အခန်း (၁၁၈)

ကလေးယူခြင်းအကြောင်း ဆွေးနွေးပြီးနောက် ရန်ယန် နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ အလုပ်ပိုကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

သူမ၏ မျိုးဥထွက်စက်ဝိုင်းကို တွက်ချက်ရန် မလိုအပ်ပေ။ မတတ်နိုင်တဲ့ လတစ်ရက်ကလွဲရင် နေ့တိုင်း လုပ်လေ့ရှိသည်။

နေ့တိုင်း အလုပ်ကြိုးစားနေသရွေ့တော့ နောက်ပိုင်းမှာ စပါးရိတ်သိမ်းရမှာ သေချာသည်။ ဤသည်မှာ လယ်သမားများ အားလုံး နားလည်ထားသော အမှန်တရားပင်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မကြာသေးမီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

ရွာမှာ အိမ်အသစ်ဆောက်ပြီးတဲ့နောက် အဖိုးရန်နဲ့ အဖွားရန်တို့လည်း သူတို့ပစ္စည်းတွေကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ကြသည်။

သုံးထပ်အိမ်ဖြစ်ပြီး အတွင်းခန်းများစွာပါရှိသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြောသည့်အတိုင်း အဖွား ရန်နှင့် အဖိုး ရန် ပျော်ရွှင်နေသရွေ့ အခန်းတစ်ခန်းမှ အခြားအခန်းသို့ နေ့တိုင်း အခန်းပြောင်းမည်ဆိုပါက ကိစ္စမရှိပေ။

ထို့ကြောင့် လူကြီးနှစ်ဦး ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ပြီးနောက် အခန်းများစွာတွင် ပစ္စည်းအချို့ကို အမှန်တစ်ကယ် ထားသောကြောင့် အခန်းများကို အချိန်မရွေး ရွှေ့ပြောင်းနိုင်စေခဲ့သည်။

နေထိုင်ရန်အခန်းအသစ်နှင့် အစားအသောက်ကောင်းများနှင့် အသားများကို နေ့တိုင်းစားနိုင်သောကြောင့် လူကြီးနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ အသက်အရွယ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုအစစ်အမှန်ဘဝဖြင့် နေထိုင်ကြရသည်။ အခန်းနှစ်ခန်းကို သူတို့က သိပ်ဂရုမစိုက်ဘူး။ ရန်တယုံနှင့် ဝမ်ရှို့ယင်တို့သည် သူတို့ထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသော သားနှင့်ချွေးမကဲ့သို့ အိမ်တွင် သူတို့ နေ့တိုင်း ခေါ်ဆိုကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်တို့သည် မြို့သို့ ပြန်သွားကြပြီး တစ်ပတ်လျှင် သုံးလေးရက် နေထိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။ ရံဖန်ရံခါ ရွာမှာ နေ့လယ်စာ စားသည်။ လူကြီးနှစ်ယောက် ကောင်းကောင်းလုပ်နေတာကို သူတို့မြင်တော့ သူတို့ ပစ်မှတ်မထားတော့ဘူး။

တစ်လခွဲကြာပြီး မကြာခင်မှာပဲ ရန်ဟုန်ရင်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲရက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ရန်ဟုန်ရင်နှင့် မြို့တော်ရှိ စာကြည့်တိုက်မှူး ချန်ဇီချင်း တို့သည် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ထောင်ရေးအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ရွာမှ မြို့သို့ ခရီးက ရှည်လျားပြီး ကူးတို့စီးရန် အခက်အခဲရှိသောကြောင့် ဧည့်ခံပွဲကို နှစ်ကြိမ် စီစဉ်ခဲ့သည်။

မြို့မှာ တစ်ကြိမ်၊ ရွာထဲမှာ တစ်ကြိမ်။

ရန်ဟုန်ရင်ရဲ့ မိသားစုက မြို့မှာရှိတဲ့ ဧည့်ခံပွဲကို သွားခဲ့ပေမယ့် ရန်မိသားစုက ဘယ်သူမှ မသွားဘူး။

