အခန်း (၁၁၅)

"ရှောင်ယွဲ့၊ ရှောင်ယန် မင်းတို့ပြန်လာကြပြီပေါ့"

မီးဖိုချောင်အသစ်တွင် ခါးစည်းဝတ်ထားသည့် ဝမ်ရှို့ယင်သည် သူမ၏လက်ထဲတွင် ယောင်းမကြီးကိုကိုင်က အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ တံခါးဝနားတွင် လူအားလုံးကို မြင်သောအခါ လှမ်းကြည့်ရန် တက်လာခဲ့သည်။

"အမေ ကျွန်မအိမ်မှာထားဖို့ စက်ဘီးအသစ်ဝယ်လာတယ်။ နောက်ခါကျရင် မြို့ကိုသွားရင် အချိန်တစ်ဝက်ကျော်လောက် သက်သာသလို စွမ်းအင်လည်း သက်သာသွားမှာ " လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝမ်ရှို့ယင်ကို ချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်သည်။

"အိုး ဒါက ငါတို့မိသားစုဟာပေါ့"

ဝမ်ရှို့ယင်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး စက်ဘီးပေါ်မှ မျက်လုံးများကို ဖယ်ခွာထားရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

ပိုင်ရှင်ထွက်လာသောအခါ ရွာသားများက သူမကို လမ်းဖယ်ပေးကြပြီး ဝမ်ရှို့ယင်သည် စက်ဘီးအသစ်ကို ကြည့်ရန် ကမန်းကတန်းဝင်လာခဲ့သည်။

အသစ်စက်စက်ပဲ...

ဝမ်ရှို့ယင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်က အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး။

"အိုး၊ ဒါက အရမ်းကောင်းတယ်။ ငါတို့မှာ စက်ဘီးရှိသွားပြီ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ နှင့် ရန်ယန်တို့သည် မိသားစုအတွက် အိမ်အသစ်ဆောက်ပြီး မိသားစုအတွက် စက်ဘီးတစ်စီး ထပ်ထည့်ပေးထားသည်။ သူတို့မိသားစုရဲ့ဘဝက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုကောင်းလာပြီး တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် ပိုပိုပြီး ချမ်းသာလာကြသည်။

ဝမ်ရှို့ယင်၏ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ယခုနှစ်တွင် သိုဝှက်သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ သူမသည် ယခင်က ဤမျှလောက် မပျော်ရွှင်ခဲ့ဖူးပေ။

ဟုတ်ပါတယ် သူမ မျက်ခုံးကို ဒီလောက်ထိ မပင့်တင်ဖူးဘူး။

"နင်က ကံကောင်းလိုက်တာ၊ နင့်ရဲ့သားနဲ့ချွေးမက အရမ်းတော်တာပဲ။ နင့်ကို အိမ်တစ်လုံးဆောက်ပေးပြီး စက်ဘီးဝယ်ပေးတယ်။ အနာဂတ်မှာ မြို့မှာ ဘာမဆို အသစ်အဆန်းတွေပေါ်လာရင် အိမ်ပြန်သယ်လာလိမ့်မယ်။နင်တို့ လူကြီးနှစ်ယောက် အလုပ်လုပ်စရာကိုမလိုတော့ဘူး"

သူတို့၏ ယခင်အိမ်နီးချင်းဖြစ်သော လင်းတမိန်သည် ဝမ်ရှို့ယင်၏ လက်ကို ပုတ်ကာ သူမကို ရယ်မောလျက် စနောက်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူမပြောခဲ့တာတွေက လုံးဝအမှန်တွေပဲ။

ဝမ်ရှို့ယင်သည် အမှန်တရားနှင့် ချီးမွမ်းစကားများကို နားထောင်ရတာကို နှစ်သက်သည်။

ကြားရတာ ဝမ်းသာသည်။

"ဟားဟား၊ နင်ပြောသလောက်ကြီးလည်း မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် အားလုံးက ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်!"

