမှန်တကယ်ပင် ကိန်းဂဏန်းငါးလုံးထက်ပို၍ ဝင်ငွေရှိသည်။

ယွမ် ၅၀၀ ကို သူ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အဖြေက အတွေးသက်သက်ပင်။

ဒါပေမယ့် ဝမ်လောင်ဝူဟာ ခက်ခဲတဲ့အခြေအနေမှာ ဟန်ဆောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အံကြိတ်ကာ နာကျင်စွာသဘောတူလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ ၂၅၀၀ ဆိုလည်း ၂၅၀၀ပေါ့။ ငါညွှန်ကြားချက်တွေပေးတဲ့အခါ မင်းလုပ်နိုင်သလောက် ဒီပိုက်ဆံကို ငါပေးမယ်"

ရန်ယန် ရဲ့ လေသံက ပေါ့ပါးပြီး စကားပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာကို စိတ်မပူပါနဲ့။ ခင်များလုပ်တဲ့အတိုင်း ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တယ်"

"ငါ မင်းရဲ့ ဒီလိုယုံကြည်မှုမျိုးကို သဘောကျတယ် ဟားဟား"

သူ့အဖြေကို ကြားတော့ ပဉ္စမမြောက် သခင်ရဲ့သဘောထားက ချက်ချင်းပြောင်းသွားသည်။ သူက ရယ်ပြီး ကျိုးကျန့်ဝေကို သူ့ရဲ့အလုပ်လုပ်ကြောင်းထောက်ခံစာကို ထုတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ "ငါ့သားဆီမှာ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရင် မင်းမှာ တာဝန်ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ ကြိုပြောထားပါရစေ။ ဒီစက်ရုံမှာရှိသမျှကို မင်းလက်ထဲ အပ်လိုက်ပြီ။ ငါ့သား ကိုင်တွယ်တဲ့ လုပ်ငန်းတိုင်းကို မင်း ဂရုစိုက်ရမယ်။ ငါပြောနေတဲ့ လုပ်ငန်းအမျိုးအစားကို မင်းသိသင့်တယ် မဟုတ်လား"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ကိုကြည့်ဖို့ ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်သည်။ တကယ်မေးချင်တာက ဘယ်လိုလုပ်ငန်းမျိုးလဲဆိုတာ။

ကြားရတဲ့ အသံကမကောင်းဘူးလို့ သူမ ခံစားနေရသည်။

ဒါပေမယ့်လည်း ရန်ယန် မျက်နှာက မပြောင်းလဲဘဲ တည်ငြိမ်နေပြီး စုစည်းမှုရှိသည်။

သူ့ကို ယုံသည်ဖြစ်စေ.... မယုံသည်ဖြစ်စေ ….

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ရန်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "၂၅၀၀ အရင်ပေး"

ပဉ္စမမြောက် သခင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘာလဲ၊ ပိုက်ဆံမရှိလို့လား ဟမ်"

ရန်ယန်က “အိမ်ဝယ်ချင်လို့” လို့ ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောလိုက်သည်။

ပဉ္စမမြောက် သခင်က နှစ်ကြိမ် ရယ်လိုက်သည်။ “မင်း ဒီမှာ နေစရာ နေရာမရှိဘူးလို့ ထင်ရင် ငါ့မှာ မင်းနေဖို့အတွက် အိမ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒီမှာ အတိအကျကြီး အိမ်ဝယ်စရာ မလိုဘူး"

ရန်ယန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကို ဝယ်ချင်တာ။ ခင်များနဲ့စီးပွားရေးလုပ်တာက တခြားသူတွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်တာနဲ့မတူဘူး။ ခင်များ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုတ္တိမရှိတောင်းဆိုမှုကို သဘောတူနိုင်ရမယ်"

"ကျွတ်၊ ကျွတ်၊ ကျွတ်..."

