အခန်း (၁၂၁)

အဘွားကြီးလီသည် ယခု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။ သူမဟာ မာကျောက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာနဲ့ကိုင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ " ရှောင်ချန်ရဲ့သားက ရက်စက်တာကို၊ ဘာလို့ သူ့ကို တခြားမိန်းကလေးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးတာလဲ။ သူနဲ့ အရင်ကလက်ထပ်ခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးက သူ့ကို နေ့တိုင်းရှာခဲ့တာလေ။ သူ အရက်သောက်ပြီး နေ့တိုင်းကစားတယ်။ ငါက ​​သူ့အိမ်နားမှာနေတာ။ ကောင်မလေးကိုကြည့်ရတာ ငါ စိတ်မကောင်းဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဖရဲစေ့ကိုစားပြီး ဤရက်စက်ကြမ်းတမ်းသောလူ၏ ပုံပြင်ကို နားထောင်ခဲ့သည်။

အဓိကဇာတ်ကောင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိသေးပေမယ့် ဒီအချက်က အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသည်...

" သူ့သားက ငယ်သေးတုန်း။ ကလေးတောင် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဇနီးမယားကို ထပ်ရှာဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်လေ "

အဘွားကြီးဝမ်က အဘွားကြီးလီကို ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "နောက်တော့ ရှောင်ချန်က ငါ့ကို အောင်သွယ်လုပ်ခိုင်းတဲ့အတွက် သူ့ကို မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှာပေးရပေါ့၊ ဒီ အောင်သွယ်လုပ်လို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံကို ငါ လိုချင်တုန်းပဲလေ"

"အခုကော"

အဘွားကြီးလျိုက ထပ်မေးခဲ့သည်။ " ရှောင်ချန် ရဲ့သားရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက မပြောင်းလဲသေးဘူးလား"

အဘွားကြီး ဝမ်က ခေါင်းယမ်းပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြခဲ့သည်။ "မသိဘူး! သူတို့မိသားစုအတွက် အောင်သွယ်လုပ်ပေးတဲ့ အခန်းကဏ္ဍပဲ ရှိတာ၊ သူ့သားနဲ့လည်း မရင်းနှီးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့သားက ကျေးလက်က မိန်းကလေးနဲ့ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီလို့ ကြားတယ် ကောင်မလေးက တော်တော်ကောင်းတယ်။ ကျေးလက်က ကောင်မလေးက သူ့ထက် ဆယ်နှစ်ကျော် ငယ်သေးတယ်။ ကြည့်ရတာကတော့ မိန်းကလေး အရုပ်နဲ့တူတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ သည် ယခုအချိန်တွင် "ကျစ်"ဆိုတဲ့ အသံကို ထုတ်ရုံမျှဖြင့် မကူညီနိုင်တော့ "အစမှာပဲ၊ အနာဂတ်မှာ သူ့သဘောသဘာဝက ထင်ရှားလာလိမ့်မယ်။ အထူးသဖြင့် အရက်သောက်တာလိုမျိုး အရာတွေက ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး"

"နင်ဘယ်အကြောင်းပြောနေတာလဲ" အဘွားကြီး လီသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရတော့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အဘွားကြီးလီ၏ နားထဲကို ကျယ်လောင်စွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် အဘွားကြီးလီက လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို ပြတ်ပြတ်သားသား အကြည့်ပေးခဲ့သည်။ "မှန်တယ်။ ကလေးမလေးပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီသဘောသဘာဝက ထင်ရှားလာလိမ့်မယ်။ အရက်သမားက အရက်မသောက်တာကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ နောင်မှာ ကျေးလက်ကမိန်းကလေး ဒုက္ခရောက်မှာ သေချာတယ်"