ဝမ်ရှို့ယင်၏ အမြီးသည် လေထဲတွင် လွင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ရွာသားများရှေ့တွင် သူမသည် အရမ်းကြီးဝင့်ကြွားပြနေလို့မရတာကြောင့် သူမသည် ကျိုးနွံပြီး နှိမ့်ချသော စကားများကိုသာ ပြောရမည်။ သူမ၏ ဝင့်ကြွားသော မျက်နှာဖြင့် အခန်းကြီးရှိ ဒုတိယမိသားစုမှ လူများသည် အလွန်စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်နေကြသည်။

"စီးကြည့်လို့ရလား" ရန်ရွှေ့ချန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်"လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရလဒ်အနေနဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့က သဘောတူပြီးနောက် ဝမ်ရှို့ယင်က သဘောမတူပြန်ဘူး။ သူမ စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို အမြန်ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။ "နင် ဒီကားအသစ်စီးလိုက်ရင် ဟောင်းသွားလိမ့်မယ်။ ဆင်း၊ ဆင်း၊ ဟောင်းသွားရင် ပေးစီးမယ်။ ငါတောင်အရင် စမ်းပြီးမစီးကြည့် ရသေးဘူး"

ဝမ်ရှို့ယင်၏ စနောက်ခြင်းကို ခံရသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူများအားလုံး ရယ်မောခဲ့ကြသည်။

ရန်ရွှေ့ချန်က မပျော်တာကိုမခံစားရဘူး။ သူလည်း ရယ်ခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ငါမစီးတော့ဘူး၊ ငါမစီးဘူး။ မင်းစီးပြီးမှပဲ စီးတော့မယ်"

"မြန်မြန်၊ ဒီစက်ဘီးကို အထဲကို ရွှေ့လိုက်" ဝမ်ရှို့ယင် က သူမ စက်ဘီးကို အကာအကွယ်ပေးနေကာ ဆိုခဲ့သည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းက စက်ဘီးကို အိမ်ထဲသို့ ရွှေ့ကာ လစ်လပ်သောအခန်းကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။

မိသားစုရှိ စက်ဘီး၏ အဆင့်အတန်းသည် အလွန်ဂုဏ်ယူစရာကောင်းလှသည်။

အဲ့တာက အိမ်မွေးတိရိစ္ဆာန်တစ်ကောင်ဖြစ်ပြန်သည်။ အိမ်ထဲမှာ အခန်းတစ်ခန်းယူထားသည်။

ညစာအတွက် ခြံဝင်းထဲတွင် စားပွဲငါးလုံးစီကို ပန်းကန်လုံး ၁၀လုံးစီ၊ အရောင်တူ ပန်းကန်အကြီးအသေး ပန်းကန်လုံးအကြီး ၁၀လုံးစီပါရှိသည်။

ရွာသားများသည်အရက်သောက်ကာ အမဲသားကို စားပြီး ခွက်ကို မြှောက်ကာ အိမ်အသစ်နှင့် စက်ဘီးဝယ်ထားသည့် ရန်တယုံ၏ မိသားစုကို ဂုဏ်ပြုစကားဆိုကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်တို့ကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော သားနှင့်ချွေးမများ ထွန်းကားလာသည့်အတွက် ရန်တယုံအား အလားတူ ဂုဏ်ပြုစကားများ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

မိသားစုတိုင်း ရန်တယုံရဲ့မိသားစုအတွက် ပျော်ရွှင်နေချိန်မှာ ရန်ရဲ့မိသားစုရဲ့ ဒုတိယမိသားစုကသာ ပျမ်းမျှအမူအရာရှိခဲ့သည်...

