အခန်း (၁၂၂)

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ ကျိုးကျန့်ဝေဆီ သွားပြီး နောက်ထပ် ပုဇွန်တစ်သုတ် သွားဝယ်ချင်တယ်။ ပုဇွန်ကို ကြိုက်တယ်၊ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ညအိပ်ရာမဝင်ခင်မှာ ပုဇွန်ကိုပြုတ်ပြီး ဆော့နဲ့တို့နေတာကို တွေးနေခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အစားစားချင်စိတ်က အရမ်းပြင်းထန်နေပြီ"

ရန်ယန် ရယ်လိုက်သည်။ သူက လက်လှမ်းပြီး သူမရဲ့မျက်နှာလေးကို ဖျစ်လိုက်သည်။ "စား၊ များများစား၊ မင်းမျက်နှာမှာ အသားပြည့်တာက မလောက်သေးဘူး"

ဒါပေမယ့် အရင်ကထက်တော့ ပိုလာတယ်။

ယခု သူမ၏ မျက်နှာငယ်လေးက နူးညံ့ချောမွေ့ပြီး ပျော့ပျောင်းနေကာ ထိတွေ့ရသည်မှာ ပျော်စရာပင်။

"ပဲငံပြာရည်နဲ့ ဝက်သားလည်း စားချင်တယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခေါင်းစောင်းပြီး ရန်ယန်ကို ငေးကြည့်ခဲ့သည်။ "ပြီးတော့ ပဲငံပြာရည်ထဲမှာ ပြောင်းဆန်အမွှေးအကြိုင်တွေ အများကြီး ထည့်ချင်တယ်.... ဘာလို့ အရမ်းစားချင်နေတာလဲ မသိဘူး"

"စားပါ "

ရန်ယန် နာကျင်စွာနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းစားချင်ရင် စားလိုက်။ ပိုက်ဆံက မင်းလက်ထဲမှာ ရှိတာပဲ။ အသားများများဝယ်လို့ရတယ်၊ နောက်ပြီး ပုဇွန်ဝယ်ဖို့ ကျိုးကျန့်ဝေဆီ ကိုယ် သွားပေးမယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပန်းကန်ပြားပေါ်ရှိ ကြက်ဥများကို ပြုံးပြုံးကြီး ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ သူမ အကြိမ်အနည်းငယ် ဝါးရင်း "ကြက်ဥက အရသာ အရမ်းကောင်းတယ်။ ကြက်ဥဇလုံထဲကို ငရုပ်သီးနည်းနည်းထည့်ချင်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခုနောက်ပိုင်း ကျွန်မပါးစပ်က နူးညံနေတော့ အစပ်တစ်ခုခု စားချင်နေတာ၊ ကျွန်မ အစာအိမ်ကို ကောင်းကောင်းခံစားနေရပြီ"

"အရာအားလုံးကော အဆင်ပြေရဲ့လား"

သူမ ပြောတာကိုကြားတော့ ရန်ယန်မှာ စိုးရိမ်မှုတစ်ခု ယောင်ဝါးဝါးဖြစ်သွားသည်။ သူ လင်းရှောင်ယွဲ့ ဗိုက်ကို ထိလိုက်သည်။ "နာလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့လက်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ "ရှင်က တရုတ်ဆေးဆရာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာတွေလာ မေးနေတာလဲ။ စား၊ စား၊ ကျွန်မ နေကောင်းတယ်၊ ဒီရက်တွေမှာ စပ်တဲ့ အစားအစာကို တောင့်တနေတာလောက်ပဲ"

"စပ်တဲ့အစာတွေ အများကြီးစားရင် ဗိုက်အောင့်လိမ့်မယ်" ရန်ယန်က သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ခုထိ မစားရသေးပါဘူး၊ စားချင်တယ်လို့ပဲပြောတာ"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို သပ်လိုက်ပြီး သူမစားဖူးသော အစပ်ဟင်းများစွာကို မတွေးတောဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ "ငါးပေါင်း၊ ကြက်သား၊ ယုန်သားအစပ်၊ ကြက်သားဟင်းစပ်စပ်၊ ပင်လယ်စာအိုးအစပ်နဲ့ အနီရောင် အစပ်ဟင်းအိုး .. ..."