စည်းကမ်းအတိုင်း သူတို့လည်း သွားသင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပထမမိသားစုက အကြီးနှစ်ယောက်ကို အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ ဒီလယ်သမားမိသားစုတွေက သူတို့ကို အရှက်ရစေမှာကို ကြောက်ကြသည်။ ထို့အပြင် ချန်ဇီချင်း၏ ဒုတိယအိမ်ထောင်သည် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ရိုးရှင်းသော အစားအစာတစ်ခုသာဖြစ်သည်။ အခမ်းအနားကြီးကြီးမားမားမရှိခဲ့ဘူး။

ဒါကြောင့် သူတို့မိသားစုကို အကြောင်းကြားတာတောင်မှ ပထမမိသားစုကပဲ သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ရွာမှာ ပွဲက တော်တော် သွက်ပြီး ခမ်းနားသည်။

နောက်ဆုံး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်တွင် မြို့တော်သို့ ပြန်ပို့သည့်ပွဲအတွက် သူတို့ အလွန်အရေးပါသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ပထမမိသားစုက မျက်နှာလိုချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပထမခွဲမိသားစုက သူတို့သမီးလေးက မြို့ထဲမှာအလုပ်လုပ်နေတဲ့ အမျိုးသားနဲ့လက်ထပ်ပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ မြို့ကိုသွားမယ်ဆိုတာကို တစ်ရွာလုံးကိုသိစေချင်သည်။

ပွဲက အရမ်းအသက်ဝင်လှသည်။ ပထမမိသားစုသည် အိမ်အတွင်းနှင့် အပြင်ဘက်တွင် စုစုပေါင်း စားပွဲ ခုနစ်လုံး သို့မဟုတ် ရှစ်လုံး ဆင်ထားသည်။ ရွာ၏ အထင်ရှားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်အချို့ကို ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

ရွာသူကြီး၊ ရပ်ကွက်အတွင်းရေးမှူး၊ ရပ်ကွက်ဝန်ထမ်းအချို့နှင့် မျိုးနွယ်စု၏ လေပေါတဲ့ လူကြီးအချို့ကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။

ပွဲတက် အစားအသောက်တွေကလည်း အရမ်းဈေးကြီးသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ အသားများ၊ ငါးများနှင့် ပုစွန်များပါရှိပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် အသားတုံးကြီးများနှင့် ကြက်သားတုံးအကြီးဖြစ်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ မိသားစုတွေလည်း လာစားကြသည်။

သူတို့ရဲ့ တတိယမိသားစု၊ ဒုတိယမိသားစုနဲ့ လူကြီးနှစ်ယောက်က စားပွဲတစ်ခုတည်းမှာ ထိုင်ကြပြီး လူအပြည့်ပဲ။

ဒီညတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် အစားအသောက်နဲ့ ဝိုင်တွေ စားသောက်ကြပြီး ရန်ရှာမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး။

ရန်ဟုန်ရင်နှင့် ချန်ဇီချင်းတို့သည် အနီရောင်ဝတ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ပွဲအပြင်တွင် ရွှင်မြူးစွာ လက်ယက်ခေါ်ခဲ့ကြပြီး လူကြီးနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ရန်ချန်ယွီ နှင့် ရန်တယုံ တို့သည် စားပွဲဝိုင်းများကြားတွင် ကြိတ်ကြိတ်တိုးနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့ရဲ့သားအငယ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ရန်ဟုန်ချင်က ကလေးတွေပြည့်နေတဲ့ စားပွဲမှာ ထိုင်နေပြီး ချန်ဇီချင်း သူ့ကိုပေးထားတဲ့မြို့က လက်ဆောင်တွေကို တခြားကလေးတွေကို ပြနေသည်။

ယနေ့ ပထမမိသားစုမှလူတိုင်းက ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်ရှိကြသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ က သူမ၏ မေးစေ့ကို ဆွဲကာ မကူညီနိုင်ဘဲ ရေရွတ်ခဲ့သည်။ "ဒီလူမှာ စာအိတ်အနီ ရှိတယ်။ ဘယ်လောက်ပေးထားလဲ မသိဘူး။ ဒီလောက်မိုက်တဲ့ အနီရောင် စာအိတ်ကို ငါ ဘာလို့ ဘယ်တုန်းကမှ မရခဲ့တာလဲ"

