အခန်း (၁၁၇)

ဘယ်နှစ်မှာ ဆိုတာက ကိစ္စမရှိဘူး။ ဘယ်မိသားစုပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုက်ဆံအများဆုံးရှာတဲ့သူက သူဌေးဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် မိသားစု၏ ဘဏ္ဍာရေးအာဏာကို ကိုင်စွဲထားသည့် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်တို့က ဦးဆောင်ရန် အစပြုခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်စလုံးက ဘာပြောပြော အဲ့တာကအတည်ပဲ။ ဝမ်ရှို့ယင်နှင့် ရန်တယုံတို့၏ ထင်မြင်ချက်များနှင့် စကားတွေက လုံးဝ အရေးမကြီးပေ။

"အမေ၊ အမေ ဘာတွေစဥ်းစားနေတာလဲ"

ချန်ချိုင်ယွင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်သောအခါ လူကြီးများသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ၏ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူပြီး အခုမှစပြီး ဒုတိယခွဲမိသားစုကို ပိုက်ဆံမပေးတော့သည့်အတွက် သူမ မယုံနိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်မက အမေနဲ့အဖေကို မထောက်ပံ့ဘူးလို့ ပြောနေတာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ မိသားစု အမေတို့ကို ထောက်ပံ့မှာပါ။ အမေတို့ နည်းနည်းတော့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ကျွန်မတို့က အမေတို့နှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်တာ မဟုတ်ဘူး" ချန်ချိုင်ယွင်က အရေးတကြီး ပြောလိုက်သည်။

သူ့အနားရှိ ရန်လျန်ဟွာကလည်းပြောခဲ့သည်။ "အဖိုးနဲ့ အဖွား၊ ဒီဈေးပေါတဲ့ ခွေးမပြောတာကို နားမထောင်နဲ့။သူက ကျွန်မတို့ မိသားစုကို ခွဲခဲ့တာ"

ထိုအချိန်တွင် ဒုတိယမိသားစုမှ ရန်တလင်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။ လူတိုင်းရဲ့ပြောသမျှကို နားထောင်ရင်း သူ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။

"တတိယ....."

ခက်ခဲပြီး ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော အယူဝါဒဖောက်ပြန်မှုကို ဆက်တိုက်လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် အဖွားရန်သည် ဒုတိယမိသားစု၏ စိုးရိမ်သောကမျက်လုံးများကို ရှောင်ရန် ရွေးချယ်ကာ ရန်တယုံကို တိုက်ရိုက်ပြောခဲ့သည်။ "နောက်လမှာ မင်းတို့အိမ်မှာ စားမယ်၊ ဒုတိယအိမ်ကို ကျော်လိုက်။ မင်းအဖေနဲ့ ငါလည်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမယ်ဆိုတာ မသိဘူး။ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ ဘဝမျိုးမှာတော့ မနေချင်ဘူး။ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို ငါတို့အမြဲတမ်း စုဆောင်းထားတာ မင်းအဲ့တာကို ကြိုက်သလို မျှဝေလို့ရတယ်။ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝမျိုးကိုပဲ ငါတို့ လိုချင်တယ်၊ ကျန်တာတွေအားလုံးက အရေးမကြီးဘူး"

အဖွား၏ စကားများသည် ဒုတိယမိသားစုကို စွန့်လွှတ်ရန် ၎င်းတို့၏ သီးခြားဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ညီမျှသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က အဖိုးရန်ကို "အဖိုးကော ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု တမင်တကာ မေးလိုက်သည်။

အဖိုး ရန်က နှုတ်ဆိတ်နေသည်။ ဒါက တကယ်တော့ သိတက်နားလည်ခြင်းလို့ အဓိပ္ပါယ်ရသည်။

"အဖေ အမေတို့ နှစ်ယောက် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် ချန်ချိုင်ယွင်သည် ထပ်အော်ကာ သူမထိုင်ခုံမှ တိုက်ရိုက်ထရပ်လိုက်ပြန်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ရန်တလင်းက သူမနဲ့အတူ မတ်တတ်ထရပ်ခဲ့ပေမယ့် သူမကို ကူညီဖို့ မတ်တပ်မရပ်ဘဲ သူမရဲ့လက်ကို တိုက်ရိုက်ဆွဲသွားလိုက်သည်။

"အမေနဲ့အဖေ..."