ဒီအကြောင်းအရာကို ပြောနေတဲ့ လင်းရှောင်ယွဲ့ ကတော့ လုံးဝမသိပါဘူး... အဘွားအိုတော်တော်များများက ချန်ဇီချင်း အကြောင်းကိုပြောခဲ့ကြပြီး အဖွားအိုတော်တော်များများရဲ့ ပါးစပ်ထဲက ကျေးလက်မိန်းကလေးကတော့ ရန်ဟုန်ရင် ဖြစ်သည်။

"ကလေးမလေး။ မင်းကကော ကျေးလက်က ထွက်လာတာ မဟုတ်လား"

အဘွားကြီး ဝမ်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်ရွာကလဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့ လည်း ဖရဲသီးစေ့ စားနေခဲ့သည်။ သူမ တကယ်ကို မကူညီနိုင်ဘဲ မျက်ဖြူလှန်လိုက်သည်။ သူမ သက်ပြင်းချခဲ့သည်။ "အဘွားကြီးဝမ်။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်မကို မေ့သွားမှာကြောက်မိတယ် ဟေး။ ရှန့်ရန် ရွာ၊ ရှန့်ရန် ရွာ!"

"အိုး အိုး အိုး......"

အဘွားကြီး ဝမ်လောင်က ရှက်ပြုံးလေးနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြပေမယ့် အမြန်ပဲတုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ "အိုး! ရှောင်ချန် မိသားစုရဲ့သားက ဒီရွာက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ထားပုံရတယ်"

"အလိုလေး! သူတို့သားနဲ့ လက်ထပ်တဲ့ ကောင်မလေးက ဘယ်ရွာကလဲဆိုတာ မှတ်မိပေမယ့် ကျွန်မက ဘယ်ရွာလဲဆိုတာ အဘွားကြီးက မမှတ်မိဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့က မကူညီနိုင်ဘဲ သူမကိုပြောခဲ့သည်။ "အဘွားကြီး၊ ကျွန်မ ပစ္စည်းတွေကို စားနေတာကြာပြီ။အဘွားကြီးက မျက်လုံးဖြူဝံပုလွေဖြစ်နေမှန်း ဒီလောက်ကြာအောင် သတိမထားမိမှာကို ကျွန်မ ကြောက်တယ်"

အဘွားအိုတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ စားပွဲတစ်လုံးမှာ ရယ်မောသံတွေ ထွက်လာသည်..

အဘွားကြီးဝမ်သည် အထူးကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောခဲ့ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ရှက်ရွံ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မမေ့ပါဘူး ကလေးမလေးရယ်၊ ငါဆိုလိုတာက အဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက အဖွားကြီးတစ်ယောက်။ ငါ့ခေါင်းထဲမှာ ဘယ်လောက် မှတ်မိနိုင်မှာလဲ"

"တစ်နေ့ ကျွန်မကို မေ့သွားမှာကို ကြောက်တယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သုံးယောက်ကစားနေစဉ်တွင် သူမကို စနောက်ခဲ့သည်။

မာကျောက်ကို ဆက်၍ ကစားခဲ့သည်...

ရုတ်တရက် လင်းရှောင်ယွဲ့ တစ်ခုခုမှားနေပြီလို့ထင်ခဲ့သည်...

သူမ ခေါင်းယမ်းကာ အဘွားကြီးဝမ် ကို အံ့သြနေတဲ့ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ခဲ့သည်။ "ဟေ့ အဘွယးကြီးဝမ်၊ ဘာပြောလိုက်တာလဲ ရှောင်ချန်ရဲ့သားက ကျွန်မတို့ရွာက ကောင်မလေးနဲ့ လက်ထပ်ထားတယ်။ ကျွန်မတို့ရွာက မိန်းကလေး မြို့မှာ ဘယ်လိုအိမ်ထောင်ကျတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။ အဘွားကြီး မှတ်မိထားတာက မှန်တယ်မလား"

ဒီစာပိုဒ်ပြီးတာနဲ့တင်...

လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ စိတ်တွေ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ပြီးခဲ့သောလက လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ ရန်ဟုန်ရင်ကို ချက်ချင်း သတိရမိသွားသည်။

ဒီလိုတိုက်ဆိုင်မှုမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ဟုတ်တယ်ဟုတ်။

ငါသွားမယ်...

“ငါ မှတ်မိတာက မှန်တယ်လို့ထင်တယ် ဟုတ်တယ်မလား။ မင်းမေးလာတော့ ငါလည်း ခေါင်းကွဲသွားပြီ။ မင်းမေးလာရင် ငါ့မှာလည်းဖြေစရာ ရှိတယ်"

အဘွားကြီးဝမ်က လေးလေးနက်နက် တွေးခဲ့သည်။ "အင်း ငါလည်း မသိဘူး"

ငါဒေါင်းနေပြီ။

ဒီလိုပြန်ဖြေဖို့ ရက်ဝက်လောက်စောင့်ပြီးမှ သူမရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်တွေ လှုပ်ယမ်းလာသည်။ "အဘွားကြီး၊ ရှောင်ချန် ရဲ့သားနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ မှတ်မိသေးလား"

"အိုး…"

အဘွားကြီးဝမ်သည် အဲ့အကြောင်းကို အချိန်အတော်ကြာ လေးလေးနက်နက် တွေးတောခဲ့ပြီး သူမ၏ ဦးနှောက်ကို မလှည့်ပတ်နိုင်ပေ။ "ငါတယ် မေ့သွားပြီ"

go to .......F*ck you!

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ ရိုးရှင်းစွာ ယုံကြည်သွားသည်။

"ဘာ​တွေ​ပြော​နေတာလဲ၊ ဘာ​တွေ​ပြော​နေကြတာလဲ"

အဘွားကြီးလီ၏ နားရွက်တွေက အွန်လိုင်းပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ငိုလည်းမငိုနိုင် ရယ်လည်း မရယ်နိုင်ပေ။ လင်းရှောင်ယွဲ့ သူမ၏ နားထဲကို ကျယ်လောင်စွာ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောလိုက်သည်။ "အဘွားကြီး ဝမ် က ရှောင်ချန် ရဲ့သားနာမည်ကို မေ့သွားပြီလို့ ပြောနေတာ"

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားရပြီးနောက်၊ အဘွားကြီးလီ က အဘွားကြီးဝမ်လောင် ကို တိုက်ရိုက်လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။ "နင့်မှာ အယ်လ်ဇိုင်းမားရှိနေတာလား။ အိုး! ရှောင်ချန်က ချန်ဇီချင်းလို့ခေါ်တဲ့ သားကို မွေးထားတာလေ။ အရင်က နင်ပဲ မိန်းကလေး တစ်ဒါဇင်ကျော်လောက်နဲ့ သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ဖူးတယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီးတော့။ အဲဒီလူနာမည်တောင် မမှတ်မိဘူးတဲ့လား"

"အိုး၊ အိုး၊ အိုး!"

အဘွားကြီးဝမ်၏ စိတ်သည် ရုတ်တရက် သွက်လက်လာသည်။ "ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ နာမည်ပဲ၊ အိုး ငါ့ဦးနှောက်ကလည်း..."

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ဤအဘွားကြီးများ၏ ပါးစပ်မှ အတင်းအဖျင်း၏ အဓိက ဇာတ်ကောင်ကို သူမ သိလိုက်ရသည် ။

ရိုးရှင်းစွာနဲ့ အံ့သြဖွယ်ရာပါပဲ...