သူမအနားရှိ ရန်ယန်က သူမပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ ခေါင်းကို သူ့ဘက် လှည့်ကြည့်လာတော့ သူရုတ်တရက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့အိမ်ထောင်ရေးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိလွန်းသည်။ မင်္ဂလာပွဲမရှိ၊ အနီရောင်အဝတ်အစားမရှိ၊ ပွဲမကျင်းပဘူး၊ ဧည့်သည်မရှိ၊ အနီရောင်စာအိတ်ဆိုရင် ပြောမနေနဲ့တော့ ......

အပြစ်ရှိသောနှလုံးသားဖြင့် ရန်ယန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ နားနား တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်မင်းကို နောက်မှလုပ်ပေးမယ်"

"ဟင်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ သူ့စကားကိုကြားလိုက်သောအခါ ခဏမျှ အေးခဲသွားသည်။ "ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ရန်ယန်က သူမနားရွက်ဆီကိုရောက်လာပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့မင်္ဂလာပွဲအတွက် ကိုယ်နောက်မှပြင်ဆင်ပေးမယ်။ ဒါဆိုရင် မင်းခံစားရတော့မှာမဟုတ်ဘူး"

"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ ဒီတိုင်းပဲ ပြောလိုက်တာ။ အခက်အခဲတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမရဲ့စကားတွေကို သူ အလေးအနက်ထားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေမယ့် သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုနဲ့ သဘောထားကြောင့် သူမ ကျေနပ်သည်။

"အခက်အခဲရှိရင်လည်း အဆင်ပြေတယ်"

ရန်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက လေးနက်စွာ ကြည့်ခဲ့သည်။ "ကိုယ် သေချာပေါက် မင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်"

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ တကယ်ကို ဒီအတိုင်းပြောလိုက်တာ။ ရှင် ကျွန်မကို သိပ်ပြီး အလိုမလိုက်သင့်ဘူး" လင်းရှောင်ယွဲ့ ရယ်လိုက်သည်။

"အိုက်ရား ငါတို့မိသားစု ဒီလိုမျိုး ပျော်ရွှင်စရာပွဲမျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး"

ထိုအချိန်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ တစ်ဖက်၌ ဝမ်ရှို့ယင် က ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလာကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွဲ့ ဒါဆို ငါတို့မိသားစု သမီးအတွက် မင်္ဂလာ အခမ်းအနား လုပ်ပေးမယ်။ မြင်လား၊ ငါတို့ မိသားစုက သမီးကို အများကြီး အကြွေးတင်နေတယ်။ သမီးကို သင့်တော်တဲ့ မင်္ဂလာပွဲတောင် မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး"

"အမေ၊ ဘာလို့ဒီလိုပြောနေတာလဲ..." လင်းရှောင်ယွဲ့ ရှက်သွားသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဝမ်ရှို့ယင်သည် အခြားမိသားစုများ ဤကဲ့သို့သော မင်္ဂလာပွဲကြီးကျင်းပသည်ကို မြင်သောအခါ မနာလိုဖြစ်မိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တတိယ မိသားစုက ဒီလို ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ ပွဲမျိုးကို တစ်ခါမှ မကျင်းပဖူးတာကြောင့် သူတို့မိသားစုထဲကို ချွေးမတစ်ယောက်ရလို့ ပျော်ရွှင်မှုကို သူမ တကယ်မခံစားခဲ့ရချေ။

"ကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာ အခမ်းအနားလုပ်ရအောင်"