ဝမ်လောင်ဝူက ရန်ယန်ကို လက်ညိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိတဲ့ တောင်းဆိုမှုတစ်ခုဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း သိနေတာပဲ အဲ့တာကို ငါ့ကိုလာတောင်းဆိုနေတုန်း "

ရန်ယန်က နှုတ်ခမ်းကိုဖွင့်ပြီး "ပေးလို့ရမလား" လို့ ညင်ညင်သာသာလေးပြောလိုက်သည်။

ဝမ်လောင်ဝူသည် မြန်ဆန်တဲ့လုပ်သားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တိုက်ရိုက်သဘောတူခဲ့သည် "ရတာပေါ့။ ငါ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပေးမယ်"

ရန်ယန် - "ကောင်းပြီ"

ဒီကိစ္စကို အခုပြေလည်သွားပြီ။

သူ့ကိုယ်ပိုင်စက်ရုံဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်လောင်ဝူသည် ရန်ယန်နှင့်လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ရဲ့ အလုပ်လုပ်ကြောင်းထောက်ခံစာများကို ချက်ချင်းထုတ်ပေးခဲ့သည်။

အလုပ်ထောက်ခံစာ နှစ်ခုတွင်ရန်ယန်သည် ပင်လယ်စာ ပြုပြင်ရေး စက်ရုံ၏ ဒါရိုက်တာ အတွင်းရေးမှူးဖြစ်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ က ပင်လယ်စာ ပြုပြင်ရေး စက်ရုံ၏ ညွှန်ကြားရေး အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။

ဤအလုပ်ထောက်ခံစာကို ရွာသို့ပြန်ယူလာပါက ရွာသူကြီး သို့မဟုတ် ရပ်ကွက် အတွင်းရေးမှူကြည့်ရှုရန် လိုအပ်သည်။ ဒါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန် တို့ ကျေးလက်မှထွက်သွားပြီး မြို့သို့သွားသောသတင်းကို ထုတ်လွှင့်ပြီးသားဖြစ်မှာ။

ဟုတ်ပါတယ်။ ဤထောက်ခံစာနှစ်စောင်ဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့ယောက္ခမနှင့် ယောက္ခထီးတို့ကို ပြန်ရှင်းပြပြီး အခြားအိမ်နှစ်အိမ်ရှိ လူများနှင့် ပြသချင်သည်။

အထူးသဖြင့် ရန်ဟုန်ရင်သည် မကြာသေးမီက မြို့၌ချိန်းတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ဒီမိန်းကလေး ရန်ဟုန်ရင်ဟာ ​​မြို့ကနေ သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက် ချိန်းတွေ့မှု တိုးတက်မှုကြောင့် မကြာခင် မြို့မှာ လက်ထပ်တော့မှာ ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ အနာဂတ် အလုပ်ကိုလည်း မြို့မှာပဲ လုပ်ရတော့မှာ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤအလုပ်ကို သက်သေထုတ်လိုက်သောအခါ ရန်ဟုန်ရင်ဆိုတဲ့ ထိုမိန်းကလေး၏ သာလွန်မှုသဘော ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ရိုင်းစိုင်းသော မိန်းကလေး ရန်လျန်ဟွာကိုလည်း လှုံ့ဆော်ရန်ဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းကလေးနှစ်ယောက် အံကြိတ်ခံရမည့်အကြောင်း သူမ တွေးလိုက်မိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။

.........

လွှဲပြောင်းပြီးနောက် ဝမ်လောင်ဝူက ရန်ယန်ကို ယွမ် ၂၅၀၀ ပေးခဲ့သည်။ ယင်းကို ကြိုတင်ပေးထားရသည့် ၎င်း၏လစာဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။

ဒီလိုလုပ်ရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းက ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ခင်မင်မှုသက်သက်ကြောင့်ပါ။

ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါ ပိုက်ဆံက မတူဘူး။ ရန်ယန်သည် ပြတ်သားသော အသိစိတ်ဖြင့် လက်ခံခဲ့သည်။

ပိုက်ဆံယူပြီးနောက် သူနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ တို့သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မြို့လယ်ရှိအိမ်သို့ မိတ်ဆက်ပေးသော အေးဂျင့်ကို ချက်ချင်းတွေ့ရှိခဲ့သည်။

နေ့ခင်းဘက် မြို့လယ်မှာရှိတုန်း အေးဂျင့်က လွတ်လပ်တဲ့ခြံဝင်းနဲ့ အိမ်ကြီးတွေ တော်တော်များများကို သူတို့ကို ပြသခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် လွတ်လပ်သောခြံဝင်းများပါရှိသော သုံးထပ်တိုက် အဆောက်အအုံကို စုစုပေါင်း ယွမ် ၂၁၀၀ ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အလှဆင်ထားတာကကောင်းသည်၊ ၎င်းကိုရွှေ့ရန်မလိုအပ်ပေ။

