အခန်း (၁၂၅)

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်တို့သည် လူလိမ်များဖြစ်ကြောင်း ရွာတွင် ကောလဟာလများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သော်လည်း လူကြီးနှစ်ဦးက ၎င်းတို့ကို မယုံခဲ့ကြပေ။

သူတို့မြို့မှာ ဒီလိုကောင်းတဲ့အလုပ်တွေမရှိရင် အိမ်အသစ်ဆောက်ပြီး စက်ဘီးဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံအများကြီးရအောင် ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲလို့ တွေးကြသည်။

ထို့ကြောင့် ပထမမိသားစုမှလူများက လင်းရှောင်ယွဲ့ နှင့် ရန်ယန် အကြောင်း မကောင်းပြောနေသည်ကို သူတို့ကြားသောအခါတွင် ရန်မိသားစုတွင် လူကြီးနှစ်ယောက်က လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရန်ယန်ကို ခုခံကာကွယ်ကြသည်။

ဝမ်ရှို့ယင်သည် သူတို့ကို ယနေ့နံနက်တွင် လာခေါ်သော အခါတွင် ပထမမိသားစုမှ ရန်ချန်ယွီသည် အိမ်မှမထွက်သွားသေးဘဲ ဝမ်ရှို့ယင်ကို ဝင်တိုက်မိခဲ့သည်။

ရန်ချန်ယွီသည် ရွာတွင် ကောလာဟလ ဖြန့်သူဖြစ်သည်။ ဝမ်ရှို့ယင်သည် သူမအား အလွန်စိတ်ဆိုးနေပုံရသော်လည်း သူမသည် ဒေါသကို ထိန်းကာ "အစ်မ၊ အပြင်သွားတော့မို့လား" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ရန်ချန်ယွီကလည်း ယဥ်ယဥ်ကျေးကျေးပဲ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ငါ အပြင်ထွက်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ခုက ငါ့ကိုနှောင့်နှေးစေခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ မြို့ကို လူကြီးနှစ်ယောက် ခေါ်သွားမှာ မဟုတ်လား လမ်းမှာ ဂရုစိုက်နော်။ အဖေနဲ့အမေက ရွာကနေ မထွက်ဖူးတာ နှစ်နဲ့ချီနေပြီ တခြား ဘာမှမဖြစ်စေနဲ့"

ဝမ်ရှို့ယင်က ရယ်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "အဖေနဲ့အမေက ကလေးမဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ ငါ့နောက်က လိုက်နိုင်တယ်၊ ဘာများဖြစ်နိုင်မှာမလို့လဲ" ရန်ချန်ယွီသည် စကားများများမပြောဘဲ သတိပေးပြီးနောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် လူကြီး နှစ်ယောက်လုံး စိတ်တွေ လှုပ်ရှားနေပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီ။

"တတိယချွေးမ လာပြီလား" အဖွားရန်က ဝမ်ရှို့ယင် ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ဝမ်ရှို့ယင်သည် လူကြီးနှစ်ယောက်၏ လက်ထဲ ကြက်ဥခြင်းတစ်ခြင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုလူကြီးနှစ်ယောက်ကို လူသားအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြောနေခဲ့သည်။ တစ်ယောက်ယောက်ဆီ အလည်သွားတဲ့အခါ လက်ဆောင် တွေကို ဘယ်လိုပြင်ဆင်ရမလဲဆိုတာ သူတို့သိနေကြတုန်းပဲ။

"အဖေ အမေ၊ ကျွန်မ ရွာသူကြီးနဲ့ စကားပြောလိုက်မယ်။ နောက်မှခေါင်းဆောင်ရဲ့ ထွန်စက်နဲ့ မြို့ထဲ သွားမယ်၊ ခေါင်းဆောင် ကျွန်မတို့ကို စီးခွင့်ပေးမှာပါ။ ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် အမေတို့နှစ်ယောက်လည်း သွားလို့ရပြီ " လို့ဝမ်ရှို့ယင်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ အဲဒါကောင်းတယ်"

အဖွားရန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ဒါဆို သိပ်နောက်ကျနေပြီ၊ သွားကြရအောင်"

ထို့နောက် ဝမ်ရှို့ယင်သည် လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ကာ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှူးက သူတို့သုံးယောက်ကို လယ်ထွန်စက်နဲ့ မြို့ထဲပို့လိုက်သည်။ လယ်ထွန်စက်သည် အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်လာပြီး လမ်းသည် မိနစ် ၂၀ ကျော်သာ ကြာသည်။ လမ်းလျှောက်ရင် တစ်နာရီကျော်လောက် ကြာမယ်။