ရန်ယန်က ချက်ခြင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့သည်။ "မနက်ဖြန်၊ နေ့ကောင်းရက်မြတ်ကိုရွေးမယ်။ ဒီကိစ္စကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ရမယ်။ ကျွန်တော် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် လက်ထပ်ချင်တယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ပြောတာကို ငြင်းချင်ပေမယ့် သူ့အနားမှာ ရှိတဲ့ ဝမ်ရှို့ယင်က တိုက်ရိုက်ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ဘယ်လောက် ကုန်ကျတယ်ဆိုတာ ငါမသိဘူး။ အဓိကကတော့ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ မင်္ဂလာပွဲလုပ်ဖို့ပဲလေ။ မိသားစုက အသက်ဝင်လာပြီး ရှောင်ယွဲ့လည်း မှားတယ်လို့ခံစားရတော့မှာမဟုတ်ဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ယောက္ခမနှင့် သူ့ခင်ပွန်းကို ကြည့်နေသည်။ သူတို့သည် သူမကို ဂရုစိုက်မှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ရုတ်တရက် ပြသခဲ့ကြသည်။ သူမ တကယ် အဲ့တာကို မတတ်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှင့် စားပွဲအတူတူထိုင်နေတဲ့ ဒုတိယမိသားစုမှ ချန်ချိုင်ယွင်က ရုတ်တရက် သူမပါးစပ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ပုံစံနဲ့ ဖွင့်ဟခဲ့သည်။ "သူက အိမ်ထောင်ကျတာကြာပြီ။ ဘာမင်္ဂလာပွဲလဲ၊ သူမ စာအိတ်အနီကိုပဲလိုချင်နေတာလို့ ငါတော့ထင်တယ် "

ဒီစာကြောင်းကိုပြောပြီးတဲ့အခါ ချန်ချိုင်ယွင်ရဲ့သမီး ရန်လျန်ဟွာက "ကျွန်မတို့ မိသားစုက အနီထပ်ပို့ဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး။ ဒီလိုအဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့စကားတွေ မပြောပါနဲ့တော့။ တခြားမိသားစုတွေကို ဘယ်လိုအသုံးချရမလဲဆိုတာကိုပဲ နင်သိတယ် " ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ထပ်ထည့်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပါဘူး

ဒုတိယ မိသားစုသည် ယခုအချိန်တွင် ဆင်းရဲတွင်းနက်စွာ နေထိုင်နေရသည်မှာ အချိန်ကာလကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။

လစဉ် လုပ်အားခ ရရှိပြီးပါက မြို့တော်သို့ ယွမ် ၈၀ ပေးသွင်းရမည်ဖြစ်ပြီး မပေးပါက ကွန်မြူနတီမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု နှင့် အကြွေးများ ကောက်ခံခြင်း တို့ကြောင့် ပြည်သူများထံမှ ခေါ်ဆိုမှု ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

ပြန်ပေးရမယ့်ငွေက အရမ်းများနေတော့ ဒုတိယမိသားစုက ပိုဆင်းရဲလာသည်။

ငွေနှင့်ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့အားလုံး ဆူညံသွားကြသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပုံစံငယ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့က ၎င်းတို့၏ မိသားစု၏ ဆုတ်ယုတ်မှုကို အခြားရှုထောင့်မှ လိုက်စေခဲ့သည်။

သူမ စိတ်တိုနေသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့က အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

"နင်တို့တွေ စိတ်မပူပါနဲ့။ နင့်ဆီက စာအိတ်အနီမရရင်တောင် နင့်မိသားစုကို ငါတို့ဖိတ်မှာမဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ရှို့ယင်က ဒုတိယမိသားစုကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ "နင်တို့မိသားစုကို ငါတို့အိမ်မှာ လာစားဖို့ မဖိတ်ချင်ပါဘူး။ နင့်မိသားစု အလကားစားဖို့ နောက်ဆုံးအကြိမ်ခေါ်ခဲ့တုန်းက နင် ငါတို့မိသားစုကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်ခဲ့တာလေ။ ငါတို့က ဆွေမျိုးတွေတော်နေလို့သာ မဟုတ်ရင်တော့ နင့်မိသားစုကို ငါ့ဘဝမှာ မမြင်ချင်ဘူး"

ဝမ်ရှို့ယင်သည် အလွန်ချမ်းသာပြီး သန်မာသူဖြစ်ပြီး ယခု ချန်ချိုင်ယွင်ကို သူမ လိုသလို ဆက်ဆံနေပြီး ယဉ်ကျေးနေရန် လုံးဝမလိုအပ်ပေ။