ဒုတိယမိသားစုနှင့် ပထမမိသားစုရှိ မိသားစုနှစ်စုကို အဖိုးနှင့် အဖွားရန်တို့နှင့်အတူ ပေါင်းစည်းခဲ့သည်။ စားပွဲမှာ ထိုင်ခုံတွေ အကုန်ပြည့်သွားသည်။ နှစ်ယောက်သား ငေးကြည့်ကာ စားနေကြသည်။ နောက်စားပွဲတွေပေါ်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုက သူတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်သလိုပဲ။ သူတို့ မှာ စားဖို့ပဲရှိသည်။

ဤကဲ့သို့သော လေထုနှင့် အံဝင်ခွင်ကျမဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဤငါးကြီးများ၊ အသားများနှင့် ပုစွန်များပါသော စားပွဲသည် သူတို့ရဲ့အာရုံကိုဆွဲဆောင်ရန် လုံလောက်သည်။

ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အစားအစာတွေကို စားခဲ့တာ ကြာပြီ။ အမဲသားကို စားရသလို၊ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကြသည်.....

အဖွားရန်နှင့် အဖိုးရန်တို့သည် ပထမမိသားစုတွင် တစ်လခန့် သက်သတ်လွတ်စားကြသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ သူတို့လည်း အသားစားချင်ကြသည်။ သူတို့ ပါးစပ်ထဲကို အသား အကြီးကြီး တစ်တုံး ထိုးထည့်ခဲ့သည်။

သူတို့ စားပွဲမှာ သက်သတ်လွတ်ဟင်းလျာတွေကို အခြေခံအားဖြင့် မထိခဲ့တဲ့ အသားဟင်းတွေ စားခဲ့ရတာ ကြာပါပြီ။

ထမင်းစားပြီးခါနီးတွင် အိမ်ကြီးမိသားစုမှ ရန်တကျွင်း က ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် စားပွဲတစ်ခုသို့ သွားခါနီးတွင် "တယုံ၊ ဒီကို ခဏလာပါဦး" ဟု အော်လိုက်သည်။

ရန်တယုံသည် ယနေ့ မိသားစုနှစ်စုကို အလွန်အကျွံဂရုစိုက်ခြင်းမှ တားမြစ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ရန်တကျွင်းက သူ့ကို ခေါ်ခဲ့သည်။ ရန်တကျွင်းက စကားတောင် စပြီး မပြောခဲ့ပေမယ့် ရန်တယုံရဲ့ နှလုံးဟာ ဒရမ်လို ခုန်နေပြီ။

"တယုံ၊ အိမ်သစ်ကိုပြောင်းလာတဲ့ မင်းမိသားစုအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဒါက လေးမြတ်တဲ့အမှတ်အသားဖြစ်နေတုန်းပဲ..."

ရန်တကျွင်းသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ အနီရောင်စာအိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ရန်တယုံ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ "ငါတို့ပထမမိသားစုကိုယ်စား အိမ်သစ်ဆောက်ပြီး စက်ဘီးအသစ်ဝယ်ခဲ့တဲ့ မင်းတို့မိသားစုကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်"

"ဟုတ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို"

ရန်တယုံသည် စာအိတ်အနီကို တွေ့လိုက်ရတော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

စာအိတ်အနီကို လက်ခံပြီး ထွက်သွားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ ရန်တကျွင်းက သူ့ကို ပြန်ဆွဲခဲ့သည်။ "တယုံ၊ ငါမင်းကို ပြောစရာတစ်ခုရှိသေးတယ်"

"အာ"

ရန်တယုံသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး မှားယွင်းနေတဲ့ချွေးအလွှာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့နဖူးကို မြန်မြန်ထိလိုက်သည်... ချွေး မရှိဘူး။