ဤဟင်းလျာများ၏ အမည်များကို ရွတ်ဆိုရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ လည်ချောင်းအတွင်းမှ တံတွေးများ ထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အရမ်းအစားကြီးသည်။

ရန်ယန်က ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ဗိုက်အေးနေလို့လား"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရန်ယန် ကို မျက်လုံးချင်းဆုံပြီးကြည့်လိုက်သည်။ "ဗိုက်အေးနေလို့လားတဲ့လား "

ရန်ယန် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ "အစပ်စားချင်ရင် စားလို့ရတယ်။ သဘက်ခါကျရင် အားလပ်ရက်ဆိုတော့ တရုတ်ဆရာဝန်နဲ့ သွားပြမယ်။ မင်းရဲ့ ဗိုက်အေးနေတာဖြစ်နိုင်တယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ - "အိုး" ဒါ​ဆို သူတကယ်​ တစ်ခုခုကို သိတာ​ပေါ့!

မှားပြီး အပြစ်တင်မိတာ၊ မှားပြီး အပြစ်တင်မိတာ...

နေ့လည်စာစားပြီးနောက် ရန်ယန်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ သည် ကျိုးကျန့်ဝေကိုရှာဖွေရန် အနီးနားရှိ ပင်လယ်စာစက်ရုံသို့သွားခဲ့သည်။

ပထမတော့ သူတို့က ရန်ဟုန်ရင် အကြောင်း သိဖို့ လာခဲ့ကြတယ်လို့ ပြောခဲ့ကြပေမယ့် သူတို့ ဒီကို ရောက်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်က ပင်လယ်စာ ဝယ်ဖို့ ဖြစ်လာသည်။

ကျိုးကျန့်ဝေက သူတို့ လင်မယားနှစ်ယောက် ပင်လယ်စာဝယ်ဖို့လာတာကို မမျှော်လင့်ထားဘူး။ အံ့သြမိသော်လည်း စုံတွဲကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ဆိပ်ကမ်းမှာဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ပင်လယ်စာစက်ရုံရဲ့ လှေတွေက နေ့စဉ် လတ်ဆတ်တဲ့ ပင်လယ်စာ အမြောက်အမြား ဖမ်းမိနိုင်သည်။

ကျိုးကျန့်ဝေက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ဆိုက်ကပ်ထားတဲ့ နေရာကနေ လတ်ဆတ်တဲ့ ပင်လယ်စာ ရွေးဖို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမ ပုဇွန်ကို စားချင်သည်။ ပိုကြီးလေ ပိုကောင်းလေပဲ။ ပဲငံပြာရည်ရှာလကာရည်ကို ပြောင်းဆန်အမွှေးအကြိုင်များဖြင့် နှစ်ဆထည့်မယ်။ ဒီအရသာက လုံးဝကို ထိပ်တန်းပဲ။

"လာ၊ ဒီပုဇွန်ကိုးကောင်ကို လာကြည့်။ ကောင်းတယ်။ ငါမင်းတို့ကိုပြောသလိုပဲ ပေါက်ဈေးက အရမ်းဈေးကြီးတယ်"

ကျိုးကျန့်ဝေက လင်းရှောင်ယွဲ့ နှင့် ရန်ယန်ကို လတ်ဆတ်သော ပုစွန်ကုန်သေတ္တာတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားသည်။ သူ့လက်ထဲမှာ လက်အိတ်တွေစွပ်ပြီး ပုစွန်နှစ်ကောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကြည့်ကြည့်၊ ဒါက ဘယ်လိုလဲ"