သူမသည် မာကျာက်စားပြီး ဤအဘွားအိုကြီးနှင့် စကားစမြည်ပြောသေးသည်။ ရန်ဟုန်ရင်ရဲ့ မိသားစုအကြောင်း ပြောနေကြသည်။

ရွေးချယ်စရာ ထောင်ပေါင်းများစွာရှိသော မိန်းကလေး ရန်ဟုန်ရင်သည် ရွာရှိ သို့မဟုတ် မြို့ရှိသူများကို မကြည့်နိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် မြို့တော်တွင် ကွာရှင်းထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေနှင့် ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ကို အရက်သမားဖြစ်ပြီး ရက်စက်သော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤလူသည် အခြားမိန်းကလေးဖြစ်ပါက လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုမိန်းကလေးရဲ့ နားထောင်ပြီး သူမအတွက် နာကျင်ခံစားရလိမ့်မည်။ ဒါပေမယ့် ရန်ဟုန်ရင်ဆိုရင်တော့ လင်းရှောင်ယွဲ့က ကောင်းမွန်တဲ့ ရှိုးပွဲကို ကြည့်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။

ရန်ဟုန်ရင် ဒီကောင်မလေး ငိုပြီး နောက်ပိုင်း သူ့အမေအိမ်ကို ပြန်သွားလိမ့်မယ်..

ဒါပေမယ့်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချန်ဇီချင်း၏ နောက်ခံအကြောင်း ရန်ချန်ယွီ၏ ပြောဆိုချက်ကို ယခင်က ကြားခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့စကားအရ ချန်ချိုင်ယွင်၏ ပထမဇနီးသည် ကလေးမီးဖွားပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ပထမဇနီးသည် သူ ဒုတိယမြောက်အကြိမ် လက်ထပ်မီ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဤအဘွားကြီးတွေရဲ့ စကားများကို အခြေခံ၍ အမှန်မှာ ၎င်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူဖြစ်သည်။ ပထမဇနီးက ချန်ဇီချင်းရဲ့ ရိုက်တာကိုခံခဲ့ရတာ။

ဒါဆို...

ကျေးလက်က မိန်းကလေးတွေကို မြို့ကလူတွေက ကြိုက်လို့ မဟုတ်ဘူး။ မြို့မှာ မိန်းကလေးတွေ မရွေးနိုင်လို့ ကျေးလက်တောရွာက မိန်းကလေးတွေကို သွားရွေးကြတာ။

ချန်ဇီချင်း... ဒီလူလည်း ဆိုးတယ်။

ဒါပေမယ့် ရန်ဟုန်ရင်ဆိုတဲ့ အဲဒီကောင်မလေးကလည်း ဆိုးတယ်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤအဘွားကြီးများနှင့် အချိန်အနည်းငယ်ကြာ စကားပြောခဲ့ပြီး ချန်ဇီချင်း၏ မိသားစုအကြောင်း ပိုမိုသိရှိလာခဲ့သည်။

သူမ သိလေလေ ပိုကြောက်စရာကောင်းလေလေပဲ...

ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည့် ချန်ဇီချင်း ၏ ပထမဇနီးသည် ချန်ဇီချင်း၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတာကြောင့် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသွားသည့်အတွက် သူတို့ကွာရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြကြောင်း အဘွားကြီးများက ပြောခဲ့သည်။

အမှန်တော့၊ ဒီခေတ်မှာ ကွာရှင်းတာက ရှားတယ်။

ဒီအရွယ်မှာ အမျိုးသမီးတွေက ခံနိုင်ရည်ရှိကြသည်။ အိမ်ထောင်ရေးက ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးနေပါစေ အံကြိတ်ပြီး ကလေးတွေအတွက် သည်းခံကြသည်။

ဒါပေမယ့် ယောက်ျားတစ်ယောက်က သူ့ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျစေခဲ့တယ်ဆိုရင် ဒီလိုကွာရှင်းမှုမျိုးက တကယ်ကို ပြင်းထန်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမအဲ့တာကို မဖုံးကွယ်ထားနိုင်လောက်အောင် သိသည်။