" အဖေနဲ့အမေက ငါတို့အိမ်မှာ တစ်လလောက်နေတယ်။ အရင်က ရွာသူကြီး ချမှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းတွေအရ ဒုတိယမိသားစုမှာ သွားပြီးတော့ နေသင့်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ ဒုတိယမိသားစုက လစဥ်အကြွေးတွေအတွက် ယွမ် ၈၀ ပေးရတယ်လေ။ သူတို့မိသားစုက နောက်ဆုံးထမင်းစားတာဖြစ်ပေမယ့် နောက်ထပ် ထမင်းမစားဘူးဆို။ ဒါနဲ့သူတို့ ဒီထမင်းစားဖို့ ဒီကိုလာလည်တာ။ သူတို့မိသားစုဆီက အနီရောင်စာအိတ်ထဲ တစ်ယွမ်တောင် မရဘူး။ ဒါနဲ့ ဒုတိယအိမ်ကိုကျော်ပြီး မင်းမိသားစုဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ်မသွားခိုင်းရမှာလဲ။ ငါတို့မိဘတွေ ဒီမှာနေခိုင်းလိုက်ပါ"ရန်တကျွင်းက ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အသံနဲ့ ပြောခဲ့သည်။

ရန်တကျွင်းက အခု ဒုတိယမိသားစုအတွက် စကားပြောနေတာကြောင့် ဒုတိယမိသားစုက ရန်တလင်းက အလျင်အမြန်ပြောခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ တယုံ၊ ငါတို့မိသားစုမှာ တစ်ချိန်လုံး မုန့်တွေရှိတယ်၊ တစ်ခါတလေတော့ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် တစ်လုံးပဲ စားလို့ရတယ်။ အဖေ တို့ ငါတို့အိမ်ကိုလာရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်မှာ။ခဏတစ်ခါ ငါတို့ဗိုက်ဆာရင် ငါတို့အတွက်ကတော့ အဆင်ပြေပါတယ် ဒါပေမယ့် လူကြီး နှစ်ယောက် ဗိုက်ဆာရင် မကောင်းဘူး။ မင်းတို့မိသားစုက အိမ်အသစ်ကိုပြောင်းသွားပြီ၊ အခန်းလွတ်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ အိမ်ထဲမှာ လူကြီး နှစ်ယောက် နေတာက ပြဿနာ မရှိလောက်ပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်း ဒီမှာ ကောင်းကောင်း စားနိုင် သောက်နိုင်တယ်။ အဲ့တာက အဆင်ပြေတယ်လို့ ထင်လား"

ပထမနှင့် ဒုတိယ ညီအစ်ကို များသည် တတိယကို ဤကဲ့သို့ ပြောကြသည်။ ရန်တယုံသည် ပန်းကန်ထဲမှာ နစ်မြုပ်နေသော လူကြီးနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်ကာ သူ့နှလုံးသားက ဗလာဖြစ်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒုတိယအစ်ကို၊ ခဏလေးနော်..."

ရန်တယုံသည် အရင်က ဝမ်ရှို့ယင်ရဲ့ နေ့တိုင်း ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာကိုခံခဲ့ရသည်။ အခုတော့ သူတစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ချက်မချရဲတော့ဘူး။

သူချက်ချင်း အခြားစားပွဲတစ်ခုသို့သွားကာ ဝမ်ရှို့ယင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဤစားပွဲတွင် သူ့ပထမနှင့် ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူ၏ တောင်းဆိုမှုအကြောင်း ဝမ်ရှို့ယင်အား ပြောပြပြီး ဝမ်ရှို့ယင်ကို တိုက်ရိုက်ဆုံးဖြတ်ချက်ချခွင့်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့ယင်သည် လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ဒုတိယမိသားစု၏ ယခင်အခြေအနေများကို တွေးတောနေသည်...

အိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်လလောက် ပင်ပန်းဆင်းရဲခံကာနေခဲ့ရတာလို့ တွေးကြည့်တော့ သူတို့ ဒီကိုလာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး...

ဒါပေမယ့်လည်း ဝမ်ရှို့ယင်၏ နှလုံးသားသည် မသေချာမရေရာမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူမလည်း စားပွဲကလူတွေကို ပြောလိုက်သည်။ "ခဏနော်...."