ဝမ်ရှို့ယင်သည် ခေါင်းဆောင်အား ကြက်ဥအနည်းငယ်ပေးကာ ကျေးဇူးတင်စကားအချို့ပြောခဲ့သည်။

ခေါင်းဆောင်က အနည်းငယ် ရှက်သွားသော်လည်း ကြက်ဥကိုတော့ သိမ်းသွားသေးသည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် စောစောရောက်လာသည်။ ကူးတို့စီးရမည့်အချိန်က ၁၀ နာရီ ဖြစ်ပြီး ဆိပ်ကမ်းမှာ လက်မှတ်ဝယ်ပြီး တစ်နာရီကျော်လောက် စောင့်ရသည်။

ဒီစောင့်ဆိုင်းချိန်က ကြာပေမယ့် အားလုံးရဲ့ စိတ်ကတော့ ကောင်းမွန်နေဆဲပဲ။ စကားတွေပြောပြီး ရယ်မောခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ရှို့ယင်သည် လူကြီးနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဆက်ဆံတတ်တာ ရှားပါးသည်။

၁၀ နာရီခွဲ လောက်မှာ ကူးတို့က ဆိပ်ကမ်းကို ဆိုက်ကပ်ခဲ့သည်။ ဝမ်ရှို့ယင်သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပစ္စည်းများကို သယ်သွားသည်။ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူမက ရှေ့ကနေသွားပြီး လှည့်ပြီး လူကြီးတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖေ၊ အမေ၊ ကပ်လိုက်လာခဲ့။ ကျွန်မနဲ့ကပ်လိုက်။ မပျောက်သွားစေနဲ့!"

ဝမ်ရှို့ယင်သည် လူကြီးနှစ်ယောက် ပျောက်သွားမှာကို ကြောက်သည် သို့မဟုတ် ပျောက်သွားခဲ့ရင် ပြဿနာကြီးကြီးမားမားဖြစ်လိမ့်မည်။

အိမ်ကထွက်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ လူကြီးနှစ်ယောက်က ကောင်းကောင်းပြုမူ ကြပြီး ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ လမ်းတလျှောက်မှာ အနီးကပ်လိုက်ခဲ့ကြပြီး ဘာမှမဖြစ်စေချင်ဘူး။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆိပ်ကမ်းတွင် စောင့်နေသည်။ ဝမ်ရှို့ယင်နှင့် လူကြီးနှစ်ယောက်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ သူတို့ သုံးယောက်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြခဲ့သည်။ "အမေ၊ ကျွန်မဒီမှာ"

မသိတဲ့သူတွေကတော့ သူတို့ကို ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစုကြီးလို့ ထင်နေကြသည်။

ဒါပေမယ့် လင်းရှောင်ယွဲ့က ကိုယ်တိုင်က သူမဟာ ချစ်စရာကောင်းနေတယ်ဆိုတာ သိသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝမ်ရှို့ယင်နှင့် လူကြီး နှစ်ဦးကို လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူကြီး သုံးယောက်က ရယ်ရယ်မောမော ပြောဆိုကာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စကားများ အပြန်အလှန် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ရှို့ယင်က ပစ္စည်းများစွာကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမလက်ထဲက ကြက်ဥခြင်းကိုယူလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ့ကို ရှောင်ယန်ဆီ အရင်ခေါ်သွားမယ်။ သူ့ရုံးခန်းထဲသွားပြီး ဒီပစ္စည်းတွေကို အရင်ချရအောင်"

"အိုး ရန်ယန်မှာ သူ့ရဲ့ရုံးခန်းရှိတာလား" အဖွားရန်က အံ့အားသင့်နေတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ခဲ့သည်။

"ရှိတာပေါ့။ သူက စက်ရုံတွင်းက အတွင်းရေးမှူးလေ"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ "လာ၊ အမေတို့ ကျွန်မနောက် လိုက်ခဲ့ကြ။ ၁၀ မိနစ်လောက် လမ်းလျှောက်လိုက်ရင် တော်တော်နီးနေပြီ"

မကြာခင်မှာပဲ လင်းရှောင်ယွဲ့က လူကြီး သုံးယောက်ကို ပင်လယ်စာ ပြုပြင်ရေး စက်ရုံဆီ ခေါ်သွားပြီး ထုတ်လုပ်မှု စီးဆင်းတဲ့ အခန်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားကာ ဝန်ထမ်းတွေက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး "အစ်မ ရန်" လို့ ခေါ်ခဲ့ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ယခင်က ပြုပြင်ရေး စက်ရုံသို့ မကြာခဏ လာလေ့ရှိသောကြောင့် ဤနေရာတွင် ဝန်ထမ်းများက သူမသည် စက်ရုံမန်နေဂျာ အတွင်းရေးမှူး၏ ဇနီးဖြစ်သည်ကို သိရှိပြီး အားလုံးက သူမကို သိကြသည်။