" သေးလွန်းတယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဒီပုဇွန်က စားရလောက်အောင် မကြီးဘူးလို့ ထင်ပြီး စားလို့ မကောင်းဘူးလို့ ထင်မိသည်။ “ပုဇွန်တန်ဖိုးကို ကျွန်မ ထည့်မတွေးဘူး။ ပုဇွန်က ကြီးလေ ပိုကောင်းလေပဲ။ အဲ့တာကို စားလို့အရသာရှိတယ်"

"အိုး၊ ဒီ ဒီ၊ ပုဇွန်"

ကျိုးကျန့်ဝေသည် နောက်ထပ် ပုစွန်ကုန်သေတ္တာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ပုဇွန်တစ်ကောင်ချင်းစီက အကြီးကြီးတွေ။ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ကို မြင်ခွင့်ပေးရန် နှစ်ကောင်ကို တိတ်တဆိတ် ကောက်ယူလိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ သည် စုပ်ယူလိုက်သည့် အသံကို လောဘကြီးစွာ အသံထွက်လိုက်သည်။ သူမရဲ့သွားရည်တွေကို စုပ်လိုက်သလိုပဲ။

"ဒါကောင်းတယ်..."

လင်းရှောင်ယွဲ့ က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရန်ယန်ကို ပြန်ကြည့်ခဲ့သည်။ "ဒါကို ရှင်ဘယ်လိုထင်လဲ"

ရန်ယန်က သူမပြောသမျှကို နာခံသည်။ "မင်း ကောင်းတယ်လို့ထင်ရင် ကောင်းလို့ပဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ဒါဆို ဒါပဲ၊ ရှင် ကျွန်မအတွက် ပေါင်ချိန်နည်းနည်း ရွေးပေး"

ကျိုးကျန့်ဝေက အိတ်ကို ဘယ်ကယူရမှန်း မသိတာကြောင့် ပုဇွန်အပြည့်အိတ်ကြီးတစ်လုံးရသွားတဲ့အထိ အိတ်ထဲကို အရူးအမူး ထည့်လိုက်သည်။

ပြီးတော့သူက "ယူသွား၊ ပိုက်ဆံမတွက်နဲ့ သွား သွား သွား..." လို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောလိုက်သည်။

လူ ၃ ယောက် ထွက်သွားသောအခါ ပင်လယ်စာ စက်ရုံစုဝေးသည့်လိုင်းမှ ရန်ဟုန်ရင်သည် လေကောင်းလေသန့်ရှူရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ စူးစူးရှရှ အာရုံစူးစိုက်မှုက သူတို့ဆီရောက်သွားခဲ့သည်.....

ရန်ဟုန်ရင်သည် ပင်လယ်စာစက်ရုံတွင် အလုပ်ဝင်တာ ရက်ပိုင်းမျှသာရှိသေးသည်။ သူမသည် စုဝေးလိုင်းတွင် အမျိုးသမီးအလုပ်သမားတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏နေ့စဉ်အလုပ်ရုံသည် စုဝေးပွဲလိုင်းတွင်ရှိပြီး သူတွေ့ဆုံသည့်ဝန်ထမ်းများမှာ သူမ၏လမ်းကြောင်း ပေါ်ရှိအမျိုးသမီးများဖြစ်သည်။

သူမ၏အလုပ်မှာ လတ်ဆတ်ပြီး အမျိုးအစားခွဲမထားသော ပင်လယ်စာများကို အမျိုးအစားခွဲရန်နှင့် ပဏာမ သန့်ရှင်းရေးပြုလုပ်ရန် ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏အလုပ်က ဆိပ်ကမ်းနှင့်နီးသည်။

အကြောင်းကတော့ ရန်ဟုန်ရင် ​​လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်ကို ဆိပ်ကမ်းမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရလို့ပဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ နဲ့ ရန်ယန်ကို သူမ မြို့ကိုရောက်ပြီးနောက် ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့တာပဲ။