ဝမ်ရှို့ယင်၏ စကားကြောင့် ချန်ချိုင်ယွင် မျက်နှာက နီရဲနေပြီး သူမ ထပ်တိုက်ခိုက်ရန် မတတ်နိုင်ဘဲ ဒေါသမထွက်မီ ရန်တလင်းက ဘေးနားကနေ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ချန်ချိုင်ယွင် သူမ၏ ဒေါသကို မနည်းထိန်းထားရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရှို့ယင်သည် သူမ ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါတွင် သူမ သိပ်ပြီး မခံစားခဲ့ရပေ။ သူမ တမင်တကာမေးလိုက်သည်။ "ပထမမိသားစုရဲ့ ဟုန်ရင်ကတော့ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီ၊ နင့်မိသားစုရဲ့ လျန်ဟွာ က ဘယ်တော့ လက်ထပ်မှာလဲ။ လျန်ဟွာနဲ့ ဟုန်ရင် က အသက်အရွယ် သိပ်မကွာဘူးဆိုတာ မှတ်မိတယ် မဟုတ်လား"

"ဒါက နင့်ကိစ္စမဟုတ်ဘူး"

ရန်လျန်ဟွာက ဝမ်ရှို့ယင်ကို ပြန်ဖြေစဥ် သူမ ဒေါသအရမ်းထွက်နေခဲ့သည်။ "ကျွန်မ လက်ထပ်သည်ဖြစ်စေ လပ်မထပ်သည်ဖြစ်စေ အဒေါ့် မိသားစုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ကျွန်မ ရွေးနေတုန်းမို့ လက်မထပ်သေးတာ။ ကျွန်မက ရန်ဟုန်ရင်ထက် ပိုလှတယ်၊ သေချာပေါက် ကျွန်မက သူ့ထက် ပိုကောင်းတဲ့ ယောက်ျားနဲ့ လက်ထပ်မှာ"

ဤစာကြောင်းကြီးကို လွှတ်ပြီးသည်နှင့် ပထမမိသားစုမှ လူကြီးနှစ်ဦးနှင့် ဇနီးမောင်နှံတို့သည် ဤစားပွဲသို့ ရောက်လာကြသည်။

ရန်လျန်ဟွာ၏ အလွန်ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများကို ပထမမိသားစုမှ အဖွဲ့ဝင် လေးဦးစလုံး ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်ကြီး မိသားစုမှ အဖွဲ့ဝင်လေးဦး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများသည် အမြင်မတော်သလို ဖော်ပြနိုင်သည်။

ရန်လျန်ဟွာ၏ ပထမမိသားစုကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အမူအရာမှာ သေလောက်အောင် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ သူမ ခေါင်းကို အမြန်မြှုပ်ပြီး ကြက်ခြေထောက် စားရန် ခေါင်းငုံ့ခဲ့သည်။

ဤအခိုက်တွင် သတို့သမီးဖြစ်သူ ရန်ဟုန်ရင်က စိတ်ထဲတွင် တွေးထားသလိုပင် ရန်လျန်ဟွာသည် သူမ၏ မိသားစုပွဲမှ ကြက်ခြေထောက်များကို စားရန် မျက်နှာထားရှိနေသည်။ နင်ဘာအကြောင်းပြောနေတာလဲ။

အကယ်၍ သူမသည် ယနေ့သတို့သမီးဖြစ်ခဲ့သည့်အတွက်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက ရန်ဟုန်ရင်သည် အပြေးအလွှားလာကာ ရန်လျန်ဟွာ၏ လက်မှ ကြက်ခြေထောက်ကိုယူပြီး ခွေးတွေဆီ ပစ်ချချင်နေပေလိမ့်မည်။

ရန်လျန်ဟွာကို စားခိုင်းတာထက် ခွေးတွေကိုစားခိုင်းရတာက ပိုတန်သည်။

"အစ်မ၊ ရောက်ပြီလား"

ဝမ်ရှို့ယင်သည် ပထမမိသားစုကို စော်ကားရန် ဘာမှ မပြောဘဲ ပထမ မိသားစုကို နှုတ်ဆက်ရခြင်းဟာ တရား မျှတသည်။

"ဟေး ကောင်းကောင်းစားနော်"