သူတို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး စက်ရုံတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နေရာကို ချထားသည်။

ယခုအချိန်တွင် ရွာတွင် ပျံ့နှံ့နေသည့် ကောလာဟလများက ပျက်ပြားနေပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှို့ယင်နဲ့ လူကြီးနှစ်ယောက်က လင်းရှောင်ယွဲ့ဟာ စက်ရုံမှာ အရမ်းနာမည်ကြီးနေတာကို တွေ့လိုက်တဲ့အခါ သူတို့ လျှို့ဝှက်စွာပြောခဲ့သည်။ “ရွာက ဘယ်သူမဆို သူတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်ကို လိမ်ညာနေတာလို့ ပြောရဲရင်တော့ သူတို့တံတွေးထဲ နစ်နေကြလိမ့်မယ်!”

ထုတ်လုပ်ရေးအခန်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဒုတိယထပ်ကို တက်သွားသည်။ ထိုနေရာသည် အတွင်းရေးမှူး ရန်ယန်၏ ရုံးတည်ရှိရာနေရာဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူးရုံးသည် သီးခြားလွတ်လပ်ပြီး ရုံးကို ရန်ယန် တစ်ဦးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်သည်။ သော့နှစ်ချောင်းပဲရှိသည်။ ရန်ယန်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့မှာပဲရှိတာ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ သည် ရုံးတံခါးကိုဖွင့်ရန် သူမ၏သီးသန့်သော့ကိုသုံးကာ လူကြီးသုံးဦးကို ရုံးထဲ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

"အမေ၊ အဖိုး အဖွားတို့၊ ပစ္စည်းတွေကို ဒီမှာ အရင်ထားလိုက်။ ရှောင်ယန်က အလုပ်ရှုပ်နေသေးတယ်။ ကျွန်မ လက်ဖက်ရည်ခွက်တွေ အရင်ပြင်ပေးမယ်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ရုံးခန်းတံခါးကိုပိတ်ပြီး သူတို့သုံးယောက်အတွက် လက်ဖက်ရည်ကို ရုံး၏အတွင်းရေးမှုးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သောပုံစံဖြင့် လုပ်ခဲ့သည်။

"အိုက်ရား၊ ဒါက သမီးနဲ့ ရှောင်ယန် လုပ်နေကျအလုပ်ပုံစံပေါ့ " ဝမ်ရှို့ယင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ မှ သူမထံသို့ ပေးထားသော လက်ဖက်ရည်ကို ယူကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ အား စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံးသည် လူကြီး သုံးဦးအား လန်းဆန်းသွားစေသည်။

မြို့တော်က ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့် ကျေးလက်ဒေသ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအကြား ကွာဟချက်ကြီးကြီးမားမားရှိသောကြောင့် မြို့ပြရှိအရာအားလုံးသည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနောက်ကျနေသော ကျေးလက်ဒေသများနှင့် မတူဘဲ အလွန်တိုးတက်နေသည်။

" ရှောင်ယန်က အတွင်းရေးမှုး၊ ကျွန်မ သူ့ရဲ့လက်ထောက်လေးပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ကျွန်မက သူလုပ်တဲ့အတိုင်း လုပ်ရတယ်၊ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အတူတူပဲ"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဗီရိုထဲတွင် အဆာပြေစားစရာအချို့ကိုတွေ့ပြီး ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် အမဲသားတောက်တောက်စင်း၊ ပြည်ကြီးငါး၊ ပြည်ကြီးငါးအသေးများ ၊ ငါးအသားလွှာများ စသည်တို့ကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော သွားရေစာများဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

လူကြီးနှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ အဖွားရန်နဲ့ အဖိုးရန်တို့က အမဲသားတောက်တောက်စင်းတွေကို ယူပြီး စားလိုက်ကြကာ အရသာကောင်းလွန်းလို့ ခေါင်းညိတ်သွားကြသည်။

"အဖိုးနဲ့အဖွား၊ ခရီးပန်းလာကြတယ် မဟုတ်လား"

လင်းရှောင်ယွဲ့ က လူကြီးနှစ်ယောက်ကိုမေးလိုက်သည်။ " အဖိုးတို့ အခက်အခဲဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်မိလို့ ဒီကိုခေါ်လာခိုင်းမိတာကို ရှက်လိုက်တာ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ အဖိုးတို့နှစ်ယောက်က အိမ်မှာပဲနေပြီး အပြင်တွေမသွားကြဘူး။ အဖိုးတို့ မြို့ကိုလာချင်တယ်လို့ ထင်တာကြောင့်မို့ အမေ့ကို ခေါ်လာခိုင်းလိုက်တာ"