ထို့နောက် ဝမ်ရှို့ယင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဒုတိယမိသားစုအကြောင်း လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို ပြောပြလိုက်သည်။

ဒုတိယမိသားစုသည် တတိယမိသားစုက ယခု လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားကို နားထောင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

လူကြီးနှစ်ယောက်က ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်ဘဲ အငယ်တစ်ယောက်ရဲ့စကားကို နားထောင်ရမှာလား။

ရယ်စရာကောင်းပြီး ရူးမိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ကြောက်ကြသည်...

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့ ထွက်လာသည်နှင့် သူမက မကြာခဏဆိုသလို သူမရဲ့မျက်နှာကို လျစ်လျူရှုကာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းများကိုပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ငြင်းရင် သူတို့ ပါးစပ်တွေ ပျက်ပြီး အသုံးမဝင်မှာကို ကြောက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရန်ယန်မှာ မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ရန်ယန်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဒုတိယမိသားစုရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေဟာ ရိုးရှင်းကြောင်းပြောပြထားခဲ့သည်။

ဒီတော့ တတိယမိသားစုရဲ့ မိသားစုလေးယောက်က စားပွဲမှာရပ်ပြီး စည်းလုံးကြသည့။

"အင်း... မင်းတို့ မိသားစုလေးယောက် တွေ့ဆုံ ဆွေးနွေးဖို့ လိုလို့လား" ရန်တကျွင်းက တိုက်ပွဲအကြောင်းပြောပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဆွေးနွေးဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒါက ကြီးကြီးမားမားမှ မဟုတ်တာ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ က တတိယမိသားစုအစားပြောလိုက်သည်။ "ဒုတိယမိသားစုကို ရွေးချယ်ဖို့မကျော်သွားခင်မှာ ကျွန်မ အရင်ဆုံးတစ်ခုလောက်တော့ သိချင်တယ်- အဖိုးအဖွားတွေမှာ ဝင်ငွေလုံးဝမရှိဘူးလား။ ကျွန်မသိသလောက်ကတော့ အလုပ်မလုပ်ပေမယ့် အငြိမ်းစားယူပြီးရင် လစဉ် လစာရဲ့တစ်ဝက်ကို ရနိုင်ပါသေးတယ်"

"သူတို့က ငွေကို သဘာဝအတိုင်း အသုံးမချတတ်တဲ့ လူကြီး နှစ်ယောက်လေ။ ပိုက်ဆံကို လိုအပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးဖို့ သိမ်းထားတာ"

ရန်ချန်ယွီက ကြင်နာစွာပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ခွဲနေကြပြီးတဲ့ နောက် လူကြီးနှစ်ယောက်မှာ မီးဖိုချောင်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ငါတို့က သူတို့ ကို ကိုယ်တိုင်စားဖို့ ဝယ်ပြီး ကိုယ့်ထမင်းဟင်းကို ချက်စားဖို့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူးလေ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းယမ်းကာ ရန်ချန်ယွီ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို တိုက်ရိုက် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ "အခု ကျွန်မတို့ မိသားစုအိမ်ပြောင်းသွားတာက မီးဖိုချောင်က ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ လူကြီး နှစ်ယောက်က အဲ့တာကို ကိုယ့်ဘာသာ မီးရှို့ဖို့ ဆန္ဒရှိနေရင် ပိုက်ဆံနဲ့ လုပ်လို့ရတဲ့ နည်းလမ်း ရှိသေးတယ်လေ "