ရန်လျန်ဟွာက ဖြစ်ပျက်နေတာကို မသိလိုက်ခင်မှာ သူမမိဘတွေ ခြံဝင်းထဲက ရုန်းကန်ကာထွက်နေတာကို ကြည့်ပြီး သူတို့တွေ ထွက်သွားတာကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်လျန်ဟွာကို သတိပေးလိုက်သည်။ "နင့်မိဘတွေ အိမ်ပြန်သင့်တယ်။ နင်လည်း မြန်မြန်ပြန်သင့်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စားပွဲပေါ်မှာ စားစရာတွေလည်း ကုန်ခါနီးပြီ"

"ဘာလို့ လာဂရုစိုက်နေတာလဲ"

ရန်လျန်ဟွာသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အော်ငေါက်လိုက်သော်လည်း နာခံမှုဖြင့် ထကာ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဒုတိယမိသားစုသည် ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဆက်စားကြရအောင်။ မိသားစု အရှုပ်အရှင်းကို မြင်ဖူးသူတိုင်း စိတ်မကောင်းကြဘူး။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆွေမျိုးများနှင့် အိမ်နီးနားချင်းများ၏ စားပွဲအများအပြားကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်စွာ နှုတ်ခွန်းဆက်စကားဖြင့် မကြာမီ ခြံဝင်းသည် ၎င်း၏ယခင် အသက်ဝင်မှုကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်တို့သည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကြပြီး ဘောပင်နှင့် စာရွက်ကို ထုတ်ကာ လူကြီးနှစ်ယောက်၏ စားပွဲသို့ လာထိုင်ပြီး ဒုတိယမိသားစုကို ပိုက်ဆံမပေးကြောင်း သက်သေရေးခိုင်းပြီး လူကြီး နှစ်ယောက်ကို လေးစားစွာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

လူကြီးနှစ်ယောက်က သူတို့ရွေးချယ်ထားပြီးသားမို့ ဒီကိစ္စကို အလေးအနက်ထား ဆက်ဆံရမည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ကလည်း သက်သေနဲ့တကွရေးထားတာကိုကြည့်ပြီး လက်ဗွေနှိပ်ခိုင်းကာ ရွာလူကြီးကို သက်သေအဖြစ်ထားဖို့ လူကြီး နှစ်ယောက်ကို သူမနဲ့ မနက်ဖြန် ရွာသူကြီးဆီ လိုက်ခိုင်းခဲ့သည်။

အတွင်းရေးမှူးရဲ့ တရားဝင်လက်မှတ်လည်း ရှိသည်။ ဤနည်းဖြင့် ဤလက်မှတ်သည် တရားဝင် တရားဝင်သဘောတူညီချက်ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စဉ်းစားတွေးခေါ်ပြီး စေ့စပ်သေချာသည်။

သူမ၏ နောက်ဆက်တွဲ အစီအစဉ်များသည် ခြံတွင်းရှိလူတိုင်းကို ကျောခိုင်းကာ အေးခဲသွားစေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်ကို သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ဖြတ်သန်းသွားစေသည်။

ပထမမိသားစုအပါအဝင် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အသိအမှတ်ပြုမှုလွန်ကဲသော လုပ်ရပ်ကို မြင်လိုက်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားကို နားထောင်နေစဉ်တွင်၊ လူကြီးနှစ်ဦးသည် ဒုတိယမိသားစုအတွက် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရပြီး အချိန်အတော်ကြာ တွန့်ဆုတ်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

မူလက အဖွားရန်လိုချင်သည်မှာ တတိယမိသားစုကို ဦးစွာ ကတိပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ အနာဂတ်မှာ ဒုတိယမိသားစု ငွေလိုလျှင် ခိုးပေးရုံပဲ။

ဒါပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အလွန်တရားဝင်ပြီး လေးနက်သော အတွေးကြောင့် အဖွား၏ နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသည်။

အဆိုပါ သက်သေခံလက်မှတ်တွင် လူကြီးနှစ်ဦးသည် ဒုတိယမိသားစုအား သီးသန့်ငွေများ ပေးဆောင်ဆဲဖြစ်ပါက တတိယမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် အဆိုပါလူကြီးနှစ်ဦးကိုလည်း ဒုတိယမိသားစုအား ပေးခဲ့သည့် ပမာဏထက် ငါးဆပေးရန် လိုအပ်ကြောင်း သက်သေခံလက်မှတ်တွင် ဖော်ပြထားသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ လူကြီးတွေ ဒုတိယမိသားစုအား ငွေပေးလျှင် ဒုတိယမိသားစုအား ပေးထားသည့် ပမာဏထက် ငါးဆ ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ပထမနှင့် ဒုတိယမိသားစုများသည် လူကြီးအား တစ်သက်လုံး ထောက်ပံ့တော့မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုသည်။