ယခုဆိုလျှင် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန် တို့မှာ မြို့ထဲတွင် အိမ်တစ်အိမ်ရှိနေသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

ဒါပေမယ့် အိမ်ဝယ်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသည်။

ညနေ ၄း၀၀ မှာ လင်မယားနှစ်ယောက် ပြန်ဖို့ ကူးတို့သင်္ဘောပေါ် တက်ကြသည်။

ကူးတို့သင်္ဘောပေါ်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန် လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူမဦးခေါင်းကို ရန်ယန် ပခုံးပေါ်တွင် မှီထားသည်။ ဒီအကြောင်းတွေ များများတွေးလေ ပိုစိတ်မကောင်းဖြစ်မိလေလေပင်...

သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ မော့ကြည့်ကာ ရန်ယန်ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဟိုမှာ ရှင့်ရဲ့အလုပ်မှာ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိလား။ တရားမဝင်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေ ရှိလား"

ရန်ယန်က သူမဘာကို စိတ်ပူနေမှန်းကို သိသည်။ သူမရဲ့နားရွက်ကို ခေါင်းငုံ့လိုက်ကာ တိုးတိုးလေးပြန်မေးလိုက်သည်။ "ထင်ကြေးပေးတာက အနာဂတ်မှာ တရားမဝင်ဘူးလို့ ယူဆတာလား"

ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ရဲ့နားရွက်နားကိုသွားပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနှစ်ရဲ့ ဒုတိယနှစ်ဝက်မှာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနဲ့ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရောက်ရှိလာတော့မယ်လို့ ထင်ရတယ်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနဲ့ ဖွင့်လှစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒါက တရားမဝင်ဘူးဆိုတာဖြစ်လာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ တရားဝင်အတိုင်းဖြစ်လာမှာ"

နားထောင်ပြီးသည့်နောက် ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့နားနားကပ်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "လအနည်းငယ်လောက်ကြာပြီးရင် ဒါက တရားဝင်သွားလိမ့်မယ်။ ကိုယ်တို့ အမြဲတမ်း ဥပဒေကို ချိုးဖောက်နေတာပဲ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကိုယ်တို့က ပိုကြီးတဲ့ငွေကို ယူနေတာ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီလိုတရားမ၀င်စီးပွားရေးမျိုးက လအနည်းငယ်လောက်ပါပဲ။ မင်းပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း မကြာခင် တရားဝင်ဖြစ်လာတော့မှာပါ"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရန်ယန်၏ ပါးစပ်မှ ကြီးမားသော မှန်းဆချက်အချို့ကို ရယူခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ပဉ္စမမြောက် သခင်သည် ဤပင်လယ်စာ ပြုပြင်ရေး စက်ရုံကို ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းကို နာမည်တွင်သာ ထိန်းသိမ်းရန် ပလက်ဖောင်းကို လိုအပ်နေပေမည်။

ပုဂ္ဂလိကပိုင် ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုများပြုလုပ်သော်လည်း ထောက်ပံ့ရေးနှင့် စျေးကွက်ရှာဖွေရေးအေဂျင်စီတွင် အလုပ်လုပ်နေသည့် လျိုမြို့တော်မှ ဝမ်ရှန်း ကဲ့သို့ပင်။

ဒါပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကတော့ ဒီကိစ္စကို အတော်လေး စိတ်ပူနေတုန်းပဲ...

သူမသည် ညာဘက်နှင့်ဘယ်ဘက်သို့တွေးကာ ရန်ယန်၏ နားရွက်ကိုဆွဲကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် နောက်လအနည်းငယ်ကြာရင် ရှင်ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။ ရှင်ပညာရေးအတွက် ရပ်တန့်ခံရမှာ။ ထောင်ထဲသွားရမှာလား။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ ငွေ ပမာဏက အရမ်းကြီးတယ်"

ရန်ယန်သည် သူမ၏ စကားကြောင့် သူမရဲ့စိုးရိမ်သောကများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့နှုတ်ခမ်းပါးလွှာကို ညင်ညင်သာသာ စိမိသွားသည်။ သူမ နားထဲကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ့်မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြန်မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုနည်းလမ်း လဲ"

ရန်ယန် ပြန်ပြောလိုက်သည် - "နည်းလမ်းက မရှင်းသေးပါဘူး။ အဲ့တာက ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့ နှင့် ရန်ယန်တို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသည် ။

ကောင်းတယ်!