သူမ ပင်လယ်စာ စက်ရုံသို့ သွားရောက်လေ့လာရန် စိတ်ကူးနေသည်။

ထို့ကြောင့် နံနက်ခင်းတွင် မာကျောက်ကစားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နေ့လည်စာစားရန် ရန်ယန်ကို ရှာဖို့ ပင်လယ်စာပြုပြင်ရေးစက်ရုံဆီ ပြေးသွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ပင်လယ်စာ ပြုပြင်ထုတ်လုပ်သည့် စက်ရုံရှိ ကန်တင်းသို့ အစားအသောက်လက်မှတ်များ ယူကာ အသားနှစ်မျိုး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် နှစ်မျိုးနှင့် ဟင်းရည်တစ်မျိုးကို စားသောက်ကြသည်။

ထမင်းစားနေတုန်း လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ဟုန်ရင် အကြောင်း သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ မေးခဲ့သည်။ "ရန်ဟုန်ရင် ပင်လယ်စာစက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ မြို့ကို လာခဲ့တာ ဟုတ်တယ်မလား"

ရန်ယန်က သူ့ပန်းကန်ထဲက အသားတွေကို လင်းရှောင်ယွဲ့ ရဲ့ပန်းကန်ပေါ် တင်ပေးရင်း ဖြေခဲ့သည်။ "မသိဘူး၊ မင်းဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး မေးရတာလဲ"

"ဒီ​နေ့ ကျွန်​​မ အဘွားကြီး​တွေ​နဲ့​ မာကျောက် ကစား​နေ​တုန်း အဘွားကြီးတွေက ရုတ်တရက် ချန်ဇီချင်း ​အ​ကြောင်း​ ရုတ်​တ​ရပ်​ပြော​လာလို့......"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ကို အပျိုကြီးတွေပြောသမျှကို အကုန်ပြောပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ထပ်ပေါင်းပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ကြည့်ပါရစေ၊ ရန်ဟုန်ရင် ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးကို ကျွန်မ မကြိုက်ဘူး။ သူအဆင်ပြေသည် ဖြစ်စေ မပြေသည်ဖြစ်စေ ကျွန်မနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူတို့က ရန်​မိသားစု​က​လူတွေ။ ရှင်ဘယ်​လိုထင်​မိလဲ"

ရန်ယန်က ရန်ဟုန်ရင်ကို မကြိုက်ပေမယ့် ဒီကိစ္စက တော်တော်လေးနက်သည်။

ရန်ဟုန်ရင်သည် ဆယ်ကျော်သက်မိန်းကလေးပဲ ရှိသေးသည်ဟူသောအချက်ကို တွေးကြည့်သောအခါ သူမဟာ အသက်သုံးဆယ်ကျော် အမျိုးသားတစ်ဦးမှ မြို့ထဲသို့လှည့်ဖြားခေါ် တာခံရခြင်းနှင့် ညီမျှသည်။

"မင်းသဘောပဲ"

ရန်ယန်မှာ သဘောထားမရှိဘူး။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလုပ်ကို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဟု သူယုံကြည်သည်။

"ဒါဆို သူက ရှင့်စက်ရုံမှာလား" လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန်ကို မေးလိုက်သည်။

ရန်ယန် ခေါင်းခါပြခဲ့သည်။ "ကိုယ် တကယ်မသိဘူး၊ ဒီနေ့ နေ့လည်မှာကိုယ် ဝန်ထမ်းတွေကို စစ်ဆေးခွင့်ပြုရမယ်။ ပင်လယ်စာစက်ရုံနဲ့ ကိုယ်တို့ရဲ့ ပင်လယ်စာ ပြုပြင်ရေးစက်ရုံက မတူဘူး။ အနီးနားက ပင်လယ်စာစက်ရုံက ကျိုးကျန့်ဝေ မိသားစု အလုပ်လုပ်တဲ့ နေရာ။ အစားစားပြီးရင် ကျိုးကျန့်ဝေကို ရှာဖို့ ကိုယ် မင်းခေါ်သွားမယ်"