လူကြီးနှစ်ယောက် အံသြသွားကြသည်။ ပထမမိသားစုသည် ၎င်းတို့၏ မိသားစုအတွက် အဆင်သင့်အခြေအနေဖြစ်သောကြောင့် သက်သေခံလက်မှတ်ကိုကြားရသည့်အတွက် ဝမ်းသာမိသည်။

သက်သေခံ စာကို စာမျက်နှာသုံးတွင် ရေးထားပြီး လူကြီးနှစ်ဦးက စာမျက်နှာသုံးပေါ်တွင် လက်ဗွေနှိပ်ကာ ၎င်း၏အမည်ကိုပင် ရေးနိုင်သူ အဖိုးက လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လက်မှတ်၏ စာမျက်နှာကြီးသုံးမျက်နှာကို ကောက်ယူပြီး မိတ္တူနှစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် လူကြီးနှစ်ဦးအား စာရွက်၏ စာမျက်နှာသုံးကိုလည်း ပေးခဲ့သည်။

စာချုပ်တစ်ခုလိုပါပဲ၊ လက်မှတ်ရေး ထိုးထားတာ။

"ဒါဆို မနက်ဖန် မနက်ကျရင် ရှောင်ယန်နဲ့ ကျွန်မ အဖိုးနဲ့အဖွားအတွက် ရွာလူကြီးကို သက်သေအဖြစ် ထားဖို့ လိုက်ပို့ပေးပြီး တရားဝင် တရားဝင် စာရွက်စာတမ်း ထုတ်ပေးဖို့အတွက် ရွာဌာနခွဲ အတွင်းရေးမှူးကို ရှာမယ်။ နေ့လည်ကျရင် ရှောင်ယန်နဲ့ ကျွန်မ အဖိုးအဖွားတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရွှေ့ပြီး ဒီအိမ်မှာ အဖိုးတို့အတွက် အခန်းဖွဲ့ပေးမယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်ပွဲခံအပြုံးတစ်ခုရှိသော်လည်း သူမ အလွန်လျင်မြန်စွာပြန်ခဲ့သည်။ "ကျွန်မတို့မိသားစုက ဒီအိမ်သစ်မှာ အခန်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အဖိုးနဲ့အဖွား ဘယ်အခန်းကို အကြိုက်ဆုံးအခန်းကို ရွေးလိုက်။ ကိုယ့်အခန်းထဲမှာနေရတာ ပျင်းလာရင် နေ့တိုင်း အခန်းပြောင်းလို့ရတယ်။ ကိစ္စမရှိဘူး။ ခြံထဲမှာ ကြက်တွေ၊ ဘဲတွေ၊ ပန်းတွေ နဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေစိုက်လို့ရတယ်။ အဖိုးနဲ့ အဖွားရဲ့ စိတ်အခြေအနေ ပေါ် မူတည်တယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ၏ စကားများသည် မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များနှင့် တူသည်။

စာချုပ်ချုပ်ပြီးတဲ့ လူကြီးနှစ်ယောက်က တဖြည်းဖြည်း လေးလံနေသလိုခံစားနေရပြီးနောက် နေသာလာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မကြာမီ တတိယမိသားစု၏ အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ အိမ်သစ်တွင်နေထိုင်ကြပြီး ဤအိမ်သစ်သည် တကယ်ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်မြင်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် ရင်ခုန်နေကြဆဲပင်။

ကိစ္စပြီးတာနဲ့ ပွဲက ပြီးလုနီးနီးပဲ။

ရန်ယန်သည် ဧည့်သည်များကိုကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ရန်တယုံသည် လူကြီး နှစ်ယောက်ကို အိမ်ပြန်ပို့ရန် ညအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ နှင့် ဝမ်ရှို့ယင်တို့သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပန်းကန်ဆေးနေကြသည်။

ဝမ်ရှို့ယင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက သဘောကျမှုကို ပြသနေသည်။ သူမ စကားပြောပြ စရာမလိုဘူး။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမကို ချီးကျူးနေတာ သိသည်။

"အမေ ဒီည ဒီကိစ္စကို ကျွန်မကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ၎င်းအတွက် ဂုဏ်ယူခဲ့သေးသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အကောင်းဆုံးပဲ"