သူ့ကိုယုံတယ်။ သူ့ကိုယုံတယ်။

........

မဟုတ်ရင် တခြားဘာလုပ်နိုင်မှာတဲ့လဲ။

ညနေအိမ်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝမ်ရှို့ယင်နှင့် ရန်တယုံ တို့အား အလုပ်ထောက်ခံစာအသစ်နှစ်စောင်ကို ပြသခဲ့သည်။

ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ ရန်တယုံတို့အား နှစ်ယောက်စလုံး မြို့ကနေ မြို့တော်ကို တိုက်ရိုက် ပြောင်းရွှေ့ပြီး ပုံမှန် အလုပ်သမားတွေ ဖြစ်လာကြပြီး နှစ်ယောက်လုံးတွက် အံ့သြတဲ့ အသံတွေ ထွက်ခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ရှို့ယင်သည် အလုပ်ထောက်ခံစာနှစ်စောင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူတို့ကို အထပ်ထပ်အခါခါ ကြည့်ကာ ရယ်နေခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒီလိုနဲ့ တခြားကောင်းတဲ့ အရာတွေ မင်းတို့အပေါ် ကျရောက်သွားပြီမလား။ ငါတို့ရဲ့ တတိယမိသားစုက သိပ်မကြာသေးခင်ကမှ ကံကောင်းလာတာပဲ။ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ" ဝမ်ရှို့ယင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံက တုန်ယင်နေပြီး အချက်အလက်အားလုံးကို သိရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

"အမေ ကျွန်မ အမေ့ကို ပြောလိုက်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်လို့ ကျွန်မတို့မြို့တော်ကို တိုက်ရိုက် ပြောင်းရွှေ့ခံရတာ။ ကျွန်မတို့ကို အဲဒီကို ပြောင်းပေးလိုက်တာ"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝမ်ရှို့ယင်ကိုသာ လှည့်စားနိုင်သည်။ ဝမ်ရှို့ယင်၏ ပခုံးကိုကိုင်လိုက်ပြီး မီးဖိုဘက်သို့တွန်းလိုက်သည်။ "အမေ မြန်မြန်ထမင်းစားစရာတစ်ခုလုပ်ပေးပါဦး။ နောက်ဆိုရင် ကျွန်မတို့မြို့မှာ တိုက်ရိုက်နေလို့ရပြီလေ။ ကျွန်မ နားရက်ရရင် ဒီကိုတစ်ခါတော့ပြန်လာမယ်။ ဟိုမှာ အလုပ်နေရာတွေရှိတယ်"

"အို့...မင်းတို့နှစ်ယောက် တိုက်ရိုက်ပြောင်းသွားတော့..... "

ဝမ်ရှို့ယင်က ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာနဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ပုံမှန်အလုပ်တစ်ခုလုပ်ရတာ တကယ်ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းတို့နှစ်ယောက်က ပြောင်းသွားတော့မှာလေ။ သူ့အဖေနဲ့ငါလည်း အရမ်းဝမ်းနည်းနေရတော့မယ်"

ညစာစားပွဲတွင် ရန်ယန်နှင့် ရန်တယုံတို့သည် မျက်လုံးပြူးကျယ်ကျယ်ဖြင့် ထိုင်နေကြသည်။

ရန်တယုံလည်း အရမ်းပျော်နေပေမယ့် ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရန်တယုံကထို အကြောင်းကို သိပ်ပြီး ရှင်းမပြနိုင်ခဲ့ဘူး။

ကလေးနှစ်ယောက် မြို့ကိုပြောင်းနေတော့မယ်ဆိုတာကို ကြားတော့ ရန်တယုံရဲ့ နှလုံးသားက စိတ်ပျက်သွားပေမယ့် ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ထုတ်ဖော်မပြနိုင်ခဲ့ချေ။

သူသည် သူ့ဘေးတွင် လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ သောက်နေသည့် ရန်ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရန်ယန်လည်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သားအဖနှစ်ယောက် အသံမထွက်ဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

တစ်ဖက်တွင် ယောက္ခမနှင့်ချွေးမစုံတွဲ ဖြစ်သည့် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ဝမ်ရှို့ယင်တို့သည် ရယ်မောလျက် စကားပြောနေကြသည်။