တကယ်တော့ လင်းရှောင်ယွဲ့က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး သူမနဲ့ ရန်ယန်ရဲ့ မြို့မှာရှိတဲ့ ဘဝကိုမြင်တွေ့ဖို့ နောက်ထပ် မျက်လုံးနှစ်စုံရှိဖို့ ခေါ်ခဲ့တာဖြစ်ပေမယ့် ဒီအလွန်ကြီးကျယ်တဲ့ ဘဝတွေကို ရွာဆီ ပြန်သယ်သွားရင် ရွာမှာ ကောလာဟလတွေက ကျိုးပဲ့သွားမှာ ဖြစ်သည်။

ဤသေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုသည် ရွာရှိ ကောလာဟလများကို ချိုးဖျက်နိုင်ရုံသာမက လူကြီးနှစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို လင်းရှောင်ယွဲ့ ရရှိစေနိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ယခုအခါ လူကြီးနှစ်ဦးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အပေါ် ပိုမိုကောင်းမွန်သော သဘောထားကို ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ယခင်ကနှင့် မတူကြောင်း လူကြီးနှစ်ဦးက အခုမှသိလာရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က တကယ်တော်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆိုတာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အခုနားလည်လာကြပြီး သူမကို ပိုသိလာတဲ့အခါ သူမကို ရန်မတိုက်မိသရွေ့ သူမက အရမ်းဂရုစိုက်ကြောင်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သိကြသည်။

"မင်းမှာ နှလုံးသားရှိတယ် "

အဖွားရန်က အမဲသားတောက်တောက်ကို ဝါးရင်းနဲ့ပြုံးကာပြောခဲ့သည်။ "ငါတို့ ဒီလမ်းကိုရောက်လာပြီပဲ။ ငါတို့ ပင်ပန်းပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာတင် မပင်ပန်းပါဘူး။ ခေါင်းဆောင်က ငါတို့မြို့ထဲကို ခေါ်သွားဖို့ ထွန်စက်နဲ့မောင်းပို့ပေးတယ်။ လမ်းသိပ်မလျှောက်လိုက်ရပါဘူး"

"ဒါဆို အဖွားတို့ပြန်သွားတဲ့အခါ အဖွားတို့ကိုပြန်ပို့ဖို့ ထွန်စက်နဲ့မောင်းပို့ပေး ရမလား" လို့လင်းရှောင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့ယင်က ပြုံးခဲ့သည်။ "အဲဒါကမကောင်းဘူး။ ငါတို့ ပြန်သွားရင် သူ့အဖေ (ရန်တယုံ )ကို ငါတို့ကို စက်ဘီးနဲ့ လာကြိုခိုင်းလိုက်မယ်။ စက်ဘီးကလည်း မြန်တယ်။ မိဘတွေကြီးပဲ လိုက်သွားလို့ရတယ်။ ငါကတော့ တစ်နာရီလောက် လမ်းလျှောက်လိုက်မယ်"

"အဲ့တာက ကောင်းပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ အဖိုးနဲ့အဖွားတို့ကို ပင်ပန်းအောင် ထားလို့မရဘူး"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အဖိုးနဲ့အဖွား၊ နောက်မှ စက်ရုံမှာရှိတဲ့ စားသောက်တန်းမှာ နေ့လည်စာ သွားစားကြရအောင်။ ထမင်းစားပြီးရင် ရှောင်ယန်နဲ့ အတူ ငှားထားတဲ့ အိမ်ကို ခေါ်သွားမယ်။ နေ့ခင်းဘက် ကျရင် မြို့တော်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ကြမယ်။အဲ့လိုဆို ဘယ်လိုလဲ"

"သမီး ဒီလို အရမ်းပင်ပန်းနေလိမ့်မယ်"

ဝမ်ရှို့ယင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် စိတ်ပူသွားသည်။ "သမီးမှာ အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလေ။ များများအနားယူဖို့ လိုနေပြီ။ ကုမ္ပဏီကို မေးဖို့ မဟုတ်ဘဲ သမီးကို ပြုစုဖို့ အမေ ဒီကိုရောက်လာတာ"

"အမေ၊ အမေက ဒီကိုအချိန်ခဏလေးလေးနဲ့ တစ်ခေါက်လောက် လာခဲ့တာကို။ ဒီမှာအချိန်ကောင်းလေးပဲ အမေ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး၊ ရှောင်ယန် ကျွန်မကို ဂရုစိုက်လိမ့်မယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့ က ဒီလိုပြောတဲ့အခါ သူမ အနည်းငယ် မိုက်မဲနေခဲ့သည်။