ဝမ်ရှို့ယင် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သမီးလို အစွမ်းထက်တဲ့ ချွေးမတစ်ယောက်ရတာက ငါ့အတွက်တကယ်ကို ဘုရားရဲ့ကောင်းချီးပေးသနားတာကို ရှိခိုးဖို့ နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့ရမယ်။ အခုအချိန်ကစပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့မိသားစုက ဒုက္ခမရောက်တော့ဘူး။ ချန်ချိုင်ယွင် အနိုင်ကျင့်တာကို ငါ နှစ်တွေ အများကြီးခံစားလာခဲ့ပြီးပြီ။ သူမရဲ့အဆုံးသတ်ကို ဒီညတွေ့လိုက်ရလို့ဝမ်းသားတယ်။ အရင်ကြွေးရှင် ချန်ချိုင်ယွင် ကို အကြွေးအတွက် ဖိထားတာထက် ပိုကောင်းတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ရယ်လိုက်သည်။ "အဲဒါက အကြွေးမတောင်းခင်မှာ ချန်ချိုင်ယွင် တခြားသူတွေကို ရှုံးသွားတာ။ ဒီည ဒီတိုက်ပွဲမှာ ချန်ချိုင်ယွင် ကျွန်မတို့ကို ရှုံးသွားတယ်"

"ဟုတ်တယ် သမီးက အရမ်းအစွမ်းထက်တယ် "

ဝမ်ရှို့ယင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို သဘောကျတဲ့ အကြည့်နဲ့ထပ်ပြီးကြည့်လိုက်သည်။ "တစ်ခါတစ်လေတော့ ငါ နားမလည်ဘူး။ သမီးရဲ့ ဦးနှောက်က အရမ်းမြန်တယ်၊ ထက်မြက်တယ်၊ ပါးနပ်တယ်။ သမီးရဲ့အမေက သမီးကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့များ ရောင်းထုတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တာလဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မ နားမလည်နိုင်ဘူး"

ဝမ်ရှို့ယင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အင်း၊ သမီးအမေက သမီးကို ရောင်းလိုက်လို့ ကံကောင်းသွားတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် သမီးလို ချွေးမကောင်းကောင်း ရှိမှာမဟုတ်ဘူး!"

ဝမ်ရှို့ယင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို တံတောင်နဲ့တို့လိုက်သည်။ " သမီးက အရမ်း ထက်မြက်တယ်။ ငါတို့ မိသားစုထဲ မြေးတစ်ယောက်လောက် ဘယ်အချိန် ပေါင်းထည့်ပေးနိုင်မှာလဲ။ သမီးရဲ့ ဗိုက်ထဲကနေ မွေးလာတဲ့ မြေးက ဉာဏ်ကောင်း တဲ့သူပဲဖြစ်ရမယ်!"

လင်းရှောင်ယွဲ့ သည် ဝမ်ရှို့ယင်၏ စကားကြောင့် ချက်ချင်း ရှက်သွားခဲ့သည်။ သူမ မျက်နှာငယ်လေး နီရဲသွားခဲ့သညယ “အမေ ဒီကိစ္စက သဘာဝအတိုင်းပဲ ဖြစ်သင့်တာ။ အလျင်စလို လုပ်လို့မရဘူး"

"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ ငါအလျင်မလိုတော့ပါဘူး"

ဝမ်ရှို့ယင်၏ မျက်နှာသည် အပြုံးများပြည့်လုမတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း မကူညီနိုင်ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။ "မကြာသေးခင်က ရှောင်ယန်နဲ့ ဘယ်နှစ်ခါလောက်ရှိပြီလဲ"

"အိုး အမေ အမေက လူကို သေအောင်လုပ်ချင်နေတာလား..."

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝမ်ရှို့ယင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးလက်အမျိုးသမီးတွေက ရှေးရိုးဆန်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ အမေက ဘာလို့မေးတာလဲ။ ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက် ပြန်ရုတ်သိမ်း။ ကျွန်မ ဘာကိုမှ မကြားမိဘူး"

ဝမ်ရှို့ယင်က ချက်ချင်းရယ်ပစ်လိုက်သည်။ "အင်းပါ၊ ငါမမေးခဲ့ဘူး။ ငါမမေးခဲ့ဘူး"

မီးဖိုချောင်ထဲ၌ လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ဝမ်ရှို့ယင်တို့၏ ရယ်မောသံက ထွက်လာခဲ့သည်။

ရန်ယန်သည် မူလက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ရှာရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားချင်သော်လည်း သူမပျော်နေသံကိုကြားတော့ သူသည် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်၏ ညနေခင်းစကားပြောချိန်ကို အနှောင့်အယှက်မပေးခဲ့ပေ။

ဒါပေမယ့် ရန်ယန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ဝမ်ရှို့ယင်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်...

မြေး။

ထိုသို့သော အသေးအမွှားကို တွေးတောရင်း ရန်ယန်၏ ပါးစပ်ထောင့်မှာလည်း အလိုအလျောက် မြင့်တက်လာသည်။

အခုတော့ အားလုံးအဆင်ပြေသွားပြီ၊ ဒီဟာကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ တကယ်အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။

......