ရန်ချန်ယွီသည် ဝမ်ရှို့ယင်အား ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ပြောခဲ့ပြီး သူမ အမူအရာများကို ပြန်မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ့ကိုယ်သူ အမူအကျင့် မပျက်စေရန် ပြောခဲ့သည်။

ဒုတိယမိသားစုမှလူများသည် ဒီနေရာမှာ အမှန်တကယ်မရှိနေဘူးဟုလည်း သူမကိုယ်တိုင်တွေးတောထားသည်။ သူတို့ ပါးစပ်က ဒီလို အနံ့တွေ ထွက်နေတာကိုး။

ကံကောင်းစွာပဲ၊ မြို့မှာ ဧည့်ခံပွဲကျင်းပတဲ့အချိန်က မိသားစုကိုမဖိတ်ခိုင်းခဲ့လို့ ။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင်၊ သူတို့မှာ ဒုတိယမိသားစုလို ဆွေမျိုးတွေရှိတယ်ဆိုရင် မြို့ကိုသွားဖို့ ရှက်ကြလိမ့်မယ်။

"လာ၊ ဆုတောင်းပေးရအောင် "

ရန်ဟုန်ရင်ကလည်း သူ့ခံစားချက်တွေကို စုစည်းပြီး ဝိုင်ခွက်သေးသေးလေးကို ကိုင်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ချန်ဇီချင်းကို စားပွဲဆီခေါ်ခဲ့သည်။ "အားလုံး စားကြသောက်ကြ၊ အရင်ဆုံးသောက်ကြရအောင်"

မိသားစုသည် အလွန်သဟဇာတမဖြစ်သော်လည်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သောဆန္ဒနှင့် ယဉ်ကျေးသောဆက်ဆံရေးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဖြစ်သည်။

ဝိုင်တစ်ခွက်သောက်ပြီးနောက် ရန်ဟုန်ရင်က ချန်ဇီချင်းကို ဤစားပွဲတွင် ထိုင်နေသော လူအားလုံးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

လူကြီး နှစ်ယောက်အပြင် လင်းရှောင်ယွဲ့ နဲ့ရန်ယန်ကို ရန်ဟုန်ရင်က မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ “ဒီနှစ်ယောက်က ရှင့်ကို ပြောပြဖူးတဲ့သူတွေပဲ။ တတိယဦးလေးရဲ့သားနဲ့ ချွေးမမိသားစုက မြို့ကိုသွားပြီး အလုပ်သွားလုပ်နေတာ။ ပြီးတော့ အလုပ်ရှာဖို့ မြို့တော်ကို သွားကြတာ ဒါကျွန်မရဲ့အစ်ကိုနဲ့ ယောက်မပဲ”

ရန်ဟုန်ရင်သည် ရန်ယန်ကို အစ်ကိုဟု တစ်ခါမှ မခေါ်ဖူးသောကြောင့် ဤအချိန်တွင် ရန်ယန်ကို မိတ်ဆက်ပေးရန်အတွက် သူမသည် ဤအမှတ်အသားကို ရုတ်တရက်အသုံးပြုလိုက်သောအခါတွင် သူမသည် အလွန်ရှက်ရွံ့သွားသည်။

ရန်ယန်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ အလွန်ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ရန်ယန်က မျက်ခုံးများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ကြုတ်ထားလိုက်သောကြောင့် ယင်ကောင်များကိုပင် သတ်နိုင်လောက်သည်။

"အိုး၊ ကျွန်တော် ဟုန်ရင် ပြောပြထားဖူးတာကို မှတ်မိပါတယ်"

ချန်ဇီချင်းက ပြုံးပြီး နှစ်ယောက်လုံးကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ "အဆင်ပြေတယ်မလား။ ဘယ်စက်ရုံမှာ လုပ်တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်လိုက်တာ "

ချန်ဇီချင်းသည် အတော်လေး အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်၍ ရန်ဟုန်ရင်နှင့် အတူ ရန်ယန်ကို 'အစ်ကို' ဟု ခေါ်ရန် နည်းလမ်းမရှိသဖြင့် ဤအခေါ်အဝေါ် ကို ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။