သူမ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး။ ရန်ဟုန်ရင် သည် သူမ၏လက်ထဲတွင်ရှိသောအလုပ်ကို လျစ်လျူရှုကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ နဲ့ရန်ယန်ကို အမြန်လိုက်ချောင်းခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်တို့သည် ကျိုးကျန့်ဝေ လက်မှ ပင်လယ်စာကို အလကားရခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပြန်ထွက်သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ဒီကိုလာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို လုံးလုံး မေ့နေကြပြီ။ ပင်လယ်စာ ပြုပြင်ရေး စက်ရုံ၏ ဦးတည်ရာသို့ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောရင်း ရယ်မောနေကြသည်။

ရန်ဟုန်ရင်က အချိန်အတော်ကြာအောင် မလိုက်ခဲ့ပေ။ အကွာအဝေးများစွာမရှိသေးဘူး ကျိုးကျန့်ဝေက သူမကို တားခဲ့သည်။

"ဟေး မင်းက အမျိုးသမီး အလုပ်သမားမလား"

ရန်ဟုန်ရင်သည် ကျိုးကျန့်ဝေ၏ ပင်လယ်စာလုပ်သား၏ ခါးစကို ၀တ်ထားသောကြောင့် ဤနေရာတွင် ပင်လယ်စာ စက်ရုံကို စီမံခန့်ခွဲနေပြီး ရန်ဟုန်ရင် အပျင်းထူချင်နေသည့်ပုံပေါ်သဖြင့် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဒီကိုလာ။ အလုပ်ချိန်ကို ဘယ်သွားမို့လဲ"

"ဟေး..."

ရန်ဟုန်ရင် ခေါ်ခံရပြီးနောက် သူမသည် ရန်ယန်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် ခေါင်းလှည့်ကာ ကျိုးကျန့်ဝေ၏ ဦးတည်ရာဆီ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးကျန့်ဝေကို သူမ မသိသော်လည်း သူသည် အလွန်ရက်စက်ပုံရပြီး ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ဟန်တူကာ လက်ပေါ်တွင် အနီရောင်လက်ပတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားကြောင်း သူမ သတိပြုမိခဲ့သည်။

ပင်လယ်စာစက်ရုံ၏ စုဝေးသည့်လမ်းကြောင်းတွင်ယာယီအလုပ်သမားအဖြစ် ရန်ဟုန်ရင်သည်ခေါင်းဆောင်ကိုမြင်သောအခါ သဘာဝအတိုင်း လေးစားမှုရှိခဲ့သည်။ "မင်္ဂလာပါ..."

"အလုပ်ချိန်အတွင်းကို ဘယ်ကိုသွားချင်နေတာလဲ။ အချောင်မခိုနဲ့"

ကျိုးကျန့်ဝေက "ငါ့ လှေပေါ်ပစ္စည်းတွေတင်မို့။ ပစ္စည်းတွေ သယ်ဖို့နဲ့ရွှေ့ဖို့ တခြားသူတွေကိုသွားခေါ်လာခဲ့ "လို့ သူမကိုပြောတဲ့အခါမှာ သူလုံးဝမယဥ်ကျေးခဲ့ဘူး။

"ဟုတ်ကဲ့ ၊ ကျွန်မ ချက်ချင်းသွားလိုက်ပါ့မယ်"

ရန်ဟုန်ရင်က ချက်ချင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ကျိုးကျန့်ဝေ ရှေ့တွင် အလွန်လိမ္မာရေးခြားရှိခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့်လည်း ရန်ယန်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့နဲ့တွေ့တဲ့ကိစ္စကို သူမနှလုံးသားထဲ လျှို့ဝှက်စွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ရန်ဟုန်ရင်သည် သူမ အလုပ်မှာ တည်ငြိမ်နေပြီဟု ခံစားမိသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့နဲ့ ရန်ယန်တို့ မြို့မှာ အလုပ်လုပ်နေတာကို စုံစမ်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ။

ဒါဆို...