"မဟုတ်ဘူး၊ အခု လူကြီးနှစ်ယောက် ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ အိမ်အကြောင်း ငါတို့ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဒုတိယမိသားစုမှ ရန်တလင်းက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ " အဖေနဲ့အမေတို့ လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ငါတို့လိုသားတွေက သူတို့ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ဝတ္တရားရှိနေတုန်းပဲ။ ငါတို့က မိဘတွေရဲ့ အစားအသောက်ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရမယ့် သူတွေဖြစ်ပေမယ့် သူတို့က ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်တဲ့သူတွေဖြစ်နေတုန်းပဲ။ အဓိကအချက်က ငါတို့မိသားစုရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေပဲ ...... တတိယမိသားစုလည်း မြင်နေတာပဲ။ ငါတို့မိသားစုက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်တောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တာ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စားသောက်ဖို့အတွက်ကို ငါတို့ မစီမံပေးနိုင်ဘူး။ မင်တို့မိသားစုနှစ်စုလုံး ဂရုမစိုက်ကြဘူးဆိုရင် ဒီလမှာ လစ်လပ်သွားလိမ့်မယ်။ ငါတို့မိဘတွေ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ပိုက်ဆံပေးရမှာပဲ "

ရန်တလင်း၏ စကားများသည် သူတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် တာဝန်ကို တိုက်ရိုက် ချိုးနှိမ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုတာက မိသားစုနှစ်စုက မိဘတွေကို ထမင်းမကျွေးရင် ဒီလအတွက် သူတို့ကိုယ်တိုင် ပေးရမယ်လို့ ဆိုလိုတာ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် သူတို့ကို ပြုစုကျွေးမွေးပြုစုပေးမည်မဟုတ်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ပထမမိသားစုတို့သည် ဤအဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်ကြပြီး လူကြီးနှစ်ယောက်လည်း နားလည်ကြသည်။

ဒုတိယမိသားစုသည် ယခင်က အရှက်ကင်းမဲ့ခဲ့ပြီး ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ပို၍ပင် ယုတ်မာလာကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က လူကြီးနှစ်ယောက်ကိုမေးလိုက်သည်။ "အဖိုးနဲ့ အဖွား၊ ဒုတိယမိသားစုက အဖိုးတို့ကို မထောက်ပံ့နိုင်တော့ဘူး၊ ပြီးတော့ ပထမနဲ့ တတိယမိသားစုက အဖိုးတို့ကို ထောက်ပံ့လိမ့်မယ်။ မိသားစုနှစ်စု တစ်လှည့်စီကျမှာပဲ ဒါက ပြဿနာမရှိဘူး ဒါပေမယ့် အဖိုးတို့ ကျွန်မတို့ကို အာမခံချက်အချို့ပေးဖို့ မျှော်လင့်တယ်။ အဖိုးတို့ရတဲ့ငွေကို ဒုတိယမိသားစုကို အနာဂတ်မှာ ပေးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ အဖိုးတို့ကတိပေးနိုင်ရင်ပေါ့။ အဖိုးတို့ ပထမမိသားစု ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့မိသားစုကိုပဲ ပေးလို့ရမယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ဟာကိုယ်သုံးတာမျိုးပဲလုပ်ရမယ်။ ဒါပေမယ့် ဒုတိယမိသားစုကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မှမပေးရဘူး။ အဲဒီအခြေအနေမျိုးမှာဆိုရင်တော့ အဖိုးတို့ကိုထောက်ပံ့ဖို့ ကျွန်မတို့မိသားစုနှစ်စုအတွက် အဆင်ပြေလိမ့်မယ်"

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားကိုကြားတော့ ဒုတိယမိသားစုမှ ချန်ချိုင်ယွင်က စားပွဲကို ရိုက်ပြီး ထလိုက်သည်။ "နင့်လိုလူမျိုးရှိသေးတာပဲ။ နင် အရင်က အရမ်းစျေးပေါတာကို ငါဘာလို့ သတိမထားမိခဲ့တာလဲ။ နင်က အဲဒီလူကြီးနှစ်ယောက်ရဲ့ ပိုက်ဆံကို ဂရုစိုက်ချင်နေသေးတာလား။ နင်က ဘယ်လိုလူလဲ"