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရေချိုးခန်းအသစ်တွင် ရေချိုးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သီးခြားရေချိုးခန်းတစ်ခုရှိပြီး သူမသည် Taobao ရှိ ရေပန်းခေါင်းနှင့် ရေပူပေးစက်ကိုဝယ်ခဲ့သည်။ ရိုးရိုးရေချိုးတာ အရမ်းအေးတာမဟုတ်ဘူး။

သူမ ကျေးလက်က ထွက်ပြီး အနာဂတ်ကို ပြန်ရောက်နေသလို ခံစားရသည်...

အခန်းသစ်ကို ပြန်သွားခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က စားပွဲခုံမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ဖတ်နေတဲ့ ရန်ယန်ကိုတွေ့တော့ သူမက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် အနောက်မှ ထွက်လာပြီး ရန်ယန်၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်လိုက်သည်။

"အိုး ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲက နီးပြီလား" လို့ လင်းရှောင်ယွဲ့ မေးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ နီးနေပြီ"

"ရန်ယန်" လို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဇွန်လရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲက ဇူလိုင်လထဲမှာပါ။

သူတို့ နှစ်ယောက် အခု စီးပွားရေး ကောင်းကောင်း လုပ်နေပြီ ဆိုတော့ ကောလိပ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ပြီးရင် ကောလိပ် တက်ဖို့ မလိုဘူး။

ရန်ယန်သည် ထိုခေတ်တွင် အလုပ်များလွန်းသည်။ ဖတ်ရှုသုံးသပ်ရန် အချိန်မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် မည်သည့်တက္ကသိုလ်မှ မတက်သင့်ဘူးဟု တွေးထင်မိသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို တွေ့ကြုံနေရသည်ဟုသာ တွေးလိုက်မိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို သင်ယူခြင်းနှင့် ဖြေဆိုခြင်းသည် သူ၏ ယခင်အိပ်မက်များဖြစ်သည်။

အရင်တုန်းကတော့ ကိုယ်ခွဲသုံးမျိုးရှိတဲ့အခါ ရီမောစရာကောင်းတဲ့ ဒီစရိုက်က စာအုပ်ပင်လယ်ထဲမှာ သူ့ခေါင်းကို မြှုပ်ပြီး ပြင်ပနဲ့ မထိတွေ့ရဲတဲ့အတွက် စာဖတ်လောကထဲကို နှစ်မြှုပ်ချင်ရုံ၊ လောကကြီးက လူတွေနဲ့အဆက်အသွယ်မလုပ်ချင်ရုံပဲ ...

ဒါပေမယ့် အခုက မတူတော့ဘူး။

အခုတော့ သူ့မှာ ကြောက်စရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။

သူတစ်ဦးတည်းသာရှိခဲ့သော သူ့မူလကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ယခုအသစ်စက်စက်ကမ္ဘာသစ်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့ သည် နေရာအများစုကို သိမ်းပိုက်ထားသည်။

ရန်ယန်သည် သူမနှင့်အတူ ကောင်းမွန်သောဘဝလေးကိုသာ ဖြတ်သန်းချင်ပြီး အခြားဘာကိုမှ မတွေးချင်တော့ပေ။

"ရှင် နားမလည်တဲ့ မေးခွန်းတွေ ရှိသေးလား ကျွန်မ ရှင့်ကို သင်ပေးနိုင်တယ် "

လင်းရှောင်ယွဲ့က ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ရွှေ့လိုက်ပြီး သူ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"နားမလည်တဲ့ မေးခွန်းတွေမှ အများကြီးပဲ"

ဒါပေမယ့် ရန်ယန်က စာအုပ်ကိုလှန်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေက ညင်သာစွာ ပင့်တက်လာသည်။ "ဒါပေမယ့် ဘာကမှ အရေးမကြီးဘူး၊ ကိုယ် မလေ့လာနိုင်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး"

"ကောလိပ်မတက်ချင်ဘူးလား" လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများက အံ့သြစွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ရန်ယန်က ပြုံးပြီး သူမ မျက်နှာလေးကို ကိုင်လိုက်သည်။ "အဲ့တာက အရေးမကြီးဘူး"

"ဟားဟား"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ရယ်လိုက်ပြီး ထကာ သူ့ပေါင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို ပြုံးပြုံးလေးကြည့်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ရှင်ဘာပဲပြောပြော ကျွန်မနားထောင်မယ်"

ရန်ယန်က သူမရဲ့ခါးကို ညှစ်လိုက်သည်။ "ကိုယ် သားလေးတစ်ယောက် လိုချင်တယ်"