အဲဒီညမှာပဲ ရန်ဟုန်ရင်က အခန်းထဲမှာ သူ့ခင်ပွန်းကို မေးခဲ့သည်။ "အစ်ကို ဇီချင်း၊ ကျွန်မတို့အိမ်က မြို့မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ တတိယမိသားစုက လူငယ်စုံတွဲကို မှတ်မိလား"

ထိုအချိန်တွင် ချန်ဇီချင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ယပ်တောင် ဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ယပ်ခတ်နေကာ လက်တစ်ဖက်ကမြေပဲကို စားနေပြီး တစ်ဖက်မှာ မြေပဲပန်းကန်သေးသေးလေးရဲ့ မြေပဲပန်းကန်သေးသေးလေးရဲ့ ဘေးမှာ အရက်အိုးသေးသေးတစ်လုံးရှိသည်။

ရန်ဟုန်ရင်သည် ချန်ဇီချင်းနှင့်အတူ မြို့တွင် နေထိုင်လာခဲ့ပြီး အိပ်ရာမဝင်မီ ညတိုင်းတွင် ချန်ဇီချင်းသည် အနည်းငယ်သောက်လေ့ရှိကြောင်း သိခဲ့ရသည်။

တစ်ကယ်တော့ သူမ အရက်နံ့တွေနဲ့ ညတိုင်း အိပ်ရာတစ်ခုတည်းမှာ အိပ်ရတာကို မကြိုက်ပေမယ့် သူ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောခဲ့ပေမယ့် ချန်ဇီချင်းက နားမထောင်တော့ ရန်ဟုန်ရင်ကလည်း စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။

"မှတ်မိတယ်၊ လိမ်ညာတတ်တဲ့ စုံတွဲ မဟုတ်လား"

ချန်ဇီချင်းသည် သူ့လက်ထဲတွင် ယပ်တောင်ကို ခပ်ရင်း မြေပဲကို ဝါးရင်းအရေးမထားတဲ့လေသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ " စစ်ဆေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့ထားပြီးပြီ။ ပင်လယ်စာ စက်ရုံမှာ ဒီလူနှစ်ယောက် မရှိဘူး"

"မရှိဘူးလား"

မှန်ကြည့်ပြီး ဆံပင်ဖြီးနေတဲ့ ရန်ဟုန်ရင်က ခေါင်းလှည့်ပြီး သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ဆိပ်ကမ်းမှာ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့ ထွက်သွားတာ။ သူတို့ တကယ်ပဲ စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်မတို့စက်ရုံမှာ တကယ်အလုပ်မလုပ်ဘူးလား"

"မလုပ်ပါဘူးဆို မင်းက ကိုယ့်ကိ မယုံတာလား"

ချန်ဇီချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ကိုယ့်အဖေကို စစ်ဆေးခိုင်းထားတာ။ ကိုယ့်အဖေက ဒီစက်ရုံရဲ့ ဝန်ထမ်းဟောင်းပြီးတော့ အနည်းဆုံး ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ယောက်ပဲ။ ဒီအချက်အလက်ကို ရှာမတွေ့ဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား။ အဲ့တာကို စူးစမ်းဖို့ သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှောင်တခင် ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။မင်း ထပ်မမေးနဲ့။ ဒီပင်လယ်စာစက်ရုံက နည်းနည်းကြီးတယ်"

“အဲဒီလိုဆိုရင် သူတို့က တကယ်ကို လှည့်စားခဲ့တဲ့လူတွေပဲ”

ရန်ဟုန်ရင်က သူတို့ဟာ ပင်လယ်စာ စက်ရုံက ဝန်ထမ်းတွေ မဟုတ်ဘူးလို့ တွေးပြီး ရွာ ကလူတွေ အားလုံးက သူတို့က ပုံမှန် ပင်လယ်စာ စက်ရုံက အလုပ်သမား တွေ လို့ ထင်ကြပြီး အားလုံးက သူတို့ကို ချီးကျူး နေကြသည်။

တကယ်ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။

ဒီလိုလိမ်ညာမှုမျိုးတွေကို ပြောနိုင်ပေမယ့် ရန်ဟုန်ရင်က သူတို့ကို သဘောကျရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။