"အမေ တစ်ပတ်မှာ တစ်ရက် နှစ်ရက်လောက်တော့ ဒီမှာနေဖို့ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။ အားလပ်ရက်တွေက တော်တော်များနေသေးလို့ စိတ်မပူပါနဲ့။ အခြေခံအားဖြင့်တော့ ကျွန်မတို့ ဘာမှ ယူသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအိမ်ကို ကျွန်မတို့ စောင့်ရှောက်ဖို့လိုသေးတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ အိမ်သစ်အတွက် အမေ ကျွန်မနဲ့ ရန်ယန်အတွက် အခန်းချန်ထားပေးရမယ်နော်။ ကျွန်မတို့အဲဒီမှာ ခဏခဏနေဖို့ ပြန်လာရဦးမှာ"

ဝမ်ရှို့ယင်က ခေါင်းကို တည့်တည့် ညိမ့်ပြလိုက်သည်။ "ဒါက သေချာပေါက် သမီးတို့အတွက်ပဲ။ သမီးတို့တွေက အလုပ်ထွက်လုပ်တာ။ သမီးတို့က ပြန်မလာကြမှာမှ မဟုတ်တာ၊ သမီးက ငါ့ ရဲ့မိသားစုပဲ!.သမီး ဝက်ဆီနဲ့ထမင်း စားချင်လား"

လင်းရှောင်ယွဲ့ အရူးအမူး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စားမယ် စားမယ် စားမယ် စားမယ်"

ဝမ်ရှို့ယင်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ သမီးအတွက်ချက်ချင်း ရောမွှေလိုက်မယ်။ ဒါက စားစရာတစ်မျိုးပဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝမ်ရှို့ယင်၏ ပခုံးပေါ် ပျော်ရွှင်စွာ မှီနေပြီး စကားပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ရှောင်ယန်နဲ့ ကျွန်မ ဒီမှာ မရှိတော့ရင် အမေလည်း ထမင်း ပိုစားရမယ်နော်။ နေ့တိုင်း အသားစားဖို့ မမေ့နဲ့။ အမေ စိတ်တိုနေရင် ကျွန်မကို ဖုန်းဆက်လိုက်။ အမေ့ကိုလာခေါ်ဖို့ အိမ်ပြန်လာခဲ့မယ်"

"ကောင်းပြီ၊ အခု သမီးနဲ့ငါက တစ်ဖက်တည်းရှိနေတာပဲ၊ သမီးကို ပြောလို့ရတယ်။"

ဝမ်ရှို့ယင်က ပြုံးပြီး ဟိုမှာထိုင်နေတဲ့ ရန်တယုံကို ရုတ်တရက် လှမ်းပြောလိုက်သည်။ " ရှောင်ယန် ရဲ့အဖေ ရှင် ကြားရဲ့လား။ ရှင့်သားရဲ့အမေဖြစ်တဲ့ ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်လို့မရဘူး။ ကျွန်မ သူတို့ကိုဖုန်းဆက်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံးကို လာခေါ်ခိုင်းလိုက်မှာ "

ရန်တယုံ ငိုရခက် ရယ်ရခက် ဖြစ်နေသည်။ "ငါမင်းကိုအနိုင်ကျင့်မှာမဟုတ်ဘူး...ငါထင်တာတော့ ...မင်းကို ငါဘယ်လိုအနိုင်ကျင့်နိုင်မှာလဲ ဟမ်"

သူမကို အမြဲရှက်နေတာမဟုတ်လား။

"စကားမစပ်..."

ဝမ်ရှို့ယင် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။ "ပထမမိသားစုရဲ့ ရန်ဟုန်ရင်က နောက်လမှာ လက်ထပ်တော့မှာ။ မိသားစုက ဝိုင်မြည်းစမ်းဖို့ ဖိတ်တယ်။ ငါတို့မိသားစုကိုလည်း အဲဒီမှာပဲ စားဖို့ဖိတ်ထားတယ်။ နင်တို့နှစ်ယောက်စားဖို့ပြန်လာကြမှာလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့ မေးလိုက်သည်။ "သမီးတို့ မိသားစု လက်ဆောင်ပေးရမှာလား"

ဝမ်ရှို့ယင်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့မိသားစုရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ခွဲထားတာမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့အဲ့တာကို ရှောင်လို့မရဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့ - "ဒါဆို ပြန်လာစားမယ်။ အမေ ဘာလက်ဆောင်မှ ပေးလို့မရဘူး"